Dragon tamer - ตอนที่ 117

บทที่ 117: พ่อค้า..โจร

“เสี่ยวชิงจั่ว ” จู มิงหลาง เรียกเฉินมู่ฉิงเฉิงหลง ออกมา

ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ มังกรศักดิ์สิทธิ์สีเขียวส่องประกายด้วยแสงสีเขียว หลังจากดื่มน้ำค้างศักดิ์สิทธิ์จากต้นซีดาร์สีเงินแล้ว ขนของมันก็งดงามยิ่งขึ้น และรูม่านตาในแนวดิ่งลึกและฉลาดขึ้น
เมื่อมันปรากฏขึ้นในป่านี้ ดวงตาก็กวาดไปทั่วป่าผลัดใบ ราวกับว่าวิญญาณบริสุทธิ์แห่งธรรมชาติทำให้ต้นไม้เหล่านี้มีชีวิตจริง

ในไม่ช้าก็เห็นต้นไม้สูงราวกับมีชีวิตขึ้นมา

พวกมันบิดลำต้นหนาเหมือนเอวมนุษย์

พวกมันเต้นกิ่งไม้เรียวเหมือนแขนที่ยืดหยุ่น

รากของพวกมันงอกขึ้นจากดินและกลายเป็นพื้นรองเท้าขนาดใหญ่ ทีละก้าวไปสู่มังกรและสัตว์ร้าย!

เทรนท์!

เฉินมู่ฉิงเฉิงหลง ได้เปลี่ยนต้นไม้ในป่าแห่งนี้ให้เป็นทหาร พวกเขาเหยียดแขนออกและฟาดฟันสัตว์มังกรที่แข็งแกร่งออกไปโดยตรง ทำให้สัตว์มังกรมีเลือดออก

มังกรที่ถูกเรียกโดยสองพี่น้องหัวโล้นคือมังกรฝังศพใต้ถุนโบสถ์ พวกมันเป็นผู้เชี่ยวชาญในการขุดดิน แต่พวกมันถูกทหารต้นไม้ลากออกมาจากดิน และพวกมันแข็งแกร่งมากเหมือนลูกบอลกลิ้ง เมื่อนางไม้ตบไปรอบๆ

สัตว์มังกรตัวอื่นตื่นตระหนกและต้องการแยกย้ายกันไป แต่พวกมันถูกพันกันอย่างรวดเร็วโดยผู้พิทักษ์ต้นไม้เหล่านี้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างสมบูรณ์

กิ่งก้านมีความยืดหยุ่นเหมือนแส้เหล็ก และฟาดฟันอย่างดุเดือดบนผิวหนังของสัตว์มังกรเหล่านี้ ทหารรักษาการณ์ต้นไม้สูงราวๆ สิบต้นทุบสัตว์มังกรของพวกเขาจนเนื้อและเลือดกระจาย!

พ่อค้าคนร้ายหน้าซีดและตัวสั่น ยังไงก็ตาม มีคนเป็นโหลหรือยี่สิบคน ทุกคนสามารถอัญเชิญมังกรได้อย่างน้อยหนึ่งตัว และผู้นำยังเป็นบุคคลระดับทั่วไปอีกด้วย
แต่ต่อหน้าไทแรนโนซอรัสสีดำ และ เฉินมู่ฉิงเฉิงหลง คู่ต่อสู้มันเหมือนกับกลุ่มเด็กที่ได้รับการศึกษาจากครูที่ถือไม้บรรทัด และไม่มีอำนาจที่จะต่อสู้กลับ

“ในมือของพวกเจ้าเปื้อนเลือดและมองหาแต่เงิน ไม่สนใจทำธุรกิจอย่างจริงจังข้าจะส่งพวกเจ้าให้ไปนอนอยู่บนถนน ก่อนตายข้าหวังว่าพวกเจ้าจะมีเวลานอนไตร่ตรองมันบนถนน” จู มิงหลาง พูดกับคนร้ายเหล่านี้

