Almighty Coach – โค้ชอหังการ - ตอนที่ 132

และด้วยกีฬาเยาวชนที่จบลงไป ฝางไฮควานก็ได้ชื่อเสียงของเขาไป ไม่ใช่แค่เป็นคนที่ทำลายสถิติด้วยสกอร์7.84เมตร แต่ยังรวมถึงสถานะความเป็นลูกคนรวยของเขาด้วย ทุกวันนี้ถ้ามีคนบอกว่าเด็กพ่อรวยส่วนมากจะไม่ใช่คำชมเท่าไร แต่วันนี้ ฝางไฮควานก็ได้ทำให้คำนี้กลายเป็นที่จับตาขึ้นมา

หลังจากวันแข่งแล้วทางทีมกีฬาก็ได้โทรศัพท์มาขอตัวฝางไฮควาน เขาสามารถเริ่มเมื่อไรก็ได้ที่เขาต้องการ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของทีมชาติแต่อย่างใด ดูเหมือนว่าข่าวนี้จะยังไปไม่ถึง ไม่งั้นก็ต้องมีวี่แววออกมาบ้างแล้ว

แล้วในเมื่อมีข่าวเกี่ยวกับฝางไฮควาน ชื่อเสียงของหลี่ไต้ก็เติบโตขึ้นมาตามไปด้วย ความสำเร็จของนักกีฬาไม่ใช่ว่าจะขึ้นอยู่กับพรสวรรค์หรือความขยันอย่างเดียว แต่ความสามารถของโค้ชก็เป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดเช่นกัน เพรชน้ำงามไม่อาจส่องแสงได้หากไม่เจียรนัย นักกีฬาปรกติแล้วจะเป็นแค่แร่ดิบ ไม่ว่าเขาจะมีพรสวรรค์แค่ไหน ก็ยังเปื้อนดินโคลนอยู่ดี แร่นั้นจะเป็นยังไงต่อไปนั้นขึ้นอยู่กับโค้ชเป็นคนกำหนดมัน

การเลี้ยงดูแชมป์โลกขึ้นมานั้นมันมากพอที่จะทำให้โค้ชคนนั้นขึ้นไปอยู่ในระดับโลกได้ โค้ชที่สามารถสร้างแชมป์โลกมาได้นั้นก็จะถูกยกย่องในแง่ของการฝึกสอน เพราะว่าการสร้างนักกีฬาแชมป์โลกนั้นมันยิ่งใหญ่มาก เหมือนกันผู้นำที่ลงไปสู้ในสนามรบมันก็ยิ่งใหญ่กว่าคนที่ทำได้แค่สั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟา

คนที่มีพรสวรรค์นั้นมีมากมายบนโลกใบนี้ แต่คนที่หาพรสวรรค์นั้นเจอมีน้อยกว่ามากๆถ้าเทียบกัน ถ้ามีคนที่หาพรสวรรค์เจออยู่แน่นอนว่าจะมีคนที่มีพรสวรรค์อยู่รอบๆเขาเสมอ เหมือนกับการฝึกทีมในแต่ละระดับ โค้ชที่ดีนั้นสำคัญกว่านักกีฬาที่ดี

หลี่ไต้ได้ พิสูจน์ความสามารถของเขาก่อนหน้านี้แล้วในการแข่งกระชับมิตรในทีมทุ่มน้ำหนัก แล้วในการแข่งกีฬาเยาวชนนี้ หลี่ไต้ก็ได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง และสำเร็จมากกว่าเดิมอีก ฝางไฮควานเป็นแชมป์กีฬาเยาวชนเขตก็ได้เข้าตาทีมกีฬาทันที ในฐานะโค้ชของเขา หลี่ไต้เลยดังกันตามไป

ถ้าทีมกีฬาหลักจะมาเรียกตัวนักกีฬาไปจากทีมเยาวชน ทีมเยาวชนไม่มีสิทธิ์ห้ามไม่ให้คนออกไปได้ มันเป็นเรื่องธรรมชาติที่นักกีฬาจะไปแสวงหาโอกาสที่ดีกว่า อีกอย่าง โค้ชก็อยากที่จะฝึกนักกีฬาที่เก่งขึ้น ไม่ใช่แค่เพื่ออนาคตที่ดีขึ้น แต่มันเป็นการสำผัสได้ว่าใครทำให้สำเร็จได้มากกว่า

…

คน2คนเดินเข้ามาในสนามฝึก ทางซ้ายคือบินหลู โค้ชของกีฬากรีฑาเยาวชนเขต ส่วนข้างๆเป็นชายอายุ50กว่าๆ เขาคือชูเหว่ยตง หัวหน้าโค้ชของกีฬากรีฑาเขต

