เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2162 – การจากไปของวัฏสงสาร

“ขอบคุณสำหรับคำชม ผู้อาวุโสวัฏสงสาร” อี้ซินพูดอย่างสงบและไร้อารมณ์ หลังจากนั้นนางจ้องมองหมิงตงที่อยู่ใกล้ ๆ สักครู่ก่อนที่จะกวาดตามองผ่านสุดยอดราชาเทพที่นั่นอย่างช้า ๆ นางกล่าวว่า “ผู้อาวุโสวัฏสงสาร ท่านเป็นจอมปราชญ์สูงสุดแห่งโลกอมตะที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นที่เคารพนับถือของชาวอมตะทุกคน ทีนี้ท่านจะต่อสู้กับผู้เยาว์ในวันนี้ นั่นไม่ใช่การลดระดับสถานะของท่านหรอกหรือ ? ”

อมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารดูเหมือนจะรังเกียจที่จะอธิบาย เขายืนอยู่เหนือเมฆในอากาศพร้อมกับแขนของเขาที่ไพล่หลัง ในขณะที่พลังแห่งการมีอยู่แผ่ออกมาราวกับน้ำท่วม เขาหัวเราะเบา ๆ “ บัดซบ ข้าต้องการดูว่าเจ้าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ในล้มร่างจำแลงของข้าในวันนี้”

ดวงตาของอี้ซินหรี่แคบลงไปทันทีเมื่อนางได้ยิน นางป้องมือคำนับไปที่อมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารอย่างนุ่มนวลและพูดอย่างเย็นชาว่า “หากเป็นเช่นนั้นข้าคงต้องขอล่วงเกิน”

ในขณะนั้นอี้ซินที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงก็กลายเป็นแสงเจิดจ้าบาดตา ตัวตนของนางระเบิดขึ้นทำลายมิติ ฉีกท้องฟ้าและทำให้จักรวาลซีดเซียว ชั้นที่ 9 ทั้งชั้นดูเหมือนจะถูกทำลาย

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเป็นฉากที่ยิ่งใหญ่ที่สร้างขึ้นบนชั้นที่ 9 เพราะตัวตนของอี้ซินน่ากลัวเกินไป

พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนเป็นวัตถุเทพขั้นสูง มันยากมากที่ถึงแม้จะมีพลังที่น่าอัศจรรย์ของอี้ซิน นางก็ไม่สามารถทำลายพื้นทั้งหมดได้โดยอาศัยพลังสภาวะตัวตนเพียงลำพัง

ในตอนนี้ อี้ซินลงมือแล้ว ร่างของนางลอยขึ้นไปในอากาศอย่างมั่นคง ขณะที่มือที่เรียวยาวของนางกดเบา ๆ ไปทางอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารจากระยะไกล

ด้วยสิ่งนั้น กฎของจักรวาลก็พลันปรากฏตัวขึ้นและก่อตัวเป็นโซ่ทันที พลังที่คาดไม่ถึงดูเหมือนจะบีบมิติที่อยู่ตรงหน้านางจนทำให้มิติพังทะลายไปสู่ความมืดโดยตรง

มิติที่พังทะลายนั้นแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วพุ่งตรงไปยังอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารในจังหวะที่ไม่น่าเชื่อ

เจี้ยนเฉินได้เป็นสักขีพยานในการโจมตีของอี้ซินด้วยตัวเองเนื่องจากเขาหลอมรวมกับอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร ทันใดนั้นเขาก็ตกใจเป็นอย่างมาก

อี้ซินมีพลังมากเกินไป ระดับที่นางยืนอยู่อยู่เหนือกว่าขอบเขตของความเข้าใจและความรู้ของเจี้ยนเฉินโดยสิ้นเชิง เพียงแค่การโจมตีอย่างสบาย ๆ จากกฎของนางที่ปรากฏตัวขึ้น ในโลกก็เต็มไปด้วยความลึกลับไม่รู้จบ พลังอันน่าสะพรึงกลัวเป็นผลให้พื้นที่ของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนพังทะลายโดยตรง

สีหน้าของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารไม่ได้เปลี่ยนแปลง แต่ดวงตาอันฝ้าฟางของเขาก็ยังคงเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เขาชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้าและพลังของสังสารวัฏก็พุ่งออกมาจากด้านหลังของเขา มันรวมตัวกันเป็นหลุมดำขนาดใหญ่ 6 หลุม ในขณะที่แผ่นจานวัฏสงสารเหนือหัวได้ส่งพลังแห่งวัฏสงสารพุ่งออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

อมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารได้ต่อสู้อย่างรุนแรงกับอี้ซินในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน พลังงานปะทะกับพลังงาน ในขณะที่กฎปะทะกันกับกฎ ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหวและทำให้พื้นที่ของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนพังทลายลงมา ท้องฟ้าได้ถูกทำลายไปแล้วได้กลายไปเป็นความมืด ในขณะที่พื้นดินก็ได้หายไปเช่นกันกลายเป็นหลุมลึก พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนทั่วทั้งวังเกือบจะถูกแทงทะลุ

ในขณะที่เศษเสี้ยวของจิตวิญญาณของเจี้ยนเฉินได้หลอมรวมกับอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร เขารู้สึกเหมือนเขาอยู่ในรองเท้าของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร ในขณะที่เขาต่อสู้กับอี้ซิน มันเหมือนกับว่ามันไม่ใช่การต่อสู้ของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร แต่เป็นตัวเขาเอง ไม่เพียงแต่เขาจะรู้สึกถึงความมหัศจรรย์ของกฎแห่งการทำลายล้างจากอี้ซินเท่านั้น แต่เขายังสามารถสัมผัสได้ถึงพลังของวัฏสงสารที่อมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารใช้

ยิ่งไปกว่านั้น เจี้ยนเฉินยังได้สัมผัสกับลูกเล่นในการใช้พลังงานแห่งกฎและความรู้สึกราวกับว่าพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของกฎ เขาได้รับประโยชน์อย่างมาก มีความรู้สึกว่าประตูได้ถูกเปิดให้กับเขา ทำให้เขาได้เห็นโลกในอีกทางหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม ช่วงเวลาแห่งความสุขจะหายวับไปตลอดเวลา สถานะการคงอยู่จมอยู่ในความปิติยินดีในขณะที่เขาซึมซับประสบการณ์การต่อสู้จากผู้เชี่ยวชาญสูงสุดทั้งสองโดยใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที หลังจากนั้นเขาก็ถูกบังคับให้ออกไป

ในทันใดนั้นความอ่อนเพลียก็เกิดขึ้นอย่างหนัก ตอนนี้เขามาตระหนักว่าเศษจิตวิญญาณของเขาที่หลอมรวมกับอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารนั้นอ่อนแอมาก

ยิ่งไปกว่านั้น เขาสามารถสัมผัสได้อย่างใกล้ชิดว่าอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารนั้นอ่อนแอมาก อ่อนแอจนร่างจำแลงของเขาสลายไปในสายลม แม้ว่ามันจะยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมที่ดีของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร แต่เขาก็ไม่สามารถอยู่ได้นาน เขาใกล้จะแตกสลาย

ในอีกด้านหนึ่ง อี้ซินที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงในขณะที่นางยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ กฎของจักรวาลหมุนรอบตัวนาง นางดูเหมือนเทพธิดาอันยิ่งใหญ่และยอดเยี่ยมที่มาจากโลกอื่น

อมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารได้พ่ายแพ้ในการต่อสู้กับอี้ซิน ท้ายที่สุดการฝึกฝนของอี้ซินนั้นก็ยิ่งใหญ่มากจนนางต้องการเพียงอีกก้าวเดียวก่อนที่นางจะขึ้นสู่จุดสูงสุด นางเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดไม่กี่คนในโลกแห่งเซียน ตัวตนที่ยืนอยู่บนยอดและเป็นเพียงสองรองจากจอมปราชญ์สูงสุด แม้ว่าอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารนั้นได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในจอมปราชญ์สูงสุดของโลกอมตะ แต่เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอี้ซินเมื่อเขาเป็นเพียงร่างจำแลง

“ แม้ว่าข้าจะไม่ได้ตั้งความหวังไว้อย่างสูงในตัวเจ้าเพราะเจ้าบ่มเพาะร่างบรรพกาล แต่บางทีเจ้าอาจจะแตกต่างไปเนื่องจากจิตวิญญาณกระบี่ได้เลือกเจ้า ข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นอย่างที่จิตวิญญาณกระบี่พูดและสร้างปาฏิหาริย์ … ” ในเวลานี้เสียงของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารนั้นดังกึกก้องอยู่ในจิตวิญญาณของเจี้ยนเฉิน แม้ว่าวิญญาณของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารกำลังจะแตกสลาย แต่เสียงก็ยังคงเต็มไปด้วยพลัง