ไม่มีความปราณี จู มิงหลาง รู้ว่าพวกนี้เป็นขยะประเภทไหน และออกคำสั่งฆ่า ในไม่ช้า ฟันดำใหญ่ และ เสี่ยวชิงจั่ว ก็เริ่มฆ่ามังกรและทำลายผู้คน

เหล่าพ่อค้าวายร้ายพบว่าแกะอ้วนมีพละกำลังมากเกินไปและอยากจะวิ่งหนี แต่พวกเขาก็ถูกทหารต้นไม้บังคับกลับ ในไม่ช้าก็ฉีกร่างของพวกเขาออกและแบ่งร่างของพวกเขาด้วยทหารต้นไม้ที่แข็งแกร่ง
ศพของพวกเขาถูกเหยียบย่ำลงไปในดินโดยผู้พิทักษ์ต้นไม้ รวมทั้งซากของสัตว์มังกรด้วย พวกเขายังเข้าไปพัวพันกับดินโดยราก คาดว่าในไม่ช้าพวกมันจะกลายเป็นปุ๋ยที่อุดมสมบูรณ์ !

“ปล่อยข้า!!” น้ำตาและน้ำมูกของสองพี่น้องหัวโล้นไหลออกมา

พลังของเทพเจ้าและมนุษย์ของ น่านหลิงชานั้นไม่ได้น่ากลัวนัก ทั้งสองคนคาดว่าอีกคนหนึ่งเป็นเทพและมนุษย์ระดับทั่วไป ดังนั้นพวกเขาจึงรวบรวมพี่น้องจำนวนมาก พวกเขาต้องการนำชิ้นส่วนคริสตัลของดวงดาวกลับมา เพื่อกำจัดผู้หญิงที่น่ารังเกียจคนนี้

เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้ชายที่อยู่ข้างๆนางนั้นแข็งแกร่งมากจนมังกรทั้งสองกวาด มังกรของพวกเขาทั้งหมดจนสิ้นซาก!

เหมือนเดิม แต่คราวนี้จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว!

ทหารต้นไม้สองยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา
“บูม!!!”

“บูม!!!”

ยกรากและโคนของต้นไม้ขึ้น เหมือนกับเหยียบหนอนสองตัว ผู้ดูแลต้นไม้ พี่น้องทั้งสองติดอยู่ในดินโดยตรง พวกเขาแบนราบ และกระดูกของพวกเขาก็หัก

“ไว้ชีวิตของข้า โปรดไว้ชีวิตข้า ข้าจะมอบของมีค่าให้ทั้งหมด” ชายที่ขายลูกแก้ววิญญาณร้องลั่น ตอนนี้เขาเสียใจมาก ทำไมเขาถึงโลภลูกแก้ววิญญาณใบนั้น ในเมื่อเขาขายมันไปแล้วและยังตามมาฆ่าพวกเขาเพื่อชิงของกลับไป

เร็วๆนี้จะมีใครสักคน เช่นเดียวกับชายที่ขายลูกแก้ววิญญาณ เขามอบของดีของเขาให้

มิงหลาง คิดว่าเขาใจดี แต่แล้วเขาต้องการทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิต

หากให้สารตกค้างกลุ่มนี้มีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกวันเดียวก็อาจฆ่าผู้บริสุทธิ์ได้มากขึ้น

“ฆ่าพวกเขาทั้งหมด “จู มิงหลาง กล่าว

ทหารต้นไม้ เริ่มสังหารหมู่ และไทแรนโนซอรัสสีดำใช้ฟ้าร้องและกรงเล็บสายฟ้าเพื่อผ่ามังกรเคียวเลือด ออกเป็นสองส่วน จู มิงหลาง มองดูขั้นตอนการต่อสู้ น่าเสียดายที่ลูกแก้ววิญญาณเหล่านี้ไม่ดีเท่ากับลูกแก้ววิญญาณของสัตว์มังกร พวกเขาจะรวบรวมและบรรจุเพื่อขาย ไม่น่ามีปัญหาอะไรที่จะขายได้ไม่กี่ร้อยเหรียญทอง

