ตอนที่ 25 TSของผมกับคำสาปของรุรุซัง (จริงจัง) เรื่องแปลกเลเวล 10★ของผม
“……เข้าใจล่ะ พูดง่าย ๆ คือไม่จำเป็นต้องเป็นน้ำพุอธิษฐานเท่านั้นสินะครับ”
“ก็อาจจะ ในโลกนี้มีเคสที่คล้ายกันนี้ประมาณสิบกว่าคดี แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ『มีอะไรบางอย่างในดันเจี้ยนเป็นต้นเหตุ』 ทุกคนไม่มีอะไรผิดปกติเป็นพิเศษในดันเจี้ยน หลังจากที่ดำดิ่งตามปกติ แล้วกลับบ้าน………”
“น้ำพุอธิษฐาน……..ไม่เคยได้ยินมาเรื่องนี้มาก่อนเลย แต่จะคอยจับตาดูเผื่อไว้แล้วกัน”
รุรุซังกับผม
ค่อนข้างแปลก……โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปรากฏการณ์ของการเปลี่ยนจากผู้ชายเป็นเด็กผู้หญิง คำสาปแห่งความโชคร้ายเหมือนอย่างที่ผมเจออยู่ทุกวันนี้
“นี่ ม๊า ไม่ปกติเลยสินะครับ”
“ของฉัน……ก็คือสิ่งที่เป็นอยู่………..”
อืม ขว้างออกไปแล้ว
ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง…….รู้สึกเหมือนโดนกอดจากด้านหลังเหมือนเมื่อก่อน?
“สำหรับความโชคร้ายที่เห็นได้ชัดของรุรุ ทางฉันได้ตรวจสอบร่วมกับเอเจนซี่แล้วค่ะ และตั้งสมมติฐานบางอย่าง…….ถึงอย่างงั้น”
นอกจากผมแล้ว รุรุซังกับเอมิซังแสดงอาการช็อกเหมือนเด็กสาวมัธยมปลายทั่วไป
ก็สมควรที่จะเป็นอย่างงั้น
รุรุจังก้มหน้าลง เอมิซังและคุชิมะซังที่เงียบไปสักพักก็ลูบหัว และตบหลังของเธออย่างเงียบ ๆ
อะ ปฏิเสธไม่ต้องการจากผม
ก็แบบสงบลงแล้วเหรอ
……แต่ ได้โปรดอย่าปล่อยมือที่เชื่อมต่อกับรุรุซังเหรอ
“ฟุคายะซัง…….พ่อแม่ของเธอ”
“ค่ะ…….เมื่อไม่กี่ปีก่อน ทั้ง 2 คนได้รับบาดเจ็บสาหัสในสถานที่ที่ต่างกันค่ะ”
เอ๊ะ?
“แต่ทั้งโอก้าซามะทั้งโอโตซามะ ตอนนี้ต่างสบายดีสินะ”
“ค่ะ…….แต่เพราะฉันกลัวว่าจะเกิดขึ้นอีก ดังนั้นตอนนี้เลยมาอยู่กับเอมิจังไปก่อนค่ะ”
เห้ รุรุซังอาศัยอยู่ที่บ้านของเอมิซังอย่างงั้นเหรอ
……ถ้า OKกัน เอมิซังเป็นเพื่อนที่ดีกับรุรุซังจริง ๆ
“……พวกเราเอง ก็รู้เกี่ยวกับตัวตนแห่งโชคร้ายของรุรุค่ะ แต่ถึงแม้จะอยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่งแล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น บวกกับบุคลิกที่สดใสของรุรุ ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจว่าน่าจะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการไลฟ์สดในดันเจี้ยน จึงได้ชวนให้เธอเข้าร่วมปาร์ตี้ด้วยกัน ฉันรู้จากประสบการณ์ว่า ยิ่งมีคนรอบตัวเธอมากเท่าไร ความโชคร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น……อยู่ในระดับเหมือนการล้มในพื้นเรียบ”
“ทาบทามโดยบริษัทสินะ?”
