เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2270 – หินลึกลับ (2)

“ดังนั้นพวกเจ้าถูกส่งมาโดยกงเจิงซิ่น บอกข้ามาว่ากงเจิงซิ่นเสนออะไรให้กับเจ้าบ้าง ข้าจะให้มากกว่าเป็นสิบเท่า” เจี้ยนเฉินยังคงใจเย็นและพูดอย่างสงบ “เจ้ากำลังทำงานให้กับกงเจิงซิ่น เพื่อทรัพยากรสำหรับการบ่มเพาะต่าง ๆ ที่เขาเสนอให้ ข้าจะให้อะไรที่มากกว่าที่กงเจิงซิ่นมอบให้เจ้าได้ ดั่งเช่นโถงศักดิ์สิทธิ์นี้” ด้วยการพลิกมือ โถงศักดิ์สิทธิ์ขนาดเท่าฝ่ามือปรากฏขึ้นจากแหวนมิติของเขา

ชายวัยกลางคน 2 คนที่มาฆ่าเจี้ยนเฉินไม่เคยทำให้เขาจริงจังได้ตั้งแต่แรก อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นโถงอันศักดิ์สิทธิ์ในมือของเจี้ยนเฉิน ดวงตาของพวกเขาหรี่แคบลงในขณะที่พวกเขารู้สึกดีใจมาก

“ระดับสัจจะขั้นเก้า จริง ๆ แล้วมันเป็นขั้นเก้าของระดับสัจจะ … ”

“เจ้ามีสมบัติแบบนั้นอยู่กับเจ้าจริง ๆ …”

ชายวัยกลางคนทั้งสองต่างประหลาดใจมาก โถงศักดิ์สิทธิ์เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถต้านทานได้ ความโลภปรากฏอยู่เต็มดวงตาของพวกเขาทันที ในขณะที่พวกเขาพุ่งเข้าใส่เจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ พวกเขาต้องการเอาโถงศักดิ์สิทธิ์มาเป็นของตนเอง

ริมฝีปากของเจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะโค้งตัวด้วยความเย้ยหยันที่ตรวจจับไม่ได้ ในขณะที่เขามองดูชายวัยกลางคนทั้งสองต่างรีบวิ่งมาที่โถงศักดิ์สิทธิ์ ในช่วงเวลาต่อมามือคู่หนึ่งก็ยื่นออกมาจากโถงศักดิ์สิทธิ์เอื้อมมือไปที่พวกเขาทั้งสองด้วยความเร็วที่ดูเหมือนจะอธิบายไม่ได้กับชายวัยกลางคน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทำให้สีหน้าของชายทั้งสองเปลี่ยนไป อย่างไรก็ตามมันก็สายเกินไปแล้ว มือทั้งสองจับคอของพวกเขาด้วยความเร็วสูงและภายใต้สายตาอันน่าสะพรึงกลัว มันจับพวกเขาแน่นแล้วดึงเขาไปในโถงศักดิ์สิทธิ์

“กงเจิงซิ่น แน่นอนว่ามีความเห็นอันสูงส่งต่อข้า จริง ๆ แล้วเขาส่งราชาเทพช่วงต้น 2 คนมาจัดการกับข้าซึ่งควรจะเทียบเท่ากับนักสู้ขั้นรับมอบเท่านั้น” เจี้ยนเฉินเย้ยหยันเมื่อเขามองไปที่โถงศักดิ์สิทธิ์ในมือของเขา หลังจากนั้นเขาพูดกับโถงศักดิ์สิทธิ์ “เฮยหยา ข้าจะทิ้งทั้งสองคนไว้ให้เจ้า” เสียงของเจี้ยนเฉินดังขึ้นในโถงศักดิ์สิทธิ์อย่างชัดเจน

“ขอรับ นายท่าน” เฮยหยาตอบอย่างสุภาพมาจากภายในโถงศักดิ์สิทธิ์

“นายท่าน ข้ารู้สึกว่าข้าจะทะลวงผ่านด่านเร็ว ๆ นี้” เฮยหยาพูดหลังจากหยุดไปชั่วขณะ

“เจ้าจะทะลวงผ่านด่านในเร็ว ๆ นี้หรือ ? ” เจี้ยนเฉินรู้สึกประหลาดใจ เมื่อ เฮยหยาจะทะลวงผ่านด่าน เขาจะไปถึงขอบเขตตั้งต้น

