เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)

ตอนที่ 2020: ความอับอายของขอบเขตตั้งต้น

เจี้ยนเฉินจ้องไปที่ปราณกระบี่ที่นิพานอมตะทิ้งไว้เบื้องหลัง ขณะที่เขารู้สึกเสียดาย

ตอนนี้ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับกฏของกระบี่ได้มาถึงจุดสูงสุดของความสำเร็จบางส่วนในจิตวิญญาณกระบี่ เขาต้องการก้าวไปอีกก้าวเดียวเพื่อบรรลุความสำเร็จขั้นกลาง แต่ก้าวนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ว่าปราณกระบี่ของนิพานอมตะแท้จะอยู่ในทั้งในและนอกหอคอยอนัตตา พวกมันมาจากเทพกระบี่ สำหรับเจี้ยนเฉินในตอนนี้มันเป็นขอบเขตที่สูงเกินไปจนไม่อาจแม้แต่จะทำความเข้าใจในปราณกระบี่ได้

วัตถุประสงค์หลักของปราณกระบี่คือการปราบปรามหอคอยอันตา ดังนั้นพวกเขาจึงเต็มไปด้วยพลังที่น่ารังเกียจ หากไม่มีความแข็งแกร่งในนะดับหนึ่ง การใช้ความเข้าใจเพียงอย่างเดียวอาจทำให้เกิดการตีกลับอย่างรุนแรงจากปราณกระบี่ที่ไม่ได้ให้ผลอะไรเลย

กระแสตีกลับนั้นทรงพลังมากเสียจนเจี้ยนเฉินก็เชื่อว่าแม้แต่ราชาเทพก็ยังต้องตาย

เจี้ยนเฉินและไคยะเดินทางออกจากที่นั่น เจี้ยนเฉินควบคุมหอคอยอนัตตา ทันทีที่เคลื่อนไหว มันก็ไปที่รอยแยกมิติอย่างรวดเร็วเพื่อค้นหาทางออก

เนื่องจาการป้องกันของหอคอย เจี้ยนเฉินจึงไม่มีการป้องกันใด ๆ ก่อนที่จะไปอย่างประมาท เขาพุ่งผ่านรอยแยกมิติในขณะที่ควบคุมหอคอยอนัตตาให้พุ่งเข้าสู่กระแสธารพลังงานที่ทรงพลังและพายุมิติ

มีเพียงกระแสน้ำวนที่ทำให้เจี้ยนเฉินหวาดกลัวและเขาหลีกเลี่ยงมันตั้งแต่ไกล ๆ ทุกครั้งที่เขาพบเห็น

หอคอนอนัตตาถูกโจมตีบ่อยครั้งในรอยแยกมิติ ในมิติโกลาหลเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าเขาเดินทางไปไกลแค่ไหนและเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรู้ว่ามันผ่านไปนานแค่ไหน อย่างไรก็ตามเจี้ยนเฉินก็ยังคงล้มเหลวในการหาทางออก

ตลอดทางเจี้ยนเฉินเจอแต่กลุ่มซากศพที่ลอยมาแทน โดยปกติแล้วซากศพเหล่านั้นยังคงอยู่ครบอย่างสมบูรณ์

เจี้ยนเฉินยังได้พบเจอผู้คนที่ยังมีชีวิตอยู่และได้เห็นการตายของราชาเทพและเหนือเทพหลายคนเป็นการส่วนตัว พวกขาทั้งหมดตกลงไปสู่กระแสน้ำวนชั่วคราวและประสบกับการย้อนเวลา ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีพวกเขาก็กลายเป็นทารกแรกเกิดก่อนที่จะหายตัวไปอย่างสมบูรณ์

ในเวลาเดียวกันเจี้ยนเฉินก็ได้พบผู้บ่มเพาะขอบเขตดั้งเดิมในรอยแยกมิติเช่นกัน พวกเขาดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด

การเอาชีวิตรอดในรอยแยกมิตินั้นต้องอาศัยโชค หากมีใครที่โชคไม่ดี แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นก็ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่ยิ่งใหญ่ นับประสาอะไรกับราชาเทพ

นี่เป็นเพราะรอยแยกมิติมีความไม่แน่นอนอย่างมาก มันแปรปรวนและบิดเบี้ยวค่อยครั้ง ซึ่งตลอดทางจะกลายเป็นแต่ความยุ่งเหยิง ผู้คนสามารถบินผ่านกระแสธารพลังงานโกลาหลได้ตั้งแต่ไกล ๆ เมื่อพวกมันปรากฏตัวรอบ ๆ พวกเขาก็ตามที เนื่องจากพื้นที่มิติกักขังเข้าไว้ แม้แต่ราชาเทพก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้บ่อยนัก

