เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ - ตอนที่ 1007-1008

เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 1007 เรียนรู้จากบอส

เมื่อตํารวจมาถึง ครอบครัวหญิงชราตื่นตระหนกและต้องการจัดการกับการถ่ายทอดสดของบิ๊กวี

ปรากฏว่าเจี่ยนอีหลิงไม่เพียงแต่พบตัวบิ๊กวีระหว่างทาง แต่ยังเรียกตํารวจมาอีกด้วย

ทันทีที่ตํารวจมาถึงครอบครัวของหญิงชราก็สงบลง

“เอ่อ คุณตํารวจผมไม่ได้ทําอะไรไม่ดีเลย แม่ของผมถูกชน ผมแค่หวังว่าอีกฝ่ายจะชดใช้ค่าเสียหายเท่านั้น” ลูกชายคนโตของหญิงชรารีบอธิบาย

“ใช่ๆ การจะเรียกร้องค่าชดเชยคงไม่ผิดใช่ไหม?” ลูกสะใภ้คนโตเห็นด้วย “แม้ว่ากระดูกจะหักก็คงไม่ต้องชดใช้เป็นแสนหรอกใช่ไหม?” ตํารวจถาม

“คือว่า…”

พวกเขามีสีหน้ากระอักกระอ่วนไม่กล้าเผชิญหน้ากับตํารวจ

“ตอนนี้ สิ่งที่พวกคุณทํามันคือการแบล็คเมล์นะครับ” ตํารวจกล่าว

เมื่อได้ยินเรื่องการแบล็คเมล์ ครอบครัวของหญิงชราก็มีใบหน้าที่น่าเกลียดมากขึ้น

“อะไรนะ? แบล็คเมล์งั้นเหรอ? ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” ลูกชายคนเล็กของหญิงชรามองด้วยความประหลาดใจ

“คุณคิดยังไงล่ะ? คุณตะโกนร้องเรียกเงินค่าชดเชยหนึ่งแสนสองแสน? และยังขวางผู้คนไม่ให้พวกเขาออกไป”

“แต่แม่ของผมเข้าโรงพยาบาล ผมมีเหตุผลที่จะถามถึงค่าชดเชย คุณตํารวจคุณดูสิ แม่ผมยังคงนอนอยู่บนเตียง ตอนนี้ทั้งปวดหัวปวดท้องและมันก็ยังไม่ดีขึ้นจนถึงตอนนี้ ผมก็ห่วงแม่ของผมมากนะครับ” ลูกชายคนโตแก่ต่าง

“คุณมีเหตุผลที่จะขอค่าชดเชย การตรวจโรงพยาบาลยังไม่ออกมา มันไม่สมเหตุผลที่คุณจะขอเงินหนึ่งแสนโดยไม่มีหลักฐานหรือผลตรวจที่แน่ชัดอะไรเลย” ตํารวจกล่าว ครอบครัวของหญิงชราแสดงความประหลาดใจและความหวาดกลัว

ถ้าเรื่องนี้มันเป็นอาชญากรรม คงจะเป็นเรื่องใหญ่แน่

“พวกเราไม่ได้ต้องการแบล็กเมล์พวกเขาจริงๆ ผมคํานวณจากข้อเท็จจริงที่ว่าถ้าแม่ของผมเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงตลอดทั้งปี ในครอบครัวมีพวกเราหลายคนตกงาน หลายคนต้องถูกหักค่าจ้างไปมากมาย และน้องชายคนเล็กของผมเป็นถึงคนดังในอินเทอร์เน็ต เขาถ่ายทอดสดได้วันละหลายพันหยวน!”

“ใช่แล้ว ต่อให้พวกผมคํานวณผิดพลาดหรือมากเกินไป พวกเขาก็สามารถเสนอมาได้เลย จะบอกว่าพวกผมแบล็กเมล์พวกเขากล่าวเกินไปแล้ว”

พวกเขารีบอธิบาย และพยายามลบความผิดที่ถูกกล่าวหาว่าพวกเขาแบล็คเมล์ “งั้นเหรอ ผมจะทําการตรวจสอบและยืนยันเพิ่มเติมเอง” ตํารวจตอบ

