เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 987-988

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 987 พี่ชายจอมซึน 2

“บัดซบ พี่อย่าสอนเรื่องไม่ดีให้เสี่ยวหลิงสิ!”

“อย่าพูดคําหยาบต่อหน้าเสี่ยวหลิง!”

“ผม…ผมยังไม่น่าตกใจเท่ากับเรื่องที่พี่ทําสักหน่อย! พี่สอนเสี่ยวหลิงให้ตีผม!”

“ใครใช้ให้นายเรื่องมากล่ะ?” เจี่ยนอี้เหิงทําหน้าจริงจัง “ถ้านายอยากไปเจอผู้หญิงคนอื่นก็ไปเองเลยสิ นายจะใช้เสี่ยวหลิงเป็นข้อแก้ตัวงั้นเหรอ? เสี่ยวหลิงจะไม่แบกหม้อให้นาย”

เจี่ยนอี้เฉินน้อยเนื้อต่ําใจ “ไม่ คิดว่าผมกลัวผู้หญิงคนนั้นเหรอ คิดไปเองคนเดียวรึไง? ยังไง ผมก็คิดกับเธอแค่พี่น้อง ตอนที่เธอเดือดร้อน ผมก็ไปหาและปลอบเธอเสมอ แต่ผมกลัวเธอจะคิดว่าผมคิดอะไรกับเธอ พี่ชาย พี่ไม่เคยมีแฟนเลยไม่รู้อะไร ถ้าไม่สนใจผู้หญิงก็อย่าไปคิดมาก ปล่อยให้อีกฝ่ายตายแทนไปเลย”

“พูดเหมือนนายเคยมีความรัก” เจี่ยนอี้เหิงไม่มีความเมตตาต่อน้องชายของตัวเอง “ไม่ใช่ว่าผม…คุยกับหยูซีเหรอ?”
“ฮัดเช่ย!”

ทันทีที่หยูซีเดินมาถึงประตูบ้านของจ่ายหวินเชิ่ง เขาก็ได้ยินเจี่ยนอี้เฉินบอกว่ากําลังมีความรักกับเขา

“เจี่ยนอี้เฉิน ฉันจําได้ว่า ให้แกล้งทําตัวเป็นคนรักตอนที่อยู่ด้วยกันต่อหน้าฉินหยูผ่าน ตอนนี้ไม่มีใครแล้วยังจะลากฉันลงน้ําอีก นายคิดจะทําลายความรักของฉันรึไง?”

“คนคนนี้พูดถึงแบบลวกๆ ไม่ได้จริงๆ ฉันเพิ่งพูดไปไม่กี่คําเอง ทําไมตัวคนถึงมาอยู่ตรงหน้าฉันล่ะ?” เจี่ยนอี้เฉินคล้ายกับมีจิตใต้สํานึกขึ้นมา

“เจี่ยนอี้เฉิน นายนี้มันกวนโอ๊ยจริงๆ อย่าคิดว่าหน้าตาดีแล้วฉันจะทุบตีนายไม่ได้นะ!”

“ฉันกวนโอ๊ยเหรอ แล้วจะทําไม? พี่ชายฉันอยู่ที่นี่ นายยังอยากตีฉันอยู่อีกเหรอ?” เจี่ยนอี้เฉินซ่อนอยู่หลังเจี่ยนอี้เหิงอย่างหยิ่งผยอง

เจี่ยนอี้เหิงขยับไปด้านข้าง แล้วจูงมือเจี่ยนอีหลิงเดินออกไป “อย่าไปสนใจพวกเขาเลย ฉากความรุนแรงไม่เหมาะที่เธอจะดู”

“เฮ้ พี่ชาย ผมเป็นน้องชายพี่นะ น้องรักเลยนะเฮ้ย!”

เจี่ยนอี้เฉินยื่นมือออกมาแล้วตะโกนเรียกเจี่ยนอี้เหิง แต่เจี่ยนอี้เหิงไม่หันกลับมาสนใจสักนิด เขามองแค่น้องสาวที่สามารถทําอาหารให้เขากินได้

แม้ว่าประสิทธิภาพในการต่อสู้ของหยูซีจะไม่ค่อยดีนัก แต่เจี่ยนอี้เฉินก็ยังอ่อนแอกว่า

อาจกล่าวได้ว่านอกเหนือจากเจี่ยนอีหลิงแล้ว เจี่ยนอี้เฉินก็ยังไม่สามารถเอาชนะใครได้เลยในด้านประสิทธิภาพการต่อสู้