“ค่ะ เป็นเวลา 2 ปีแล้วที่รุรุเข้าร่วม เธอไม่เคยได้รับบาดเจ็บสาหัสใด ๆ และได้รับการยอมรับในฐานะเอนเตอร์เทนเนอร์『ที่มีคาแรคตัวตนแห่งโชคร้าย』……เป็นแบบนั้น แต่………”
“รุรุซังก่อนหน้าที่ฉันจะได้รู้จัก……..นั่นสินะคะ คิดว่ารับรู้กันอยู่ในระดับประมาณ『เป็นคนที่ก่อให้เกิดเหตุต่าง ๆ บ่อยครั้ง และบางครั้งก็แพร่กระจายไปยังคนที่เขาร่วมงานด้วย』ทำนองนั้นค่ะ”
“แต่ วันก่อนฉันก็ทำให้ฮารุจังมีปัญหา วันนี้ก็ด้วย”
อ้า
“……หากเป็นไลฟ์สดนั่น เบื้องบนของพวกเราเองก็ด้วย เนื่องจากความน่าจะเป็นของกับดักพวกนั้นแปลกมากเกินไป ทางเราจึงให้เริ่มการสืบสวนอย่างเป็นความลับแล้ว เพื่อกำหนดระดับความยากของดันเจี้ยน และแก้ไขป้ายเลเวลซะใหม่……..”
“อะ มีอะไรแบบนั้นด้วยสินะค๊า”
“คุชิมะของทางนี้ก็เป็นคนหนึ่งในนั้นด้วย”
“มีอะไรแบบนั้นด้วยสินะค๊า……..จิโฮะจังก็ด้วยเหรอ！？”
จิโฮะจัง?
…….อะ คุชิมะซัง ชื่อว่าจิโฮะนินะ
เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแล้วจริง ๆ สินะ
แต่มาบอกกันเอาแบบนี้เลยเหรอ?
มันเร็วมากจนผมเกือบจะพลาดไป
“……….ขอโทษด้วยนะคะ”
“เอ๊ะ?”
“ฉัน ที่ฉันไม่ได้บอกอะไรกับทุกคน…….”
คุชิมะซังลุกขึ้นยืน และหันมาโค้งก้มหัวให้กับพวกเรา
……….เด็กคนนี้ จริงจังมากเกินไปแล้ว
“มะ ไม่เป็นไรหรอก！ ก็แบบต้นเหตุก็เป็นฉันเอง！？”
“ใช่แล้ว คุชิมะซัง คุณเองก็เหยื่อของรุรุจริงไหม”
“เอมิจัง！？ไม่ได้เป็นความผิดของฉันสักหน่อย！？”
“ผมเองก็ไม่ได้กังวลอะไรเป็นพิเศษ ขอบคุณที่ช่วยใส่ใจรุรุซังครับ”
“ฮารุจังก็ด้วยเหรอ！？ ……มู๊ว！！”
โดยปกติแล้วคงเป็นปัญหาสำหรับผมหากเด็กที่สดใสแบบนี้เกิดหดหู่ขึ้นมา
เพราะแบบนั้น คงจะดีกว่าถ้ามีคนเข้ามารับช่วงต่อจากเอมิซังและทำให้ทุกอย่างสดใสต่อไป
◇
“ขณะนี้ ยังไม่พบวิธีการขจัดคำสาปได้ แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยังไม่มีรายงานว่าอาการจะแย่ลง และยังไม่แพร่กระจายไปยังบริเวณโดยรอบ ―― อย่างน้อยก็ในตอนนี้”
“……..อย่างงั้นเหรอค่ะ โล่งอกไปที”
“จ๊า แล้ววิญญาณอาฆาตของรุรุซังที่ทำให้การไลฟ์สดของผมเผยแพร่สู่สาณารณะ และมีบางอย่างแปลก ๆ เกิดขึ้นนั่นล่ะครับ?”
“วิญญาณอาฆาต อะไร！？”
“ไม่ใช่เหรอ?”
“อ้า……ในคอมเมนต์ พูดถึงรุรุโฮมมิ่งกัน……..”
