เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 949-950

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 949 กรรมของเวินรั่ว 2

เมื่อเห็นฉากนี้เจี่ยนชูฉิง เวินน่วนและเจี่ยนหยุ่นน่าวต่างก็ตกตะลึงและรีบก้าวไปตรงหน้าเพื่อหยุดพวกเธอ

บอดี้การ์ดน่าโดยจ่ายหวินเชิ่งเข้าจํากัดการเคลื่อนไหวของทั้งสามคน

ตอนนี้สถานที่แห่งนี้ถูกควบคุมโดยจ่ายหวินเชิ่ง

เจี่ยนชูฉิงรีบกล่าวว่า “นายท่านเชิงไม่ใช่ว่าเราไม่ให้เสี่ยวหลิงสั่งสอนเป็นรั่ว แต่เราไม่ต้องการให้เธอได้รับอันตรายจากเงินรั่วต่างหาก! มันไม่คุ้มค่าเลยสําหรับคนแบบนี้!”

จ่ายหวินเชิ่งเชื่อมั่นในเจี่ยนอีหลิง “เธอมีสติดี”

เวินรั่วกลัวท่าทางที่เจี่ยนอีหลิงถือส้อมอยู่

“เจี่ยนอีหลิงอย่าทําอะไรบุ่มบ่าม”

เวินรั่วมองเจี่ยนอีหลิงอย่างลนลาน และรู้สึกว่าส้อมนั้นสามารถแทงเข้าไปในร่างกายเธอได้ทุกเวลา

“อย่าขยับ” เจี่ยนอีหลิงออกคําสั่ง

เจี่ยนอีหลิงไม่ให้เธอขยับ แต่เงินรั่วกลับขยับตัวแรงขึ้น

เธอพยายามจะลุกขึ้นจากพื้น

บอดี้การ์ดหญิงสองคนที่อยู่ข้างๆเธอรีบกดเธอไว้ทันที ทําให้มือและเท้าของเธอขยับไม่ได้

ราวกับถูกตอกตะปูอยู่บนพื้น

ส้อมที่อยู่ในมือเจี่ยนอีหลิงเข้าใกล้ร่างกายของเวินรั่วอย่างไม่เร่งรีบ

แม้ว่าปลายส้อมจะคม แต่ก็ไม่ใช่คมมีด ตราบใดที่ไม่เสียบแรงมากก็ไม่ทะลุผิวหนังของคน เจี่ยนอีหลิงเคลื่อนไหวอย่างช้าๆและควบคุมแรงได้ดี
“อ๊า…”

เวินรั่วกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ตําาแหน่งของร่างกายของเธอที่เจี่ยนอีหลิงกดส้อมลงไปนั้นเจ็บปวดอย่างมาก

แม้ว่าผิวหนังจะไม่ทะลุ แม้ว่าจะไม่มีเลือดออก แต่ความเจ็บปวดก็ไม่ได้น้อยไปกว่าการเจาะเข้าไปในร่างกายของเธอ

เมื่อเห็นฉากนี้เจี่ยนชูฉิงเฉินน่วนและเจี่ยนหยุ่นน่าวก็แปลกใจและโล่งใจในเวลาเดียวกัน

หลังจากเงินรั่วกรีดร้องเป็นเวลา 10 วินาทีเจี่ยนอีหลิงก็ยกมือขึ้นและเอาส้อมออกจากร่างกายของเวินรั่ว

เวินรั่วที่คิดว่าเจี่ยนอีหลิงหยุดแล้ว ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่เธอไม่คิดว่าเจี่ยนอีหลิงจะเปลี่ยนตําแหน่ง แล้วกดส้อมบนตัวเธออีกครั้ง

“อ๊า อ๊าาา…”

เวินรั่วอ้าปากค้างเพียงสองวินาที และความเจ็บปวดจากการกดส้อมลงอีกครั้งก็ทําให้เธอกรีดร้องออกมาอีก

สิบวินาทีต่อมา เจี่ยนอีหลิงเปลี่ยนตําแหน่งและกดค้างไว้

เวินรั่วปล่อยเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดไปมาแบบนี้

เจี่ยนอีหลิงรู้โครงสร้างของร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดี เธอรู้ว่าการกดมันลงตรงไหนถึงจะเจ็บปวด เธอยังรู้วิธีควบคุมแรงของตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายสามารถรับความเจ็บปวดได้มากพอ

