God of Fishing - ตอนที่ 33

Chapter 33: ทีมสองคน

หลังจบการบรรยายหานเฟยและเหอเสี่ยวยูต่างถือเบ็ดของตัวเองไปที่ชั้นเรียนที่หนึ่ง

เหอเสี่ยวยูมองไปที่อาวุธของหานเฟยอย่างอยากรู้อยากเห็น “เบ็ดเหล็กของนายดูแปลกๆนะพ่อของฉันบอกว่าอาวุธที่ดูหรูหรานั้นไร้ประโยชน์”

หานเฟยพูดกับตัวเองว่ามีหลายสิ่งที่พ่อของเธอไม่รู้ แต่เขาไม่ได้พูดออกเสียงและเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว

หานเฟยถามว่า “ทำไมคนเพียงพันคนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ปลุกวิญญาณของพวกเขาล่ะ มีนักเรียนทั้งหมดหลายหมื่นคนบนเกาะนี้ไม่ใช่หรอ”

เหอเสี่ยวยูตอบว่า “แต่พิธีกรรมนั้นต้องการของเหลวปลุกวิญญาณซึ่งเพียงพอสำหรับการใช้งานของคนพันเท่านั้นน่ะสิ แล้วฉันก็ไม่คิดว่าครั้งนี้จะแตกต่างไปจากครั้งก่อนๆนะ”

หานเฟยประหลาดใจ “ส่วนที่เหลือล่ะ กลายเป็นของชาวประมงทั่วไปหรอ”

เหอเสี่ยวยูมองไปที่หานเฟยด้วยความประหลาดใจ “นายงี่เง่าเหรอ หากพวกเขาสามารถเข้าถึงระดับสิบและสร้างความก้าวหน้าตามธรรมชาติได้ สัตว์ทางวิญญาณของพวกเขาก็จะถูกปลุกขึ้นด้วย”

หานเฟยยิ้มด้วยความลำบากใจเมื่อความทรงจำของเขากลับคืนมา การปลุกพลังตามธรรมชาติมักเกิดขึ้นกับคนหนุ่มสาวอายุประมาณยี่สิบกว่าในหมู่บ้าน พวกเขาผ่านยุคทองของการฝึกฝนมาแล้วดังนั้นพวกเขาจึงสามารถทำสำเร็จได้ไม่กี่อย่างแม้ว่าสัตว์วิญญาณของพวกเขาจะถูกปลุกขึ้นมา

หานเฟยมุ่งมั่นที่จะบรรลุสิ่งที่สูงกว่าเนื่องจากพิธีกรรมได้รับการตัดสินตามอันดับ

เขารู้สึกตื่นเต้นเมื่อคิดเช่นนั้น เขาลากเหอเสี่ยวยูและพูดว่า “ เร็วเข้า อะไรสำคัญที่สุดสำหรับผู้ฝึกตน ได้เวลา…”

เหอเสี่ยวยูงุนงง นายดูค่อนข้างรีบร้อนนะ ทำไมนายถึงไม่ทุ่มเทขนาดนี้ในช่วงสี่ปีที่ผ่านมาล่ะ นอกจากนี้เนื่องจากนายอยู่ในระดับหกแล้วนายน่าจะได้รับการรับรองว่าจะผ่านการทดสอบตกปลา

โครม

ประตูของชั้นเรียนที่หนึ่งถูกเปิดออก

ซึ่งมันทำเอาทุกคนตกใจมาก หานเฟยประกาศว่า “ฉันกลับมาแล้ว พวกนายเตรียมตัวแล้วก็เตรียม…ซุปกลืนวิญญาณไว้หรือยัง”

หานเฟยยกศีรษะขึ้น เขารู้สึกได้ว่าเหอเสี่ยวหยู่กำลังดึงเขา แต่เขาพูดอย่างไม่ไยดีว่า “อย่ากลัวไปเลย ตอนนี้ฉันอยู่ระดับหกแล้ว ฉันสามารถเอาชนะทั้งห้องได้”

“นายจะเอาชนะทั้งห้องหรอ”

เสียงข่มขู่ทำให้หานเฟยนิ่งงัน เขามองไปข้างๆและพบปรมาจารตกปลาครูผู้สอนตกปลาของชั้นเรียนที่หนึ่ง