“ฟุๆๆๆ……………………………..ขอโทษด้วยค่ะ”
ดูเหมือนว่า「รุรุซังโฮมมิ่ง」จะจี้จุดของคุชิมะซัง เพราะโดยปกติแล้วเธอจะไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ถึงกับกลั้นขำ
เข้าใจเลย เพราะบางครั้งก็มักมีเรื่องแปลก ๆ จี้จุดผมเหมือนกัน
ใบหน้าของคุชิมะซังที่ปกติจะสงบนิ่งกลายเป็นสีแดงสด
“แต่ว่า ทั้งโซยะซังและฟุคายะซังต่างก็ตกเป็นเป็นเหยื่อของปรากฎการณ์ประหลาดนี้เหมือนกัน ――ไม่รู้ว่าจะพูดแบบนี้ดีหรือเปล่า แต่ทั้งสองคนก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดจากผลการประสานกันของพลังที่ครอบงำอยู่ เหมือนกับการทำงานร่วมกันระหว่างอาชีพกับคุณสมบัติของเวทมนตร์ภายในดันเจี้ยน”
“เอ๊ะ”
“……ทางเราก็ได้ดูไลฟ์สดเช่นกัน กรณีของฟุคายะซังเมื่อคราวก่อน และกรณีของโซยะซังในวันนี้ ความน่าจะเป็นที่จะเกิดขึ้นได้คือ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”
“…….พวกเราเองก็คิดอย่างงั้นเหมือนกันค่ะ โดยปกติแล้วในวันหนึ่งจะเจอกับดักมากที่สุดก็แค่ 1 หรือ 2 ครั้งเท่านั้น หรือจะบอกว่าเป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น…….อย่างมากที่สุดก็อาจจะแค่ล้มโดยไม่ได้ตั้งใจ หรือโดนมอนเตอร์เห็นโดยบังเอิญ”
อะ ใช่แล้วล่ะ
“โกฮอน……..ฉันเองก็คิดอย่างงั้นเหมือนกันค่ะ จากประสบการณ์ในฐานะสมาชิกทีมกู้ภัยแล้ว ก็จริงอยู่ว่าเคยได้รับการร้องขอให้ช่วยเหลือจากกับดักบันไดเหมือนกัน แต่……..ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับมอนเฮ้าส์ หรือการอัญเชิญบอสมอนเตอร์จากที่นั่นมาก่อนเลยค่ะ”
รุรุซังหน้าซีดจริงจัง และมองมาที่ผม
“ฮะ……ฮารุจัง………”
“ก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไร”
“แต่ว่า”
“ยังไงผมก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรด้วยซ้ำ เมเนเจอร์ซังเองก็บอกว่าจะรับผิดชอบค่ากระสุน และจนกว่าพลังเวทมนตร์ของผมจะฟื้นคืน ได้รับการติดต่อแล้วก็ไม่มีอะไรหรอก?”
“ชะ ใช่แล้วล่ะ！ ฮารุทั้งแข็งแกร่งทั้งน่ารักมาก！”
“มิคาสุกิซัง อดทันไว้ อดทนไว้……..”
เอาจริงเหรอ ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องแย่หรือไง ที่มาแสดงด้านเฮ็นไตซังต่อหน้าชายชรา กับตาลุงจอมเจ้ากี้เจ้าการคนนั้นน่ะ?
” ――ความแข็งแกร่งที่เห็นนั้น อาจจะมีบางส่วนที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ด้วยก็ได้”
“เห้?”
ประธานสมาคมดันเจี้ยนซัง และรักษาความปลอดภัยสาธารณะซังยังเกาะติดอยู่
…….ยังต้องอยู่ต่ออีกเหรอ?
ผมแค่อยากกลับบ้าน และไปงีบหลับแล้ว
“โซยะซัง ――ได้ใช้ไอเทมประเมินบ้างไหม?”
“เอ๊ะ อะ ครับ ผมไม่ได้ไปที่นั่นมาประมาณหนึ่งปีแล้ว”
คริสตัลประเมินผล
เป็นสินค้าดรอปจากดันเจี้ยน……ที่ว่ากันว่าซื้อขายกันในราคาที่ค่อนข้างสูงเลย
เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำความเข้าใจคร่าว ๆ เกี่ยวกับเลเวลและสกิลของตัวเอง
……สิ่งนี้สามารถพบได้แต่ในดันเจี้ยนเพียงเท่านั้น และดูเหมือนว่าจะไม่สามารถสร้างขึ้นได้ในทางวิทยาศาสตร์
สุดยอดเลยเน๊ ดันเจี้ยนน่ะ
“ตามข้อมูลที่สมาคมมอบมา…….ข้อมูลของโซยะซังเมื่อปีที่แล้ว ในตอนที่ยังคงเป็นชายหนุ่ม จากการแปลงค่าแล้ว เลเวลคือ 15 ตัวเลขเท่านี้ก็เพียงพอสำหรับการหาเลี้ยงชีพได้ในฐานะมืออาชีพระดับกลาง และติดอยู่ในท็อป 20% ของผู้ลงทะเบียนทั้งหมดภายในประเทศ”
“เอ๊ะ！？ฮารุจังแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ！？”
“……รุรุ 11 ส่วนฉัน 13 ……..”
“แม้แต่ในทีมกู้ภัยก็มีแค่ 10 เองค่ะ เป็นคนที่น่าทึ่งมากเลยนะคะ…….”
อาเร๊ะ สูงขนาดนั้นเลยเหรอ?
……..ม๊า ถ้าทำอะไรสักอย่างซ้ำ ๆ กันมาประมาณ 3 ปี ก็ต้องกลายเป็นระดับกลางได้แหละ
ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าเรนเจอร์จะสะสมคะแนนค่าประสบการณ์ได้ง่ายขึ้นเมื่อใช้สกิลปกปิดตัวตน
ก็ทำจนเป็นเหมือนเป็นพาสซีฟไปเลยนิหน่า
“ใช่แล้ว วิธีทางในทุกวันนี้ หากมีพรสวรรค์ที่ขึ้นไปสู่เลเวล 10 ได้ส่วนใหญ่ก็จะทำเป็นงานประจำกัน พวกเรามั่นใจว่าเป็นเช่นนั้นแน่นอน………”
ผมก็ไม่รู้รายละเอียดเท่าไร แต่เห็นได้ชัดว่าผมเมื่อก่อนก็ค่อนข้างมีดีเหมือนกัน
ผมมีความสุขนิดหน่อยที่ของที่เป็นทั้งงานอดิเรกทั้งแหล่งกำไรหลักได้รับการชื่นชม
“การลงดันเจี้ยนเป็นงานอดิเรกไม่ได้มีไว้แค่โชว์อยู่แล้วครับ”
ก็แบบการอยู่ในดันเจี้ยนให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกม และสนุก
ประมาณเกมส์VRล่ะมั้ง?
ยังไงก็ตาม ก็เป็นเกมส์แห่งความตายเช่นกัน……..แต่ทุกวันนี้แทบไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นเลย หากไม่นับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นได้บ้าง ถือเป็นเกมที่เล่นได้ค่อนข้างปลอดภัยดีล่ะ
แล้วก็สนุกยิ่งขึ้น เมื่อคุณสามารถเล่นเกมเพื่อหาเลี้ยงชีพได้ด้วยเน๊
เวลาส่วนมากผมจะโซโล่ ทำให้ผมสามารถอยู่เงียบ ๆ ได้โดยไม่ต้องคุยกับใคร
“ในฐานะพนักงานออฟฟิศ คุณใช้เวลาลงดันเจี้ยนประมาณ 2 หรือ 3 ชั่วโมงทุกวันหลังเลิกงาน และประมาณ 6 ชั่วโมงในช่วงสุดสัปดาห์ นั้นก็ประมาณ 3 ปีแล้ว……..เตรียมตัวที่จะทำเป็นอาชีพพิเศษเต็มเวลาแล้วสินะ?”
“ไม่ครับ ยังไงดี ผมก็แค่รู้สึกสบายใจ ถ้าสามารถหาเงินในดันเจี้ยนได้เพียงพอ ก็ไม่จำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนั้นด้วยครับ”
“……งะ งั้นเหรอ…….”
“ใช่ครับ แถมทั้งมืดและเงียบสงบ”
ผมเห็นรักษาความปลอดภัยสาธารณะซัง หน้าแข็งค้างเหมือนตกตะลึงไปครู่หนึ่ง
ก็แบบมันรู้สึกดีมากเลยนิหน่า?