แน่นอน. เหล่าวายร้ายเหล่านี้มีสิ่งที่มีค่ามากกว่าในตัวพวกเขาจริงๆ ท้ายที่สุดพวกเขาไม่ได้ทำธุรกิจของตัวเองตลอดทั้งวัน
ผู้คนซื้อเสบียงด้วยเงินเล็กน้อย ชาวเมืองแห่งบาปเหล่านี้ต้องการได้เงินให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และรวมทั้งสมบัติที่พวกเขาถือมาด้วย

พวกเขาทำเงินได้โดยไม่ต้องเสียเงิน เงินที่เยอะมาก!

เพียงลูกแก้ววิญญาณของมังกรซากศพก็สามารถขายได้เป็นพันเหรียญทอง

โชคดีที่ด้วยความช่วยเหลือของผู้พิทักษ์นางไม้เหล่านั้น พวกเขานำของมีค่าออกจากดินอย่างรวดเร็ว และไม่มีความจำเป็นที่ จู มิงหลาง จะต้องค้นหาทีละคน

มอบของมีค่าทั้งหมดให้กับคาถาจักรวาลของ เสี่ยวไป๋ฉี เพื่อความปลอดภัย ความยุ่งเหยิงในสถานที่นี้ได้รับการทำความสะอาดโดยผู้พิทักษ์ต้นไม้ อย่างไรก็ตาม มีน้ำค้างศักดิ์สิทธิ์มากมายที่จะเสริมพลังเวทย์มนตร์ของ เฉินมู่ฉิงเฉิงหลง แต่ไม่มีเวลามากนัก

“หึ จอมวายร้ายเจ้าเล่ห์ ทำร้ายหลายชีวิตด้วยเงินเพียงเล็กน้อย!” ภายใต้แสงจันทร์ ร่างที่เย่อหยิ่งปรากฏบนเนินเขาต่อหน้าพวกเขา

คนเหล่านี้สวมเสื้อคลุมยาวและผมของพวกเขาสูง และดวงจันทร์ที่เจิดจ้าส่องแสงบนร่างกายอันชอบธรรมของพวกเขา และยังส่องแสงดาบอันสดใสในมือของพวกเขาด้วย

ผู้ถือดาบ

และหลายคนเป็นผู้ถือดาบ!

แม้ว่าทหารในสนามรบส่วนใหญ่จะต่อสู้ด้วยดาบและมีด แต่คนเพียงไม่กี่คนเหล่านี้ยังคงแตกต่างจากนักศิลปะการต่อสู้ทั่วไปอย่างมาก สามารถรู้สึกได้ว่าพวกเขาไม่ธรรมดา !
“ศิษย์ของนิกายดาบเหยาซาน?” จู มิงหลาง คุ้นเคยกับเสื้อผ้าของคนเหล่านี้มาก

“ชุดของพวกเขาคล้ายกับหญิงลัทธิเต๋าซึ่งปรากฏตัวในเมืองซูหลงมาก” ฟางเนี่ยเหนียน พึมพำ

น่านหลิงชา ยืนอยู่ด้านข้าง จ้องมองไปที่เทพเจ้าและมนุษย์เหล่านี้ มีอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย

ท้ายที่สุด ในดินแดนแห่ง หลี่ฉวน เทพเจ้าและมนุษย์นั้นหายากมาก แต่ในทวีปขั้วโลกนี้ ดูเหมือนว่าเทพเจ้าและมนุษย์ไม่ได้หายาก และเมืองใหญ่ๆ รัฐในเมือง และประเทศต่างๆ ทั้งหมดสามารถเห็นพวกมันได้.

“พี่น้อง” จู มิงหลาง ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ถูกอีกฝ่ายขัดจังหวะ

“ขยะในหมู่คน ข้าจับเจ้าด้วยมือของข้า พวกเราจะไม่ยอมให้เจ้าผู้ร้ายที่ออกมาจากเมืองแห่งบาปมาทำอันตรายต่อโลก!” ในเวลานี้ ชายผมยาวตะโกนขึ้น