ใบหน้าของทุกคนซีดเผือดและสับสนเล็กน้อย

เจี่ยนอีหลิงไม่ต้องการดูอีกต่อไป อันหยางได้ทิ้งข้อมูลติดต่อไว้ให้กับตํารวจ และบอกว่าให้ติดต่อพวกเขาหากต้องการความร่วมมือในการสอบสวน

จากนั้นเจี่ยนอีหลิง และอันหยางก็ออกจากโรงพยาบาล ดวงตาของหูเจียวเจียวแดงเล็กน้อย เพราะเพิ่งร้องไห้

แต่ไม่นานเธอก็กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม

เธอเริ่มคุยกับเจี่ยนอีหลิงอย่างไม่รู้จบ “ครั้งต่อไปถ้าฉันทําความดี ฉันต้องจําไว้ว่าต้องถ่ายรูปเป็นหลักฐานไว้ก่อน จะได้ไม่มีคนฉวยโอกาสแบบนี้มารังแกฉันอีก ดีจริงๆเลยที่มีเธอ ฉันโง่มาก ฉันจะกลัวว่าอันหยางจะใจร้อนและทะเลาะกับคนอื่น ๆ ถ้าทะเลาะกันเราจะกลายเป็นคนไร้เหตุผล”

อันหยางกล่าวว่า “ผมจะเรียนรู้จากบอส เรียนรู้ที่จะใช้สมองแทนการใช้กําปั้น!”

หูเจียวเจียวพูดเสียงเบาว่า “เป็นเรื่องดีที่นายมีความคิดแบบนี้ แต่ไม่รู้ว่าสมองของนายจะทาได้ไหม อย่างไรก็ตามไอคิวของนายแย่กว่าของอีหลิงนิดหน่อย”

จงอี้

อันหยางกระซิบเตือนแฟนของตัวเองว่า “เจียวเจียวไว้หน้าผมบ้างได้ไหม?”

หูเจียวเจียว “แต่ว่า…ต่อหน้าอีหลิง นายก็ไม่มีหน้าอยู่แล้ว….”

อันหยาง “……”

☆☆☆ บทที่ 1008 อํานาจสมาคมจงอี้ต้องอยู่ในมือของเจี่ยนอีหลิง

หลังจากจัดการเรื่องหูเจียวเจียวและกลับบ้าน จ่ายหวินเชิ่งก็ได้ออกไปที่บริษัทแล้ว

ชายชราอ้วนจากสมาคมจงอี้โทรมาบอกเธอว่าเขากําลังไปหา

เจี่ยนอีหลิงเจอกับชายชราอ้วนมาหลายครั้งแล้ว และรู้ว่าเขามาหาเธอส่วนใหญ่ก็เพื่อสมาคม

แน่นอนว่าชายชราอ้วนได้ส่งข้อมูลบางอย่างไปที่เจี่ยนอีหลิงด้วยตัวเอง

มันถูกอธิบายไว้โดยท่านผู้เฒ่าจ่าย

ชายชราอ้วนอธิบายว่า “นายท่านผู้เฒ่าและนายท่านได้กําชับไว้ว่าสิ่งเหล่านี้ ผมต้องรับผิดชอบในการรายงานให้กับนายหญิงได้ฟัง ส่วนนายหญิงจะทําหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับว่านายหญิงพอมีเวลาหรือไม่ นายหญิงไม่จําเป็นต้องแบกรับภาระใดๆ”

ท่านผู้เฒ่าจ่ายหมายความว่าเจี่ยนอีหลิงสามารถละเลยกิจการของสมาคมจงอี้ได้ แต่สมาคมจงอี้จะไม่ถือว่าเจี่ยนอีหลิงเป็นเจ้านายนั้นไม่ได้

อํานาจนี้จะต้องอยู่ในมือของเจี่ยนอีหลิง

ส่วนเจี่ยนอีหลิงอยากได้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่อง

เมื่อมอบของให้เจี่ยนอีหลิง ก็เป็นการบอกคนที่อยู่เบื้องล่างว่านายหญิงก็คือนายหญิง ต่อให้เธอยุ่งอยู่กับเรื่องของเธอ แต่ตระกูลจ่ายก็ยอมรับเธอคนนี้อย่างแน่นอน ดังนั้นคนที่อยู่เบื้องล่างจึงรับรู้ได้อย่างชัดเจน

ชายชราอ้วนไม่มีความเห็นเกี่ยวกับการยึดอํานาจของเจี่ยนอีหลิง แต่เขาไม่ได้หวังอะไรเกี่ยวกับเจี่ยนอีหลิงที่จัดการเรื่องสมาคมจงอี้ได้

