เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 945-946

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 945 อาหารค่ําตระกูลเวิน 2

เวินเฉิงยินดีที่ได้พูดคุยกับเจี่ยนอีหลิง เวินน่วนเกี่ยวกับเรื่องเก่าๆ

เมื่อได้พูดถึงสิ่งเหล่านี้ เฉินเฉิงก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ซึ่งสามารถทําให้เขาลืมเรื่องแย่ๆที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆนี้ไปได้

ในตอนนี้ เวินรั่วที่นั่งถัดจากนายหญิงผู้เฒ่าเวินจ้องมองฉากนี้อย่างว่างเปล่า

เวินรั่วก๋าหมัดแน่น

วันนี้แม่ของเธอไม่ได้มาด้วย

ครอบครัวเธอแตกสลายและไม่สมบูรณ์

เธอต้องทนกับความเจ็บปวดและความคับข้องใจมากมาย

แต่พ่อของเธอกลับพูดคุยและหัวเราะกับเจี่ยนอีหลิงอย่างไม่รู้สึกเศร้าเลย

ดูเหมือนว่าทั้งเธอและแม่ของเธอจะไม่มีความสําคัญเท่ากับเวินน่วนและเจี่ยนอีหลิงอีกแล้ว

อะไรที่คุณย่าบอกว่าเขารักเธอที่สุด นี่คือวิธีที่พ่อของเธอรักเธองั้นเหรอ?

เขาไม่ได้ทํา! เขาไม่ใช่!

เฉินลู่มาถึงแล้ว ในฐานะศิษย์เก่าของนายหญิงผู้เฒ่าเวิน

เมื่อเห็นเจี่ยนอีหลิง ใบหน้าของเฉินลู่ก็ปรากฏรอยยิ้มที่ชัดเจน

“นี่คือมิสเจี่ยนอีหลิงใช่ไหม สวยกว่าในรูปจริงๆเหมือนเดินออกมาจากเทพนิยายเลย น่ารักมากเลย”

เฉินลู่มองไปที่เจี่ยนอีหลิงราวกับหมาป่าที่กําลังหิวโหยมาทั้งอาทิตย์ และเห็นเนื้อสดๆชิ้นใหญ่วางอยู่ตรงหน้า

เจี่ยนอีหลิงหลบไปข้างหลังอย่างอึดอัดใจ

รูปลักษณ์ของสาวน้อยที่มีเสน่ห์และขี้อายนั้นไม่สอดคล้องกับความแข็งแกร่งอันน่าตื่นตะลึงที่เธอแสดงออกมาเลยแม้แต่น้อย

เฉินลู่คิดว่า หากมีผู้หญิงคนนี้ในครอบครัวของเขา คงจะต้องซ่อนเอาไว้อย่างดี และอย่าหวังว่าจะมีใครสามารถขโมยไปได้

นายหญิงผู้เฒ่าเวินแนะนํา “เสี่ยวหลิงคนนี้คือเฉินลู่เฉินหัวหน้านักออกแบบของโซเฟียและเจ้านายของเขาคือเพื่อนเก่าของย่าเอง”

เจี่ยนอีหลิงพยักหน้า ปฏิกิริยาของเธอดูเย็นชามาก และไม่มีทีท่าว่าจะพูดคุยกับเฉินลู่ ไม่ใช่ว่าเธอเกลียดเฉินลู่ แต่เธอยังไม่ชินกับการพูดคุยกับคนที่ไม่คุ้นเคยเท่าใดนัก

ยังไงก็ตามเฉินลู่ก็ยังต้องการที่จะทําความรู้จักกับเจี่ยนอีหลิงให้ดีกว่านี้

“มิสเจี่ยน ช่วงนี้ได้ทําวิจัยเกี่ยวกับเภสัชกรรมบ้างไหม?” เฉินลู่ถามอย่างระมัดระวัง “ไม่ค่ะ” ในช่วงนี้เจี่ยนอีหลิงไม่ได้ทําวิจัยจริงๆ เพราะงานของเธอมุ่งเน้นไปที่ผู้ป่วยรายสําคัญสองคน และเธอไม่มีเวลาว่างพอสําหรับการทําวิจัยอื่นๆ

ปฏิกิริยาของเจี่ยนอีหลิงเย็นชามากและหวงแหนคําพูดเหมือนกับทอง

เฉินลู่ไม่ได้รังเกียจความเฉยเมยของเจี่ยนอีหลิงเลย เขายังคงปฏิบัติต่อกันด้วยรอยยิ้ม เอาใจใส่และกระตือรือร้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“มิสเจี่ยน ปกติแล้วกิจกรรมยามว่างที่ชอบทําคืออะไรงั้นเหรอ?” เฉินลู่ตัดสินใจเริ่มต้นด้วยหัวข้อประจําวัน

“อ่านหนังสือ”

“มิสเจี่ยนมีดาราคนโปรดบ้างไหม?”

