Dragon tamer - ตอนที่ 40

บทที่ 40: ท่องไปในท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยดาบ

เป็นคืนที่ท้องฟ้าเป็นสีเขียวอมดำ

ดวงดาวเต็มท้องฟ้ายามค่ำคืนกลายเป็นแม่น้ำแสนโรแมนติกบนท้องฟ้าทางทิศตะวันออกในพื้นที่ ที่ไม่จำกัด

ดวงดาวต่างๆกำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆราวกับว่าพวกมันจะเทลงสู่ทะเลแห่งความว่างเปล่าในอีกพันปีต่อมา แต่ดินแดนเหล่านั้นจะสว่างไสวไปด้วยดวงดาวเสมอและจะมีกลุ่มดาวอีกกลุ่มหนึ่งจากจักรวาลอื่นมาตามลมแห่งกาลเวลา …

ในขณะนี้ จู มิงหลาง อยู่ท่ามกลางแม่น้ำแห่งดวงดาว

อย่างไรก็ตามบนถนนที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันกว้างใหญ่บนท้องฟ้าร่างที่บินบนดาบทำให้ จู มิงหลางลืมไปว่าดวงดาวที่พร่างพราวอยู่เหนือเขานั้นเป็นอย่างไร ความงดงามของพวกเขามีไว้เพื่อเพิ่มความสดใสของนางเท่านั้น!

หลี่หยุนซี งดงามราวกับนางฟ้าในตอนแรก ตอนนี้นางบินด้วยดาบ แต่ดูเหมือนนางฟ้าจากตำนานที่ใช้ชีวิตอย่างสันโดษในพระราชวังบนดวงจันทร์ …

ตามที่คาดไว้นางเป็น มนุษย์ครึ่งเทพ

ดาบไหมเป็นสิ่งประดิษฐ์มนุษย์ครึ่งเทพ ของนาง!

ไม่น่าแปลกใจที่นางถูกเรียกว่า วัลคิรี มาโดยตลอด!

การบินบนดาบของนางทำให้ตัวเองแตกต่างจากมนุษย์เท่านั้น บางที ผู้ฝึกมังกร บางคนอาจรู้สึกอิจฉา!

อาจมีคนเห็น ผู้ฝึกมังกร หลายคนในนครรัฐ แต่ มนุษย์ครึ่งเทพ นั้นหายากเหลือเกิน พวกเขาไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะกลายเป็นได้จากการฝึกฝน พวกเขาส่วนใหญ่สืบทอดมรดกของเทพเจ้าโบราณบางองค์และต้องการร่างกายที่เป็นเอกลักษณ์เพื่อให้เป็นหนึ่งเดียว

มนุษย์ครึ่งเทพ สามารถก้าวข้ามขีด จำกัด ของมนุษย์และใช้ความสามารถพิเศษเช่นเดียวกับสิ่งมีชีวิตโบราณที่ทรงพลัง

อย่างไรก็ตาม มนุษย์ครึ่งเทพ ไม่ได้เหนือกว่า ปรมาจารย์ผู้ฝึกมังกร ที่ทรงพลังอย่างแท้จริง มนุษย์ครึ่งเทพ จำนวนมากไม่สามารถต้านทานการโจมตีจากมังกรของปรมาจารย์ผู้ฝึกมัง ได้

ไม่เพียงแค่นั้น มนุษย์ครึ่งเทพ ยังไม่มีอาณาจักรแห่งจิตวิญญาณดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถเลี้ยงมังกรได้

เงาสีดำจำนวนมากปรากฏอยู่ข้างหน้าพวกเขา พวกมันกระจายออกไปในแนวนอนเหมือนฝูงห่านที่อพยพไปทางใต้บินไปยังดินแดนทางตะวันออก

ดาบสีเงินของ หลี่หยุนซี บินด้วยความเร็วมากกว่าเงาที่แล่นผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน นางเคาะดาบบินของนาง แต่เพียงเบา ๆ ดาบสีเงินที่อยู่ใต้เท้าของนางและจู มิงหลางก็พุ่งขึ้นพร้อมกันจับภาพเงาสีดำเหล่านั้น

