Dragon tamer - ตอนที่ 39

บทที่ 39: การถือครองอำนาจ

“ หยุนซี เจ้าได้กลับมาหาพวกเราแล้ว ข้าคิดว่าพระราชาจะไม่ตำหนิเจ้า สำหรับการระดมพลโดยไม่ได้รับอนุญาตใช่มั้ย?” สนมกงตง กล่าวหลังจากนั้นไม่นาน

การระดมกำลังทหารโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นความผิดร้ายแรง

หลี่หยุนซี ไม่ได้เป็น เจ้าหญิงมงกุฎ อีกต่อไป แต่นางได้รวบรวมผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของนางไว้ทางตะวันตก การกระทำดังกล่าวไม่ต่างจากการกบฏ!

แน่นอนแม้ว่าจะเป็นความผิด แต่ก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์

ถ้าไม่ใช่เพราะ หลี่หยุนซี ระดมลูกน้องเก่าของนางเป็นการส่วนตัวและปราบทีมที่ซุ่มโจมตี มิเช่นนั้นเมืองทั้งสี่ทางตะวันตกก็จะสูญเสียไป อีกอย่างกองพันนกบินที่มีความคล่องตัวสูงสุดได้ถูกส่งไปทางทิศตะวันออก ไม่มีอะไรสามารถพลิกสถานการณ์ได้

นั่นคือสาเหตุที่ หลี่ยิง เงียบมาจนถึงตอนนี้

เขาชัดเจนมากเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เลวร้ายในขณะที่ ฐานที่มั่นสูญหายไป สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ นครรัฐหลิงเซียว ไม่มีแผนในการเจรจาเพื่อสันติภาพตั้งแต่แรก การขอให้เจ้าหญิงมงกุฎกลายเป็นนางบำเรอของเจ้าเมืองเป็นเพียงการหลอกลวงที่ออกแบบมาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเขาและรอให้ฐานที่มั่นรุ่งอรุณตะวันออก ถูกยึดจากนั้นกองทัพขนาดใหญ่ของพวกเขาจะกดดันมากขึ้น!
ไม่ว่า หลี่ยิง จะสับสนแค่ไหนก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่เข้าใจ!

“ เจ้าทำได้ดีมาก หลี่หยุนซี ทหารเหล่านั้นจะกลับมาอยู่ภายใต้การบริหารของเจ้า” หลี่ยิง กล่าวในที่สุดเผยให้เห็นความอ่อนโยนบนใบหน้าของเขา

เมื่อ หลี่หยิง ปลดทหารยามของ หลี่หยุนซี ออกไปในตอนนั้นเขาต้องการที่จะลบอำนาจทางทหารของนางออกไปโดยสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม หลี่หยุนซี ได้ใช้วิธีดังกล่าวเพื่อฟื้นผู้ใต้บังคับบัญชาของนาง

เขาจะลงโทษนางได้อย่างไร! หากไม่มีทหารของนางพรมแดนทางตะวันตกของพวกเขาก็จะพังทลายลงจากภายในและภายนอกซึ่งได้รับความสูญเสียครั้งใหญ่!

“ ถูกต้องดีแล้วที่จะส่งผู้ใต้บังคับเหล่านั้นกลับไปยัง หลี่หยุนซี พวกเขาเป็นลูกน้องเก่าของนาง”

“ ความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ของ นครรัฐหลิงเซียว เป็นเรื่องที่น่ารังเกียจจริงๆ!”

“ เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ทำไมเราไม่ทราบว่าเหตุใดฐานที่มั่นรุ่งอรุณตะวันออกจึงสูญหายไป” คนทั่วไปถาม

“ คนทรยศปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางหมู่พวกเรา!” หลี่ยิง กล่าวอย่างจริงจัง

“ เราควรเรียกนักเรียนคนนั้นจาก สถาบันฝึกมังกร มาที่ห้องโถงดีกว่า เขาควรจะอยู่ที่นี่แล้ว” กงตงกล่าว

“ใช่!”

ในความเป็นจริง หลี่ยิง คาดเดาได้แล้วว่าเป็นใคร แต่เขาก็ยังอยากได้ยินด้วยตัวเอง

การคุกคามทางตะวันตกของพวกเขาถูก หลี่หยุนซี ปราบปรามและพวกนางยังจับลูกชายคนโตของเมืองหลิงเซียวเป็นเชลย สิ่งนี้ทำให้ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร เป็นชิปต่อรองที่ยิ่งใหญ่เหนือ นครรัฐหลิงเซียว พวกเขาจะยังกล้าก่อปัญหาอีกหรือ?

สิ่งต่อไปคือกองทัพกบฏไปทางทิศตะวันออก พวกเขาจำเป็นต้องแก้ไขปัญหานี้โดยเร็วที่สุด!

—–

ต้นสนตั้งตระหง่านตั้งตรง แต่งานเลี้ยงเจ้าสาว ในชุดสีแดงสดงานรื่นเริงดูไร้ชีวิตชีวาดูเหมือนไม่ต่างจากงานศพ

เรื่องในห้องโถงของพระราชวังได้แพร่กระจายไปยังพวกเขาและตอนนี้พวกเขาอยู่ภายใต้การดูแลของทหารองครักษ์ ไม่น่าเป็นไปได้มากที่พวกเขาจะปล่อยให้ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร ยังมีชีวิตอยู่

จู มิงหลางเดินไปตามศาลในวังบันไดและมุ่งหน้าเข้าไปในสำนักงานกิจการของตระกูลหลี่มองดูชาวต่างชาติเหล่านั้นในเสื้อผ้าที่สดใสด้วยความสับสน …

หลังจากเดินเข้าไปในห้องโถงของพระราชวัง จู มิงหลางก็เห็นสมาชิกของตระกูลหลี่นั่งอยู่ทั้งสองด้านของห้องโถง พวกเขาทุกคนมีการแสดงออกที่ซับซ้อนราวกับว่าพวกเขาเพิ่งประสบกับสิ่งที่ยิ่งใหญ่

ในขณะนี้การจ้องมองทั้งหมดของทุกคนจดจ่ออยู่ที่เขา

จู มิงหลาง สังเกตุเห็น หลี่หยุนซี นางยืนอยู่ที่กลางห้องโถง

นางค่อยๆหันไปรอบ ๆ ดูเหมือนจะประหลาดใจเป็นพิเศษที่เห็นเขาปรากฏตัวในห้องโถง ดวงตาที่สวยงามของนางเป็นประกายด้วยแสงที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้

“ นี่ไม่ใช่ จู มิงหลาง เหรอ? ผู้ที่สวมรอยเป็นหนึ่งในสมัครพรรคพวกของพวกเราและกลับมาพร้อมกับหยุนซีจากหวู่ตู?” กงตงพูดขึ้นทันทีโดยจำเขาได้ทันที

หลี่ยิง ยังจำเขาได้ ในตอนนั้นเขาไม่แยแส แม้แต่จะสอบถามเกี่ยวกับตัวเขาเลย

จู มิงหลาง ไม่ต้องการโต้เถียงกับผู้หญิงคนนั้นเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสงสารคนในเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ และคิดถึงนักวิชาการผู้อ่อนแอท่ามกลางสายฝนเขาก็จะไม่ได้ปรากฏตัวในห้องโถงของพระราชวังนี้ด้วยซ้ำ

“ หลัวเสี่ยว สกัดกั้นและสังหารผู้ส่งสารทั้งหมด…”

จู มิงหลาง อธิบายสถานการณ์และแจ้งให้ตระกูลหลี่ ทราบว่ายังมีผู้รอดชีวิตอยู่ใน เมืองแห่งหุบเขารุ่งโรจน์

เจ้าเมือง แห่งเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ เจิ้งหยูกำลังปกป้องเส้นทางแคบ ๆ ที่นำไปสู่ที่ราบลี่ฉวนอย่างขมขื่น!

“ ขยะเยอะจัง! หากฐานที่มั่นถูกโจมตีเมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ที่อ่อนแอจะป้องกันกองทัพกบฏที่แข็งแกร่งนับหมื่นได้อย่างไร? เจ้าเมืองของพวกเขามีอำนาจทุกอย่างหรือไม่!” ผู้บัญชาการหนุ่มของตระกูลหลี่ หลี่ผิงไห่ท้าทายเขาด้วยความโกรธ

จู มิงหลาง ไม่มีพลังงานที่จะใส่ใจกับความท้าทายทางจิตใจในวันนี้ สายตาของเขาจ้องไปที่ หลี่หยุนซี ในชุดเกราะเบาของนาง เมื่อเทียบกับภาพลักษณ์ที่อ่อนแอของนางในอดีต นางดูแตกต่างอย่างมากในวันนี้ด้วยออร่าอันยิ่งใหญ่ที่เสริมความงามของนางทำให้ยากที่จะมองข้ามไปได้

“ หยางซิ่ว” หลี่หยุนซีพูดขึ้น

“ผู้ต่ำต้อยคนนี้ อยู่ที่นี่เพื่อบริการท่าน…” ทูตคนนั้นได้สูญเสียสัญญาณของกระดูกสันหลังทั้งหมด

“ เจ้าร่างเอกสารเสร็จหรือยัง” หลี่หยุนซี ถาม

“ ข้าทำเสร็จแล้ว แต่ฝ่าบาทยังไม่ได้บอกคนที่ต่ำต้อยคนนี้ว่า พวกเราต้องยอมให้เมืองไหนเพื่อปล่อยนายน้อยของข้า” หยางซิ่วถามด้วยความเคารพ