แต่ส้อมในมือของเธอจะไม่แทงเข้าไปในผิวหนัง

หลังจากที่ร้องออกไป เสียงของเงินรั่วก็เริ่มแหบแห้ง และร่างกายของเธอก็เต็มไปด้วยเหงื่อที่เย็นยะเยือก

“ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันรู้ว่าฉันผิด…ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ…ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ…” เวินรั่ว

ขอโทษอย่างอ่อนแรง

เจี่ยนอีหลิงวางส้อมลง

เพราะใกล้จะหมดเวลาแล้ว ตํารวจกําลังมา

จ่ายหวินเชิ่งยื่นกระเป๋าเป้สะพายหลังที่วางอยู่ข้างๆให้เธอ และเจี่ยนอีหลิงหยิบขวดที่ไม่มีการบ่งบอกคุณสมบัติออกมา

ขวดนี้จ่ายหวินเชิ่งคุ้นเคยเป็นอย่างดี ครั้งสุดท้ายที่ใช้พวกเขาใช้กับเว่ยฉีรุ่ย

มันคือยารักษาแผล ยารักษาบาดแผลจริงๆ

หลังจากทาแล้วจะได้ผลดีเป็นพิเศษ สามารถช่วยลดอาการบวมของผิวหนังและจะไม่เกิดรอยฟกช้ำเหมือนกับว่าเธอไม่ได้ถูกทุบตี

เพียงแต่ขั้นตอนการทาจะเจ็บปวดมากราวกับว่าถูกเข็มแทง

เจี่ยนอีหลิงใช้สําลีชุบยาแล้วค่อยๆทาบริเวณที่เธอใช้ส้อมกดเมื่อครู่นี้

ไม่มีบาดแผลที่ถลอก มีแต่แผลกดทับ รอยฟกช้ําจะตามมาภายหลัง

และยาของเธอสามารถป้องกันไม่ให้รอยฟกช้ําปรากฏขึ้นได้

เมื่อสําลีชุบยาสัมผัสผิวหนัง เสียงกรีดร้องของเวินรั่วก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เธอคิดว่าความเจ็บปวดในตอนนี้รุนแรงมาก แต่เธอไม่คิดว่ามันจะเจ็บปวดมากไปกว่านี้

บทที่ 950 กรรมของเงินรั่ว 3

ความเจ็บปวดที่เหมือนมีเข็มนับไม่ถ้วนแทงลงบนผิวหนังชั้นนอก ทําให้เธอล้มลงและทําให้เธอสิ้นหวัง

เธออยากจะหนีแต่ก็ทําไม่ได้

“เจี่ยนอีหลิง…….ฉันผิดไปแล้ว…ฉันผิดไปแล้ว…ได้โปรดปล่อยฉันไป…ฉันขอร้อง…”

เวินรั่วขอร้องเจี่ยนอีหลิงด้วยน้ําเสียงที่อ่อนแรง

เจี่ยนอีหลิงไร้ความรู้สึกและไม่แยแส

ความเจ็บปวดดําเนินไปเป็นเวลาห้านาทีเต็ม และในที่สุดเงินรั่วก็ไม่สามารถส่งเสียงได้อีกต่อไป

เธอเวียนหัวมากจนเกือบหมดสติ และความรู้สึกที่เธอไม่สามารถมีชีวิตอยู่และตายได้นั้นอึดอัดกว่าความตายเสียอีก

ในตอนนี้ เสียงไซเรนที่อยู่ด้านนอกประตูก็ดังขึ้น

เจี่ยนอีหลิงก็จัดการเสร็จแล้วเช่นกัน

เวินรั่วคิดว่าความเจ็บปวดได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าความเจ็บปวดของเธอเพิ่งจะเริ่มต้น ตํารวจมาถึงด้านหน้าของเงินรั่วหลังจากสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ไม่ ไม่! ฉันไม่อยากติดคุก! ฉันไม่อยากติดคุก!”

เวินรั่วกลัวมาก

ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของเงินรั่วคือการหลบหนี

แต่ตอนนี้เธอจะมีแรงหนีได้ยังไง?