ยังไงก็ตามเธอยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ และความสามารถของเธอก็มีจํากัดเป็นเรื่องปกติ แต่ยังไงเขาก็เคารพนายหญิง และเชื่อว่าวิสัยทัศน์ของท่านผู้เฒ่าจ่ายและนายท่านเชิ่ง หวังว่านายหญิงคนนี้สามารถคาดหวังได๋ในอนาคต

แต่ปัจจุบันสาวน้อยคนนี้ยังยากที่จะรับตําแหน่งใหญ่ แม้ว่าเธอจะประสบความสําเร็จในการแพทย์ แต่การจัดการสมาคมจงอี้ขนาดใหญ่เป็นเรื่องที่แตกต่างออกไป

เจี่ยนอีหลิงหลังจากอ่านข้อมูลแล้วก็ปิดลง สีหน้าสงบนิ่งไม่ได้แสดงความสงสัยหรืออิ่มเอมใจเหมือนเช่นเคย

“ฉันควรเรียกคุณว่าอะไร?”

เธอได้พบกับเขาหลายครั้งแล้ว แต่เจี่ยนอีหลิงยังไม่รู้ชื่อของสมาชิกหลักของสมาคมจงอี้เลย

ทุกครั้งจ่ายหวินเชิ่งมักจะบอกเธอว่าพวกเขาไม่มีความสําคัญอะไร เธอไม่ต้องจําและไม่อยาก

ให้เธอต้องกังวล

## ประคับประคองกันไปด้วยนะครับ ผู้แปลจะได้อยู่จนจบเรื่อง

ชายชราอ้วนตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ผมแซ่ฉวี่ ทุกคนเรียกผมว่าเหล่าฉวี่ ทุกคนเรียกแบบนี้ นายหญิงก็เรียกตามนั้นเถอะ จ๋าง่ายกว่า”

“มิสเตอร์ฉวี่ทิ้งของไว้ให้ฉัน ฉันจะจัดการเองภายในสองวัน”

น้ําเสียงที่ใสอ่อนเยาว์ที่แน่วแน่ ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อยเพราะเรื่องที่ซับซ้อนและน่าเบื่อหน่ายเหล่านี้

เจี่ยนอีหลิงช่วงนี้ค่อนข้างว่างพอดี

ฉินหงจื้อเสียชีวิต และไม่มีประวัติการเข้ารักษาของเขาอีกต่อไป และจ่ายหวินเชิ่ง…

นี่ทําให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงทันที

ปฏิกิริยาของเจี่ยนอีหลิงทําให้ชายชราอ้วนแปลกใจ “นายหญิงจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองงั้นเหรอ?”

“อือ”

“ดี ถ้าท่านนายหญิงมีอะไรที่ไม่เข้าใจ ก็สามารถถามผมได้เลย”

“ได้”

“การประลองหวู่เหมิงคืออะไร ?” เจี่ยนอีหลิงเห็นสิ่งนี้ในเหตุการณ์ล่าสุดของสมาคมจงอี้ “เป็นกฎข้อหนึ่งที่สมาคมจงอี้ตั้งขึ้นตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง จัดขึ้นปีละครั้ง ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ที่แต่ละตระกูลจะส่งเข้าร่วมการแข่งอย่างยุติธรรม ผู้ชนะคนสุดท้ายจะได้รับเงินรางวัลจะนว

นมากจากสมาคมจงอี้นอกจากนี้สมาชิกของผู้ชนะสามารถเพลิดเพลินกับสิทธิพิเศษได้ตลอดทั้งปี”

“บรรพบุรุษดั้งเดิมของตระกูลจ่ายได้ก่อตั้งกฎนี้ขึ้น เพื่อให้สมาชิกของพันธมิตรสามารถรักษาความสัมพันธ์การร่วมมือกันอย่างเป็นมิตร และการแข่งขันนี้ยังสนับสนุนให้ทุกคนฝึกฝนพรสวรรค์ ในการต่อสู้ ท้ายที่สุด เมื่อร้อยปีก่อน กองกําลังถือเป็นอาวุธที่สําคัญมากต่อสมาคม” ชายชราอ้วนบอกทุกอย่างที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ให้เจี่ยนอีหลิงฟัง