เป็นสถานที่ที่ทั้งชื้น ทั้งมืด และเงียบสงบ
เป็นที่ที่แบบเห็ดน่าจะเติบโตได้ดีเลยล่ะเน๊ะ
ที่ผมชอบที่สุดคือ เห็ดไมตาเกะ
แล้วก็ไม่ชอบเห็ดชิตาเกะ
“ถ้าอย่างงั้น ขอรบกวนด้――――！？”
――ตอนที่กำลังคิดว่าลูกบอลคริสตัลที่เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่งกำลังส่องแสง รักษาความปลอดภัยสาธารณะซังก็ปกปิดไว้ด้วยถังขยะที่อยู่ใกล้ ๆ
จากนั้นผมก็ได้เสียงคล้ายกระจกแตกจากข้างใน
……เขาสามารถทำอะไรมากมายได้ในทันทีเลยน๊า…….สมกับที่เป็นโปร
“…….ก็เป็นอย่างที่คาดไว้ แต่…….”
“ไม่มีข้อสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย”
ประธานซังกับรักษาความปลอดภัยซังหยักหน้าให้กัน
“โซยะ ฮารุมิซัง”
“ครับ?”
“คุณ――อยู่เหนือขีดจำกัดของมนุษยชาติไปแล้ว”
“ฮ้า อย่างงั้นเหรอครับ”
“……..ดูคุณไม่แปลกใจเลยน่ะ?”
“ไม่ครับ แค่ไม่รู้สึกจริง ๆ”
อะ ประธานซังเองก็ทำหน้าเหมือน「เด็กนี่มันอะไรกัน……น่ากลัว…… 」
หยาบคายจัง ผมอุตส่าห์เป็นสาวน้อยน่ารักขนาดนี้
◇
“――10★ นั่นคือเลเวลของโซยะซัง”
“สิบ ดาว?”
“นี่เป็นผลจากการใช้ไอเทมประเมินที่ได้รับมาจากดันเจี้ยนระดับสูง ความหมายของดาวพวกนี้คือ…….เป็นข้อพิสูจน์ว่าคุณได้ทะลุขีดจำกัดของตัวเองไปแล้ว”
“โห๊”
“อุกู๊ว……”
“มิคาสุกิซัง อดทนไว้…….. ！”
เหมือนกับเกมอะไรสักอย่าง
นั่นคือความประทับใจแรกของผม
“เหมือนกับระบบเกมเลย ทำลายขีดจำกัดอะไรแบบนั้น”
“รุ รุรุ……”
“ไม่มีปัญหาหรอก จริง ๆ แล้วก็คล้ายกับระบบเกมมาก……..ทั้งเลเวลก็ดี ทั้งสกิลก็ดี แม้แต่ตัวดันเจี้ยนเองก็ด้วย”
เป็นเพราะว่ามันเหมือนกับเกมมาก จนมนุษย์สามารถคุ้นเคยกับดันเจี้ยนที่ปรากฎขึ้นมาได้ทันที
ถึงจะเป็นระบบเกมโหมดฮาร์ดที่คุณสามารถตายได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียวก็ตาม นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องปกติของ「นุรุเกม*」ที่มีอุปกรณ์หลบหนีฉุกเฉินอยู่ด้วย ดังนั้นคุณจะยังสบายดีตราบใดที่ไม่มีอะไรผิดพลาดมากเกินกว่าปกติ
(*เกมง่าย สั้น ไร้ความน่าจดจำ)
“หรือพูดอีกอย่างก็คือ ทางเรากำลังจะบอกว่า ในขณะนี้โซยะซังอยู่ในกลุ่มเลเวลระดับสูงแล้ว”
“โห๊”
“ฟุกู๊ว………”
“มิคาสุกิซัง………”
คุชิมะซังกำลังห้ามปรามหัวใจของเฮ็นไตซังที่ตอบสนองต่อเสียงของผม
มีอะไรที่จั๊กจี้หัวใจขนาดนั้นเลยเหรอ?
ผมคิดว่าเสียงของตัวเองก็น่ารักอยู่หรอก แต่แค่นั้นเลยเหรอ…….?
“ด้วยเหตุผลเหล่านี้ ทางเราจะให้การสนับสนุนที่จำเป็นแก่โซยะซังและฟุคายะซังในอนาคต เช่นเดียวกับการตรวจสอบร่างกายเป็นระยะเพื่อทำความเข้าใจปรากฎการณ์เหล่านี้――การตรวจสุขภาพระดับสมบูรณ์จะเสร็จภายในครึ่งวัน――และ ทางเราต้องการให้ความคุ้มครองพิเศษในกรณีฉุกเฉินด้วย”
“ก็ดีนะครับ”
“ฮารุจังไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ！？”
“ก็แบบ นั่นเป็นหนทางเดียวที่ทำได้จริงไหม พวกผมถูกครอบงำโดยสิ่งที่ไม่รู้จักที่เกี่ยวข้องกับดันเจี้ยนจริงไหม?”