ผู้ที่บินผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่ใช่ใครอื่นนอกจากชนชั้นสูงของ รัฐบุรุษเมืองมังกร กองพันนกบิน พวกเขากำลังรีบไปที่ เมืองหุบเขารุ่งโรจน์

นกไดโนเสามังกรกลุ่มใหญ่กระพือปีกอย่างเป็นระเบียบ กระแสอากาศขนาดมหึมาที่พวกมันก่อตัวขึ้นปกคลุมฝูงนกไดโนเสามังกร ทั้งหมด ในกระแสอากาศเช่นนี้แม้ว่านกไดโนเสามังกร บางตัวจะหมดแรง แต่ก็สามารถกางปีกและร่อนไปตามได้เพื่อให้แน่ใจว่าพวกมันจะไม่ตกไปข้างหลัง

กองพันนกบินก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว คงไม่มีเวลาอีกมากก่อนที่พวกเขาจะไปถึงเมืองแห่งหุบเขารุ่งโรจน์ ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันของเมือง เจ้าเมืองเจิ้งหยู น่าจะสามารถรักษาตัวไว้ได้จนกว่าทีมนี้จะไปถึง

“ นั่นคือมกุฎราชกุมาร!”

ทหารบางคนที่อยู่ด้านหลังของกลุ่มเห็น หลี่หยุนซี และ จู มิงหลาง บินเข้าหาพวกเขาด้วยดาบดูประหลาดใจ

พวกเขาเคยได้ยินความสามารถที่ยิ่งใหญ่ของ หลี่หยุนซี มาก่อนและเคยเห็นนางในกองทัพเป็นครั้งคราว อย่างไรก็ตามการที่ได้เห็นนางบินบนดาบเหมือนนางฟ้าเป็นครั้งแรก!

หลี่หยุนซี บินผ่านกองเรือทั้งหมดของกองพันนกบินและหยุดผู้บังคับบัญชาร้องเรียกว่า“ แม่ทัพลู่!”

“ เป็นอะไรหรือเปล่าฝ่าบาท” แม่ทัพลู่ ถามอย่างสงสัย

“ เจ้าจงนำทหารครึ่งหนึ่งกลับไปยัง รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร และอีกครึ่งหนึ่งจะไปกับข้าที่ เมืองหุบเขารุ่งโรจน์” หลี่หยุนซี สั่ง

แม่ทัพลู่ กำลังจะถามคำสั่งของนางเมื่อหลี่หยุนซีหยิบป้ายคำสั่งออกมาและโยนมันไปที่ผู้บัญชาการซึ่งกำลังขี่มังกรมีปีก

หลังจากได้รับป้ายคำสั่งแม่ทัพลู่ ก็ตกอยู่ในห้วงความคิด ครู่ต่อมาเขาคืนป้ายคำสั่งให้หลี่หยุนซีและถามว่า“ สถานการณ์การสู้รบทางตะวันตกเป็นอย่างไร?”

“ ท่านจะรู้เมื่อท่านกลับไปที่เมือง นำสิ่งที่ข้าต้องการไปสู่แนวหน้าโดยเร็วที่สุด” หลี่หยุนซี ไม่ได้พูดคุยกับคนทั่วไปอีกต่อไป

นายพลของกองพันนกบินแสดงความเคารพจากนั้นสั่งให้เจ้าหน้าที่สองคนปฏิบัติตามคำสั่งของ หลี่หยุนซี ที่มีต่อจดหมายดังกล่าว

อย่างไรก็ตามเจ้าหน้าที่ยิ่งสับสนมากขึ้น กองพันนกบินครึ่งหนึ่งถูกส่งออกไปแม้ว่าอีกครึ่งหนึ่งจะยังคงเป็นกองกำลังที่น่าเกรงขาม แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสังหารพวกเขาเข้าไปในกองทัพกบฏที่แข็งแกร่งนับหมื่น มันค่อนข้างเสี่ยง!