อย่างไรก็ตามหากโชคของพวกเขาดี แม้แต่ขอบเขตตั้งต้นและผู้ที่มีบ่มเพาะน้อยกว่านี้ก็ไม่อาจเอาชีวิตรอดได้นานนักในพื้นที่ดังกล่าว พวกเขาอาจจะหาทางออกได้

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้เจี้ยนเฉินเป็นคนคุมหอคอยจากนั้นชั้นหนึ่งก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ทันใดนั้นเขาก็เคลื่อนย้ายไปที่นั่นอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

มือขนาดใหญ่ที่ควบแน่นจากพลังงานปรากฏขึ้นที่หอคอยอนัตตาที่มีก่อนหน้านี้ มือที่เอื้อมออกมาน่ากลัวอย่างมาก

หากไม่ใช่เพราะการตอบสนองที่รวดเร็วของเจี้ยนเฉิน หอคอยอนัตตาคงตกอยู่ในอุ้งมือแล้วตอนนี้

“ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น ! ” เจี้ยนเฉินสั่นสะท้านขณะที่เขาควบคุมหอคอยอนัตตาให้หนีไปทันที

“หืม ? มันหลบได้จริง ๆ ” มีเสียงประหลาดดังขึ้น ชายหนุ่มที่ดูอ่อนแอปรากฏตัวที่หอคอยอนัตตาอยู่ก่อนหน้านี้ เขาจ้องมองหอคอยจากระยะไกลและพึมพำ “เมื่อเห็นว่าความเสียหายมันมากแค่ไหนและยังสามารถอยู่รอดได้จากความกราดเกรี้ยวที่น่าหวาดกลัวนี้ อย่างน้อยมันต้องเป็นวัตถุเทพแน่ ๆ และคุณภาพก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน ฮิฮิฮิ วัตถุเทพนี้ต้องเป็นของข้า” ก่อนที่เขาจะพูดจบ ชายหนุ่มก็ไล่ตามมาในพริบตา

โดยธรรมชาติแล้วหอคอยอนัตตาไม่ได้เคลื่อนที่เร็วเท่าขั้นอสงไขย ไม่นานชายหนุ่มที่ดูอ่อนแอก็ตามมาทัน

เจี้ยนเฉินเคร่งเครียดเป็นอย่างมากขณะที่เขาควบคุมหอคอย ทิศทางของเขาเปลี่ยนไปทันทีขณะที่เขาพุ่งเข้าหารอยแยกมิติบริเวณใกล้ ๆ มีกระแสธารที่ทรงพลังของพลังโกลาหลและพายุมิติได้ในทุกที่บริเวณนี้ กฏของโลกที่ยุ่งเหยิงเต็มไปหมด

เมื่อชายหนุ่มเห็นหอคอยอนัตตาพุ่งเข้าชนพื้นที่มิติที่อันตราย เขาก็ลังเลที่จะตามไป อย่างไรก็ตามเขากัดฟันและติดตามต่อไป

ในพื้นที่มิติที่ถูกทลายอย่างหนักมีพายุมิติกว้างเป็นหมื่น ๆ เมตร เช่นเดียวกับพายุทอร์นาโดขนาดใหญ่ มันหมุนรอบตัวอย่างรวดเร็ว มันคร่าชีวิตผู้คนได้โดยไม่ต้องลงแรงจากพลังที่น่ากลัวของมัน พายุมิติมีขนาดเล็กกว่าสิบวงที่หมุนรอบ ๆ ตัวมันได้เกิดกลายเป็นกระแสดธารซึ่งมีพลังทำลายสภาพแวดล้อม พวกมันจะชนกันเป็นครั้งคราวด้วยความรุนแรงที่เต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง

เจี้ยนเฉินใช้ให้หอคอยอนัตตาบินตรงไปยังพายุมิติที่ใหญ่ที่สุด เขาไม่สนใจภาพลักษณ์ที่น่ากลัวของมันอย่างสิ้นเชิงและบินผ่านมันไป ในเวลาเดียวกันเขาก็ขว้างกระบี่สองมือขนาดใหญ่ออกจากหอคอยอนัตตา

เขาพบกระบี่นี้ในแหวนมิติของหัวหน้ากลุ่มนักผจญภัยหมาป่ากระบี่ มันเป็นวัตถุเซียนคุณภาพสูงสุด

ตูม !

ทันทีที่เขาขว้างดาบออกไปมันก็ระเบิดออกมาอย่างดัง แม้ว่าการระเบิดของวัตถุเซียนคุณภาพสูงสุดก็ไม่สามารถก่อให้เกิดอันตรายใด ๆ กับขั้นอสงไขย แต่ก็ยังทำให้เขาไม่อาจสบายใจเลย

ทันทีที่พายุมิติและกระแสธารพลังงานกลายเป็นความรุนแรงอย่างมากในพื้นที่ที่บิดเบี้ยว มันปลดปล่อยพลังทำลายที่แม้แต่เจี้ยนเฉินที่ซ่อนอยู่ในตัวหอตอยก็ยังสั่นเทาพร้อมกับความเย็นที่วิ่งแล่นตามกระดูกสันหลัง

สายตาของขั้นอสงไขยที่ไล่ตามก็หรี่ลงเช่นกัน เขาถอยกลับทันที แม้ว่าเขาจะเป็นขั้นอสงไขยเขาก็ไม่กล้าไปเกินกว่านี้ กฏที่ยุ่งเหยิงในรอยแยกมิตินี้ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถใช้กฏของโลกได้ ซึ่งมันได้ส่งผลกระทบกับความแข็งแกร่งของเขา

“เจ้าคิดว่าจะหนีไปจากข้าได้ ? คนที่อยู่ในหอคอยถ้าฉลาดให้ส่งหอคอยนี้ออกมาอย่างเชื่อฟัง ข้าสามารถพาเจ้าออกไปกับข้าได้ ไม่งั้นข้าจะสังหารเจ้าอย่างไร้ความปราณี” ชายหนุ่มผู้อ่อนแอพูดอย่างเยือกเย็น หลังจากเห็นว่าหอคอยอนัตตาบินไปได้อย่างปลอดภัยในพายุมิติที่น่ากลัว โดยไม่มีการสั่นไหวใด ๆ มากกว่านี้

เจี้ยนเฉินไม่สนใจชายหนุ่มเลย เขาควบคุมหอคอยบินออกไปทันที ขณะที่เส้นทางของชายหนุ่มยังคงถูกปิดกั้น เขาต้องการที่จะหลบหนีออกไป สัมผัสของเขาได้รู้สึกถึงรู้สึกของมิติที่เสถียรภาพจากระยะไกล

อย่างไรก็ตาม ไม่นานหอคอยอนัตตาก็เริ่มเคลื่อนไหว มันก็หยุดลง มันไม่ได้ลอยออกไป แต่มันหันหลังพุ่งกลับเข้าหาศูนย์กลางของพายุ

ที่ชั้นแรกของหอคอยอนัตตา เจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความยินดี

เขาพบว่าขณะที่เกิดพายุมิติ มันสามารถทะลุผ่านช่องว่างนั้นไปสู่รอยแยกมิติที่อยู่ด้านนอกได้

ขั้นอสงไขยก็พบรอยแยกนี้เช่นกัน ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างบ้าคลั่ง เขาได้หาทางออกมาเป็นเวลานานมาก แต่เขาไม่คิดเลยว่าพายุมิติจะฉีกเปิดที่นี่

อย่างไรก็ตามมีพายุมิติด้านหน้าของเขา แม้ว่าเขาต้องการผ่านรอยแยกและกลับสู่โลกเซียน เขาก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้นัก

สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังมากกว่านี้คือวัตถุเทพที่มีรูปทรงเหมือนหอคอนนั้นไม่สนใจพายุมิติทำลายล้างที่น่ากลัว ไม่นานมันก็ไปถึงรอยแยกมิติอย่างรวดเร็ว

“บ้าเอ้ย ! ” ชายหนุ่มโกรธจนหน้าแดง เขาส่งพลังโจมตีไปยังตาพายุเพื่อหวังที่จะหยุดไม่ให้หอคอยออกไปได้ แต่การโจมตีของเขาไม่อาจทำอะไรมันได้เลย มันทำให้พายุด้านหน้าของเขาทรงพลังและรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น ทำให้เขาต้องถอยออกไป

ท้ายที่สุด หอตอยอนัตตาก็พุ่งทะลุออกไปและหายไปภายใต้สายตาที่ไม่เต็มใจของชายหนุ่ม