เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 951-952

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 951 การผ่าตัดของเวินเหยียน 1

ปกติเธอมักจะทําตัวเย็นชากับทุกสิ่ง แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอเย็นชาจริงๆ เวินเหยียนปกป้องเธอโดยการขวางลูกศร และได้รับบาดเจ็บต่อหน้าเธอ สิ่งนี้ทําให้เธอรู้สึกกลัวจริงๆ

ซึ่งนี่มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการผ่าตัดจํานวนมากที่เธอท่า หรือศพที่เธอเคยเห็น

หัวใจของจ่ายหวินเชิ่งเจ็บปวด เขารู้ว่าคนในอ้อมแขนของตัวเองแสดงอารมณ์ไม่เก่ง ดังนั้น เมื่อเธอกลัว ไม่สบายใจ เศร้า เธอก็จะแบกรับมันไว้กับตัวเองอย่างเงียบเงียบ

แม้ตอนนี้เธอจะกอดเขาอยู่โดยไม่พูดอะไรสักคํา

เจี่ยนชูฉิง เวินน่วน และเจี่ยนหยุ่นน่าวอยู่ข้างๆ

พวกเขายังรู้ด้วยว่าเจี่ยนอีหลิงได้รับการกระตุ้นในวันนี้ และรู้ว่าไม่ว่าเธอจะดุแค่ไหนเมื่อ

ท่าการจัดการกับเวินรั่วในตอนนี้ หัวใจเธอก็จะเปราะบาง

เมื่อเธอกลัว เธอเลือกที่จะหาจ่ายหวินเชิ่งตามสัญชาตญาณ ไม่ใช่พวกเขา สิ่งนี้ทําให้คู่รักเจี่ยนชูฉิงและเวินน่วนรู้สึกโดดเดี่ยวเล็กน้อย

พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ําว่าจะเริ่มต้นตรงไหน หากต้องการก้าวไปตรงหน้าเพื่อปลอบโยนเธอ

เจี่ยนอีหลิงกําลังนึกถึงเรื่องต่างๆ แต่เธอก็ถูกเรียกสติกลับมาโดยเสียงโทรศัพท์มือถือ

นี่เป็นหมายเลขโทรศัพท์ของหลี่จั่วเจีย

เจี่ยนอีหลิงกดปุ่มเพื่อรับสาย

“พวกเรามาถึงโรงพยาบาลแล้ว ฉันจะย้ายคนก่อน เครื่องบินล่าที่สองที่จะไปรับเธอกําลังจะมาถึงแล้ว ”

“อือ”

เจี่ยนอีหลิงได้ติดต่อหลี่จั่วเจียแล้วก่อนที่รถพยาบาลจะมาถึง

หลังจากที่หลี่จั๋วเจียทราบสถานการณ์แล้ว พวกเขาก็ระดมเฮลิคอปเตอร์ฉุกเฉินที่ส่งไปที่โรงพยาบาลล้วไห่เซินทันที

เฮลิคอปเตอร์ล่านี้จอดอยู่ที่จังหวัดไกล้เคียง เมื่อเจี่ยนอีหลิงโทรไป จึงใช้เวลาไม่นานในการเตรียมส่งผู้ป่วย

อุปกรณ์ปฐมพยาบาลบนเฮลิคอปเตอร์มีพร้อม

สามารถรับประกันความปลอดภัยชีวิตของเวินเหยียนได้ดีกว่าโรงพยาบาลทั่วไป

เพื่อให้การปฐมพยาบาลโดยเร็วที่สุด หลี่จั๋วเจียจึงรับเวินเหยียน และรีบบินตรงไปที่โรงพยาบาลล้วไห่เซิน

เครื่องบินอีกล่าถูกจัดให้มารับเจี่ยนอีหลิง

เวินเหยียนไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในอาการโคม่ามานานแค่ไหนแล้ว เมื่อตื่นขึ้นมา คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเป็นชายแปลกหน้า

“สวัสดี ตื่นแล้วเหรอ?” ชายคนนั้นพูดกับเวินเหยียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เขาดูไม่เหมือนหมอในโรงพยาบาลทั่วไป

แต่เขาสวมเสื้อคลุมสีขาว

เวินเหยียนมองไปรอบๆ ห้องสีขาวบริสุทธิ์

ในห้องพักมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ

เวินเหยียนไม่เคยเห็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เหล่านี้มาก่อนเลย

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเป็นเวลานาน ตั้งแต่ปีที่รถประสบอุบัติเหตุ เขาก็ได้มาโรงพยาบาลบ่อยๆ