หลี่หยุนซี รับแปรงและเขียนชื่อเมืองเป็นการส่วนตัวลงในเอกสารที่ร่างโดย หยางซิ่ว

หยางซิ่ว หยิบมันขึ้นมาและมองใกล้ ๆ หลังจากอ่านจบเขาก็แสดงสีหน้าหนักใจ

ก่อนที่ หยางซิ่ว จะพูดอะไร หลี่หยุนซี ก็เดินไปที่ หลี่ยิง นางขึ้นมาที่ ที่นั่งหลักของห้องโถงในพระราชวังและพูดว่า“ ท่านพ่อ ข้าขอป้ายคำสั่งสำหรับกองพันนกบินมอบให้ข้าด้วย ข้าจะยุติการกบฏนี้”

“ แม้ว่าเจ้าจะถือดาบ แต่ก็มีการจำกัด จำนวนกบฏที่เจ้าสามารถฆ่าได้ จะดีกว่าถ้าปล่อยให้นายพล วู ของกองพันนกบินจัดการเรื่องนี้” หลี่ยิงกล่าว

หลี่หยุนซี ยืนอยู่ตรงหน้าหลี่ยิง มองตรงไปที่พ่อของนางโดยไม่แสดงเจตนาที่จะถอยหลังก่อนคำพูดของเขาซึ่งนำไปสู่ทางตันในห้องโถงของพระราชวัง

“ แม้ว่าเจ้าจะมีส่วนอย่างมากในครั้งนี้ แต่อำนาจทางทหาร…” กงตง พูดขึ้นอีกครั้ง

“ ข้าไม่ได้ถาม!” หยุนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่รุนแรงขึ้นขัดกงตง

สนมกงตง แทบจะเหาะไปด้วยความเดือดดาล

ผิวหน้าของ หลี่ยิง ก็น่าเกลียดเช่นกัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้
ในขณะนี้ประมุขใหญ่พูดขึ้น“ หลี่ยิง หยุนซีเห็นผ่านแผนการสงบศึกของเมืองหลิงเซียวและช่วยพวกเรารักษาเมืองทั้งสี่้ทางตะวันตกไว้ นางยังคงมีความรับผิดชอบที่ดีได้ พวกเราคนเก่าเพิ่งคุยกันและพวกเรารู้สึกว่าเป็นการดีกว่าที่จะคืนตำแหน่งของนางในฐานะมกุฎราชกุมารและให้นางสั่งกองพันนกบินเพื่อยุติการกบฏของ หวู่ตู”

ประมุขผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ไม่เคยพูดอะไรเลยตลอดเวลาเช่นหญิงชราหูหนวกคอยสังเกตุทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในหอประชุมสำนักงานกิจการอย่างเงียบ ๆ

“ใช่!” หลี่ยิง ไม่กล้าคัดค้านคำพูดของปูชนียบุคคลและส่งป้ายคำสั่งของกองพันนกบินให้หลี่หยุนซี

กองพันนกบินได้ออกเดินทางแล้ว มันเป็นหน่วยที่เร็วมากที่ขี่นกไดโนเสามังกร พวกเขาสามารถรีบไปที่ เมืองหุบเขารุ่งโรจน์ ได้ภายในหนึ่งวัน

ทหารทุกคนของกองพันนกบินมีความแข็งแกร่งในการต่อสู้ แม้แต่สัตว์ขี่ของพวกเขา นกไดโนเสามังกร ก็มีความแข็งแกร่งในการต่อสู้สูง หนึ่งพันคนสามารถแข่งขันกับหมื่นได้ พวกเขาเป็นชนชั้นสูงที่แท้จริงของ รัฐบรรพบุรุษเมืองมังกร ไม่น่าแปลกใจที่ หลี่ยิง ไม่เต็มใจที่จะมอบป้ายคำสั่งของหน่วยนี้!

หลังจากได้รับป้ายคำสั่งแล้ว หลี่หยุนซี ก็รีบเดินออกจากห้องโถงของพระราชวัง “ ไปกันเถอะ มิงหลาง!” หลี่หยุนซี กล่าวข้ามไหล่ของนาง

จู มิงหลาง ยังคงให้ความสำคัญกับ หยางซิ่ว ก่อนหน้านี้เขาแทบจะไม่เห็นเนื้อหาของเอกสารที่ หลี่หยุนซี เขียนไว้ แต่เขาไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่พวกเขาเขียนได้ชัดเจน

หลังจากได้ยิน หลี่หยุนซี เรียกชื่อของเขา จู มิงหลาง ก็มีสติกลับมาหาตัวเอง

“ โอ้..ข้ามาแล้ว!” จู มิงหลางรับทราบ เขาจับใจความของ หลี่หยุนซีในไม่กี่ขั้นตอน “เราจะไปที่ไหน?”

“ ทิศตะวันออก” หลี่หยุนซีตอบ