“นั่นก็จริง แต่……..”
ยังไงดีรักษาความปลอดภัยสาธารณะซังดูหน้าหมองคล้ำ…….เพราะคิดว่าพวกผมบ่นมากเกินไปเหรอ?
เขาต้องเข้าใจว่าผมเป็นผู้ชายวัยทำงานเน๊ะ?
“แล้วก็รุรุซังก็ต้องการที่จะทำลายคำสาปใช่ไหมล่ะ”
“อะ อืม…….ก่อนที่จะทำให้ฮารุจังมีปัญหาอีกครั้ง……..”
“ผมอยากจะกลับไปเป็นคนที่ผมเคยเป็นเมื่อก่อนโดยเร็วที่สุด”
“แบบนั่นก็เสียเปล่าสิ ฮารุตัน！！！”
“……ฮารุ ตัน?”
“……อะ”
“เอมิจัง……….”
“มิคาสุกิซัง………..”
“อะอา”
อาจเป็นเพราะหลงใหลในเรือนร่างของสาวน้อยนี้มากเกินไป เฮ็นไตซังจึงโพร่ง「ฮารุตัน」ออกมาอย่างสุดเสียง
อะอา
ถึงแม้ว่าจะสามารถซ่อนไว้ได้……….
◇
โซยะ ฮารุมิ ――「ฮารุจัง」、ฟุคายะ รุรุ、มิคาสุกิ เอมิ และคุชิมะ จิโฮะ ออกไปจากห้องแล้ว
……ชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังบิดตัวไปมาด้วยความปวดร้าว
“น่ารักจังเลย……น่ารักจังเลยยยยยย……. ！”
“ประธาน ผมรู้สึกเหมือนกำลังเป็นโรคความดันโลหิตสูง！”
“เป็นสาวน้อยผมบลอนด์สวยแก้มป่องที่ตัวกระจิ๋วอะไรขนาดนี้！”
“ขนาดผ่านมาตั้งหนึ่งปีแล้ว แต่ในเธอกลับยังดูเหมือนเป็นผู้ชายอยู่เลย และเข่าก็อ้าออกจากกันมากจนเกือบเห็นแต่ไม่เห็น………การ์ดจะหลวมเกินไปแล้ว ว่าไปแล้วเธอยังสวมชุดวันพีชแบบทั่วไปด้วยเน๊ะ……….”
“ตาแก่คนนี้ ตัดสินใจแล้ว！ จะขอปกป้องฮารุตันอย่างแน่นอน！”
“ดังนั้นต้องอดทนไว้…….ยังไงก็ตาม เนื่องจากนี่เป็น『เป้าหมายคุ้มครองที่หายากซึ่งเกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์ภายในดันเจี้ยน』ผมจะสั่งให้เตรียมความปลอดภัยให้มากกว่าพวกรัฐมนตรีที่ไม่สำคัญซึ่งถูกแทนที่ทุกปีพวกนั้นเอง ต้องสำหรับสองคนกับรุรุจั……กับฟุคายะซัง น่าจะผ่านได้ไม่ยาก”
“อะ ดวงตาของเอมิจังเหมือนกับพวกเราเลย”
“……..ต้องการเพิ่มเข้าปฐมกาลไหมครับ?”
“การมีคนวงในนั้นสะดวกในหลาย ๆ ด้าน และเธอน่าจะเข้ากันได้ดีกับกลุ่มผู้หญิงและแม่โชตะคอนนั้น ติดต่อ”
“ทราบ”
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 25
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/25/
แปลโลลิคลั่ง 2-3 ตอน ต่อ 1 โลลิเฮดช็อต
หากตอนนี้อ่านยากโปรดทำใจ เจอพูดพร้อมกันหลายคนแล้วไม่มีเปรยว่าใครเป็นคนพูด ก็จะแปลเพี้ยนๆหน่อย
