God of Fishing - ตอนที่ 34

Chapter 34: เครื่องในผมจะแย่แล้ว

ทุกคนจ้องมาที่พวกเขา ตามสามัญสำนึกการต่อสู้ระหว่างระดับเจ็ดและระดับหกนั้นผลลัพธ์ค่อนข้างชัดเจนอยู่แล้ว อย่างไรก็ตามหานเฟยก็ไม่ใช่ธรรมดา เนื่องจากเขาเอาชนะหูคุนได้ในครั้งเดียวจึงเป็นไปได้ว่าเขาสามารถต่อสู้กับระดับเจ็ดได้

ภายใต้การเฝ้าดูของทุกคนพวกเขาเริ่มต่อสู้ หานเฟยกระโดดและทุบเพราะเขาไม่รู้เทคนิคการต่อสู้อื่นใด

ซิงชิวสูดลมหายใจเข้า พลังวิญญาณของเขาพุ่งออกมา เขาพร้อมที่จะทำให้หานเฟยล้มลงในการโจมตีครั้งเดียว

แต่คราวนี้หานเฟยคิดต่างออกไป เขาไม่สามารถดึงดูดความสนใจได้มากเกินไป ระดับเจ็ดเป็นจุดสูงสุดของโรงเรียนแล้ว ถ้าเขาเอาซิงชิวลงได้เหมือนตอนที่เขาเอาชนะหลี่กัง สิ่งที่น่ากลัวจะเกิดขึ้น

…

เสียงฟาดฟันยังคงดังสนั่น…

หานเฟยเปลี่ยนสีหน้าและแสร้งเป็นก้าวถอยหลัง “คุณเก่งนะ นี่คือความแข็งแกร่งของระดับเจ็ดหรอ น่าประทับใจดีนี่”

ซิงชิวดูภูมิใจและมั่นใจ เขารู้สึกดีที่เขาได้สอนบทเรียนให้หานเฟย แต่ในใจลึกๆเขาตกตะลึงในพลังของหานเฟย มือของเขาแทบชา

พั๊วะ! พั๊วะ! พั๊วะ!

“ให้ตายสิ! ระดับเจ็ดนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ”

“เหอเสี่ยวยูฉันไม่คิดว่าจะชนะในครั้งนี้”

“เฮ้มือนายชาเหรอ นายกำลังเลือดออกแล้ว”

หานเฟยพึมพำขณะที่พวกเขาปะทะกันห้าครั้ง ตอนแรกผู้ชมคิดว่าหานเฟยคงได้รู้ซึ้งถึงของระดับเจ็ด

อย่างไรก็ตามในไม่ช้าพวกเขาก็รู้ว่าซิงชิวนั้นไม่ได้กำลังได้เปรียบ มือของเขาแตกใบหน้าของเขาซีลง แม้แต่ไม้เท้าของเขาก็สั่น

เสียงดังสนั่นอีกครั้ง…

ซิงชิวถูกเหวี่ยงออกไป ไม้เท้าของเขายังคงตรง แต่แขนของเขาหักเล็กน้อย เขาเกือบล้มลง

หานเฟยกล่าวว่า “อ๊าา ผู้เชี่ยวชาญระดับเจ็ดต่อกรยากจริงๆเลย มือของฉันสั่นไปหมด”

หานเฟยพูดขณะที่จับมือเขา

ทุกคนพูดไม่ออก เขาคิดว่าเราไม่สามารถบอกได้หรอว่ามันคือการแสดง

นายหยางดูเหมือนสงบ แต่ก็ตกใจมาก หานเฟยเติบโตอย่างแข็งแกร่งแบบนี้ได้อย่างไร ไม่เพียง แต่เขาเอาชนะคนที่มีระดับสูงกว่า แต่เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆเลย

ทุกคนเงียบลง

มีบางคนตีหัวของตัวเอง ฉันอยู่ในความฝันรึเปล่า นี่คือหานเฟยจริงๆหรือ

เหอเสี่ยวยูเปิดปากของเธอดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ทำไมเธอถึงไม่รู้ว่าหานเฟยเก่งขึ้นมากในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา

หานเฟยรีบส่งคำใบ้ให้เหอเสี่ยวหยู

อย่างไรก็ตามเหอเสี่ยวหยู่ไม่เข้าใจจริงๆ

หานเฟยร้องไห้และล้มลงกับเหอเสี่ยวหยู

หานเฟยกล่าวว่า “โอ้ยย..แม้ว่าฉันจะชนะการต่อสู้ แต่ดูเหมือนว่าฉันจะได้รับบาดเจ็บหนัก”

จากนั้นหานเฟยรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขาได้สัมผัสส่วนหนึ่ง

“ฮะ? นุ่มมาก”

ป้าบ!!…

เหอเสี่ยวหยูหน้าแดงด้วยความโกรธ “นายมันไร้ยางอาย!”