เจี่ยนอี้เฉินรู้สึกตกใจขึ้นมาทันที “หยูซี มีอะไรก็พูดกันดีๆ เถอะ”

“งั้นพี่ชายที่แสนดีลองกรี้ดให้ฟังหน่อยสิ” หยูซีได้คืบจะเอาศอก

“บ้าเอ๊ย หยูซี นายช่วยเห็นแก่หน้าตัวเองหน่อยได้ไหม? เรื่องกบก็ให้แก้แค้นคืนแล้ว ทําไม นายถึงยัง…”

“หน้าฉันมันทําไม?” หยูซีลูบหน้าของตัวเอง “เจ้านี่ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก เปลี่ยนเป็นฟังเสียงพี่ชายดีกว่า”
“ไสหัวไป!”

เจี่ยนอี้เฉินสาปแช่งหยูซี แล้วรีบวิ่งเข้าไปในบ้านของจ่ายหวินเชิ่งกับเจี่ยนอีหลิง เพื่อขอช่วยเหลือจากเจี่ยนอีหลิง

“น้องสาวช่วยฉันด้วย!”

เจี่ยนอี้เฉินซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเจี่ยนอีหลิง เมื่อพบที่ซ่อนตัวอีกครั้ง เขาก็ถลึงตาใส่หยูซี “เจี่ยนอี้เฉิน นายไม่ละอายใจเลยรึไง?” จ่ายหวินเชิ่งที่นั่งอยู่บนโซฟามองเจี่ยนอี้เฉินอย่างเย็นชา

“ทําไมฉันต้องอาย? นี่คือฉันน้องสาวของฉัน เพราะฉะนั้นนายจะอิจฉาไม่ได้ ฉันรู้ว่าตระกูลจ๋ายของนายไม่มีน้องสาว!”
เจี่ยนอี้เฉินดูภาคภูมิใจมาก

หยูซีขึ้นมาแล้วตบเจี่ยนอี้เฉินที่ไหล่ “เพื่อนเอ๋ย น้องสาวของนายกลายเป็นคู่หมั้นนายท่านเชิงของพวกเราแล้ว และเธอก็จะมีลูกสาวให้นายท่านเชิงในอนาคต ไหนบอกมาสิว่าใครต้องอิจฉาใคร?”

เจี่ยนอี้เฉินหน้าซีดลงทันที “หยูซี นายช่วยพูดเรื่องดีๆ หน่อยไม่ได้รึไง? ฉันโกรธนะเว้ย!”

บทที่ 988 พี่ชายจอมซีน 3

เด็กสาวตัวน้อยน่ารักที่เหมือนกับน้องสาวของเขา เรียกจ่ายหวินเชิ่งอย่างนุ่มนวล ไอ้พ่อเวรนั่น ให้ตายสิ คิดภาพนั้นไม่ออกเลย แค่คิดก็อยากจะต่อยจ่ายหวินเชิ่งแล้ว

คันหมัดมาก

เจี่ยนอีหลิงพูดขึ้น “ฉันไม่จําเป็นที่จะต้องมีลูกสาว ให้กําเนิดตามธรรมชาติ และแนวโน้มที่จะเกิดเป็นเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายมีเท่ากัน”

“น้องสาว เธอคิดเรื่องนี้แล้วเหรอ?”

“อือ”

“น้องสาวอย่าคิดมากเลย เธอไม่ต้องคิดถึงเรื่องพวกนี้!”

“แต่นี่เป็นสิ่งที่ต้องท่าหลังจากแต่งงาน”

“แต่งงานอะไร! เธอเพิ่งหมั้นไปเอง! ยังไม่ได้แต่งงานสักหน่อย! ยังไม่แต่ง!”

เขายังตะโกนเสียงดังได้อยู่ น้องสาวของเขายังไม่ได้แต่งงาน! ไม่แต่ง!

หลังจากเล่นกันในบ้านเจี่ยนอีหลิงไปสักพัก ทุกคนก็ไปที่โรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมฉินหยูผ่านตามแผนเดิม

เมื่อเข้าไปในห้องผู้ป่วย เจี่ยนอี้เฉินก็หลบอยู่กลุ่มคน

แต่ฉินหยูฝานก็เห็นเขาตั้งแต่แรก

ทุกคนรีบหลีกทางให้ทันที

เจี่ยนอี้เฉินไม่มีที่หลบซ่อน และต้องสบตากับฉินหยูผ่าน

เจี่ยนอี้เฉินไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องเข้ามาทักทาย “เออคือ… มิสฉิน พักผ่อนให้มากๆ นะ ถือว่าเธอลําบากมามากแล้ว หวังว่าชีวิตต่อจากนี้จะราบรื่นขึ้น เธอจะได้ไม่ต้องทนทุกข์แบบนี้อีก”

ฉินหยูฝาน “นายสนใจฉันในฐานะอะไรล่ะ?”