ขอบเขตตั้งต้นนั้นเคยเป็นขอบเขตที่ไม่สามารถทะลวงผ่านด่านได้ในสายตาของเขา ตอนนี้หนึ่งในผู้ติดตามของเขากำลังจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นซึ่งทำให้เจี้ยนเฉินประหลาดใจ

“มันเป็นเพราะดอกไม้แห่งวิถีของนายท่าน หากไม่ใช่ดอกไม้แห่งวิถีและสมบัติสวรรค์ต่าง ๆ ข้าจะไม่ได้สัมผัสกับขอบเขตตั้งต้นได้โดยเร็ว “เฮยหยากล่าวด้วยความขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

หลังจากการพิจารณาครู่หนึ่ง เจี้ยนเฉินก็กล่าวว่า“ โถงศักดิ์สิทธิ์ไม่สามารถทนกับการรบกวนที่เจ้าทำเมื่อเจ้าทะลวงผ่านด่าน สถานการณ์ตอนนี้พิเศษมาก ไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะทะลวงผ่านด่าน เฮยหยาระงับการทะลวงผ่านด่านของเจ้าไว้ชั่วคราว”

“ได้ขอรับ นายท่าน ! ”

หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ตรวจสอบสภาพโดยรอบ หลังจากที่เขาค้นพบว่าเขาไม่ทิ้งร่องรอยไว้เบื้องหลังซึ่งเขากำลังจะจากไป

แต่ในขณะนี้ ตัวตนที่คลุมเครือและลึกลับปรากฏขึ้นจากหนองน้ำเบื้องล่างเขา

พลังของตัวตนนั้นอ่อนแออย่างมากและคลุมเครือ หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าจิตวิญญาณของเจี้ยนเฉินได้หลอมรวมกับพลังบรรพกาลที่แท้จริง ทำให้มันมีพลังและความละเอียดอ่อนอย่างมาก เขาจะไม่สามารถสัมผัสถึงตัวตนที่ลึกลับได้ทั้งหมด

นี่เป็นเพราะมันคลุมเครือเกินไป ดังนั้นด้วยคลุมเครือซึ่งแม้แต่การรับรู้ของจิตวิญญาณในขอบเขตตั้งต้นก็ไม่สามารถค้นพบมันได้

เจี้ยนเฉินพลันมองไปที่หนองน้ำเบื้องล่างของเขาและหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ดำลงไป

ชั้นของแสงสีขาวราวกับน้ำนมก่อให้เกิดม่านพลังสีขาวล้อมรอบเขา น้ำและโคลนรอบ ๆ ตัวเขาถูกผลักออกไปด้านข้างด้วยพลังเซียนธาตุแสงไปตามทางทำให้เจี้ยนเฉินสามารถดำน้ำได้

ในขณะที่เขาดำน้ำลึกลงไปเรื่อย ๆ เจี้ยนเฉินก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นเรื่อย ๆ บึงน้ำลึกเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้ เขารู้สึกว่าเขาดำดิ่งลงไปอย่างน้อยที่สุดหลายสิบกิโลเมตร แต่เขาก็ยังไม่ถึงก้นบึงน้ำ

บึงน้ำธรรมดาดูเหมือนจะนำไปสู่พื้นดิน

และยิ่งเขาดำน้ำลึกมากขึ้นเท่าไหร่ ความกดดันในบริเวณรอบ ๆ ก็ยิ่งมากขึ้น ในท้ายที่สุด เจี้ยนเฉินไม่สามารถรักษาม่านพลังเซียนธาตุแสงไว้ได้เพียงอย่างเดียว ดังนั้นเขาจึงสลายพลังเซียนธาตุแสงทั้งหมด เขาไม่ได้ใช้พลังงานใด ๆ เลย เขาใช้ร่างกายของเขาทนต่อแรงกดจากส่วนลึก

ในท้ายที่สุดหลังจากที่ไม่มีใครรู้ว่านานแค่ไหน เจี้ยนเฉินพุ่งตัวไปหลายหมื่นกิโลเมตรและในที่สุดก็กระแทกเข้ากับพื้นดิน เขาไปถึงส่วนที่ลึกของบึงน้ำ