กีฬากรีฑาถือเป็นกีฬาหลักมาตลอดแถมยังได้รับความนิยมเป็นอันดับ1 เพราะอย่างนี้ ชูเหว่ยตงจึงเป็นโค้ชที่มีอำนาจมากที่สุดในทีมกีฬาเขตคนหนึ่ง ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีอำนาจเท่าโค้ชซู แต่ก็ไม่ไกลกันมากหรอก

ชูเหว่ยตงอยากที่จะคัดคนเพิ่มเข้าทีม นักกีฬาอัจฉริยะได้มาเผยตัวในทีมเยาวชน แล้วชูเหว่ยตงก็อยากได้คนๆนี้มาก เพราะว่าทีมเยาวชนเป็นฐานการผลิตนักกีฬาที่มีพรสวรรค์อยู่แล้ว ดังนั้นเขาเลยอยากได้ฝางไฮควานมาเข้าทีม

อีกอย่างนอกจากฝางไฮควานแล้ว ชูเหว่ยตงวางแผนว่าจะมาเจอหลี่ไต้ แล้วก็ทดสอบความสามารถของเขาด้วย เขาต้องการมือดีที่มีพรสวรรค์แสมอ แต่ว่าถ้าเทียบกับนักกีฬา การดึงโค้ชมาเข้าทีมนั้นยุ่งยากและซับซ้อนมากกว่าด้วยเหตุผลทางเอกสารกระทรวงมากมายมันเลยต้องใช้เวลาในการดำเนินการมากกว่ามาก

ส่วนโค้ชบิ่นหลูแน่นอนว่าไม่อยากให้หลี่ไต้โดนย้ายไป โค้ชที่เก่งๆนั้นหายาก แต่บิ่นหลูไม่สามารถห้ามไม่ให้เขาออกไปได้ อีกอย่าง นอกจากนักกีฬาดีๆแล้ว ทางทีมเยาวชนยังต้องส่งโค้ชเก่งๆให้กับทีมกีฬาหลักอีกด้วย บิ่นหลูเองก็เคยเห็นโค้ชเก่งๆย้ายจากทีมเยาวชนแล้วไปอยู่ที่ๆดีกว่ามาแล้ว

“คนๆนี้คือหลี่ไต้ครับ”บิ่นหลูพูดแล้วชี้ไปที่หลุมทรายกระโดดไกล

“โอ้ว หนุ่มยังแน่นอยู่เลยนี้!”ชูเหว่ยตงยิ้มแล้วพูดต่อ “ดีเลย คนหนุ่มที่มีความสามารถแบบนี้ควรค่าแก่การรับไปดูแล มันใช้ได้กับทั้งนักกีฬาแล้วก็โค้ชเลยนะ คนแก่ๆหน่ะหัวแข็งจะตาย ไม่ค่อยเปิดรับอะไรใหม่ๆหรอก”

บิ่นหลูโบกมือเรียกหลี่ไต้ พอเห็นแล้ว หลี่ไต้เลยวิ่งมาหาบิ่นหลูและชูเหว่ยตง

“หลี่ไต้ คนๆนี้คือชูเหว่ยตง โค้ชหลักของทีมกีฬากรีฑาเขต”บิ่นหลูพูด

“สวัสดีครับคุณชู”หลี่ไต้ยื่นแขนขวาออกไป

“สวัสดี”ชูเหว่ยตงยิ้มด้วยความใจดีแล้วจับมือของหลี่ไต้ เขาชม “นายนี้มันเป็นคนหนุ่มที่ประสบความสำเร็จจริงๆ!”

ชูเหว่ยตงมาที่นี้เพื่อที่จะรับเขาไปทำงาน ดังนั้นเขาจึงเสนอตัวเองมากไปไม่ได้เพราะเขาจะเป็นหัวหน้างานกัน เขาทำตัวเป็นกันเองแล้วเขาถึงง่าย เพราะคงไม่มีใครอยากทำงานกับหัวหน้างานหน้าตายด้ายไปทั้งวัน

พวกเขาทั้งคู่แลกเปลี่ยนความคิดกันนิดหน่อย ชูเหว่ยตงก็ถามคำถามทั่วไปเกี่ยวกับการฝึก แล้วพวกเขาก็เริ่มคุยกันเรื่องที่ชูเหว่ยตงต้องการ

“หลี่ไต้ เราอยากที่จะรับคนหนุ่มอย่างนายเข้าทีม อยากเข้าทีมเขตของเราไหม?”ชูเหว่ยตงถาม

หลี่ไต้มองไปที่บิ่นหลู เขาอยากจะตอบว่า “ได้” แต่มันคงจะแปลกๆถ้าพูดแบบนั้นต่อหน้าเจ้านายปัจจุบัน

บิ่นหลูเปิดอกแล้วพูด “หลี่ไต้ อย่าไปคิดว่านายติดค้างเราเลย ในทีมเยาวชนของเรามันเป็นเรื่องที่ธรรมดามากที่โค้ชที่ยอดเยี่ยมจะย้ายไปอยู่ทีมหลัก นายจะมีอนาคตที่ดีกว่าที่นั้น แล้วฉันก็ดีใจกับนายนะ ถ้าวันหนึ่งนายได้ไปเป็นโค้ชในทีมชาติ ฉันจะได้โม้ได้ว่าโค้ชทีมชาติตัวท๊อปมาจากทีมเยาวชนเขตุฮั่นเบของเราไง!”