มือของฉินหยูผ่านกําแขนเสื้อไว้แน่น

“เพื่อนไง เราเป็นเพื่อนร่วมรบที่ลําบากด้วยกัน ยังไงพวกเราก็เป็นพี่สาวน้องสาวที่ดีต่อกัน”

“ฉันยอมรับอีหลิงเป็นน้องสาวเท่านั้น แต่ฉันไม่ยอมรับนายเป็นพี่สาวของฉัน” ฉินหยูฝาน ปฏิเสธอย่างดื้อรั้น “แต่ก็ขอบคุณนะที่นายยังมาหาฉัน คราวหน้าอย่ามาอีกเลย ฉันจะได้ลืมนายเร็วๆ”

“ได๋” เจี่ยนอี้เฉินตอบตกลง “ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่มาอีก เธอต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ”

หลังจากพูดจบ เจี่ยนอี้เฉินก็หันหลังออกจากห้องผู้ป่วย

เมื่อหันกลับมา ทุกคนในห้องก็เงียบ

ฉินหยูฝานเป็นคนที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้มาโดยตลอด ที่เธอพูดกับเจี่ยนอี้เฉินในวันนี้ ไม่รู้ว่าที่จริงเธอยอมแพ้แล้วหรือแค่โกรธ

หยูซีออกไปดูเจี่ยนอี้เฉิน

เจี่ยนอี้เฉินอยู่ที่ทางเดิน เขาจุดบุหรี่แต่ไม่สูบบุหรี่

“ไม่ใช่ว่านายสูบบุหรี่ไม่เป็นหรอกเหรอ?”

ผู้ชายตระกูลเจี่ยนไม่สูบบุหรี่ เพราะที่บ้านมีน้องสาวคนเล็ก ย่าเจี่ยนจึงไม่อนุญาตให้เด็กผู้ชายตัวเหม็นพวกนี้สูบบุหรี่

เจี่ยนอี้เฉินเขากําบุหรี่ในมือแล้วไม่ได้ยกมันมาสูบ เขาเพียงแค่เฝ้าดูควันที่ลุกไหม้อย่างเงียบๆ
เห็นว่ามันกลายเป็นเถ้าถ่านและตกลงไปที่พื้น

หยูซีเกลี้ยกล่อม “ถ้านายรู้สึกกับเธอ ก็อย่าทําแบบนี้เลย”

เห็นได้ชัดว่าตัวเขาเองค่อนข้างเศร้า แต่ก็ต้องแกล้งท่าเป็นไม่สนใจ

“ฉันไม่ชอบเธอจริงๆ” เจี่ยนอี้เฉินอธิบาย “ฉันไม่รู้ว่าการชอบใครสักคนมันรู้สึกยังไง”

“ทําไมนายถึงคิดแบบนั้นล่ะ?”

“ฉันเอาความรักของตัวเองให้กับคนที่ฉันรักที่สุดไปนานแล้ว”

“นายพูดอะไรแปลกๆ อีกแล้ว ฉันว่านายไม่ได้สูบบุหรี่หรอก นายดื่มเหล้าใช่ไหม? แถมยังดื่มมากด้วย”

“หยูซี การชอบใครสักคน มันให้ความรู้สึกเหมือนกับการปกป้องครอบครัวของตัวเองรึเปล่า?” “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? เรื่องนี้ต้องถามนายท่านเชิ่ง”
“ก็จริง”

“ฉันไม่คิดว่าจู่ๆ นายจะหมดกําลังใจแบบนี้ ฉันไม่ค่อยชินเท่าไหร่”

เจี่ยนอี้เฉินหัวเราะ เขาดับควันในมือแล้วลุกขึ้น

“หยูซี เจ้าโง่เอ๊ย นายเชื่อในทุกอย่างที่ฉันพูดเหรอ? ฮ่าๆๆๆ…. หลอกง่ายเกินไปล่ะมั้ง!

นอกจากนายคงไม่มีใครไอคิวต่ําเท่านี้แล้วล่ะ!”