“Jupiter”

“มิสเจี่ยนมีแผนจะเปลี่ยนงานบ้างไหม?”

“ไม่มี”

“อันที่จริงแล้ว…ไม่ควรปิดบังมิสเจี่ยน ในตอนนี้บริษัทโซเฟียของเรากําลังจะก่อตั้งแผนกเวชสําอาง และทางเรากําลังขาดพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมพร้อมความรู้ระดับมืออาชีพในการเป็นผู้นําทีมวิจัยและพัฒนาของเรา และเราทุกคนต่างเห็นพ้องกันว่ามิสเจี่ยนคือพรสวรรค์ที่เรากําลังมองหา”

เฉินลู่มีทัศนคติและค่าพูดที่จริงใจ

เวินเฉิงและเจี่ยนชูฉิงต่างตกตะลึงอย่างไม่รู้ตัว

พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าเฉินลู่จะมาที่นี่ในวันนี้ด้วยแนวคิดดังกล่าว

“ฉันไม่ไป” เจี่ยนอีหลิงปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมามาก

เฉินลู่กล่าวต่อว่า “หากมิสเจี่ยนยินดีที่จะมาที่บริษัทของเรา 80% ของกําไรสุทธิของเวชสําอางในส่วนที่พัฒนาโดยทีมที่นําโดยมิสเจี่ยนจะเป็นของมิสเจี่ยน และทางบริษัทเราจะเพิ่มเงินเดือนประจําปีอีก 20 ล้าน”

เมื่อได้ยินเงื่อนไขนี้ นายหญิงผู้เฒ่าเวิน เฉินเฉิงและคนอื่นๆก็ต่างตกใจ

นายหญิงผู้เฒ่ารู้ว่าเฉินลู่ต้องการเชิญเจี่ยนอีหลิงไปที่บริษัทของโซเฟีย

แต่เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าพวกเขาจะเสนอเงื่อนไขที่เอื้อเฟื้อแบบนี้ให้กับเจี่ยนอีหลิง

บทที่ 946 สัตว์ร้ายที่เกิดจากความอิจฉา

ซึ่งเทียบเท่ากับการให้ผลกําไรทั้งหมดแก่เจี่ยนอีหลิง และบริษัทของพวกเขาเป็นเพียงคนจัดเตรียมเวทีสําหรับเจี่ยนอีหลิง

เมื่อเวินรั่วได้ยินดังนั้นสีหน้าของเธอก็กลายเป็นสีเขียว

ทัศนคติของเฉินลู่ที่มีต่อเจี่ยนอีหลิงทําให้เธอแทบคลั่ง

เจี่ยนชูฉิง เวินน่วนและเจี่ยนหยุ่นน่าวต่างประหลาดใจกับเงื่อนไขพิเศษที่เฉินลู่เสนอให้ แต่พวกเขาแค่ประหลาดใจ

เวินน่วนรู้ว่างานปัจจุบันของลูกสาวของเธอนั้นยุ่งมาก และไม่สามารถรับงานใหม่ได้

ดังนั้นต่อให้ได้เงินเท่าไหร่ เธอก็ไม่เห็นด้วยกับการที่ลูกสาวของเธอจะรับงานใหม่ แต่เธอก็ไม่สามารถแสดงออกได้ การตัดสินใจของลูกสาวของเธอไม่ใช่สิ่งที่เธอจะควบคุมได้ เฉินลู่และบริษัทไม่ได้โง่ จริงๆแล้วบริษัทของพวกเขายังขาดเวชสําอางอยู่ การเชิญเจี่ยนอีหลิงมาขยายอาณาเขตให้พวกเขายึดตลาด และสะสมผู้ใช้ ซึ่งทั้งหมดนี้ก็จะทําให้แบรนด์ของพวกเขาดีขึ้น

และสิ่งนี้สามารถช่วยให้พวกเขาก้าวข้ามช่องว่างของเวชสําอาง และทําให้สายการผลิตทั้งหมดมีเสถียรภาพ

แม้ว่ารายได้ส่วนนี้จะมอบให้เจี่ยนอีหลิงทั้งหมด แต่ก็ยังมีรายได้อื่นและรายได้ที่ว่าก็ไม่ได้น้อยเช่นเดียวกัน

เจี่ยนอีหลิงยังคงปฏิเสธโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ประธานเฉินหาคนที่ดีกว่าฉันได้แน่นอน”

เสียงของเธอเบา มันไม่ง่ายเลยที่จะปฏิเสธคนอื่นแบบนี้

แต่การปฏิเสธยังคงมั่นคง

เมื่อเผชิญหน้ากับการปฏิเสธของเจี่ยนอีหลิงเฉินลู่ไม่ได้โกรธ แต่ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร มิสเจี่ยนไม่ต้องกังวล มันคงเป็นเพราะบริษัทโซเฟียของเราที่ไม่ดีพอ”

ทัศนคติของเฉินลู่ที่มีต่อเจี่ยนอีหลิงนั้นดีเกินกว่าจะเชื่อได้

หายากมากสําหรับคนอย่างเขาที่มีสถานะสูงในวงการ ที่จะยอมเชิญรุ่นน้องด้วยเสียงหนักแน่นเช่นนี้

น่าแปลกใจที่เขายังมีท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนหลังจากถูกปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เวินเฉิงยิ้มและพูดว่า “เสี่ยวหลิงยอดเยี่ยมมาก แม้แต่ประธานเฉินยังเป็นห่วง ดูเหมือนว่าในอนาคตตระกูลเจี้ยนและตระกูลเวินของเราจะต้องได้รับความสนใจเป็นพิเศษ ไม่แน่ว่าสักวันพวกเราอาจจะถูกลักพาตัวไปก็ได้!”

เวินเฉิงพูดขึ้นเพื่อช่วยบรรเทาความอับอายของเฉินลู่ ผู้เป็นแขกที่มาเยือน ที่มีความโดดเด่น นายหญิงผู้เฒ่าเวินก็หัวเราะเช่นเดียวกัน “เสี่ยวหลิงก็เหมือนกับพี่ชายรองของเธอ คือเป็นอัจฉริยะ เป็นเรื่องปกติที่ใครจะนึกถึง ประธานเฉินคุณอย่าเพิ่งท้อแท้ ช่วงนี้เสี่ยวหลิงมีเรื่องมากมาย คุณรอให้เสี่ยวหลิงว่างก่อนแล้วค่อยมาหาอีกครั้ง บางทีเสี่ยวหลิงอาจจะตอบตกลงกับคุณก็ได้

เฉินลู่ “นายหญิงผู้เฒ่าพูดถูก ฉันไม่ได้ยอมแพ้ง่ายๆ ดังนั้นฉันจะรอมิสเจี่ยนมีเวลาว่าง และจะหาโอกาสที่จะรบกวนเธอ ฉันหวังว่าเธอจะไม่รังเกียจฉัน”

พวกเขาพูดและหัวเราะเพื่อขจัดความเขินอายในตอนนี้

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ทุกคนไม่ได้สังเกตเห็น สีหน้าของเวินรั่วได้กลายเป็นสีหน้าแห่งความโกรธเกลียด

ตอนนี้เวินรั่วอิจฉาเจี่ยนอีหลิงอย่างบ้าคลั่ง

อิจฉาที่เธอได้รับการปฏิบัติแบบนี้จากเฉินลู่

อิจฉาที่เธอได้รับค่าชมจากนายหญิงผู้เฒ่าเวินและเวินเฉิง

อิจฉาที่ทุกคนล้อมรอบเธอและหัวเราะ

ทําไมล่ะ? ทําไมมันถึงเป็นเจี่ยนอีหลิง

เวิ่นรั่วยังคงคิดว่าตัวเองก็ยังคงยอดเยี่ยม!

ในอดีต คนที่พวกเขาพูดถึงและชมเชยในงานสังสรรค์ของตระกูลจะเป็นเธอเสมอ!

ตอนนี้ทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยเจี่ยนอีหลิง!

แม้แต่ตําาแหน่งในฝันของเธอ คนอื่นๆก็มาหยิบยื่นให้กับเจี่ยนอีหลิงโดยตรงและขอร้องให้ตอบตกลง

ทั้งหมดนี้เป็นของเจี่ยนอีหลิง! ทั้งหมดนี้เป็นของเจี่ยนอีหลิง! เธอไม่มีอะไรเลย!

สายตาของเวินรั่วหยุดอยู่ที่หน้าไม้อายุหลายร้อยปีที่เวินเฉิงนํากลับมา

เวินรั่วหยิบหน้าไม้ขึ้นมาเล็งไปที่เจี่ยนอีหลิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เงียบๆ

หน้าไม้มีลูกศรอยู่ ซึ่งเวินเฉิงใส่ไว้ในระหว่างการสาธิตให้กับเจี่ยนอีหลิงเมื่อสักครู่นี้