หลี่ไต้รู้สึกซึ้งใจในคำของบิ่นหลู เขาเลยไม่สุภาพต่อไป

“ขอบคุณครับโค้ช”หลี่ไต้พูด ระบายความรู้สึกขอบคุณที่มีต่อบิ่นหลู แล้วตอบชูเหว่ยตง”คุณชูครับ เป็นเกียรติมากครับที่ได้เข้าที่คุณ”

“เยี่ยมเลย ไว้เราจะร่วมงานกันนะ” ชูเหว่ยตงดูพอใจ เขาพูดต่อ “หลี่ไต้ พานักกีฬาอัจฉริยะคนนั้นมาเจอหน่อยซิ ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นทายาทของบริษัทคอนติเน็นทอลด้วยนี้! ฉันละสงสัยจริงๆว่าทำไมครอบครัวรวยๆแบบนั้นถึงส่งลูกตัวเองมากระโดดไกลแบบนี้”

หลี่ไต้รู้เลยว่าทำไมชูเหว่ยตงมีเจตจำนงอื่น คือมาเจอฝางไฮควาน บางทีฝางไฮควานออกจากทีมเยาวชนเร็วๆนี้

ชูเหว่ยตงมองการฝึงของฝางไฮควานอยู่ข้างๆแล้วขอให้เขากระโดดให้ดูซักหน่อย แล้วหลังจากการกระโดดนิดหน่อย รอยยิ้มของชูเหว่ยตงก็กว้างขึ้น

“เป็นเด็กหนุ่มที่วิเศษจริงๆด้วย อัจฉริยะของแท้เลย! ฉันไม่เคยเจอใครที่เก่งแบบนี้มาก่อนเลยตลอดการเป็นโค้ชของฉัน ดูเหมือนว่าแชมป์ประเทศจะมาอยู่ในทีมกรีฑาของเราเลย!”ชูเหว่ยตงพูดกับตัวเอง

ตอนที่เขากำลังคิดเรื่องนี้กับตัวเองอยู่นั้น ชูเหว่ยตงก็โทรศัพท์เข้า หลังจากรับเเล้ว รอยยิ้มของเขาก็หาย หน้าของเขาดูขมขื่นมากขึ้น

บิ่นหลูเห็นความเปลี่ยนไปของสีหน้าชูเหว่ยตง เขาอยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น เเต่กลับว่ามันจะเป็นเรื่องส่วนตัว เขาลังเล เเล้วตัดสินใจที่จะไม่ถาม หลังจากโทรศัพท์เสร็จเเล้ว ชูเหว่ยตงก็บอกบิ่นหลูเรื่องนี้

“ดูเหมือนว่าผมจะพาอัจฉริยะคนนี้ไปกับผมไม่ได้เเล้วละ!”

ชูเหว่ยตงส่ายหัวเเล้วยิ้มเจื่อนๆ

“อะไรครับ เกิดอะไรขึ้น?”บิ่นหลูถาม

ผมพึ่งได้รับคำสั่งมาจากสำนักงานเขตว่าโค้ชจากทีมชาติกำลังจะมาที่เมืองฉิงเฉิงนี้ เขาจะมาวันพรุ่งนี้ตอนเที่ยงเขาจะมาหาอัจฉริยะคนนี้!”ชูเหว่ยตงดูทำอะไรไม่ได้จริงๆ

ถ้าเทียบกับทีมเยาวชน ทีมเขตที่นำโดยชูเหว่ยตงนั้นดีกว่าเยอะ แต่ถ้าเทียบกับทีมชาติแล้ว ทีมเขตก็ดูกระจอกไปเลย เพราะทั้งความสามารถในการฝึก ทั้งสิ่งอำนวยความสะดวก นักกีฬาจะรู้ดีกว่าอะไรดีกว่า

ไม่เหมือนชูเหว่ยตง บิ่นหลูกำลังบังคับตัวเองไม่ให้ดีใจออกนอกหน้าอยู่ ทีมเยาวชนของตัวเองกำลังเป็นที่สนใจของทีมชาติ นี้ไม่ได้เป็นแค่การได้อวดของบิ่นหลู แต่มันยังเป็นการส่งเสริมให้กับตำแหน่งของเขาด้วย