เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 943-944

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 943 อิจฉา 3

ยังไงก็ตามจนถึงตอนนี้ เธอเคยได้ยินเพียงว่าหลานสาวเธอเป็นอัจฉริยะที่หายากในการผ่าตัด และไม่เคยได้ยินว่าเธอมีประสบการณ์ทางการแพทย์

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินลู่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง “ไม่เป็นไร ฉันเชื่อในความสามารถในการเรียนรู้ของเจี่ยนอีหลิง ฉันเชื่อว่าตราบใดที่เธอต้องการ เธอสามารถเรียนรู้ได้เป็นอย่างดีในด้านการแพทย์”

ค่าพูดของเฉินลู่ทําให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเวินรั่วแข็งค้าง

เธอพยายามอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองไม่สนใจคําพูดของเฉินลู่ แต่เธอไม่สามารถหยุดความอิจฉาของตัวเองได้

เจี่ยนอีหลิง บุคคลที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวงการแฟชั่นกลับถูกโซเฟียกรุ๊ปหมายตา

และยังขอให้เธอทํางานเป็นผู้จัดการแผนกของบริษัทของพวกเขาโดยตรง ในทางกลับกัน เธอไม่ผ่านการสัมภาษณ์ของโซเฟียกรุ๊ปด้วยซ้ํา

ความแตกต่างและช่องว่างนี้ทําให้อารมณ์ของเวินรั่วแย่มาก

ความรู้สึกเหมือนกลืนยาขมลงคอ

“ในเมื่อประธานเฉินเชื่อในความสามารถของเสี่ยวหลิง ฉันก็ต้องเชื่อสายตาของเธอ และพรสวรรค์ของหลานสาวด้วย ฉันสามารถช่วยเหลือเรื่องการแนะนําได้ แต่เรื่องต่อจากนี้ ฉันไม่สามารถช่วยอะไรได้ ไม่ว่าเสี่ยวหลิงจะเต็มใจรึไม่ก็ตาม มันเป็นเรื่องของตัวเธอทั้งนั้นและขึ้นอยู่กับเธอเป็นคนตัดสินใจ ผู้ใหญ่อย่างฉันคงคิดแทนเธอไม่ได้

นายหญิงผู้เฒ่าเวินกล่าวว่า เธอรับผิดชอบเองสําหรับการแนะนําตัว ส่วนเรื่องหลังจะสําเร็จหรือไม่เธอก็ไม่สนใจ

“ฉันเข้าใจ ฉันมีความสุขมากที่นายหญิงผู้เฒ่าเวินสามารถช่วยฉันได้ และแน่นอนว่าฉันต้องพยายามด้วยตัวเอง ฉันจะพยายามทําให้ดีที่สุดเพื่อสร้างความประทับใจให้มิสเจี่ยนอีหลิงด้วยความจริงใจ” เฉินลู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

เฉินลู่และย่าเวินเริ่มพูดคุยกัน แต่ตอนนี้หัวข้อของพวกเธอกําลังหมุนรอบเจี่ยนอีหลิง พวกเธอเอาแต่พูดถึงเจี่ยนอีหลิง พูดถึงความดีของเจี่ยนอีหลิงและพูดถึงความยอดเยี่ยมของเจี่ยนอีหลิง

เมื่อได้ยินคนอื่นชมหลานสาวของตัวเอง นายหญิงผู้เฒ่าเวินก็ดีใจมากเป็นธรรมดา

ทั้งสองพูดคุยและหัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

เวินรั่วรู้สึกว่าทุกคําพูดของทั้งสองคนเป็นเหมือนหนามที่แทงทะลุหัวใจเธอ

เฉินลู่และย่าเวินพูดคุยกันสักพัก และในที่สุดก็นัดกันว่า วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ตระกูลเจี่ยนจะมาตระกูลเวินเพื่อทานอาหารค่ํา เธอก็มาเช่นเดียวกัน เมื่อถึงตอนนั้นย่าเวินจะแนะนําเธอให้รู้จักเจี่ยนอีหลิง

หลังจากที่เฉินลู่จากไป เป็นรั่วก็ถามย่าเวินว่า “ย่า ในสายตาย่า หนูหรือเจี่ยนอีหลิงดีกว่า?” ย่าเวินตะลึงครู่หนึ่ง “เด็กโง่ หลานถามคําถามแบบนี้ได้ยังไง? เธอเป็นหลานสาวของย่า และเสี่ยวหลิงก็เป็นหลานสาวของย่า เธอทั้งคู่คือหัวใจของฉัน”

ในแง่ของความสนิทสนมต้องเป็นเวินรั่วที่ใกล้ชิดกันมากกว่า เพราะพวกเขาอยู่ด้วยกันมาเป็นเวลานาน

แต่เจี่ยนอีหลิงก็ทําให้เธอพอใจเช่นเดียวกัน ตั้งแต่วัยเด็ก สาวน้อยคนนี้มีหน้าตาที่อ่อนโยน น่ารักกว่าแม่เธอเสียอีก

เวินรั่วพูดทั้งน้ําตา “แล้วทําไมทุกคนถึงชอบเธอมากกว่าหนู ตั้งแต่หนูยังเด็ก พี่น้องชอบเล่นกับเธอมากกว่ากับหนู”

ความอิจฉารุนแรงขึ้นจากความไม่พอใจของเวินรั่วตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ย่าเวินมองเวินรั่วด้วยความประหลาดใจ “รั่วรั่วทําไมหลานถึงมีความคิดแบบนี้”

ในสายตาของย่าเวิน เวินรั่วประพฤติตัวดีและมีเหตุมีผลมาโดยตลอด

เมื่อเทียบกับเจี่ยนอีหลิงที่ทําให้คนไม่สบายใจ เวินรั่วเป็นตัวอย่างของเด็กดี

ยกเว้นการทําผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่าในช่วงที่ผ่านมา เธอไม่เคยทําให้ผู้ใหญ่กังวลมาก่อน

บทที่ 944 อาหารค่ําตระกูลเวิน 1

และตอนนี้เธอถามคําถามที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ

มันเหมือนกับการเปรียบเทียบระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วนาง และถามเธอว่าเธอชอบนิ้วไหน

“ย่ารักเธอมากกว่า เห็นได้ชัดว่าฉันนิสัยดีกว่าเธอ! มีเหตุผลมากกว่าเธอ! แต่เพราะเธอดูดีกว่าฉัน! พี่น้องคนอื่นๆเลยชอบเธอมากกว่า! แม้แต่ตอนที่เธอมาที่บ้านของเรา ทุกคนก็ใส่ใจเธอมากกว่า และสนใจแค่ฉันเมื่อเธอไม่อยู่”

ย่าเวินรู้สึกประหลาดใจมาก

เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าหลานสาวเธอจะมีความคิดแบบนี้

นายหญิงผู้เฒ่าเวินอธิบายกับเวินรั่วด้วยใบหน้าที่เจ็บปวดว่า “รั่วรั่ว หลานเข้าใจผิดแล้ว ทุกคนก็รักหลานเช่นเดียวกัน แต่เสี่ยวหลิงตอนเด็กๆเธออ่อนแอและป่วยง่าย ผอมกว่าเด็กในวัยเดียวกัน ทุกคนต่างสงสารเธอ ทุกคนรักหลานไม่น้อยไปกว่าเธอ”

เวินรั่วไม่ฟังค่าพูดของย่าเวิน เธอหันหลังและวิ่งหนีไป

ย่าเวินตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองไม่เคยรับรู้ความคิดของหลานสาวอันเป็นที่รักเลย

ในช่วงสุดสัปดาห์ ตามคําเชิญของนายหญิงผู้เฒ่าเวิน น่าด้วยเจี่ยนชูฉิง เวินน่วน เจี่ยนหยุ่นน่าวและเจี่ยนอีหลิงมาที่ตระกูลเวินในฐานะแขก

เวินน่วนก่อนที่จะตอบตกลงก็ได้คิดทบทวนหลายครั้ง

แต่ท้ายที่สุด ตระกูลเวินมีพ่อแม่และพี่ชายเธออยู่ที่นั่น นี่คือสายสัมพันธ์ที่ตัดขาดไม่ได้

และทุกคนก็รักเธอและลูกๆของเธอ

ความขัดแย้งเป็นเรื่องชั่วคราว ความรักในครอบครัวเป็นสิ่งที่ถาวร

เวินน่วนทนเห็นพ่อแม่พี่น้องของตัวเองเสียใจเพราะความบาดหมางกันระหว่างครอบครัวไม่ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพ่อแม่เธอที่อายุมากแล้ว

หญิงชราตระกูลเวินฟังคําแนะนําของย่าเจี่ยน และจัดบาร์บีคิวที่ลานบ้าน และเชิญพ่อครัวพิเศษมาหาอาหารให้พวกเขา

นอกจากนี้ยังได้เตรียมเกมสําหรับครอบครัวมาหลากหลายเกม และคิดเกี่ยวกับวิธีการเชื่อมความสัมพันธ์ในตระกูลของเธอ

เมื่อเห็นเจี่ยนอีหลิง ย่าเวินก็จับมือน้อยๆของเธออย่างอ่อนโยน “เสี่ยวหลิง ช่วงนี้หลานพักผ่อนไม่เต็มที่อีกแล้วเหรอ หลานดูเพลียๆ”

เจี่ยนอีหลิงช่วงนี้เหนื่อยนิดหน่อย หลังจากพาจ่ายหวินเชิ่งไปตรวจที่โรงพยาบาลลั่วไห่เซิน

เธอก็ได้ศึกษาหัวใจเขาด้วย

บวกกับงานอื่นๆในมืออีกมากมาย และยังมีเรื่องฉินหงจื้อที่กําลังคืบหน้า

เป็นเรื่องยากสําหรับเวินเหยียนที่จะลงไปข้างล่างและพบปะกับทุกคน

ในเมื่อเขายังคงเงียบขรึมและเข้ากันไม่ได้กับคนอื่น

เวินเฉิงออกไปทํางานแต่เช้า และเมื่อสั่งอาหารแล้ว เขาก็รีบกลับไปทานข้าวเย็นกับทุกคน

“เสี่ยวหลิง ดูของในมือลุงสิ

เวินเฉิงเอาของเก่าบางอย่างกลับมาจากข้างนอก

สิ่งนั้นไม่ใหญ่มาก มันทําจากไม้ และมันคือหน้าไม้ทั่วไป

“หน้าไม่?” เจี่ยนอีหลิงถาม

“ใช่ เสี่ยวหลิงตาดีเหมือนเช่นเคย มองแวบเดียวก็ดูออกแล้ว” เวินเฉิงถามต่อ “ถ้าอย่างนั้น เสี่ยวหลิงบอกได้ไหมว่านี่คือหน้าไม้แบบจีนหรือหน้าไม้แบบยุโรป?”

เจี่ยนอีหลิงมองอย่างใกล้ชิด “ยุคกลางของยุโรป หน้าไม้แบบถือของยุโรปได้รับการปรับปรุงเล็กน้อย ซึ่งแตกต่างจากสมัยโบราณของเราและหน้าไม้นี้ยังมีสัญลักษณ์ของไม้กางเขน

“ฮ่าฮ่าฮ่า ถูกต้อง ถูกต้องทั้งหมด”

จะเห็นได้ว่าเวินเฉิงช่วงนี้อารมณ์ดีมาก

เขาอุทิศตัวเองให้กับหน้าที่การงานของเขา เพื่อที่จะลืมความทุกข์จากการหย่าร้าง

“ลุงไปเอาหน้าไม้มาจากไหน?”

“เพื่อนลุงให้มา เขาบอกว่าไม่คุ้มกับเงินที่จ่ายไป ลุงเลยขอเอามาประดับบ้าน”