นี่เป็นรูปแบบหนึ่งของการสื่อสารทางจิต ดังนั้นแม้กระทั่งอี้ซินที่อยู่ใกล้ที่สุด นางก็ไม่สามารถตรวจจับเสียงนี้ได้

“ มีอีกเรื่องที่เจ้าต้องจำไว้ อย่าปล่อยให้แร่ไพไรต์บนชั้น 8 ตกไปอยู่ในมือของผู้คนจากโลกแห่งเซียน แม้ว่ามันจะเป็นเพียงวัสดุระดับเทพขั้นสูง แต่มันเป็นวัสดุสำคัญที่จะสร้างอาวุธขั้นสูงสุด อาวุธชนิดนี้ไม่ได้มาจากวัฏสงสารนี้ มันสามารถตรวจสอบย้อนกลับไปที่วัฏสงสารก่อนหน้าหรือแม้กระทั่งวัฏสงสารเก่ากว่านั้น พลังของมันไม่สามารถจินตนาการได้โดยผู้เชี่ยวชาญของวัฏสงสารนี้ เมื่อมันถูกหลอมสร้างขึ้น โลกอมตะและโลกปีศาจจะเผชิญกับหายนะ”

“ในอดีต ข้าเดินทางไปยังโลกแห่งเซียนเพียงคนเดียวและทำลายลัทธิเต๋าแห่งเนปจูน เพียงเพราะแร่ไพไรต์ทั้งหมดอยู่ในความครอบครองของพวกเขา แม้แต่ร่างจำแลงที่ข้าทิ้งไว้ที่นี่ก็มีไว้สำหรับแร่ไพไรต์เป็นหลัก การใช้กรรมเพื่อปลูกเมล็ดปีศาจในตัวผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเหล่าสุดยอดราชาเทพก็เป็นเพียงเหตุผลรองเท่านั้น”

“เดิมทีข้าต้องการปลูกฝังเมล็ดปีศาจในตัวผู้ที่อยู่เบื้องหลังสุดยอดราชาเทพเหล่านี้ผ่านทางกรรมของพวกเขา ก่อนที่จะหาวิธีที่จะทำลายแร่ไพไรต์หรือนำมันออกไปโดยตรง อย่างไรก็ตาม ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อข้ารบกวนความลับแห่งสวรรค์เพื่อป้องกันไม่ให้จอมปราชญ์สูงสุดแห่งโลกแห่งเซียนมองดูว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดของโลกแห่งเซียนยังคงมาถึงอย่างรวดเร็ว ทำให้ข้าไม่มีเวลาทำเรื่องเหล่านี้ให้สำเร็จ ดังนั้นข้าได้แต่ฝากเรื่องที่ไม่เสร็จสมบูรณ์เหล่านี้ให้กับเจ้าเท่านั้น”

“ในเทือกเขาเนปจูนมีคนและวิญญาณที่อาศัยอยู่ในค่ายกล เจ้ามีกระแสกรรมที่เชื่อมโยงกับพวกเขา ดังนั้นเจ้าควรรู้เกี่ยวกับพวกเขา หากเจ้าไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้ เจ้าต้องหาวิธีฆ่าพวกเขาเมื่อพวกเขาออกจากภูเขาเนปจูน หากพวกเขาตายไป แม้ว่าแร่ไพไรต์จะอยู่ในมือของผู้คนจากโลกแห่งเซียน มันจะเป็นเพียงวัตถุที่น่าประทับใจ เจ้าจะสามารถหลีกเลี่ยงชะตากรรมของโลกอมตะที่ต้องเผชิญหน้ากับอาวุธที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้…”

เมื่ออมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารกล่าวเช่นนั้น เจี้ยนเฉินรู้สึกได้ทันทีว่าวิญญาณของเขาสั่นรัวเล็กน้อย โลกรอบตัวเขาปั่นป่วนในขณะที่เขาขาดการติดต่อโดยตรงกับเศษวิญญาณของเขา

เศษวิญญาณของเขาแตกสลายไปพร้อมกับร่างจำแลงของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสาร