Dragon tamer - ตอนที่ 118

บทที่ 118: นิกายดาบแห่งภูเขาเหยา

“เจ้าลืมตาตอนเช็ดดาบหรือเปล่า? เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ซุ่มโจมตีพวกเราในป่าและต้องการแสวงหาเงิน พวกเขาจะทำร้ายและหวังชีวิตพวกเรา เจ้ายังจะบอกว่าพวกเราเป็นคนร้าย?” ในเวลานี้ ฟางเนี่ยเหนียน ตะโกนด้วยความโกรธ!

พูดได้ดี!
จู มิงหลางกำลังจะพูดบางอย่างที่คล้ายกัน

อย่าว่าแค่จะตาบอด แต่แม้กระทั่งสมองก็ไม่ดี

เขาเคยเห็นคนร้ายที่หล่อและอ่อนโยนเช่นนี้หรือไม่? โอ้ พวกเขาตาบอด!!

“มันน่าขัน เจ้ากำลังฝังศพ และเจ้าบอกว่าพ่อค้าเหล่านี้โจมตีพวกเจ้า ถ้าพวกเขาจะฆ่าเจ้า ทำไมเจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่?” ผู้ชายที่มีผมจำนวนมากเยาะเย้ย

“???”

จู มิงหลาง และ ฟางเนี่ยเหนียน ล้วนแต่มึนงง

นี่เป็นศิลปะเชิงตรรกะอะไรอีก? ?

ในความเข้าใจของเขา ใครก็ตามที่ฆ่าอีกฝ่ายหนึ่งก็คือผู้ร้าย อีกฝ่ายที่ตายคือคนดี??

“สติปัญญาของทั้งทวีปจีติง ลดลงโดยเจ้าและพวกเขาก็เป็นคนร้าย”ฟางเนี่ยเหนียน กล่าวอย่างโกรธเคือง

“เฮ้ ข้าได้พบกับเด็กกลุ่มนิกายดาบ ที่มีสมองไม่ดี และข้าก็ไม่อยากใช้เวลากับพวกเจ้ามากไปกว่านี้” จู มิงหลางกล่าว

เด็กของนิกายดาบ ไม่กี่คน แต่เร่ร่อนอยู่นอกเมืองแห่งบาป
พวกเขาไม่กล้าก้าวเข้าไปในเมืองแห่งบาปเพราะพวกเขาอ่อนแอ และอยู่ห่างไกลจากระดับและความแข็งแกร่งที่สามารถขจัดเมืองแห่งบาปได้

แต่เขาอาจจะต้องการได้รับชื่อเสียงและศักดิ์ศรีบ้างเมื่อออกไปข้างนอก

ดังนั้นเขาจึงรออยู่ใกล้ เมืองแห่งบาป วางแผนที่จะกำจัดคนร้ายที่ต้องการซึ่งเดินออกจากเมือง

“เมื่อเจ้าเข้าสู่เมืองแห่งบาป ไม่มีอะไรที่บริสุทธิ์ พวกเราเดินไปบนสวรรค์ อธิบายอาชญากรรมของเจ้าให้ชัดเจน เพื่อหลีกเลี่ยงความทุกข์ทรมานจากการเสียเนื้อและเลือด!” ชายคนนั้นโกรธ
แสงจันทร์เป็นสีขาวโปรยปรายราวกับน้ำค้างแข็งในป่าภูเขาเล็กๆ แห่งนี้

เมื่อลมพัดผ่าน ชายนิกายดาบบินลงมา แขนของเขากางออกเหมือนนกอินทรี

ชายและหญิงอีกสามคนก็กระโดดลงจากเนินเขาพร้อมกัน ปิดกั้น จู มิงหลาง, น่านหลิงชา และ ฟางเนี่ยเหนียน!

“สาวน้อย ถ้าไม่อยากตายก็ถอยไป” นักดาบหญิงคนหนึ่งที่ตัดผมกล่าว นางชี้ปลายดาบอันแวววาวไปที่ น่านหลิงชา ที่สวมผ้าคลุมหน้า

“ก้าวไปอีกก้าว ข้าจะฆ่าสัตว์มังกรของเจ้า!” ชายผู้สูงศักดิ์กล่าวและดาบของเขาชี้ไปที่ไทแรนโนซอรัสสีดำที่สูงและดุร้าย

เขี้ยวดำใหญ่ขยับศีรษะของเขาจากทางด้านข้าง และมองไปที่ชายคนนั้นที่ถือดาบขนาดใหญ่ด้วยท่าทางไร้เดียงสา!

