God of Fishing - ตอนที่ 38

Chapter 38: ห้องกักบริเวณระเบิด

เหอเสี่ยวยูตกลงในที่สุด หานเฟยพบว่าจุดอ่อนของหญิงสาวคือความโลภซึ่งอาจเป็นเพราะพ่อของเธอเลี้ยงดูเธออย่างเคร่งครัดเกินไป ส่งผลให้หญิงสาวโหยหาสิ่งดีๆ อยู่เสมอ

ในขณะนี้เหอหมิงถังกำลังสอนชั้นเรียนในโรงเรียน ทั้งสองคนไปที่บ้านของเหอเสี่ยวยูอย่างลับๆ และออกไปอย่างเร่งรีบในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา

เหอเสี่ยวยูนำเสนอหนังสือเล่มเล็กๆ ออกมา “นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันเจอ ไปเดี๋ยวนี้ ฉันจะรู้สึกแย่ถ้าแม่รู้เรื่องนี้”

หานเฟยกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เด็กดี ฉันจะให้ซุปกลืนวิญญาณเพิ่มนะ”

ทั้งสองคนมาหยุดที่หน้าประตูโรงเรียน เหอเสี่ยวยูมียาเติมวิญญาณสามเม็ดและหานเฟยมีวิธีใช้พลังวิญญาณ ทั้งสองคนรู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่มากมาย

“เหอเสี่ยวยู!”

ทันใดนั้นมีคนตะโกนออกมาจากด้านหลังประตู

“อาพ่อ…”

เหอหมิงถังด้วยความโกรธแค้นมองไปที่ลูกสาวของเขาจากนั้นก็จ้องไปที่หานเฟยอย่างโกรธเกรี้ยว

รอยยิ้มของหานเฟยแข็งขึ้นเมื่อเขาเห็นหวังเจ๋อที่ไม่เป็นมิตรและอาจารย์จากมหาวิทยาลัยทางใต้อยู่ข้างหลังเขา เขาเปลี่ยนสีหน้าและตะโกนใส่เหอเสี่ยวยู “วิ่ง!”

หวังเจ๋อรู้สึกขบขัน สายเกินไปที่คุณจะวิ่งตอนนี้! เขาเหวี่ยงเบ็ดใส่หานเฟยอย่างรวดเร็ว

เมื่อรู้สึกถึงการโจมตีที่ด้านหลังของเขาหานเฟยบิดร่างของเขาโดยไม่รู้ตัวและหลบตะขอด้วยท่าทางแปลก ๆ

“ฮะ”

นายประมงทั้งสามคนรวมทั้งเหอหมิงถังต่างร้องอุทานด้วยความตกใจ นักตกปลาระดับหกหลบเบ็ดของหวังเจ๋อได้งั้นหรอ ต้องสังเกตว่าหวังเจ๋อได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้างานประมงทั่วไปสำหรับความสามารถที่โดดเด่นของเขา อย่างไรก็ตามการโจมตีของเขาถูกหลบได้งั้นหรอ

หวังเจ๋อรู้สึกอาย สายเบ็ดของเขาเปล่งประกายและเบ็ดพุ่งไปที่หานเฟยเร็วกว่าเดิม

หานเฟยเหงื่อตกอย่างหนัก ฉันไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่ารับซุปมาสองสามชาม คุณต้องต้อนรับฉันด้วยสิ่งนี้เลยหรอ ในขณะที่คิดเรื่องนั้นเขาก็พลิกและหลบเบ็ดอีกครั้งอย่างหวุดหวิด

หวังเจ๋อหน้าแดงทันที เขาตกใจที่หานเฟยรวดเร็วถึงเพียงนี้

“ฮะ? “

โจวถิงรู้สึกประหลาดใจ “พี่หวัง นักเรียนของคุณน่าสนใจดีนี่ เขาอาจจะสามารถทำให้ติดอันดับหนึ่งในร้อยในการทดสอบตกปลาได้เลยไม่ใช่หรอ”

หวังเจ๋อสูดลมหายใจ “เขา หนึ่งในร้อยงั้นหรอ ฉันแค่หวังว่าเขาจะไม่ใช่ที่สุดท้ายแค่นั้นแหละ”

คราวนี้หวังเจ๋อไม่ออมมือไว้แล้ว ความเร็วของตะขอเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า แม้ว่าขาข้างหนึ่งของหานเฟยจะหลบการโจมตีครั้งแรกได้ แต่ตะขอก็คดเคี้ยวไปมาและมัดขาอีกข้างของเขาไว้

ขณะที่สายเบ็ดถูกดึงถอยกลับไป หานเฟยก็ถูกลากเข้าไปในโรงเรียนซึ่งมันดึงดูดความสนใจของทุกคน

หวังเจ๋อกล่าวว่า “นายคิดว่านายเข้มแข็งพอที่จะทำอะไรก็ได้ที่นายต้องการตอนนี้เหรอ”

เหอเสี่ยวยูค่อนข้างกลัวที่จะเห็นสิ่งนั้น เธอรู้สึกโชคดีที่เธอไม่วิ่ง มันจะน่าอายที่สุดถ้าเธอถูกลากไปแบบนี้!