เขาได้เห็นอุปกรณ์ทางการแพทย์ต่างๆ มากมายในโรงพยาบาล แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเหล่านี้

บนร่างกายของเขามีท่อและสายต่างๆมากมายเชื่อมโยงกัน
ดูเหมือนว่าอุปกรณ์เหล่านี้เชื่อมต่อกันทั้งหมด

เขาเคยอยู่

“คุณเป็นใคร?” เวินเหยียนถามคนคนหนึ่งที่อยู่ในห้องเดียวกับตัวเอง

“ผม? ผมชื่อหลิวถิง เป็นหมอ”

“ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน?”

“คุณอยู่ในโรงพยาบาล! คุณถูกลูกศรยิง แน่นอนว่าคุณต้องมาโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาฉุกเฉิน คุณควรจะดีใจที่โชคดีลูกศรพุ่งเข้าใส่ปอด ถ้าลูกศรพุ่งใส่หัวใจ คุณคงไม่สามารถรอให้เราช่วยชีวิตได้”

“ขอบคุณมาก”

เวินเหยียนไม่ค่อยมีความสุขที่ตัวเองได้รับการช่วยเหลือ

เพราะระยะห่างระหว่างความพิการและความตายอยู่ไม่ไกลกันนัก

หลิวถึงมองไปที่รูปลักษณ์ที่ไร้ชีวิตของเวินเหยียน แล้วขมวดคิ้วขึ้น “จริงๆแล้วโรงพยาบาลที่คุณอยู่ตอนนี้อยู่กลางทะเลมีชื่อว่ารั่วไห่เซิน ใช่ ข้างนอกมีการคาดเดาถึงโรงพยาบาลรั่วไห่เซินกันเยอะมาก หลายคนคิดว่าลั่วไห่เซ็นเป็นการทับศัพท์ แต่ก็ไม่ใช่ จริงๆแล้วลั่วไห่เซินหมายถึง ป่าที่ตั้งอยู่บนทะเล อืม ที่นี่คือป่านั่นเอง”

บทที่ 952 การผ่าตัดของเวินเหยียน 2

เวินเหยียนไม่ได้ถามอะไร หลิวถึงพูดทุกอย่างอยู่คนเดียว

“คุณคงอยากจะถามใครว่าใครเป็นคนตั้งชื่อที่ไม่มีมาตรฐานแบบนี้? แน่นอนว่าเป็นคณบดีของ

เรา เธอตั้งชื่อมันไม่ถูกต้อง เธอจึงใช้ตัวย่ออย่างนั้น คนที่อยู่ข้างนอกไม่รู้ยังคิดว่าคําว่ารั่วไห่เซินซ่อนความลับอันน่าตกตะลึงเอาไว้ และยังมีคนไปค้นคว้าดูอีกว่ามันเกี่ยวข้องกับข้อมูลส่วนตนของคณบดีหรือเปล่า”
“ผมไม่ได้ถาม…”

“ผมรู้ว่าแม้คุณจะไม่ถาม แต่คุณก็ต้องงุนงงอยู่ในใจ” หลิวถึงกล่าวต่อ “แล้วคุณรู้ไหมว่าพวกเรามีงานวิจัยมากมายเกี่ยวกับสถานการณ์ของโรคอัมพาตครึ่งซีกด้วย?”

จนกระทั่งกล่าวมาถึงจุดนี้ ท่าทีของเวินเหยียนก็เปลี่ยนไป

เขามองไปที่หลิวถิง นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองอย่างจริงจังตั้งแต่ตื่นมาจนถึงปัจจุบัน

“ฮ่าๆ” หลิวถิงหัวเราะ “ดูเหมือนว่าคุณจะสนใจที่จะรู้นะ!”

“พวกคุณมีงานวิจัยจริงๆเหรอ” เวินเหยียนถาม

“แน่นอน นอกจากนี้เรายังสามารถทําการผ่าตัดกระดูกสันหลังที่เสียหายได้!

“ตอนที่ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หมอบอกว่าไม่มีแพทย์คนไหนในโลกที่สามารถรักษาอาการของผมได้ “

“คุณประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์นานแค่ไหน? เก้าปีแล้ว ระดับการรักษาพยาบาลเมื่อ 9 ปีที่แล้ว เท่ากับตอนนี้งั้นเหรอ? ไม่ต้องพูดถึงว่าระดับทางการแพทย์ของโรงพยาบาลรั่วไห่เซินของเราเป็นผู้นําาโลกมาหลายปีแล้ว”

เมื่อเห็นเหวินหยานจ้องมองตัวเองอย่างว่างเปล่า หลิวถิงก็ยิ้มกว้างขึ้น และค่อนข้างภูมิใจ หลิวถึงกล่าวต่อ “ในการรักษาโรคของคุณ กุญแจสําคัญคือการซ่อมแซมและสร้างการเชื่อมต่อเส้นประสาทในกระดูกสันหลังของคุณใหม่ กระดูกสันหลังไม่ได้เป็นเพียงศูนย์กลางของเส้นประสาทที่เป็นส่วนหนึ่งของการทํางานของร่างกายเท่านั้น แต่ยังเป็นภาระหน้าที่สําคัญในการส่งสัญญาณประสาทไปยังสมองด้วย หากกระดูกสันหลังเสียหายและขาดสัญญาณ ร่างกายส่วนล่างจะเป็นอัมพาต และมีนักชีววิทยาที่มีความสามารถมากในโรงพยาบาลของเรา ซึ่งได้สร้างเซลล์ประสาทเทียม ซึ่งมีประโยชน์มากในการซ่อมแซมความเสียหายของคุณควบคู่ไปกับทักษะของแพทย์ท่านอื่นในโรงพยาบาลของเรา เทคนิคทางการแพทย์สามารถทําให้ร่างกายของคุณฟื้นตัวได้”

หลิวถิงอธิบายให้เวินเหยียนฟังถึงความเป็นไปได้ในการรักษาโรคอัมพาตขา โรงพยาบาลลั่วไห่เซินของพวกเขามีเทคโนโลยีระดับสูงดังกล่าวอยู่แล้ว

คําพูดของหลิวถึงท่าให้เวินเหยียนมีความหวัง

ความหวังเดียวที่รอคอยมานานหลายปี

“เงื่อนไขที่การรักษาในโรงพยาบาลของคุณกําหนดให้ผู้ป่วยต้องจ่ายเงิน 60% ของทรัพย์สินใช่ไหม? ผมยินดี พวกคุณมีเงื่อนไขอะไรอีกไหม?”

เวินเหยียนรู้ดีว่าโรงพยาบาลลั่วไห่เซินจู้จี้จุกจิกในการเลือกผู้ป่วยมาก

แม้ว่าจะให้เงิน พวกเขาก็ไม่จําเป็นที่จะต้องเต็มใจจะยอมรับ

เขายินดีจ่ายทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตัวเองเพื่อแลกกับการให้ตัวเองเพื่อสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติ

แค่ไม่รู้ว่าโรงพยาบาลลั่วไห่เซินจะยินดีที่จะรับเขามาเป็นผู้ป่วยหรือไม่

หลิวถิงที่ได้ยินค่าพูดนี้ไม่รู้ว่าทําไมเขาถึงหันหลังกลับไปหัวเราะ

เวินเหยียนขมวดคิ้ว และมองไปที่หลิวถึงเขาไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องตลกเลย

“ต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้าง?” เฉินเหยียนถามอีกครั้ง

เขาต้องการคําตอบที่ชัดเจน เพื่อให้รู้ว่าเป็นไปได้หรือว่าเป็นไปไม่ได้

เขาไม่ชอบถูกยั่วยวนแบบนี้

หลังจากที่หลิวถึงหัวเราะอยู่พักหนึ่ง เขาก็เล่าถึงความจริงที่ทําให้เวินเหยียนไม่สามารถฟื้นคืนสติได้เป็นเวลานาน

“อันที่จริง การผ่าตัดของคุณเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

เวินเหยียนชะงักไปพักนึง “คุณพูดอะไร?”

เมื่อเห็นสีหน้าที่ตกใจของเวินเหยียน หลิวถิงก็ยิ้มอย่างมีความสุข “ไม่ตกตะลึง ไม่แปลกใจ ไม่คาดคิด ไม่ขุ่นเคือง ไม่ขัดใจบ้างเหรอ?”

“คุณล้อผมเล่นอยู่งั้นเหรอ?” เฉินเหยียนถาม

หลิวถึงอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า “ในขณะที่จัดการกับแผลลูกศรของคุณ เราก็ได้ทําการผ่าตัดกระดูกสันหลังด้วย ถึงยังไงคุณก็ดมยาสลบอยู่แล้ว ดังนั้นก็ทําไปครั้งเดียวเลย จะได้ช่วยลดปัญหา”