Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 634 แผนเจ่าไห่

บทที่ 634 แผนเจ่าไห่

เมื่อลิซซี่และเมแกนได้ยินเรื่องที่เจ่าไห่บอก พวกเธอก็เข้าใจในทันทีว่าเจ่าไห่กําลังจะบอกอะไร เจ่าไห่จะสอนให้พวกเธอสั่งการซอมบี้ให้เป็นเพื่อเตรียมพร้อมกับสงครามที่จะเกิดขึ้นในอนาคต พวกเธอยังเข้าใจด้วยว่าการต่อสู้กับพระเจ้าและปีศาจมันจะยากมากกว่านี้ ทําให้ฝ่ายของพวกเขาต้องมีผู้บัญชาที่แข็งแกร่งและมีความสามารถจริง ๆ เพื่อที่จะเพิ่มศักยภาพการต่อสู้ให้สูงสุดได้ๆ

หลังจากที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ลิซซี่และเมแกนก็พยักหน้าและพูดว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ได้เลย เราจะฟังพี่ไห่ เราจะเป็นคนจัดการกับมังกรทะเลในวันพรุ่งนี้!!”

เจ่าไห่ถอนหายใจยาววว และพูดว่า “เราจะต้องเตรียมตัวให้ดี สิ่งที่สําคัญที่สุดคือการเตรียมรับมือกับเทพและปีศาจ 2 กลุ่มนี้น่าจะรับมือได้ยากมาก ๆ เมื่อพวกเขามาที่โลกจริง ๆ เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต่อสู้กับพวกเขา”

คนอื่น ๆ ไม่ได้พูดอะไร เทพและปีศาจเป็นเหมือนภูเขา 2 ลูกที่ทับอกทําให้หายใจลําบากเหมือนกับที่เจ่าไห่พูด พวกเขาจําเป็นต้องใช้พลังงานทั้งหมดเพื่อเตรียมตัวรับมือกับเทพและปีศาจ

พวกเขาพักผ่อนตลอดทั้งวัน และในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่กินอาหารเช้าแล้ว ลูอิงก็มาถึงหน้าซอมบี้วาฬของเจ่าไห่ เมื่อเห็นเช่นนั้นเจ่าไห่ก็เชิญให้เธอเข้ามาทันที เมื่อลูอิงเข้ามาในซอมบี้วาฬแล้ว เธอยื่นลูกปัดมังกรให้เจ่าไห่และพูดว่า “นายน้อยเจ่าไห่ โปรดรับสิ่งนี้ไป ท่านแม่ทัพให้ข้ามอบสิ่งนี้ให้กับท่าน นายน้อยสามารถวางมันลงบนร่างกายของท่านเพื่อที่ท่านจะไม่จําเป็นต้องใช้เวทย์มนตร์ในการไล่น้ําเพื่อให้มีอากาศ”

เจ่าไห่รับลูกปัดมังกรและมองดูด้วยความตั้งใจ จากนั้นเขาก็พยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ ข้ากําลังจะไปหาท่านแม่ทัพพอเลย ข้าอยากจะไปขอบคุณด้วยตัวเองและก็คุยเรื่องอะไรนิดหน่อยไปกันเถอะ”

ลูอิงพยักหน้าและถามว่า “นายน้อยต้องการพบท่านแม่ทัพไมเหรอ?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสงคราม เรามั่วแต่ตั้งรับมาตลอด ข้าคิดว่าเรานิ่งเกินไป ข้าต้องการที่จะต่อสู้กับมังกรทะเล ข้าอยากจะขอความคิดเห็นจากท่านแม่ทัพ เพื่อที่ข้าจะได้ไปโจมตีมังกรทะเลได้เลย”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจ่าไห่พูด ลูอิงก็มองที่เจ่าไห่ทันที เธอมองและพูดว่า “นายน้อยเจ่าไห่ต้องการโจมตีมังกรทะเลจริง ๆ เหรอ?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ใช่ ข้าอยากจะเห็นว่ามังกรทะเลพวกนั้นมีดีแค่ไหน” จากนั้นเขาก็ออกมาจากซอมบี้วาฬและขึ้นหลังเต่าก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังเปลือกหอยมังกรฟ้า

ลูอิงประหลาดใจกับเจ่าไห่ เธอไม่คิดว่าเจ่าไห่จะต้องการโจมตีจริง ๆ เมื่อวานเธอได้ยินจากท่านแม่ทัพมาว่าให้พักการโจมตีให้นานที่สุด เพื่อรอบดขยี้มังกรทะเลทีละน้อย แต่สิ่งที่เจ่าไห่กําลังจะขอขัดต่อแผนการของท่านแม่ทัพเอามาก ๆ