ในทางกลับกันหานเฟยกรีดร้อง “จารย์ครับผมไม่ได้ทำอะไรผิด! ฉันไปที่วิทยาเขตทางใต้เพื่อแบ่งปันความรู้กับนักเรียนที่นั่นเท่านั้น”

หวังเจ๋อยิ้มให้โจวถิง “ครูโจวถิงขอบคุณที่แวะมา ฉันจะสอนบทเรียนดีๆ ให้เขาเอง”

โจวถิงหัวเราะ “ฉันไม่คิดว่ามันจำเป็น นี่เป็นเด็กที่น่าสนใจสำหรับฉันเลย คุณต้องการส่งเขาไปเรียนที่วิทยาเขตทางใต้สักระยะไหม”

หวังเจ๋อกล่าวว่า “เมื่อการทดสอบตกปลาใกล้เข้ามาเราจะให้ความสำคัญกับนักเรียนและฝึกฝนพวกเขา ฉันไม่คิดว่าจะมีเวลาสำหรับเรื่องนั้น”

โจวถิงยิ้มและพูดว่า “ได้เลยงั้นผมลาล่ะ”

หวังเจ๋อกล่าวว่า “แล้วเจอกันคุณโจว”

หลังจากที่โจวถิงจากไปหวังเจ๋อก็เปลี่ยนสีหน้าและเยาะเย้ยหานเฟย “อะไรน่ะ นายแสดงความสามารถของนายที่วิทยาเขตทางใต้งั้นหรอ นายคิดว่านายอยู่ยงคงกระพันเหมือนนักตกปลาระดับแปดหรอไงกัน”

หานเฟยตะโกนว่า “ไม่ใช่นะครับ! แต่ไม่มีใครรู้ว่าวิทยาเขตทางใต้อ่อนแอมากขนาดนี้!”

หวังเจ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา “อ่อนแองั้นหรอ ที่ผ่านมานายคิดว่านายเข้มแข็งแล้วหรอ ถังเกอเอาอะไรให้นายเนี่ย นายรู้ไหมว่ามีคนสนใจนายมากแค่ไหนเมื่อนายแสดงความสามารถของนาย”

หานเฟยตะลึง ใครจะสนใจนักตกปลาระดับหกกัน?

เหอหมิงถังกล่าวต่อว่า “ทุกคนรู้ว่าคุณเก่งขึ้นเร็วมากเพราะ ถังเกอให้สิ่งดีๆ มากมาย พวกเขาไม่กล้าท้าทายถังเกอแต่การฆ่าคุณอย่างเป็นความลับและการขุดความลับของคุณไม่ใช่เรื่องยาก”

เหอหมิงถังตัดสินใจที่จะไม่ให้ลูกสาวของเขาเข้าใกล้เด็กเหลือขอคนนี้ พระเจ้าทรงทราบดีว่าเขาจะก่อปัญหาแบบไหน

หวังเจ๋อกล่าวว่า “ตอนนี้นายเข้าใจหรือยัง ไม่มีใครกล้าแตะถังเกอแต่นายคิดว่าไม่มีใครกล้าแตะต้องนาย นายจะถูกกักบริเวณเป็นเวลาสามวัน”

หานเฟยยิ้มอย่างขมขื่น เขาลืมไปว่าเขาใช้ถังเกอเป็นข้ออ้างในการพัฒนาอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามความสามารถของเขาโดดเด่นเกินไปเมื่อเร็วๆ นี้ ผู้คนอดสงสัยไม่ได้ว่าถังเกอทำอะไรให้ หานเฟย

หานเฟยขอร้อง “อาจารย์ครับผมรู้ว่าผมคิดผิดไปแล้ว ผมจะไม่ทะเลาะกับอีกแล้ว อย่ากักบริเวณผมเลย…”

หวังเจ๋อหัวเราะเยาะ “สามวันอย่าให้สั้นลงแม้แต่วินาทีเดียว”

หลังจากหานเฟยถูกหวังเจ๋อลากตัวไปเหอหมิงถังก็จ้องไปที่เหอเสี่ยวยูและพูดว่า “กลับบ้าน กักบริเวณห้าวัน”

เหอเสี่ยวยูกล่าวอย่างเศร้าสร้อย “พ่อฉันไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้เลยนะ”

เหอหมิงถังกล่าวว่า “กลับบ้านเถอะและคุณไม่ได้รับอนุญาตให้คุยกับเขาอีกจนกว่าเขาจะกลายเป็นปรมาจารย์นักตกปลา”

…

ในโรงเรียนมีห้องกักบริเวณเพียงห้องเดียว ส่วนใหญ่จะใช้เพื่อลงโทษนักเรียนที่ไม่ดี ส่วนใหญ่ถูกควบคุมตัวเพียงวันเดียว มีเพียงไม่กี่คนที่ถูกกักตัวเป็นเวลาสามวันติดต่อกันเช่นหานเฟย

ห้องกักขังทำจากหินแข็ง ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับปรมาจารย์การตกปลา แต่ไม่มีนักเรียนที่เป็นเพียงนักตกปลาที่สามารถหลีกหนีจากมันได้

เมื่อสามวันก่อนหานเฟยถูกลากไปที่ห้องกักบริเวณเป็นหัวข้อที่ร้อนแรงที่สุดในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

มีคนโกรธ “หานเฟยอวดดีเกินไป มันสมควรแล้ว”

“ฉันบอกแล้วว่าเขาจะไม่กลับมาถ้าครูในวิทยาเขตทางใต้ไม่ปล่อยเขา”

หลายคนแอบมองเข้าไปในห้องกักบริเวณเมื่อพวกเขาเดินผ่านไป แต่มันมืดเกินกว่าจะมองเห็นอะไรได้ อย่างไรก็ตามหานเฟยสามารถได้ยินเสียงหัวเราะและคำเยาะเย้ยที่ไม่หยุดหย่อนที่ประตู

ซูเฉียวเพื่อนที่ดีที่สุดของหูคุณตะโกนมาจากช่องในห้องกักขัง “เฮ้! หานเฟยคุณยังไม่ตายใช่ไหม”

มีคนอื่นตะโกนกับเขา “ฉันไม่คิดอย่างนั้น แต่เขาจะอวดดีน้อยลงในอนาคตอย่างแน่นอน”

…

หานเฟยนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องกักบริเวณ เสื้อผ้าของเขาเปียกทั้งตัวและพลังวิญญาณของเขาสะเปะสะปะ เขาแทบจะไม่สามารถควบคุมพลังวิญญาณได้อย่างแม่นยำแม้จะผ่านไปสามวัน

ในขณะนี้หานเฟยพยายามรวบรวมพลังวิญญาณครึ่งหนึ่งไว้ในฝ่ามือของเขา

“ไม่…ครึ่งหนึ่งมากเกินไป…ไม่ดีมันควบคุมไม่ได้…”

โจวเสี่ยวและเพื่อน ๆ นอกห้องกักบริเวณคุยกัน “หือ คุณรู้สึกว่าพลังวิญญาณพลุ่งพล่านหรือเปล่า”

“นิดหน่อยนะ หานเฟยกำลังฝึกฝนงั้นหรอ”

“ไร้สาระ พลังทางวิญญาณที่เข้มข้นแบบนี้จะไม่เรืองแสงได้ยังไง”

“เดียวก่อนดูสิมันกำลังเรืองแสง…”

คนไม่กี่คนที่อยู่นอกห้องกักบริเวณเห็นแสงพราวพร่างต่อหน้าต่อตาพวกเขา

โครม!!!

โจวเสี่ยวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้สึกเพียงว่าเขากำลังบิน

ระเบิดกระจายไปทั่วโรงเรียน หลายคนเห็นโจวเสี่ยวและเพื่อน ๆ กระเด็นลอยออกไป สำหรับห้องกักบริเวณนั้นก็เป็นหลุมสูง

ครูหลายสิบคนมาถึงเกือบพร้อมกัน

พวกเขาตรวจสอบโจวเสี่ยวและเพื่อน ๆ ก่อน จากนั้นพวกเขาก็ปล่อยลมหายใจอย่างโล่งอกและพูดว่า “ส่งไปที่ห้องพยาบาล”

หลังจากนั้นพวกเขาก็มองไปที่รูขนาดยักษ์ที่ประตูห้องกักบริเวณซึ่งมีเสียงแปลกๆ ดังออกมา

จากนั้นพวกเขาก็เห็นหานเฟยซึ่งใบหน้าถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นและศีรษะของเขายุ่งเหยิงมองออกมาจากหลุม

หานเฟยประเมินพลังของการระเบิดพลังวิญญาณต่ำไป ครึ่งหนึ่งของพลังวิญญาณของเขาระเบิดได้แล้ว หากเขาปลดปล่อยพลังทางจิตวิญญาณจนหมดก็ไม่น่าจะเป็นปัญหาในการระเบิดห้องกักบริเวณทั้งหมด

เปลือกตาของหวังเจ๋อกระตุก ผู้ชายไม่ได้รับบาดเจ็บเลยจากการระเบิดที่ทรงพลังเช่นนี้หรอ

หานเฟยตกตะลึงเมื่อเห็นผู้คนมากมาย ในท้ายที่สุดเขาโบกมือและพูดว่า “เฮ้ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะทุกคน”