Dragon tamer - ตอนที่ 54

บทที่ 54: เปิดเผยตัวตน

เมื่อเข้ามาในโรงหล่อ จู มิงหลางได้เห็นนายเก่าซึ่งสวมเพียงเสื้อผ้าหนังแขนกุดเนื้อนุ่มแม้ว่าจะเป็นฤดูหนาวก็ตาม ผิวหนังของเขาเหมือนเบคอนมีกล้ามเหมือนหมีดุร้าย หากเขาชาร์จด้วยโล่บางทีแม้แต่กองทหารก็จะถูกส่งลอยไป!

“ สวัสดีตอนเช้าครับอาจารย์ จ้าวหลง” จู มิงหลาง ทักทาย

“ โอ้ เสี่ยวจู วันนี้เจ้าก็มาเร็วเช่นกัน อ่าเจ้าเป็นเด็กฝึกงานที่ดีจริงๆด้วยหัวใจและความอุตสาหะไม่เหมือนกับสุนัขขี้เกียจที่ข้ากำลังสอน พระเจ้ารู้ดีว่าพวกเขาต้องเรียนรู้ที่นี่นานแค่ไหนก่อนที่พวกเขาจะฝึกงานเสร็จ” จ้าวหลง กล่าวพลางถือเข็มและด้ายเย็บชุดเกราะหนังที่ฉีกขาดกลับเข้าด้วยกัน

พูดตามความจริง จู มิงหลางมักคิดว่าอาจารย์จารย์จ้าวหลง ควรทำงานในโรงหล่อที่อยู่ติดกัน การตีการตอกและการลับมีดให้เข้ากับภาพลักษณ์ของเขาดีกว่า สวรรค์รู้ดีว่าฝ่ามือหนาของเขาจับเข็มและด้ายขนาดเล็กเหล่านั้นได้อย่างไรและทักษะของเขานั้นดีมาก!

“ อาจารย์ จ้าว ข้าบอกท่านว่า ข้าเรียนรู้ทักษะจากครอบครัวมาก่อนและไม่ใช่เด็กฝึกงานสักคน ข้าจะแสดงให้ท่านเห็นเสื้อคลุมเกราะที่ข้าสร้างเมื่อสองสามวันก่อน ดูดีจริงๆ!” จู มิงหลาง กล่าว

“ ฮ่าฮ่าฮ่าข้าเชื่อเจ้า แน่นอนข้าเชื่อเจ้า เทคนิคของเจ้าแตกต่างจากคนอื่น น่าเสียดายที่พวกเขาไม่สามารถเรียนรู้ได้หรือเจ้าสามารถสอนคนงานโรงหล่อที่รู้วิธีที่จะรักษากิจวัตรการทำงานได้…ใช่แล้วมีคนส่งของหนัก ๆ มาที่นี่เมื่อสองสามวันก่อน มันมีค่ามากและบอกว่ามันเหมาะกับเจ้า” จ้าวหลงกล่าว

“ เป็นอย่างนั้นเหรอ? งั้นข้าต้องทำงานตอนนี้ ข้าจะคุยกับท่านในภายหลัง!”

“ เอาล่ะเอาล่ะ…แปลกกรรไกรของข้าอยู่ไหน เด็กฝึกงานคนไหนที่ไม่ส่งคืนของอย่างถูกต้องหลังจากใช้งาน…โอ้จริงๆ…” ในขณะที่ จ้าวหลง กำลังพูดเขาก็อ้าปากและกัดด้ายส่วนเกินด้วยฟันที่สมบูรณ์แบบของเขาแล้วงับด้ายที่ยืดหยุ่นอย่างมาก
จู มิงหลาง ส่ายหัวยิ้ม

อาจารย์ระดับมืออาชีพที่เขาให้ไปก่อนหน้านี้หายไปอย่างสมบูรณ์หลังจากการกัดด้าย!!

ถ้ามีใครส่งของมาให้เขาในโรงหล่อก็ต้องแน่ใจว่าเป็นของขวัญที่ เจิ้งหยู มอบให้เขา

แร่เงินเขียว!

แร่ชนิดนี้เป็นเรื่องแปลก แต่ก็ไม่ได้หายากโดยเฉพาะ หากพวกเขาต้องการรวบรวมมันจริงๆ แต่เมื่อ จู มิงหลาง เข้าใจสถานการณ์แล้ว โรงหล่อใน รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร ไม่ได้ใช้แร่เงินเขียว เป็นวัสดุ

แร่เงินเขียว มักจะปรากฏในปิ่นปักผม ต่างหูและโซ่ไหมพรม ซึ่งล้วนเป็นเครื่องประดับเพื่อความสวยงาม

จู มิงหลาง ต้องการ แร่เงินเขียว เพราะมีคุณสมบัติบางอย่าง หากเขาสามารถดึงพลังงานที่มีอยู่ออกมามันสามารถเปลี่ยนเป็นมังกรของเขาได้โดยตรง

เกราะมังกร!

ด้วยวัสดุและเงินนอกเหนือจากการฝึกฝนของเขา จู มิงหลาง สามารถเริ่มสร้างชุดเกราะมังกรหนักได้อย่างเป็นทางการ!

“ อาจารย์จ้าวข้าต้องการห้องที่จะทำงานส่วนตัว ข้าจะทิ้งเงินไว้ที่นี่” จู มิงหลางบอก จ้าวหลง

“ เงินอะไร? เพียงแค่ใช้มัน จะไม่มีใครมารบกวนเจ้า” จ้าวหลง กล่าว

“ ขอบคุณมากครับอาจารย์ จ้าว!”

การหล่อเกราะมังกรเป็นเรื่องส่วนตัว จู มิงหลาง ไม่ต้องการให้คนอื่นรู้เรื่องนี้ เขาสามารถบอกได้ว่ามีคนเพียงไม่กี่คนในเขตแดนของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร ที่มีทักษะในการทำเช่นนั้นและในเมืองอื่น ๆ ก็มีไม่มากเช่นกัน

เป็นการดีกว่าสำหรับ จู มิงหลาง ในการรักษาโปรไฟล์ที่ต่ำเพื่อป้องกันปัญหาที่ไม่จำเป็น

เวลาผ่านไปเร็วอย่างไม่คาดคิดด้วยตัวเอง เขาเข้าไปในพื้นที่ทำงานส่วนตัวและปรับแต่งส่วนสำคัญบางส่วนจากแร่เงินเขียว เมื่อเขาออกมาทานอาหารค่ำท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว

ถึงกระนั้นการเรียนงานฝีมือก็เป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง

มองหาอาหาร ฝึกมังกร หล่อเกราะ…มันเป็นเวลานานแล้วที่เขาใช้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ เขารู้สึกว่าไม่มีเวลาเพียงพอในแต่ละวัน

แน่นอนว่าไม่ว่าเขาจะยุ่งแค่ไหน จู มิงหลาง ก็จำได้ว่าจะไปเยี่ยมลูกมังกร ท้ายที่สุดมันก็เป็นมังกรตัวที่สามของเขา จู มิงหลาง หวังว่ามันจะหายเร็ว ๆ นี้!

—–

หิมะสีขาวบริสุทธิ์ตกลงบนกำแพงสูงสีเทาเงินของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร ปลายหอคอยเป็นจุดแรกที่สัมผัสกับวิญญาณฤดูหนาวศักดิ์สิทธิ์

หิมะแรกเป็นเหมือนผีเสื้อสีขาวเต้นรำเบา ๆ ก่อนรุ่งสางจะมาถึงมีเพียงคนที่ขยันขันแข็งอย่าง จู มิงหลาง เท่านั้นที่จะได้เห็นความงามเหล่านั้น เมื่อถึงเวลาที่ท้องฟ้าสว่างเต็มที่ผีเสื้อหิมะจะละลายไปกับแสงแดดอันอบอุ่นและเมืองใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นสีเงินศักดิ์สิทธิ์!

มีการศึกษาขั้นตอนการหล่อเกราะอย่างละเอียด จู มิงหลาง เหยียบหิมะเข้าโรงหล่อในเวลาเดียวกัน

ในทุกสภาพแวดล้อมมักจะมีใครบางคนที่ทำงานหนักมากกว่า จู มิงหลาง ซึ่งมาถึงก่อนหน้านี้ ในขณะที่เขายังคงมีกำลังใจในการทำงานให้หนักยิ่งขึ้นในวันนี้ เขาคนนั้นก็มีสมาธิในการทำงานอย่างเต็มที่แล้ว

บุคคลนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากปรมาจารย์ จ้าวหลง

หลายต่อหลายครั้ง จู มิงหลางพยายามมาถึงก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีโดยต้องการดูว่าอาจารย์จ้าวหลงนอนที่นี่หรือไม่ อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยไขความลับของเขาได้เร็วที่สุดเสมอไป

“ สวัสดีตอนเช้าครับอาจารย์ จ้าว” จู มิงหลาง ทักทายเขา

“ เสี่ยวจู …อานั่นคือ เสี่ยวจู!?” ปรมาจารย์ จ้าวหลง ร้องออกมาอย่างแปลกประหลาดในทันใด เขาวางสิ่งที่เขากำลังทำและมองไปที่ จู มิงหลาง

“เกิดอะไรขึ้น?” จู มิงหลาง รู้สึกสับสน

– ข้าไม่ได้มาเมื่อวานนี้เพราะมีเรียน …

– ทำไมเขาดูเหมือนว่า พวกเราไม่ได้เจอกันมาหลายปี –

“ มาดูเร็ว ๆ ดูสิ่งที่วางไว้ที่ประตู คน ๆ นั้นเป็นเจ้าจริงๆหรือ” ปรมาจารย์ จ้าวหลง กล่าวอย่างรีบร้อนในขณะที่เขาดึง จู มิงหลาง ไปที่ถนน

จู มิงหลาง เดินตามไปและพบว่ามีรูปเหมือนวางอยู่ข้างประตูจริงๆ คุณภาพของกระดาษนั้นคล้ายคลึงกับค่าหัวสำหรับผู้ชายที่ต้องการตัวมาก!

– สถานการณ์เป็นอย่างไร? ข้าทำอะไรที่เลวทราม?

– แต่บุคคลในภาพบุคคลนั้นดูเหมือนกับข้าจริงๆ!

– ต้องการข้า..จริงๆเหรอ?

– แต่ทำไม!? –

จ้าวหลง ย่อตัวลงและบอก จู มิงหลาง ด้วยน้ำเสียงที่ไม่สงบ”คำพูด แพร่กระจายอย่างบ้าคลั่งเมื่อวานนี้โดยบอกว่าคนนี้เป็นคนเร่ร่อนที่อยู่กับ วัลคิรีในห้องขังเดียวกัน เล่าลือกันว่าคนนี้เดิมเป็นเกษตรกรเลี้ยงไหมจากเมืองหม่อนซึ่งเกิดมาในฐานะยากจนและมีภูมิหลังต่ำต้อย เขาขี้เกียจและเลี้ยงหนอนไหมได้ไม่ดีและไม่มีเงินเขาจึงกลายเป็นขอทานในเมืองเอเวอร์ซิตี้ ด้วยความบังเอิญเขาถูกโยนเข้าไปในคุกใต้ดินและสิ่งที่ไม่อาจบรรยายได้เกิดขึ้นระหว่างเขากับวัลคิรีที่ถูกขังในเวลานั้น!”

“ฮ๊ะ?” จู มิงหลาง ดูเหมือนว่าเขาอยากจะตายหลังจากได้ยินแบบนั้น

เขาต้องการที่จะแก้ไขเรื่องราว แต่เขาตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าเขาจะยอมรับเรื่องนี้ถ้าเขาทำเช่นนั้น

“ เจ้าดูคล้ายกับคนเร่ร่อนคนนั้นมากเกินไป ข้าขอแนะนำให้เจ้าสวมหน้ากากให้ดีที่สุดในตอนนี้ หลายคนเป็นหวัดในฤดูหนาวกันแล้ว การสวมหน้ากากอนามัยเป็นนิสัยเป็นสิ่งที่ดีต่อสุขภาพของเจ้า” จ้าวหลง กล่าวกับ จู มิงหลาง อย่างจริงจัง

“ มันไม่สำคัญหรอกว่าข้าจะหน้าตาคล้ายกันหรือเปล่า เหตุใดข่าวลือดังกล่าวจึงปรากฏขึ้นในทันที” จู มิงหลาง ถาม

“ใครจะรู้? ทุกคนพูดถึงเรื่องนี้ในทันใดและภาพของเจ้าก็ถูกวางไว้ทั่วเมือง ร้านค้าแถวนี้ล้วนพูดถึงว่าเจ้ามีลักษณะคล้ายกับภาพบุคคลมากแค่ไหน ไม่ต้องพูดถึงร้านค้าของพวกเรา ทุกคนคิดว่าเป็นเจ้า!” จ้าวหลง กล่าว

“ เอาล่ะ ข้าถูกขังอยู่คนเดียวในโรงหล่อคนเดียวอยู่ดี” จู มิงหลาง พยักหน้า

เมื่อนึกถึงตอนที่เขาแยกทางกับ หลี่หยุนซี นางเตือนเขาว่าศัตรูของนางน่าจะสร้างเรื่องใหญ่จากเขา ดูเหมือนคนเหล่านั้นจะเคลื่อนไหวในตอนนี้!

แน่นอนมันเป็นไปได้เช่นกันที่ หลัวเสี่ยว กำลังแก้แค้นของเขา หลังจากคนทรยศคนนั้นถูกเนรเทศและถูกระบุว่าเป็นคนต้องการตัว เขาก็ไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวอย่างอิสระในรัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร อีกต่อไปและทำได้เพียงใช้กลยุทธ์ที่ต่ำต้อยเช่นนี้เพื่อทำให้เขารำคาญ

“ อาเจ้าไม่ได้ใช้ชีวิตของพวกเขา แต่แบกรับบาปของพวกเขา ถ้าเจ้าเป็นไปไม่ได้ให้ไปหาหมอและเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเจ้า” จ้าวหลง กล่าวพร้อมกับดูเป็นห่วงเขามาก

“ …” จู มิงหลาง ไม่รู้ว่าจะตอบกลับอย่างไร

บางสิ่งจะมาถึงเขา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อันที่จริง จู มิงหลาง ได้เตรียมใจไว้แล้วสำหรับเรื่องนี้

เขาจะไม่มีวันเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเขา ถึงเวลาแล้วที่ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร จะเปลี่ยนบรรยากาศ ไม่ว่าผู้ชายที่มี วัลคิรีจะเป็นคนเร่ร่อนหรือขอทานต่ำต้อยอะไรก็ตาม เขาก็เบื่อที่จะได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้!

จู มิงหลาง จะก้าวขึ้นสู่ความฉลาดใน รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร!

ตรงไปตรงมาและมีเกียรตินั่นคือคำตอบของ จู มิงหลาง!

—–

ไม่น่าแปลกใจที่ในคืนนั้นแม้แต่ชื่อของเขาก็ยังแพร่กระจายไปยังผู้คน
เมื่อ จู มิงหลาง เดินออกจากพื้นที่ทำงานส่วนตัวอย่างเหนื่อยล้าอาจารย์ จ้าวหลง และเด็กฝึกงานต่างก็ยืนมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ

อาจารย์จ้าวหลง ดูไม่เชื่อ เขาคิดว่าภาพบุคคลนั้นดูคล้ายกับ จู มิงหลางเท่านั้น แต่ตอนนี้ชื่อได้แพร่กระจายไปแล้วไม่มีผิด!

ส่วนเด็กฝึกงาน…

ในความเป็นจริงพวกเขาคุยเรื่องของ วัลคิรี เป็นการส่วนตัวระหว่างการดื่มเหล้า มีเรื่องราวมากมายนับไม่ถ้วนระหว่างเจ้าหญิงมงกุฏผู้สูงศักดิ์และขอทานที่สร้างรอบของพวกเขาครองอันดับยอดขายหนังสือสำหรับผู้ใหญ่ จู มิงหลาง ได้รับการอธิบายในรูปแบบมากมายเท่าที่จะจินตนาการได้ …

“ เสียวจู เจ้าเป็นคนเร่ร่อนคนนั้นในเมืองเอเวอร์ จริงๆเหรอ?” ในที่สุดอาจารย์ ก็อดไม่ได้ที่จะถาม

จู มิงหลาง รู้ว่าการแก้ตัวนั้นไม่มีจุดหมาย

อย่างไรก็ตามข่าวลือที่แพร่กระจายออกไปนั้นน่าขยะแขยงอย่างแท้จริง โดยบอกว่าเขาขี้เกียจและกลายเป็นขอทานเพราะเขาไม่สามารถเลี้ยงหนอนไหมได้ดี เขาถูกปล้นชัด ๆ !

แน่นอนว่า จู มิงหลางก็ตระหนักเช่นกันว่าเนื่องจากข่าวลือมีรายละเอียดมากพอที่จะกล่าวถึงตัวตนของเขาในฐานะเกษตรกรเลี้ยงไหมจากเมืองหม่อนจึงเห็นได้ชัดว่า หลัวเสี่ยว มีส่วนร่วมในการเผยแพร่ข่าวลือนี้

หลัวเสี่ยว ไม่ต้องการให้ จู มิงหลาง อยู่อย่างสงบสุขใน รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร โดยมีตัวตนที่ทนไม่ได้ ความอิจฉา ถ้าเขาไม่มีความสามารถในการปกป้องตัวเอง มันก็ยากมากสำหรับเขาที่จะอยู่รอด!

“ จู มิงหลางเจ้านอนกับวัลคิรี จริงๆหรือ?” โจวซิน เด็กฝึกงานคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