หลี่หยุนซี เข้าควบคุมกองพันและบินไปตามดาบของนางต่อไป ในขณะนั้นเจ้าหน้าที่คนหนึ่งพึมพำอะไรบางอย่างด้วยเสียงต่ำ หลี่หยุนซีหันกลับมาและฟันใบหูของรองผู้นั้นขาดออก

เขาตกใจและโกรธ แต่ไม่กล้าพูดออกไปและทำได้เพียงใช้มือกดที่บาดแผลที่มีเลือดออก

“ จัดการลูกน้องของเจ้าอย่างเหมาะสม หากมีความคิดเห็นเพิ่มเติมสิ่งต่อไปจะไม่ใช่แค่หูเจ้า!” หลี่หยุนซีเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งอากาศหนาวจัดรอบตัวของนาง สร้างความหวาดกลัวให้กับผู้อื่น!

รองผู้นั้นไม่กล้าพูดอีกต่อไปและถอยออกไป ชายแถวยาวข้างหลังเห็นเจ้าหน้าที่ถูกตัดหูและเงียบเสียง!

กองพันนกบินฟื้นคืนรูปแบบเรียบร้อยอย่างรวดเร็วและเดินทางต่อไปทางตะวันออกบรรยากาศไม่สบาย ๆ เหมือน แต่ก่อนอีกต่อไป

—–

เทือกเขาขนาดใหญ่สองแห่งตัดกันที่ตอนท้ายของที่ราบ ลี่ฉวน แยกหวู่ตู และดินแดนของ รัฐบุรุษเมืองมังกร ที่มั่นรุ่งอรุณตะวันออก ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเทือกเขาในขณะที่เมืองหุบเขารุ่งโรจน์ อยู่ทางทิศตะวันตกห่างออกไปเพียงยี่สิบห้ากิโลเมตร

การปรับขนาดภูเขาไม่เป็นไปตามความเป็นจริง ภูมิประเทศสูงชันเกินไปไม่เหมาะสำหรับการเดินทัพ หากพวกเขาต้องการเข้าสู่ที่ราบลี่ฉวน จริงๆพวกเขาต้องผ่าน เมืองหุบเขารุ่งโรจน์

อย่างไรก็ตามแม้แต่กำแพงหินของฐานที่มั่นก็ไม่สามารถหยุดยั้งกลุ่มกบฏนับหมื่นได้ เมืองหุบเขารุ่งโรจน์ เล็ก ๆ จะอยู่ได้นานแค่ไหน?

กองทัพกบฏไม่มีที่สิ้นสุด ในปัจจุบันพวกเขาติดอยู่ระหว่างฐานที่มั่นและเมืองหุบเขารุ่งโจน์ ราวกับฝูงสัตว์ป่าที่หิวโหย ความต้องการของพวกเขาไม่สามารถหยุดได้ เมื่อน้ำท่วมฉับพลันบนภูเขาระบายออกจากทะเลสาบที่จมพวกเขาจะระบายความไม่พอใจทั้งหมดของพวกเขาต่อผู้คนในเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ การดื่มเลือดและการกินเนื้อของพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงคำพูดเปล่า ๆ ที่ทำให้พวกเขาตกใจ!

กองพันนกบินบินวนไปมาในอากาศพบสถานการณ์ต่อหน้าต่อตาพวกเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

มวลความมืดที่ก่อตัวเป็นกองทัพกบฏขนาดใหญ่ยึดครองด้านนอกของหุบเขา แม้แต่ทหารที่ดุร้ายในกองพันทหารผ่านศึกทุกคนยังรู้สึกหวาดกลัวเมื่อเห็นพวกเขา แต่เมืองเก่าที่อ่อนแอและเล็กนั้นก็ยังคงยืนหยัดอยู่!

กองทัพอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่พวกเขาก็ยังคงต่อต้านอย่างหัวชนฝา พวกเขาไม่มีกำแพงเมืองสูงหรือทหารชั้นยอด ทั้งหมดที่พวกเขาต้องพึ่งพาเพื่อปกป้องเมืองคือทะเลสาบที่จมและนักธนูพันคนที่ประจำการอยู่บนที่สูง!