หานเฟยตกตะลึงกล่าวว่า “สวัสดีครับอาจารย์ ทุกคนในชั้นเรียนที่หนึ่งแข็งแกร่งมาก ผมมาที่นี่เพื่อท้าทายพวกเขา ถ้าผมแพ้เบ็ดไม้ไผ่ของเหอเสี่ยวยูจะเป็นของพวกเขา ถ้าผมชนะผมจะขอแค่ซุปกลืนวิญญาณเท่านั้น…”

โครม…

หานเฟยถูกเหวี่ยงออกไปและนายประมงก็สาปแช่งว่า “ไปให้พ้นเถอะเจ้าคนขี้โกงไร้ยางอาย”

หานเฟยไม่ได้ไร้ประโยชน์เหมือนเมื่อก่อนในสายตาของทุกคนหลังจากที่พวกเขาได้เห็นการแสดงความสามารถที่โหดร้ายของเขาและพลังวิญญาณที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเขาเมื่อเขาได้กินซุปกลืนวิญญาณ พวกเขาจะเอาชนะเขาได้อย่างไร

หานเฟยงง ทำไมครูถึงตีเขา เขาแค่เสนอคำแนะเท่านั้น!

ผู้เชี่ยวชาญระดับเจ็ดของชั้นเรียนที่หนึ่งมองไปที่หานเฟยและพูดว่า “คุณหยางครับเขาจะเก่งขึ้นก็ต่อเมื่อมีซุปกลืนวิญญาณ ฉันจะสู้กับเขาตราบใดที่เขาไม่ได้กินซุปกลืนวิญญาณมาก่อน”

นายหยางขมวดคิ้ว หานเฟยเป็นระดับหกแม้ว่าจะไม่มีซุปกลืนวิญญาณมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเอาชนะเขา ในโรงเรียนสี่แห่งของหมู่บ้านมีนักเรียนเพียงพันคนที่อยู่ในระดับหก ประสิทธิภาพของหานเฟยก็ไม่ได้แย่เกินไป

นายหยางตัดสินใจว่ามันไม่เลวเลยที่จะให้นักเรียนดูนักตกปลาระดับหกอย่างใกล้ชิด

เขากล่าวว่า “คุณสามารถท้าทายพวกเขาได้ แต่พวกเขาต้องอยู่ในระดับเดียวกับคุณ”

“ไม่มีปัญหา ผมต้องการซุปกลืนวิญญาณสองชาม”

นายหยางกล่าวอย่างน่ากลัวว่า “หนึ่งชามและคุณจะไม่ได้รับอนุญาตให้นำไปกินระหว่างการต่อสู้”

หานเฟยกล่าวว่า “อาจารย์ครับนี่ไม่ยุติธรรมเลย มันจะทำให้ผมเอาชนะได้แค่คนๆเดียวเอง”

นายหยางรู้สึกขบขัน “แล้วคุณตั้งใจจะเอาชนะกี่คน ทั้งชั้นหรอ”

หานเฟยแสยะยิ้ม “เอาล่ะเรามาสู้กันก่อน ตอนนี้ผมสามารถกินซุปได้มั้ยครับ”

ทุกชั้นเรียนกลอกตา นายจะสามารถเอาชนะใครได้โดยไม่ต้องใช้ซุปกลืนวิญญาณเนี่ย

ลู่หลิงชี่เพิ่งถึงระดับหก เธอตั้งใจยอมรับความท้าทายเพื่อเป็นวิธีทดสอบความสามารถของเธอ

อย่างไรก็ตามหูคุนยืนขึ้นและพูดว่า “ปล่อยฉันเอง”

ความก้าวหน้าของหานเฟยเป็นเรื่องที่น่ากลัวและไม่มีเหตุผล ถังเกอต้องช่วยเขาแน่ๆไม่มีใครรู้จักหานเฟยดีไปกว่าหูคุนในโรงเรียน นอกจากนี้ถังเกอก็เคยช่วยหานเฟยมาหลายครั้งแล้ว เขาต้องทิ้งสิ่งที่เป็นประโยชน์มากมายให้กับหานเฟยก่อนที่เขาจะถูกนำตัวไปมิฉะนั้นหานเฟยจะไม่สามารถไปถึงระดับหกได้เร็วขนาดนี้

หานเฟยยิ้มให้หูคุนด้วยความยินดี “อย่าเพิ่งรีบร้อน เตรียมซุปของนายให้ดีก่อน”

หูคุนกล่าวว่า “จะมีซุปมากมายตราบเท่าที่นายสามารถชนะได้”

เสียงดัง…

หูคุนพุ่งเข้าใส่ท่อนเหล็กของเขา ในที่สุดเขาก็มีเหตุผลที่ดีที่จะเอาชนะเขา ไม่มีใครรอคอยโอกาสมากกว่าเขา

หานเฟยยื่นมือออกไปและเหอเสี่ยวยูก็ยื่นเบ็ดไม้ไผ่ให้ทันที

หานเฟยกล่าวว่า “มาซิ ขอดูหน่อยว่านายมีอะไรบ้าง”

ทุกคนสับสนเพราะคำพูดหานเฟย เขาทำเหมือนกำลังทดสอบหูคุนอยู่เลย

“ฮ่า!”

สิ่งที่หูคุนฝึกฝนมาคือ Flying Stick ซึ่งเร็วมาก

หานเฟยหัวเราะเบาๆ “รวดเร็วไม่มีประโยชน์ ฉันจะกวาดนายเอง”

ข้อดีของ Sweeping Stick คือระยะและความแรง หานเฟยเติมพลังจิตวิญญาณของเขาไปที่เบ็ดไม้ไผ่และโบกมันอย่างน่าหวาดกลัว

หูคุนก็สามารถต่อสู้กลับป้องกันหรือล่าถอยได้ หากหูคุนถอยทัพกลับเมื่อเริ่มการต่อสู้ทุกคนจะไม่เคารพเขา

ถ้าเขาจะกั้นมันเต็มที่เขาจะเปิดโอกาสให้หานเฟยโจมตีหนักขึ้น ดังนั้นหูคุนจึงเลือกที่จะสู้กลับ เขาไม่คิดว่าพลังของเขาจะถูกครอบงำโดยผู้ชายที่ได้รับความช่วยเหลือจากภายนอก

เสียงดังสนั่น…

ใบหน้าของหูคุณเปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อได้ยินเสียงแตกหักและเบ็ดนเหล็กของเขาก็งอ แขนของเขาชาและอาจจะหัก จากนั้นเขาก็ไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไป

หูคุนถูกซัดกลับ เขาล้มเหลวในการหลบการโจมตีหนึ่งครั้งจากหานเฟยแม้ว่าเขาจะอยู่ในระดับสูงสุดของระดับหกก็ตาม เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้เลย

“อ๊าก .. ”

ทุกคนอ้าปากค้างอย่างหนัก ลู่หลิงชี่ที่อยากลองก็ถูกแช่แข็ง เธอตกใจกับการเติบโตของหานเฟย

นายหยางก็ตกตะลึงเช่นกัน เขาจะเอาชนะหูคุนได้อย่างไรเมื่อทั้งคู่อยู่ในระดับหกด้วยกัน มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

เหอเสี่ยวหยู่รู้สึกงุนงงเล็กน้อย เธอเป็นคนสอนหานเฟยท่า Sweeping Stick แต่หานเฟยก็ทำได้ดีพอ ๆ กับที่เธอเป็น นอกจากนี้เธอยังเชื่อว่าเธออยู่ในระดับเดียวกับหูคุน แต่หานเฟยเอาชนะเขาได้ในครั้งเดียว?

ทุกคนเต็มไปด้วยคำถาม ใครจะบอกได้ว่าหานเฟยถูกมองว่าเป็นขยะมาสี่ปีแล้ว

“ก็ฉันขอให้นายไม่ต้องรีบร้อน ทำไมนายถึงกระตือรือร้นขนาดนี้ล่ะ”

จากนั้นหานเฟยประกาศอย่างภาคภูมิใจว่า “ดูเหมือนว่าฉันจะเก่งสุดในระดับหกนะ ชาวประมงระดับเจ็ดในชั้นเรียนนี้อยู่ที่ไหนกัน”

ทันใดนั้นชายหนุ่มที่ถือเบ็ดสีน้ำเงินก็เดินออกมาจากฝูงชน

เหอเสี่ยวหยู่กล่าวว่า “เขาคือซิงชิว เขาเก่งมาก เบ็ดเท้าของเขาถูกเก็บมาจากไม้สีฟ้าจากก้นมหาสมุทร เขาอยู่ในยี่สิบอันดับแรกในบรรดาระดับเจ็ดของโรงเรียนของเรา เขาได้รับซุปวิญญาณกลืนสี่ชามเป็นประจำทุกวัน”