แม้ว่าเธอจะมีกําลัง แต่ตํารวจก็อยู่ที่นี่ แล้วเธอจะหนีไปไหนได้?

เวินรั่วตะโกนด้วยเสียงแหบแห้งของเธอ

แต่ไม่มีใครมาช่วยเธอ

ตํารวจใส่กุญแจมือเงินรั่ว

“ฉันผิด…ฉันผิดไปแล้ว…” เงินรั่วยอมรับความผิดของตัวเอง

ตอนนี้ในใจของเวินรั่วเหลือแต่คําว่า “เสียใจ”

ตอนนั้นเธออิจฉาจนบ้าไปแล้ว ถึงได้อยากให้เจี่ยนอีหลิงตาย เป็นร้อยๆรอบ

แต่ทันทีที่เธอเห็นเลือด เธอก็กลัวเช่นเดียวกัน

เมื่อคิดว่าต่อไปตัวเองจะต้องติดคุก โลกของเธอก็พังทลายลง

“ถ้าคําขอโทษมีประโยชน์ แล้วจะมีตํารวจอย่างเราไปทําไม?” ตํารวจถามเงินรั่วกลับ “ทําไม

ไม่คิดว่าตัวเองทําผิดก่อนจะฆ่าใคร?”

“ไม่ ฉันไม่อยากติดคุกจริงๆ” ดวงตาของเงินรั่วเต็มไปด้วยความกลัว

“ตอนนี้เธอรู้สึกกลัวงั้นเหรอ? ท่าไมเธอถึงทํามันลงไปล่ะ?” ตํารวจถาม

“ฉัน…” เวินรั่วไม่สามารถตอบได้

“ในเมื่อหาออกมาแล้ว ก็ต้องรับผลที่ตามมา”

“แล้ว….แล้วฉันจะเป็นยังไง?” เสียงของเวินรั่วสั่นอย่างรุนแรง

“ติดคุกมากกว่าสามปี โทษสูงสุดคือประหารชีวิต ผู้พิพากษาจะให้คําตอบเกี่ยวกับการลงโทษที่เธอควรได้รับ”

เมื่อได้ยินคําว่า “โทษประหาร” เงินรั่วก็หมดแรงและทรุดตัวลงไปที่พื้น

อย่างน้อยก็สามปี!

เธอกําลังจะติดคุก!

ตํารวจส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ พวกเขาจับตัวเงินรั่วแล้วพาไปที่รถตํารวจ

เวินรั่วกําลังจะถูกดําเนินคดีอาญา ไม่ว่าเงินเหยียนจะดําเนินคดีหรือไม่ แต่เธอก็จะต้องรับผิดชอบ

และสิ่งที่รอเธออยู่คือติดคุกอย่างน้อยสามปี

เจี่ยนอีหลิงหันหน้าแล้วกอดจ่ายหวินเชิ่งที่อยู่ข้างๆเธอ

แขนทั้งสองข้างของเธอโอบรอบเอวของจ่ายหวินเชิ่งไว้แน่น

เจี่ยนอีหลิงเคยเห็นคนไข้มานับไม่ถ้วน สภาพที่น่าเกลียด และเน่าเปื่อยต่างๆ

การบาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ต่างๆแผลการติดเชื้อต่างๆ และความเสียหายของอวัยวะ

เคยเห็นศพมาหลากหลายรูปแบบ

แผลพุพอง แผลไหม้ แขนขาขาด ลําไส้เน่าเปื่อย และไม่สมบูรณ์

เธอไม่เคยรู้สึกถึงความกลัวและยังเยือกเย็นเหมือนกําลังมองสิ่งต่างๆในโลกอื่น

แต่วันนี้เธอรู้สึกกลัวเพราะลูกศรที่แหลมคมและหยดเลือด

สําหรับเจี่ยนอีหลิง อาการบาดเจ็บของเวินเหยียนนั้นไม่คุ้นเคยและแตกต่างออกไป

เจี่ยนอีหลิงไม่รู้วิธีจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง

แต่เธอรู้ว่าตัวเองรู้สึกสบายใจเมื่อกอดจ่ายหวินเชิ่ง

จ่ายหวินเชิงกอดคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาแน่น

เขาสัมผัสได้ถึงความกลัวของคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา