เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) - ตอนที่ 1968 องค์ชายเก้า

ตอนที่ 1968: องค์ชายเก้า

ข้อเสนอแนะที่น่าประหลาดใจของเจี้ยนเฉินทำให้ทุกคนต้องตะลึง แม้แต่ราชาศักดิ์สิทธิ์ก็ยังประหลาดใจอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นานผู้อาวุโสทุกคนที่วิงวอนขอชีวิตให้มู่กูก็ยินดี

สำหรับพวกเขา การปกป้องตระกูลเทียนหยวนหนึ่งหมื่นปีนั้นไม่มีอะไรเทียบได้กับชีวิตของมู่กู

ราชาเทพทุกคนมีชีวิตอยู่เป็นเวลานาน ใครจะรู้ว่าพวกเขามีชีวิตอยู่มากี่หมื่นปี ? เป็นผลให้เวลาหนึ่งหมื่นปีเป็นเวลาสั้นเกินไปในสายตาของพวกเขา

ในที่สุดเจ้าสำนักก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจเช่นกัน แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าอับอายและน่าขายหน้าเป็นอย่างมากสำหรับราชาเทพที่จะคุ้มครองตระกูลของขั้นเหนือเทพเป็นเวลาหมื่นปี ความอับอายและความอัปยศอดสูนั้นไม่มีอะไรเทียบได้กับชีวิตของมู่กู

ยิ่งกว่านั้นขั้นเหนือเทพคนนี้ไม่ใช่ขั้นเหนือเทพทั่วไป แต่เป็นคนที่มีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษและสามารถท้าทายผู้ที่ได้รับการจัดอันดับหนึ่งในป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพ

เมื่อขั้นเหนือเทพเช่นนี้กลายเป็นราชาเทพ เขาจะสามารถไปถึงบัลลังก์ราชาเทพได้แน่นอน เขาอาจสามารถท้าทายผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นได้ในขณะที่ตัวเองเป็นราชาเทพ

การดูแลตระกูลขั้นเหนือเทพสูงสุดเช่นนี้เป็นเวลาหมื่นปีไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องที่น่าอับอาย

“ผู้อาวุโสมู่ หยุดลังเล เห็นด้วยเถอะ”

ราชาเทพหลายคนรวมถึงเจ้าสำนักต่างก็กระตุ้นมู่กูอย่างลับ ๆ

บนสนามประลอง มู่กูยืนหน้าซีดไม่หวั่นไหว เขามืดมนเมื่อเขาจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความงุนงง เขาย่อมได้ยินข้อความมากมายจากเหล่าผู้อาวุโสเป็นธรรมดา แต่การให้ราชาเทพผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขาไปคุ้มครองตระกูลของคนอื่นเป็นเวลาหมื่นปีเป็นสิ่งที่ยากมากที่จะยอมรับได้

ผู้อาวุโสมู่ยืนอยู่บนสนามประลอง เขาใช้ความคิดอยู่นานมาก เขาอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ในท้ายที่สุด เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองบรรพชนของสำนักจิตวิญญาณปฐพี

บรรพชนของสำนักจิตวิญญาณปฐพียืนห่างกันอย่างสงบ เขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เลย

ในท้ายที่สุด ผู้อาวุโสมู่มองเจี้ยนเฉินอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขามองไปที่คนซึ่งเป็นเพียงขั้นเหนือเทพ แต่มีความกล้าหาญในการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่จนเขาไม่สามารถสู้ได้ เขาถอนหายใจอย่างหมดหวังก่อนจะพูดด้วยความเสียใจ “ข้าจะคุ้มครองตระกูลของเจ้าเป็นเวลาหมื่นปี”

ประโยคสั้น ๆ กลับต้องพลังงานจำนวนมากสำหรับมู่กูในการพูด ดูเหมือนว่าเขาจะห่อเหี่ยวหลังจากพูดประโยคดังกล่าว ราวกับว่าเขาได้สูญเสียจิตวิญญาณของเขา เขาสลดใจอย่างแท้จริง

“เนื่องจากความข้องใจได้รับการแก้ไขแล้วก็ถึงเวลาที่เราต้องไป ซางตู ไว้เราคุยกันทีหลัง” ราชาศักดิ์สิทธิ์กล่าวกับบรรพชนของสำนักจิตวิญญาณปฐพี

บรรพชนของสำนักจิตวิญญาณปฐพีป้องมือแสดงความเคารพราชาศักดิ์สิทธิ์ หลังจากคุยกันเล็กน้อย เขาก็กล่าวอำลากับราชาศักดิ์สิทธิ์

หลังจากนั้นราชาศักดิ์สิทธิ์และเจี้ยนเฉินก็ปีนกลับขึ้นไปบนรถม้าและทะยานออกไปภายใต้สายตาของเหล่าผู้อาวุโสและสาวกหลายคน

ผู้อาวุโสมู่ไม่ได้ไปกับพวกเขา เขาจะลงหลักปักฐานในตระกูลเทียนหยวน หลังจากเขาจากไปและเขาจะคุ้มครองตระกูลเทียนหยวนเป็นเวลาหมื่นปี เขาจึงต้องการสะสางเรื่องที่เขาต้องดูแลก่อนที่เขาจะจากไป

“มู่กูไปหาข้าที่ห้อง” บรรพชนพูดกับมู่กูก่อนที่จะล่องลอยไป

บนยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาของสำนักจิตวิญญาณปฐพี พลังงานดั้งเดิมได้ก่อตัวเป็นหมอกที่โค้งอยู่บนยอดภูเขา บดบังมันทำให้ดูเหมือนว่ามันไปถึงก้อนเมฆ

ยอดเขานี้เป็นสัญลักษณ์ของแก่นแท้ของสำนักจิตวิญญาณปฐพีเช่นเดียวกันก็ยังเป็นกระดูกสันหลังที่ช่วยสนับสนุนสำนักให้เจริญรุ่งเรือง

มันเป็นที่ที่บรรพชนของสำนักจิตวิญญาณปฐพีบ่มเพาะ

ในขณะนี้ บรรพชนของสำนักจิตวิญญาณปฐพียืนอยู่บนหน้าผาบนยอดเขา เขาจ้องมองไกลออกไปอย่างลึกซึ้งในขณะที่สายลมพัดผ่าน ทำให้ผมสีเงินและเสื้อผ้ายาวของเขาพลิ้วไหว

ข้างหลังเขามีเจ้าสำนักคนปัจจุบันและมู่กูที่ท้อแท้ยืนอยู่

“มู่กู เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงบังคับให้เจ้าแพ้ ? ” บรรพชนที่ยืนหันหลังพูดอย่างสงบ

อย่างไรก็ตามเสียงสงบก็เต็มไปด้วยความรู้สึกหมดหนทาง

“ตอนแรกข้าก็ไม่รู้มาก่อน แต่ข้าเข้าใจหลังจากนั้น เป็นเพราะผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นที่อยู่เบื้องหลังเจี้ยนเฉินนั้นทรงพลังมาก” มู่กูกล่าว

“บรรพชน ท่านรู้จักตัวตนของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นที่อยู่เบื้องหลังเจี้ยนเฉินหรือไม่ ? ” เจ้าสำนักถาม

บรรพชนของสำนักจิตวิญญาณปฐพีถอนหายใจ “ข้าไม่รู้ว่าผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นที่อยู่เบื้องหลังเจี้ยนเฉินคือใคร แต่นางไม่ใช่คนที่สำนักจิตวิญญาณปฐพีของเราสามารถทำให้ขุ่นเคืองได้ นางมีพลังมากมหาศาล ท่าทางที่เรียบง่ายของนางสามารถทำลายสำนักจิตวิญญาณปฐพีของเราได้ในพริบตา”

ขณะที่พูด บรรพชนก็อดไม่ได้ที่จะคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อน

ย้อนกลับไปตอนที่เขาฝึกบ่มเพาะในห้องลับ หญิงสาวสวยในชุดขาวปรากฏตัวต่อหน้าเขาเงียบ ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าผู้หญิงคนนั้นได้ปล่อยพลังแห่งการมีอยู่ออกมาและเตือนเขา เขาอาจจะไม่ได้รู้ว่ามีคนบุกรุกเข้ามาในห้องลับที่ปกคลุมด้วยค่ายกลแม้ว่าเขาจะเสียชีวิตไป

แม้ว่าผู้หญิงคนนนั้นไม่ได้แตะต้องเขา แต่พลังแห่งการมีอยู่ของนางนั้นทรงพลังมากจนบรรพชนยังคงจำเหตุการณ์ได้เหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

เขาจะไม่มีวันลืมพลังแห่งการมีอยู่นั้น เขาไม่สามารถต้านทานพลังนั้นได้เลยราวกับว่าเขายืนอยู่ต่อหน้าขั้นบรรพกาล เขารู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอเหมือนกับมดตัวน้อย

เขามั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นมีพลังอันน่าสะพรึงกลัว นางสามารถกำจัดสำนักจิตวิญญาณปฐพีได้ด้วยการโจมตีที่เรียบง่าย

สำนักจิตวิญญาณปฐพีของเขาไม่สามารถที่จะล่วงเกินผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังเช่นนี้ได้

ทั้งผู้อาวุโสมู่และเจ้าสำนักคนปัจจุบันต่างตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของบรรพชน

พวกเขาเคยได้ยินว่ามีผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นอยู่เบื้องหลังเจี้ยนเฉิน แต่พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่านางมีพละกำลังที่น่ากลัวจนแม้แต่บรรพชนของพวกเขาก็ยังรู้สึกผวา

“ตอนนี้เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ” ความขมขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบรรพชน เขาพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เราไม่สามารถทำให้คนที่อยู่เบื้องหลังเจี้ยนเฉินขุ่นเคืองใจ แต่เรายังต้องรักษาเกียรติยศของเราไว้ ถ้าเราให้โดยตรง มันจะทำลายชื่อของเราถ้าข่าวเรื่องนี้แพร่ออกไป นี่คือเหตุผลที่ข้าต้องการให้เจ้ายอมแพ้เจี้ยนเฉินในการต่อสู้ต่อหน้าทุกคน ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่เจี้ยนเฉินจะได้คำอธิบายที่เขาสมควรได้รับ แต่ผู้เชี่ยวชาญที่อยู่เบื้องหลังเขาก็จะไม่โกรธเคือง และเราจะสามารถรักษาเกียรติยศของเราไว้ได้”

“แม้ว่ามันจะไม่ใช่เรื่องที่ดีหากราชาเทพแพ้ขั้นเหนือเทพ แต่เจี้ยนเฉินก็เคยเอาชนะราชาเทพในภาคเหนือมาแล้ว เขามีความแข็งแกร่งพอที่จะท้าทายอันดับหนึ่งในป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพ การพ่ายแพ้ต่อขั้นเหนือเทพเช่นเขาไม่มีอะไรน่าอับอายเลย”

“มู่กู ไปเก็บสัมภาระของเจ้าให้เรียบร้อย เมื่อพร้อมแล้วให้ออกเดินทางไปคุ้มครองตระกูลเทียนหยวนเป็นเวลาหมื่นปี”

“ขอรับ บรรพชน” มู่กูกล่าวอย่างสุภาพ เขารู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมบรรพบุรุษถึงสั่งให้เขายอมแพ้ในการต่อสู้กับเจี้ยนเฉิน

เรื่องกลับกลายเป็นว่าผู้เชี่ยวชาญที่สามารถทำลายสำนักจิตวิญญาณปฐพีได้อย่างง่ายดายคอยหนุนหลังเจี้ยนเฉิน ไม่แปลกใจที่บรรพชนได้ตัดสินใจเช่นนั้น

หลังจากที่เจ้าสำนักและมู่กูจากไปแล้ว บรรพชนก็ยืนอยู่บนขอบหน้าผาด้วยความคิดชั่วครู่หนึ่ง หลังจากนั้น มีชิ้นส่วนของหยกปรากฏขึ้นทันทีในมือของเขาด้วยการเคลื่อนไหวเดียว

เขาใช้พลังแห่งวิญญาณในการแกะสลักค่ายกลลงบนชิ้นส่วนของหยก ครู่หนึ่งต่อมา ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่ระยะไกลและโบกมือ โยนชิ้นส่วนหยก

ทันใดนั้นชิ้นส่วนของหยกก็เปลี่ยนเป็นแสงสีขาวและพุ่งออกไปด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ มันหายไปทันที

ชายวัยกลางคนหลายคนปรากฏตัวเงียบ ๆ ลึกเข้าไปในภูเขาหยินเจ็ดทลายที่ปกคลุมด้วยหมอก พวกเขาลอยอยู่ในอากาศขณะที่จ้องมองลงมาด้วยใบหน้าที่มืดมน

ภูเขาเบื้องล่างพังทลายลง มีเศษหินทุกที่และมันดูเละเทะมาก

ในซากปรักหักพัง มีคนจำนวนมากที่สามารถเห็นได้ชัดเจนว่านอนกองอยู่บนพื้นดิน

แม้ว่าพวกเขาจะตายไปแล้ว แต่พลังแห่งการมีอยู่อันแข็งแกร่งยังคงรั่วไหลออกมาจากร่างกายของพวกเขา ก่อนที่พวกเขาจะตายพวกเขาเป็นราชาเทพช่วงปลาย.