หานเฟยรู้สึกอิจฉาทันทีเมื่อเขารู้ว่าซิงชิวกินซุปสี่ชามเป็นประจำ

หานเฟยพยักหน้าและพูดว่า“ เนื่องจากนายอยู่ในระดับเจ็ดและฉันอยู่ในระดับหกคุณต้องให้ซุปกลืนวิญญาณฉันสี่ชามถ้านายแพ้”

ซิงชิวหัวเราะเยาะ “ฉันมีซุปมากมาย ครั้งที่แล้วฉันไม่ได้มาที่นี่ แต่นายกลับมาอีกครั้งหลังจากที่ฉันกลับมาแล้ว นายคิดว่าไม่มีใครในชั้นนี้เอาชนะนายได้จริงๆเหรอ”

หานเฟยไม่ได้รู้สึกถูกข่มขู่ แต่จู่ๆเหอเสี่ยวยูก็ดึงเบ็ดของหานเฟยออก “เอาเบ็ดของฉันมาให้ฉัน”

หานเฟย: “…”

อะไรกัน แม้ว่าเขาจะเป็นชาวประมงระดับเจ็ด แต่ฉันก็ไม่แพ้หรอกน่า!

หานเฟยกล่าวว่า “ปล่อย! นี่มันน่าอาย! มันก็แค่เบ็ดเอง”

เหอเสี่ยวยูกล่าวว่า “ไม่ถ้านายจะเสียนนายเสียเบ็ดของนายเองเถอะ”

หานเฟยกล่าวว่า “ปล่อยน่า คุณยังต้องการซุปกลืนวิญญาณอยู่ไหมเนี่ย”

เหอเสี่ยวหยู่กล่าวว่า “เอาสิ ฉันจะกินมันเองเมื่อนายกินมันไม่ได้อีกต่อไป”

ทุกคน: “ …”

ทุกคนพูดไม่ออก เธอจะกินมันเองเมื่อเขากินมันไม่ได้อีกต่อไปงั้นหรอ เธอคิดว่าเขาสามารถเอาชนะทั้งชั้นได้หรอ พวกเขาไม่รู้หรอว่ามีผู้เชี่ยวชาญระดับเจ็ดกี่คนในชั้นเรียนนี้

ซิงชิวหน้าแดงด้วยความโกรธเกรี้ยว “เฮ้! เราจะสู้กันมั้ยเนี่ย” “เล่นเบ็ดไม้ไผ่อะไรกันอยู่ได้”

หานเฟยค่อนข้างอาย เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเหอเสี่ยวยู

เขาทำได้เพียงปล่อยไม้เท้าและพูดว่า “ก็ได้ ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันต้องเอาอาวุธขึ้นสุดยอดของตัวเองออกมาแล้ว”

ซิงชิวกล่าวว่า “อาสวุธขึ้นสุดยอดอะไร มันก็แค่เบ็ดธรรมดาชัดๆ”

หานเฟยชี้มันไปที่ซิงชิวและพูดว่า “นายจะรู้อะไร พี่ชายของฉันให้สิ่งนี้กับฉัน มันเป็นเบ็ดเหล็กที่ยอดเยี่ยมที่สุดในเหล่าเบ็ดเหล็ก”

ไม่มีใครเชื่อ “คุณหลอกใครกัน เบ็ดเหล็กขึ้นสุดยอดหรอ มันก็เป็นแค่เบ็ดเหล็กธรรมดาๆนั่นแหละน่า”

หานเฟยกล่าวว่า “หรือจะลอง นายเป็นระดับเจ็ดจริงๆหรือ ทำไมนายไม่รู้ล่ะว่ามันดีแค่ไหน นอกจากนี้พี่ชายของฉันคอยช่วยฉันอยู่ หรือนายกังวลว่านายจะจ่ายไม่ไหวถ้าแพ้กันล่ะ

ซิงชิวกล่าวว่า “นั่นคือสิ่งที่ฉันรอคอย! มาเล้ย! นายไม่สามารถยอมแพ้ได้ในตอนนี้แม้ว่านายจะต้องการก็ตาม!”