หานเฟยตะลึง “ทำไมคุณถึงตบฉันในเมื่อฉันบาดเจ็บหนักแล้วเนี่ย อวัยวะภายในของฉันกำลังสั่นหมดแล้ว ฉันต้องการซุปกลืนวิญญาณของฉัน…”

ทุกคนกลอกตา ทักษะการแสดงของเขาจะแย่ได้ขนาดไหนเนี่ย คุณต้องการซุปเมื่อคุณกำลังจะตายหรอ

นายหยางพยายามสงบสติอารมณ์ ฉันจะไม่โกรธเด็กผู้ชาย ใจเย็น ๆ

“เอาล่ะศึกนี้จบแล้ว หานเฟยมากับฉัน” นายหยางกล่าว

หานเฟยกล่าวว่า “อาจารย์ครับผมต้องการซุปไม่งั้นอวัยวะภายในของผมจะไม่สามารถบรรเทาได้…”

ป้าบ!!…

หานเฟยถูกเตะไปไกลกว่าสิบเมตร แต่เขาก็กระโดดขึ้นและพยายามหนีทันที

นายหยางตะโกน “หยุดแค่นั้น! คุณสามารถรับซุปในโรงอาหารได้ในภายหลัง มากับฉันเหอเสี่ยวยูเธอก็ต้องมาด้วย พวกคุณที่เหลือพาหูคุนและซิงชิวไปที่ห้องพยาบาล

..

..หวังเจ๋อกำลังจ้องมองขวดน้ำยาปรับสภาพร่างกายอันมีคุณค่าเมื่อเขาเห็นเพื่อนร่วมงานของเขาพานักเรียนสองคนมาหาเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

หวังเจ๋อถามว่า “..หยางเกิดอะไรขึ้น”

หยางกล่าวว่า “คุณหวังนักเรียนของคุณซ่อนความสามารถของเขาไว้ค่อนข้างดี! หานเฟยล้มคนระดับหกได้ในการโจมตีครั้งเดียวและเอาชนะระดับเจ็ดด้วยการโจมตีเพียงไม่กี่ครั้ง คุณรู้เรื่องนี้มั้ย”

หวังเจ๋อตะลึง คุณพูดอะไรกัน เขาจัดการระดับหกได้ในการโจมตีครั้งเดียวและเอาชนะระดับเจ็ดด้วยการโจมตีเพียงไม่กี่ครั้งหรอ

หานเฟยพูดอย่างรีบร้อน “อาจารย์อวัยวะภายในของผมจะแย่แล้วว…”

นายหยางกล่าวว่า “หุบปาก! คุณไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นนั่นแหละ คุณคิดว่าฉันดูไม่ออกหรอ”

เมื่อมองไปที่หานเฟยอย่างครุ่นคิดหวังเจ๋อหันไปหาเหอเสี่ยวหยูและถามว่า “เสี่ยวยูบอกฉันมา คราวนี้คุณมีแผนอะไรกัน”

เหอเสี่ยวหยูหน้าแดงอย่างหนักและไม่สามารถตอบอะไรได้

ในตอนท้ายหยางยิ้มและกล่าวว่า “นักเรียนของคุณเสพติดการเอาซุปของคนอื่น ฉันจับเขาได้เมื่อเขาพยายามทำมันอีกครั้ง เนื่องจากเขาเป็นนักเรียนของคุณฉันจึงไม่มีหน้าที่ที่จะฝึกวินัยเขา ใช่ฉันคิดว่ามีนักเรียนเพียงไม่กี่คนในโรงเรียนของเรายกเว้น ถังเกอที่จะสามารถเอาชนะเขาได้ในตอนนี้”

หานเฟยแอบบ่น ใครจะไปรู้ว่าระดับเจ็ดนั้นอ่อนแอมาก

หลังจากที่นายหยางจากไปวังเจ๋อก็มองไปที่หานเฟยอย่างแปลกประหลาด “ถังเกอให้อะไรกับนายที่ทำให้นายก้าวหน้าเร็วขนาดนี้เนี่ย”

…

ที่ขอบเขตของการจับปลาระดับสองบนเรือสีขาวอันฟุ่มเฟือย ถังเกอจามและขมวดคิ้ว พี่ชายของฉันถูกใครบางคนรังแกหรือเปล่า ฉันอยู่ที่นี่มานานเกินไปแล้ว แต่จะทำยังไงได้เพราะชายคนนี้ไม่ปล่อยฉันไปเสียที

เขาตัดสินใจหาทางกลับไปให้ได้ในสองสามวันนี้ เขาไม่อยากให้หานเฟยถูกคนอื่นรังแก

ฟางเจ๋อถือเบ็ดตกปลาอยู่ข้างๆเขา บนเบ็ดตกปลามีงูสามหัว เขากล่าวกับถังเกอด้วยรอยยิ้มว่า “นี่คืองูทะเลสามหัว มันจะไม่ตายแม้ว่าหัวของมันจะถูกตัดออกจากร่างกายและหัวจะงอกใหม่ในไม่ช้า ถุงน้ำดีเป็นยาบำรุงที่ดีที่สุด รับพวกมันไป นายจะไปถึงระดับเก้าหลังจากที่คุณได้รับพลังของมัน”

…

หวังเจ๋อคิดว่าถังเกออยู่เบื้องหลังทุกอย่าง หานเฟยมีมรดกทางจิตวิญญาณระดับหนึ่งเท่านั้น เขามีความสามารถเพียงไหนกันเขาถึงกลายเป็นนักตกปลาระดับเจ็ดจากระดับสองภายในครึ่งเดือน ถ้าเขามีพรสวรรค์เช่นนี้เขาก็จะโดดเด่นแม้กระทั่งในเมือง

หวังเจ๋อกล่าวอย่างครุ่นคิดว่า “คุณอาจจะรู้สึกดีถ้าการฝึกฝนของคุณได้รับการพัฒนามากเกินไปด้วยความช่วยเหลือจากภายนอก แต่คุณจะก้าวหน้าในอนาคตได้ยาก อย่างไรก็ตามผลไม้ทางวิญญาณที่น่าอัศจรรย์นั้นเป็นยาและไม่ควรรับประทานแบบสุ่ม คุณต้องไม่ก้าวไปเร็วเกินไปมิฉะนั้นรากฐานของคุณอาจจะเจ๊ง”

หานเฟยกล่าวว่า “ได้ครับ ครับผมจะฟังคุณ”

หวังเจ๋อรู้สึกไม่สบายใจที่เห็นผู้ขี้แพ้ในชั้นเรียนเติบโตขึ้นเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงในหมู่เพื่อนของเขา เขาโบกมือและพูดว่า “ ไปซะเดี๋ยวนี้! หยุดดวลกับคนอื่นได้แล้ว นายจะได้รับซุปวิญญาณกลืนสองชามในอนาคต”

หานเฟยพยักหน้า ทันใดนั้นเขาก็ถามว่า “อาจารย์ครับมีผู้เชี่ยวชาญมากกว่านี้ในวิทยาเขตอื่นๆมั้ยครับ”

เปลือกตาของหวังเจ๋อสั่นเทา “พวกเขาไม่มีอะไรดี พวกเขาอยู่ในระดับเจ็ดที่ดีที่สุด อย่าทำอะไรที่อุกอาจ”

หานเฟยกล่าวว่า “เข้าใจแล้วครับผม ผมจะไม่ทำอะไรที่อุกอาจ”

จากนั้นหานเฟยตั้งใจจะจากไป เหอเสี่ยวยูก็เดินตามเขาไป

หวังเจ๋อกล่าวว่า “เดี๋ยวก่อน”

หานเฟยหันกลับมา “มีอะไรหรอครับ”

หวังเจ๋อกล่าวว่า “พวกนายควรดูตัวเองมั่งนะ จะตัวติดกันอะไรขนาดนั้นล่ะน่ะ ฉันจะไม่ช่วยห้ามนายเหอนะถ้าเขามาทุบพวกนายเข้าสักวัน”

เหอเสี่ยวยูหน้าแดง ใครตัวติดกับเขากัน ฉันตามเขาไปดื่มซุปเท่านั้น

“อาจารย์เข้าใจผิดแล้วเผอเสี่ยวยูกับฉันเป็นเพื่อนที่บริสุทธิ์บริสุทธิ์เหมือนเนื้อปลาสีขาวตัวเล็ก ๆ …”

หวังเจ๋อกล่าวว่า “ออกไปได้แล้วไป”

หานเฟยรีบออกไป ดูเหมือนว่าเขาจะหลอกล่อนักเรียนในวิทยาเขตของตัวเองไม่ได้อีกแล้ว ครูทุกคนจำเขาได้

“เหอเสี่ยวหยูเราจะไปที่วิทยาเขตทางใต้หลังจากทานซุปในโรงอาหารแล้ว ฉันแน่ใจว่าเราจะได้รับซุปกลืนวิญญาณห้าสิบชามที่นั่น เราจำเป็นต้องซื้อน้ำเต้าลูกใหญ่ซึ่งสามารถใส่น้ำซุปได้เมื่อเราอิ่ม อย่างไรก็ตามคุณต้องให้ฉันยืมเบ็ดไม้ไผ่ของนาย ฉันไม่สามารถใช้เบ็ดเหล็กทั่วไปได้…”

หานเฟยคุยอยู่นาน แต่เมื่อเขามองย้อนกลับไปเขาพบว่าเหอเสี่ยวยูเดินอย่างโกรธ ๆ โดยไม่ได้มองเขา

หานเฟยพูดว่า “เป็นอะไรไป อย่าอารมณ์เสียสิ เราเป็นเพื่อนที่บริสุทธิ์บริสุทธิ์เหมือนเมฆบนท้องฟ้า”

เหอเสี่ยวหยู่หันกลับไปอย่างกะทันหัน “ ฉันไม่สวยเหรอ ฉันไม่ทำให้นายสนใจอะไรได้เลยหรอ!”

“เอ่อ…”

หานเฟยลูบหัวของเขาอย่างุนงง เกิดอะไรขึ้น เรากำลังพูดถึงสิ่งเดียวกันหรือเปล่า แล้วฉันจะชอบเด็กผู้หญิงอายุสิบสองปีได้อย่างไรในเมื่อฉันอายุเกือบสามสิบปีแล้ว