Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 603 ในน้ำแข็ง ( ต้น )

บทที่ 603 ในน้ําแข็ง ( ต้น )

ชนเผ่าลิงและคิงคองที่เป็นสัตว์ประจําเผ่า ถูกทุ่งน้ําแข็งแห่งนี้แช่แข็งมาเป็นพัน ๆ ปี ตอนนี้ พวกเขาเป็นเหมือนประติมากรรมที่ถูกสร้างขึ้นด้วยน้ําแข็ง

เจ่าไห่หยุดที่จะเดินหน้าไปต่อ เขามองไปที่ชนเผ่าลิงที่ถูกแช่แข็ง ลอร่าและคนอื่น ๆ ก็ท่า เหมือนกับเจ่าไห่ เจ่าไห่รู้สึกแปลกมาก ๆ พวกเขาใส่ชุดเกราะหนังแขนกุด ซึ่งมันไม่ได้ช่วยให้ พวกเขาหายหนาวได้เลย แต่สิ่งที่ทําให้เจ่าไห่สนใจก็คือหอกที่อยู่ในมือของเขา ในเวลาเดียวกันเจ่าไห่ก็สังเกตเห็นว่าคิงคองที่อยู่ข้างหลังชนเผ่าลิงมีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าคิงคองที่เจ่าไห่เคยเจอในชนเผ่าลิง เจ่าไห่ยังเห็นอีกว่าแววตาของพวกเขามีแววตาที่เหมือนกับว่า พวกเขาอยู่ในสถานการณ์ที่กําลังถูกโจมตี ทั้งสองเป็นนักรบที่พร้อมรบมาก ๆ

เมื่อเห็นเช่นนี้เจ่าไห่ก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ่าไห่เงียบไปนานพอสมควร แม้ว่าพวกเขาจะถูกแช่แข็งมาเป็นพัน ๆ ปีแล้ว แน่นอนว่าเมื่อพวกเขายังมีชีวิตอยู่ต้องเป็นนักรบที่แข็งแกร่งมากแน่ ๆ ซึ่งจะมีเพียงนักรบที่แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะมีร่างกายที่น่ากลัวเช่นนี้ พวกเขาผ่านมาหลายสถานที่ ซึ่งมันก็เป็นที่ที่อันตรายในทุก ๆ ที่ ก้าวเดียวที่พวกเขาเดินก็สามารถทําให้เด็กทั่วไปร้องไห้ออกมาทันที

ลอร่าและคนอื่น ๆ มองไปที่ร่างทั้ง 2 ที่ถูกแช่แข็งอยู่ด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยดีนัก สีหน้าของ พวกเธอแสดงให้เห็นว่าพวกเธอกําลังกลัวสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามาก ๆ

ไม่นานนักเจ่าไห่ก็เรียกสติกลับมาได้ เขาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ หลังจากนั้นเจ่าไห่ ก็พูดว่า “ข้าคิดถูกแล้ว! ร่างทั้ง 2 นี้ ต้องเกี่ยวข้องอะไนกับหอกแห่งชนเผ่าอย่างแน่นอน!! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ดูเหมือนว่าหอกแห่งชนเผ่าหรือหอกที่เป็นสิ่งที่พระเจ้าสร้างขึ้นมา มันอยู่ในเสานี้แล้ว”

“พี่ไห่ ฉันกลัว” ในขณะที่เจ่าไห่กําลังอยู่ในความสุข เสียงของลอร่าก็ดังขึ้น เจ่าไห่หันไปหาล อร่าและเห็นว่าสีหน้าของลอร่าไม่ค่อยจะดีนัก เธอค่อนข้างที่จะกลัวมากจริง ๆ

เจ่าไห่เข้าใจเรื่องนี้ทันทีและพูดว่า “ลงไปก่อนดีกว่า เธอกลับไปที่มิติก่อนไหม พี่จะไปที่เสา น้ําแข็งเองและไปตามหาหอกแห่งชนเผ่า”

ลอร่าและคนอื่น ๆ ท่าตามที่เจ่าไห่บอกทันที พวกเธอกลับเข้าไปภายในมิติ แม้แต่เจ่าไห่เองก็ ไม่รู้ว่าลอร่าและคนอื่น ๆ จะกลัวสิ่งที่พวกเธอเจอ

ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็เถอะ เจ่าไห่เข้าใจในความคิดความรู้สึกของลอร่าและคนอื่น ๆ แม้ว่าพวกเธอจะเคยเจอเรื่องราวมากมายมาแล้ว แต่พวกเธอก็ไม่ได้คุ้นเคยกับสนามรบจริง ๆ ส่วนใหญ่แล้วเจ่าไห่จะให้พวกเธออยู่ภายในมิติและดูสถานการณ์ผ่านจอเหมือนกับการดูทีวี

เจ่าไห่ส่ายหัวเบา ๆ เขาหยุดสนใจเรื่องอื่น ๆ เจ่าไห่ไม่อยากให้ลอร่าและคนอื่น ๆ เห็นอะไร แบบนี้อีก พวกเธอไม่จําเป็นต้องไปพร้อมกับเจ่าไห่ ซึ่งนั่นก็เป็นเพราะว่าเจ่าไห่คนเดียวมันก็พอแล้ว

หลังจากที่ลอร่าและคนอื่น ๆ เข้าไปในมิติ เจ่าไห่ก็พุ่งไปข้างหน้าทันที ยิ่งเขาเดินหน้าต่อไป เรื่อย ๆ เจ่าไห่ก็ยิ่งเจอกับชนเผ่าลิงมากเท่านั้น พวกเขาทั้งหมดแต่งตัวเหมือนกัน ชุดเกราะหนัง เสื้อคลุม และหอกเหล็ก คิงคองที่อยู่ข้าง ๆ ของพวกเขาอ้าปากเหมือนกําลังคําราม พวกเขาดู เหมือนกองทัพที่กําลังอยู่ในสนามรบ

เจ่าไห่เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เขาจะทนไม่ไหวแล้วที่จะได้หอกแห่งชนเผ่ามา เจ่าไห่เองก็ ไม่ได้คิดมากเรื่องนั้นเลย เจ่าไห่รู้ว่าสถานที่แห่งนี้ต้องมีอะไรที่จะพาเขาไปพบกับหอกแห่งชนเผ่าจากการที่ได้สังเกตุสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันก็ทําให้เจ่าไห่เข้าใจได้ทันทีว่าตอนนี้เขาอยู่ใจกลางของทุ่งน้ําแข็งแล้ว เมื่อเดินทางเข้ามาลึกเพียงไหน ภายในก็เงียบมาขึ้นเพียงนั้น

หลังจากเดินหน้ามาได้สักพัก เจ่าไห่ก็เห็นว่าไม่มีร่างของชนเผ่าลิงแล้ว มันทําให้เจ่าไห่ต้อง หยุดก่อน เจ่าไห่ย่อจอให้เล็กลง เพื่อดูว่ามีอะไรอยู่รอบ ๆ ไหม ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งที่ดึงความสนใจของเจ่าไปได้อีกแล้ว

เจ่าไห่เพ่งความสนใจไปที่ชายผู้นี้ทันที เขาสูงมาก ๆ สําหรับชนเผ่าลิง เขาสูงประมาณ 3 เมตร และคิงคองที่อยู่ข้างหลังของเขาสูงประมาณ 15 เมตร เขาถือหอกอยู่ในมือ แต่ก็ไม่ได้ถือ อยู่บนมือซะที่เดียว หอกนั่นถูกปักไว้ที่พื้นน้ําแข็ง

เจ่าไห่เห็นว่าหอกมันแทงลงไปที่น้ําแข็ง เจ่าไห่คิดว่าชาวเผ่าลิงที่ถือหอกอยู่นั่นน่าจะเป็นผู้เฒ่าสูงสุดของเผ่า