มันมีชั้นของหินที่แข็งมากที่ด้านล่างของบึงน้ำ เจี้ยนเฉินส่งการรับรู้จิตวิญญาณของเขาไปรอบ ๆ และในที่สุดก็พบสิ่งที่รับผิดชอบต่อการปรากฏตัวที่ลึกลับ

จริง ๆ แล้วมันเป็นหินกว้าง 4 ฟุต

เจี้ยนเฉินขยายการรับรู้ของจิตวิญญาณของเขาเพื่อพยายามที่จะตรวจสอบเนื้อหาของหิน อย่างไรก็ตาม ด้วยความประหลาดใจของเขา การรับรู้ของจิตวิญญาณของเขาบอกเขาว่าก้อนหินที่ตั้งอยู่ตรงหน้าเขาไม่มีตัวตน

“มันสามารถค้นพบได้ด้วยตาเปล่าเท่านั้น หินนี้ไม่ธรรมดา” เจี้ยนเฉินลูบหินเบา ๆ หลังจากนั้นเขาก็พุ่งพลังปราณกระบี่สายหนึ่งจากปลายนิ้วของเขา ขูดเอาผงบาง ๆ ออกจากผิวของหิน หลังจากนั้นเขาก็นำโถงศักดิ์สิทธิ์ออกจากแหวนมิติของเขาและกระจายผงลงบนพื้น เขาคิดว่า “ ผงชนิดนี้น่าจะปิดบังโถงศักดิ์สิทธิ์และป้องกันไม่ให้ผู้คนค้นพบด้วยการรับรู้ของจิตวิญญาณ”

ในไม่ช้า โถงศักดิ์สิทธิ์ขนาดเล็กก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นผงหนา ๆ หลังจากนั้น ด้วยความคิด เจี้ยนเฉินก็หายไปพร้อมกับก้อนหิน มีเพียงโถงศักดิ์สิทธิ์ที่ปกคลุมด้วยผงหินเท่านั้นที่ตั้งอยู่ที่ก้นบึงน้ำอย่างเงียบๆ

เจี้ยนเฉินปรากฏตัวเงียบ ๆ ภายในโถงศักดิ์สิทธิ์พร้อมด้วยก้อนหิน เขาทำความสะอาดฝุ่นรอบ ๆ ก้อนหินและเริ่มศึกษาอย่างระมัดระวัง

หินนั้นเป็นลูกบาศก์ ความยาว ความกว้างและความสูงเท่ากับ 4 ฟุต มันเป็นสีแดงเข้มและแข็งมาก แม้ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเจี้ยนเฉิน เขาก็ไม่สามารถทำลายมันได้

จากพื้นผิว มันดูธรรมดา นอกเหนือจากความแข็งแกร่งและไม่สามารถตรวจจับได้ด้วยการรับรู้ของจิตวิญญาณ มันไม่ได้โดดเด่นไปในทางใดทางหนึ่ง มันไม่ได้ปล่อยคลื่นพลังงานออกมา

อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินสามารถค้นพบความคลุมเครือและตัวตนอันลึกลับที่เปล่งประกายออกมาจากก้อนหินต้องขอบคุณการรับรู้ของจิตวิญญาณที่ไม่ธรรมดาของเขา

เขาเชื่อว่าไม่มีใครนอกจากตัวเขาจะรู้สึกถึงตัวตนของของสิ่งนี้ ซึ่งรวมถึงผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดด้วย

“เฮยหยา เจ้ารู้จักมันหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินเรียกเฮยหยาเพื่อให้ระบุตัวตนของก้อนหิน

แต่ในไม่นาน เฮยหยาก็ส่ายหน้า เขาไม่เคยเห็นหรือได้ยินเกี่ยวกับหินมหัศจรรย์เช่นนี้

เจี้ยนเฉินจ้องมองก้อนหินก่อนที่จะตัดสินใจในตอนท้าย ปราณกระบี่พุ่งจากปลายนิ้วของเขาขณะที่เขาพยายามตัดหินออกมาเป็นชิ้นบาง ๆ เขาศึกษามันอย่างระมัดระวังในมือของเขา