หากพวกเขาไม่ได้เห็นสิ่งนี้ด้วยตัวเองพวกเขาคงไม่มีทางเชื่อว่าเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ หยุดกองทัพกบฏขนาดใหญ่ในเส้นทางของพวกเขา ซื้อเวลาในการเสริมกำลังได้สำเร็จ!

“ ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ!”

“ นครรัฐมังกรบรรพบุรุษของเราได้รับพรจากสวรรค์! อันที่จริงแล้วผู้ที่ถูกทอดทิ้งโดยเทพเจ้าเหล่านี้ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะก้าวเข้าสู่ที่ราบลี่ฉวน!” รองแม่ทัพที่เลือดหยุดไหลอุทานออกมา

“ ฝ่าบาทผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้จะนำคนร้อยคนและพุ่งเข้ามาจากเหนือทะเลสาบที่จมอยู่ใต้น้ำและกำจัดกลุ่มกบฏที่ไม่สงบเหล่านั้น” รองอีกคนคิ้วยาวร้องขอ

นกไดโนเสามังกร เป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่ดุร้ายสำหรับทหารธรรมดาเหล่านั้น ปัจจุบันหลายคนติดอยู่ภายในทางแคบ การดำลงไปฆ่าพวกมันโดยตรงนั้นง่ายเหมือนนกอินทรีที่ล่าลูกเจี๊ยบแรกเกิด!

“ ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้จะชดเชยความผิดพลาดในอดีตของข้าและเรียกชีวิตกบฎจากด้านหน้า!” รองผู้อำนวยการที่มีหูข้างเดียวประกาศ

หลี่หยุนซี ไม่รีบร้อนที่จะสั่งการณ์ นางยืนอยู่บนดาบบินสีเงินของนาง สังเกตุสถานการณ์โดยรวม

“ ฝ่าบาทโปรดออกคำสั่งโดยเร็ว น้ำในทะเลสาบที่จมจะถูกระบายออกในไม่ช้า เมื่อกลุ่มกบฏเข้ามาในเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ เราจะไม่สามารถปกป้องทุกคนได้ไม่ว่าเราจะฆ่าพวกเขาเร็วแค่ไหนก็ตาม” รองคิ้วยาวบอกกับนาง

“ อยู่ในอากาศและรอคำสั่งของข้า” หลี่หยุนซีกล่าว

“ พวกเขากำลังจะข้ามทะเลสาบที่จม!”

“ รอคำสั่งของข้า!” หลี่หยุนซีพูดซ้ำ ๆ

เจ้าหน้าที่ทั้งสองกำลังลุกเป็นไฟด้วยความวิตกกังวล แต่ทำได้เพียงแสดงความเคารพ

“มิงหลาง เจ้ามุ่งหน้าไปยังเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ และปลอบโยนผู้คน” หลี่หยุนซี บอก จู มิงหลาง

“ ที่จริงข้า…”จู มิงหลาง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นดาบบินสีเงินที่อยู่ใต้เท้าของเขาก็เร่งความเร็วขึ้นและบินตรงไปยังเมืองหุบเขารุ่งโรจน์

–

ที่หอประตูเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ขากรรไกรของเจ้าเมืองเจิ้งหยู กว้างขึ้นมองดู จู มิงหลาง ถูกบังคับให้บินด้วยดาบและในที่สุดก็กระโดดลงจากมันได้อย่างไม่หยุดยั้ง

“ พี่ชายจู?” เจิ้งหยูเดินมาหาอย่างรวดเร็ว หลังจากยืนยันว่าบุคคลนี้เป็นนักเรียนคนนั้นจาก สถาบันฝึกมังกร ใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเขาก็เผยให้เห็นถึงความสุขโดยกล่าวว่า“ พี่จู้ได้นำกำลังมาที่นี่จริงๆ ข้านี้นามสกุลเจิ้งขอแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้งในนามของพลเมืองทุกคนของเมืองหุบเขารุ่งโรจน์!”

เจิ้งหยู โค้งคำนับอย่างนอบน้อม จู มิงหลาง รู้สึกละอายใจในตัวเองขณะที่เขารีบเอ่ย

“ ท่านคือคนที่ปกป้องผู้คนของเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ข้าเป็นเพียงผู้ให้ข้อมูล”จู มิงหลาง กล่าว

“ บินบนดาบนั่นคือเจ้าหญิงมงกุฏใช่ไหม” เจิ้งหยู ถามด้วยความเคารพ

“นางคือ…”

“ พี่ชายจู คุ้นเคยกับมกุฎราชกุมารหรือไม่” เจิ้งหยูถาม

“ อืมเล็กน้อย” จู มิงหลางรู้สึกว่าคำถามนั้นแหลมเกินไป

เจิ้งหยูไม่พอใจที่กองกำลังมาถึง แต่เขาถอนหายใจยาว“ กองพันนกบินได้ปรากฏตัวขึ้นทางทิศตะวันออก นี้ไม่ดี!”

“ทำไม?” จู มิงหลาง ไม่เข้าใจความกังวลของ เจิ้งหยู

“ ข้ามันโง่ที่มองข้ามสถานการณ์ปัจจุบันของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร วันที่ฐานที่มั่นทางตะวันออกถูกยึด คือวันที่เมืองหลิงเซียวยกกองทัพเข้าโจมตีดินแดนทางตะวันตกของพวกเรา ตอนนี้ชนชั้นสูงของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร กองพันนกบินมาทางทิศตะวันออกเพื่อยุติการก่อกบฏเมืองทางตะวันตกของเราทั้งหมดจะถูกยึดครอง เมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ได้รับการช่วยให้รอด แต่เราแพ้ในสถานการณ์โดยรวม!” เจิ้งหยูตำหนิตัวเอง

พลเมืองของเมืองหุบเขารุ่งโจน์ เป็นคน แต่พลเมืองของสี่เมืองทางตะวันตกก็เป็นคนเช่นกัน ด้วยความโหดร้ายของ นครรัฐหลิงเซียว พวกเขาจะไม่แสดงความเมตตาใด ๆ ต่อผู้คนทั่วไปในเมืองทางตะวันตก!

จู มิงหลาง ไม่มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับสถานการณ์โดยรวมของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร แต่เมื่อเขาได้ยินการวิเคราะห์ของเจิ้งหยู เขาก็เข้าใจการกระทำของ หลัวเสี่ยว ทันที

หลัวเสี่ยว อาจสมรู้ร่วมคิดกับ นครรัฐหลิงเซียว เมื่อฐานที่มั่นรุ่งอรุณตะวันออกถูกละเมิดเขาก็แจ้งไปยังเมืองหลิงเซียวทันทีจากนั้นสกัดกั้นผู้ส่งสารทุกคนทำให้รายงานสงครามของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร ล่าช้าบังคับให้รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร มีปัญหาทั้งสองด้านและเกิดการล่มสลาย!
ช่างโหดร้าย!

“ แม้ว่ามันจะไร้ประโยชน์ แต่โปรดถ่ายทอดข้อความไปยังมกุฎราชกุมาร พี่ชายจู” เจิ้งหยูกล่าว

“ ท่านไม่ต้องกังวล พี่เจิ้ง นครรัฐหลิงเซียว ประสบความพ่ายแพ้เมื่อพวกเขาต่อสู้กับพวกเราและผู้บัญชาการของพวกเขาถูกจับ เมื่อข้าออกจากห้องโถงสำนักงานกิจการทูตของรัฐเมืองหลิงเซียวคุกเข่าร่างจดหมายสัมปทานและเจ้าหญิงมงกุฎยังเขียนเมืองที่นางเรียกร้องจากพวกเขาเป็นการส่วนตัวด้วย” จู มิงหลาง แจ้งให้ทราบ

“ท่านจริงจังไหม” เจิ้งหยูถามผงะ

“จริงจัง!”