เห็นได้ชัดว่ามีมังกรสองตัวอยู่ที่นี่ ทำไมขู่จะฆ่าแค่เขา?

ไม่สิ มีมังกรอยู่สามตัว

มีอีกตัวบนไหล่ของเจ้าของที่ดูเหมือนจะเพิ่งตื่น

ดูเหมือนว่าเขาจะตื่นขึ้นด้วยเสียงที่รุนแรงของบุคคลนี้

“ทุกคนมีเวลาทั้งคืนเพื่อคิดแก้ปัญหาอย่างช้าๆ พวกเราจะไม่อยู่กับพวกเจ้า” จู มิงหลาง เดินหน้าต่อไปโดยไม่กลัวดาบยาวที่คนเหล่านี้แสดง

“นี่เจ้า..!!” ชายผู้สูงศักดิ์ยิ่งโกรธมากขึ้น ศิษย์เทมพลาร์ของ นิกายดาบ ที่สง่างามของเขาถูกละเลยโดยเด็กน้อยคนนี้? ?

ยกดาบขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายผู้เดิมพันสูงคนนี้มีฝีมือมากในวิชาดาบของเขา ไม่สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของเขา และไม่มีใครสามารถเห็นเขาสะสมพลังได้

“กรี๊ด~~~~ ~~~~~~”

เมื่อชายผู้นี้กำลังจะออกแรง คลื่นพลังน้ำแข็งเกาะติดอยู่ที่ข้อต่อทั้งหมดของร่างกายของเขาในเวลานี้ ข้อต่อของเขากำลังยกดาบ มันแข็งทื่อมากในทันใด

อันดับแรกที่ตำแหน่งไหล่ ตามด้วยศอก แล้วก็ถึงข้อมือ แรงจับน้ำแข็งอันทรงพลังนี้ทำให้เขากลายเป็นน้ำแข็งแม้กระทั่งข้อต่อนิ้วของเขา!
ดาบติดอยู่ที่ฝ่ามือของเขา ร่างกายและด้ามดาบล้วนเป็นน้ำแข็ง ศิษย์ผู้หยิ่งยโสของนิกายดาบยืนอยู่ที่นั่นอย่างนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยผลึกน้ำแข็งบาง ๆ ปกคลุม! !

เช่นเดียวกับสาวกอีกสามคนของนิกายดาบ นักดาบหญิงตั้งท่ายกดาบขึ้น แต่ร่างของนางกลับกลายเป็นน้ำแข็งและกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งใต้แสงจันทร์ นัยน์ตาโตของนางเต็มไปด้วยความสยอง

นางมองไปที่ชายคนนั้น ที่มังกรขาวที่สวยงามบนไหล่ของเขา

นักดาบหญิง “มังกรน้ำแข็งขาว” มีสายตาที่ดี ดูเหมือนว่านางจะรับรู้ว่านี่เป็นร่างเล็กๆ ของมังกรน้ำแข็งขาว แต่นางน่าจะรู้ก่อนหน้านี้ และพวกมันก็จะไม่เป็นเช่นนี้

ดวงจันทร์เป็นเหมือนน้ำค้างแข็งที่ชัดเจน ตกลงบนต้นไม้ป่าผลัดใบที่สงบ และบนสาวกนิกายดาบ ทั้งสี่ซึ่งถูกแช่แข็งด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“โย~”

หลังจากหาว เสี่ยวไป๋ฉี เปลี่ยนท่าทางของเขาและปล่อยหางยาวลงมาที่ไหล่ของ จู มิงหลาง ขนแกะคอสีขาว มันถูกับสะบักของ จู มิงหลาง แล้วผล็อยหลับไปด้วยความงุนงง

จู มิงหลาง,น่านหลิงชา และ ฟางเนี่ยเหนียน เดินผ่านทั้งสี่นี้โดยไม่สนใจดวงตาที่น่ากลัวของพวกเขา

พวกเขาทำได้เพียงขยับตาเท่านั้น

“การเดินในถนนและทะเลสาบ อย่าแค่นำดาบมา โปรดนำความคิดมาด้วย” ฟางเนี่ยเหนียน กลอกตาและพูดกับสาวกนิกายดาบ เหล่านี้
เด็ก ๆ ของนิกายดาบ เหล่านี้ดูเหมือนจะได้รับความอัปยศสูงสุดและพวกเขาต้องการรีบออกจากน้ำแข็ง แต่พวกเขาไม่สามารถหลุดพ้นจากวิธีการผูกน้ำแข็งของ เสี่ยวไป๋ฉี ได้ หลังจากนอนหลับมากกว่าหนึ่งเดือน พลังของ เสี่ยวไป๋ฉี จะแข็งแกร่งขึ้นด้วยการเพาะปลูก

ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันสามารถไปถึงระดับปรมาจารย์มังกรระดับบนได้ในระยะการเติบโต

การเข้าสู่ขั้นตอนของความสำเร็จเป็นเพียงเรื่องของเวลา ตราบใดที่สามารถพบสิ่งมีชีวิตทางจิตวิญญาณที่ตรงตามคุณสมบัติของไป่ฉี เสี่ยวไป่ฉีจะเพิ่มขึ้นโดยตรงสู่ระดับลอร์ดมังกรก่อนวันปีใหม่

แน่นอน น้ำหวานคุณภาพสูงและผลึกเศษดาวนั้นสามารถปลูกฝังได้อย่างแน่นอน

“จู มิงหลาง เจียนสง คืออะไร?” น่านหลิงซาถาม

“มันเป็นหนึ่งในสี่ป่าใหญ่ของทวีปขั้วโลกถิง นิกายดาบแห่งภูเขาเหยาซานและสำนักดาบแห่งเมียวซานเป็นกลุ่มนักดาบที่ใหญ่ที่สุด พวกเขาอยู่ทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตกของทวีปขั้วโลกติง ตามลำดับและเป็นที่ประดิษฐานโดยประเทศที่ยิ่งใหญ่หลายแห่ง ตอนนี้” จู มิงหลาง อธิบาย

“เจ้ามีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเขาเหรอ” น่านหลิงชา ถามต่อไป

“เล่าแล้วเรื่องจะยาว”

“เล่าเรื่องสั้น ไม่ต้องยาว” น่านหลิงกล่าว

จู มิงหลาง ทิ้งความรู้สึกเศร้าโศกและเสแสร้งที่หวนคิดถึงอดีต และแอบมองที่ น่านหลิงชา
เขาไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาของเขาเองหรือเปล่า เสียงของ น่านหลิงชา นั้นแตกต่างจากแสงและรูปลักษณ์ที่เงียบก่อนหน้านี้ แม้ว่านางจะดูเหมือนเดิม แต่ดวงตาของนางมีความคิดที่เป็นของนาง

“ข้าไม่ใช่ หลี่หยุนซี อย่ามองหาเงาของนางกับข้า” น่านหลิงชา สังเกตุเห็นการจ้องมองเล็ก ๆ ของ จู มิงหลาง และพ่นลมหายใจเพื่อเป็นการเตือน

“เจ้าเข้าใจผิด ข้ามองเจ้าเวลานี้ ข้าพบว่าเจ้าและ หยุนซี มีบุคลิกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง บางครั้งเจ้าไม่อยากสนใจและไม่แยแสกับทุกสิ่ง บางครั้งเจ้าอยากรู้ทุกอย่าง เหมือนเด็กผู้หญิงที่เพิ่งออกมาสู่โลกภายนอก” จู มิงหลาง กล่าว

ในขณะนี้ ฟางเนี่ยเหนียน ที่อยู่ข้างๆก็พยักหน้าอย่างจริงจัง

นางมีความคิดเดียวกับ จู มิงหลาง

แม้ว่า ฟางเนี่ยเหนียน จะรู้จัก น่านหลิงชา มานานแล้ว แต่การได้ร่วมงานกับนางเป็นเพียงความสุภาพอย่างหนึ่งระหว่างการขายลูกพีชกับผู้หญิงคนอื่นๆ

ปัญหาคือตอนนี้ที่ทุกคนเดินทางด้วยกันมาหลายวันแล้ว บางครั้ง น่านหลิงชา ก็พูดกับนางอย่างสนิทสนมเหมือนเป็นพี่สาว และบางครั้งก็โต้ตอบกับนางด้วยมารยาทเท่านั้น