ขณะที่เธอกําลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาก็มาถึงห้องโถงแล้ว เมื่อเห็นว่าเจ่าไห่มา หลัวหยิงก็พูดทันทีว่า “นายน้อยเจ่าไห่ ข้าคิดว่ามังกรทะเลจะไม่โจมตีเราในวันนี้ ท่านสามารถใช้เวลานี้ในการพักผ่อนได้อย่างเต็มที่”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ข้ามาที่นี่ในวันนี้ก็เกี่ยวกับเรื่องนี้แหละ ข้ามาเพื่อขอความเห็นจากแม่ทัพข้าต้องการเข้าโจมตีมังกรทะเล”

ลูอิงจ้องเขม็งเจ่าไห่ จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “นายน้อยเจ่าไห่ เราสามารถรอพวกมันโจมตีได้ที่นี่ มันเสี่ยงเกินไปที่จะเข้าโจมตีพวกมัน”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ท่านบอกว่าเป็นไปได้ที่มังกรทะเลจะได้รับความช่วยเหลือจากคนและมังกร หากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ มันคงไม่ดีสําหรับเราที่จะป้องกันอยู่แบบนี้ ข้าต้องการใช้ซอมบี้เพื่อจัดการกับพวกมัน นอกจากนี้ข้าก็ยังอยากรู้อีกว่าใครกันที่คอยช่วยเหลือพวกเขาอยู่” หลัวหยิงยังคงปฏิเสธ “นายน้อย ถ้ามังกรทะเลได้รับความช่วยเหลือจากทวีป บางทีพวกเขาอาจจะใช้จอมเวทย์แห่งแสงเพื่อจัดการกับนายน้อยก็ได้”

เจ่าไห่หัวเราะ และพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ ข้ามีปัญหากับกิลแห่งความสว่างมาเป็นเวลานาน ถ้าเวทย์มนตร์แห่งแสงมีผลกับข้าจริง ๆ ข้าคงตายด้วยน้ํามือของพวกมันไปแล้ว นอกจากนี้ข้าจะใช้ซอมบี้ของข้าในการโจมตีในครั้งนี้เท่านั้น เราจะไม่ต้องรับผลกระทบอะไรหรือสูญเสียใคร หากว่าเราเอาแต่รอพวกมันมาหาเรา เราจะต้องพบกับความสูญเสียอย่างแน่นอน ข้าคิดว่ามันจะดีกับเราที่พวกเราจะเข้าโจมตีพวกมันก่อนบ้าง นี่อาจทําให้เราชนะสงครามเลยก็ได้” เมื่อหลัวหยิงได้ยินเจ่าไห่พูด เธอก็คิดตามสิ่งที่เจ่าไห่พูดทันที นางเงือกปฏิบัติต่อพวกเงือก เหมือนกับครอบครัวของพวกเขาเอง หากพวกเขารอให้ศัตรูโจมตีพวกเขา ความตายก็อาจจะเกิด ขึ้นกับพวกเขาเรื่อย ๆ และการสูญเสียไม่ใช่เรื่องที่ใคร ๆ สามารถยอมรับได้เลย หลัวหยิงเริ่มเห็น ด้วยกับข้อเสนอของเจ่าไห่ ลูอิงพยักหน้าและพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะไม่ห้ามนายน้อยเจ่าไห่ ถ้าจะเป็นเช่นนี้ นายน้อยเจ่าไห่ก็ควรจัดการให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องความปลอดภัยของตัวนายน้อยเอง เดี๋ยวข้าจะให้แดชานและนักรบบางส่วนไปกับนายน้อย ท่านคิดเห็นยังไง?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ท่านแม่ทัพ แม้ว่าแดชานจะแข็งแกร่ง แต่ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะให้เข้าไปอยู่กับกลุ่มซอมบี้ได้ยังไง แม้ว่าพวกเขาจะไปกับข้า แต่ก็อาจจะไม่สามารถทําอะไรได้อยู่ดี ท่านแม่ทัพไม่จําเป็นต้องเป็นห่วงข้าหรอก เพราะตัวข้าเองยังไม่มีแผนที่จะตายในตอนนี้ ไม่จําเป็นต้องมีใครปกป้องข้า ไม่ว่ายังไงข้างจะบัญชาอยู่ข้างหลังเหล่าซอมบี้ตลอด ถ้าเกิดอะไรขึ้นแน่นอนว่าข้าจะสามารถหนีออกมาได้ทัน”

หลัวหยิงไม่อาจจะห้ามสิ่งที่เจ่าไห่ต้องการได้ เธอจึงพยักหน้าและพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ได้ แต่ขอให้นายน้อยระวังตัว ข้าจะรอข่าวดีของนายน้อยเจ่าไห่ จริงสิ ถ้านายน้อยได้ลูกปัดมังกรมาทั้งหมดนั่นจะเป็นของนายน้อยทันที”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ข้าต้องขอขอบพระคุณท่านจริง ๆ เอาล่ะ เจ่าไห่คนนี้จะขอลาไปก่อนแล้วกัน” จากนั้นเขาก็ค่านับกันก่อนที่เจ่าไห่จะหันหลังเดินออกมา