“ใคร ? ใครกันที่ทำแบบนี้ ? ใครขโมยดอกไม้แห่งวิถีของข้า ? ” ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมสีม่วงและสีทองที่อยู่ข้างหน้าสุดจ้องมองลงมาอย่างเย็นชา เขากัดฟันพูดอย่างโกรธแค้น

ชายวัยกลางคนคือองค์ชายเก้าแห่งจักรวรรดิตะวันโลหิต !

“องค์ชายเก้า ข้าส่งคนไปสอบสวนแล้ว แต่สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น มันต้องใช้เวลาสักครู่เพื่อค้นหาบางสิ่ง อย่างไรก็ตาม ข้าเชื่อว่าเราจะได้เบาะแสในไม่ช้า” ราชาเทพกล่าวอย่างระมัดระวังจากด้านหลังเองค์ชายเก้า

“เร่งการสืบสวนให้เร็วขึ้น ข้าอยากรู้เกี่ยวกับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นในระยะเวลาที่สั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หึ ถ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นแล้วจะทำไม ? เขาได้ยึดดอกไม้แห่งวิถีของข้าไป” สายตาขององค์ชายเก้าเย็นยะเยือก เขามาถึงจุดสูงสุดของราชาเทพและอยู่ห่างจากขอบเขตตั้งต้นเพียงไม่กี่ก้าว

เดิมทีเขาจะสามารถผ่านขั้นตอนนี้ได้อย่างง่ายดายโดยใช้ดอกไม้แห่งวิถี และเขาจะไม่ต้องเสียเวลาสำหรับมันมากไป

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ดอกไม้แห่งวิถีถูกช่วงชิงไป มันจะนำพาเขาไปสู่ขอบเขตตั้งต้น

ในขณะนี้ แผ่นหยกสีขาวพุ่งผ่านอากาศมาถึงข้างหน้าองค์ชายเก้า

องค์ชายเก้าจ้องชิ้นหยกอย่างสงบนิ่งและจับมันช้า ๆ เขากล่าวว่า “นี่อาจมาจากผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น ดูเหมือนว่ามันมาจากผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นจากจักรวรรดิจันทราสวรรค์ หากมองไปยังทิศทางที่มันมา มันควรมาจากคนของสำนักจิตวิญญาณปฐพี”

“องค์ชายเก้า บรรพชนของสำนักจิตวิญญาณปฐพีได้ส่งแผ่นหยกมา เขารู้อะไรรึ ? ” หนึ่งในคนที่อยู่ข้างหลังองค์ชายเก้าถาม

“ข้าหวังเช่นนั้น” องค์ชายเก้าพูดอย่างเยือกเย็นก่อนที่จะขยายสัมผัสทางวิญญาณของเขาเข้าไปในแผ่นหยก

ในไม่ช้า เขาก็มองดูเนื้อหาทั้งหมดและแสงเย็นก็กระพริบผ่านดวงตาของเขา เขาบดขยี้แผ่นหยกและพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “เราต้องไปแคว้นตงอันแห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน”

เจี้ยนเฉินเดินทางตรงกลับสู่ตระกูลเทียนหยวน ทันทีที่เขากลับมา,เขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าบรรยากาศของตระกูลดูเหมือนทุกคนจะกระปรี้กระเปร่าและเต็มไปด้วยความสุขอย่างยิ่ง

“ท่านผู้นำ ในที่สุดท่านก็กลับมา ซีหยูตัดผ่านและกลายเป็นขั้นเหนือเทพ ! ” โม่หลิงเห็นเจี้ยนเฉินจากระยะไกลและรีบวิ่งไปด้วยความตื่นเต้นทันที

ตระกูลเทียนหยวนมีขั้นเหนือเทพเพิ่มขึ้นมาอีกคน มันเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การฉลอง

นี่เป็นเพราะในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนในปัจจุบัน ขั้นเหนือเทพเป็นผู้ปกครองสูงสุดของแคว้น

“ซีหยู !” ทันทีที่มีการพูดถึงซีหยู เจี้ยนเฉินก็อดคิดไม่ได้ที่จะนึกถึงกล่องปักที่เขามอบให้กับองค์หญิงไทอันในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในภาคเหนือ

“มันนานมากแล้วแต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ ข้าสงสัยว่าการคาดเดาของข้าผิด หรือว่าองค์หญิงยังไม่ได้มอบกล่องให้กับจักรพรรดิซีหรือจักรพรรดินี” เจี้ยนเฉินคิด