เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) - ตอนที่ 1930 - ภาคเหนือ

ตอนที่ 1930 – ภาคเหนือ

ผู้หญิงที่ชื่อเทียนซวงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นเมื่อนางเห็นว่าสีหน้าของนางฟ้าเฮายู่ได้เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน นางถามด้วยความสับสน “พี่สาวเฮายู่เกิดอะไรขึ้นที่ทำให้เจ้าตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ? ข้าไม่เคยเห็นท่านแสดงสีหน้าแบบนี้มาก่อนเลย”

ขณะที่นางพูด นางก็ยืนขึ้นและยื่นนิ้วเรียวยาวไปทางส่วนลึกของพระราชวัง

ด้วยเหตุนั้น ลำแสงก็พุ่งลงมาในทันทีจากบริเวณที่ต้องห้ามในส่วนลึกของพระราชวัง มันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะมาถึงตรงหน้าเทียนซวงในพริบตา

มันเป็นแผ่นหยกสีขาวที่มีความกว้างเพียง 30 เซนติเมตร จารึกที่ซับซ้อนและลึกซึ้งนั้นกระพริบอยู่บนมันพร้อมกับเศษเสี้ยวของพลังงานโลก มันครอบครองพลังแห่งกฎ

แผ่นอาคมเส้นทางสวรรค์เป็นวัตถุเทพ แม้กระทั่งขอบเขตตั้งต้นจำนวนที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็มีเพียงแค่วัตถุเซียนจำนวนไม่มาก ดังนั้นคุณค่าของวัตถุเทพจึงปรากฏอย่างชัดเจน

แม้ว่าแผ่นอาคมเส้นทางสวรรค์จะเป็นเพียงวัตถุเทพประเภทสนับสนุน แต่คุณค่าของมันก็ยังคงน่าตกตะลึง ในบางครั้งมันก็มีประโยชน์มากกว่าวัตถุประเภทโจมตีหรือป้องกัน

การใช้ประโยชน์จากแผ่นอาคมเส้นทางสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการส่งผ่านผู้คนไปยังสถานที่ที่ห่างไกลมาก ตราบใดที่บางคนมีแผ่นอาคมเส้นทางสวรรค์ พวกเขาจะสามารถไปถึงที่ใดก็ได้บนที่ราบ มันมีพลังในการขนส่งผู้คนข้ามที่ราบ

อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนย้ายข้ามที่ราบในแต่ละครั้งจะมีค่าใช้จ่ายสูงมาก

แม้แต่ราชาเทพก็ไม่สามารถแบกรับค่าใช้จ่ายเช่นนั้นได้

“พี่สาว นี่เป็นเหรียญผลึกสามสี” เทียนซวงส่งแผ่นอาคมเส้นทางสวรรค์ให้นางฟ้าเฮายู่ แล้วนางยังมอบเหรียญผลึกสีชมพูที่ส่องประกายสามสีแก่นางฟ้าเฮายู่ด้วย

นางฟ้าเฮายู่รับแผ่นอาคมและวางเหรียญผลึกไว้ตรงกลาง พลันแผนที่ขนาดใหญ่ซึ่งเป็นภาพมายาก็ปรากฏขึ้นจากจานค่ายกล

แผนที่ภาพมายาครอบคลุมพื้นที่ห้าภูมิภาคของที่ราบเมฆาอย่างสมบูรณ์ จากแผนที่ภาพมายาเราสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามหาสมุทรที่ไม่มีขอบเขตแบ่งห้าภูมิภาค

พลังงานการส่งตัวปรากฏขึ้นและนางฟ้าเฮายู่หายตัวไปจากสวนลอยฟ้า ทิ้งภาคเหนือไว้ผ่านแผ่นอาคม

การต่อสู้ระหว่างอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนและลัทธิปิศาจชั้นฟ้ายังคงดำเนินต่อไปในภาคใต้ของที่ราบเมฆา ในถ้ำที่มืดสลัวไกลจากสนามรบ เจี้ยนเฉินนอนอย่างไร้พลังอยู่บนพื้นที่เปียกชื้นและหนาวเย็น การใช้พลังจิตวิญญาณทำให้เขารู้สึกเวียนศีรษะและเกือบหมดสติไปหลายครั้ง

อย่างไรก็ตาม เขาทนทุกอย่างในขณะที่เขากัดฟันของเขา

“หย่าซีเหลียน ร่างกายของเจ้าอ่อนแอเกินไป เจ้าไม่มีทางที่จะอดทนต่อพลังงานนี้ได้” เจี้ยนเฉินกัดฟันพูดในขณะที่เขาพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อถ่วงเวลา

หย่าซีเหลียนยิ้มเมื่อนางมองเจี้ยนเฉินอย่างยั่วยวน “ น้องชายตัวน้อย เจ้าไม่ต้องกังวลกับพี่สาว ในฐานะจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง ข้ามีวิธีจัดการกับปัญหานี้โดยธรรมชาติอยู่แล้ว เจ้าเคยได้ยินเรื่องความสมดุลของหยินและหยางหรือไม่ ? ”

“ แต่มันไม่สำคัญว่าถ้าเจ้าจะเคยได้ยินมาก่อนหรือไม่ ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นความสุขของความสมดุลของหยินและหยางในไม่ช้า ข้ารับประกันคุณว่าเจ้าจะตกหลุมรักมันอย่างลึกซึ้ง”

หย่าซีเหลียนวางเจี้ยนเฉินเบา ๆ นางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเลือดอย่างช้า ๆ กับเจี้ยนเฉิน เมื่อนิ้วสีขาวนุ่มและเรียวของนางสัมผัสกับผิวหนังของเจี้ยนเฉิน เขารู้สึกว่ามันเหมือนไฟฟ้าช็อต

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเพียงแค่การสัมผัสทางผิวหนัง แต่เมื่อหย่าซีเหลียนทำเช่นนั้น ไม่อยากจะเชื่อว่ามันน่าพอใจ

“ วิธีการบ่มเพาะของข้าแตกต่างกัน แม้แต่ความสมดุลของหยินและหยางก็ไร้ประโยชน์ เจ้าสามารถสร้างสมดุลพลังงานทั้งหมดในโลกผ่านทางนั้นได้หรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินพยายามอย่างต่อเนื่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของนาง

“ฮิฮิ เราจะรู้ได้อย่างไรถ้าเราไม่ลอง? ถ้ามันใช้งานไม่ได้ ข้าจะยอมแพ้แล้ว” หย่าซีเหลียนกระพริบตา การกระทำทั้งหมดของนางมีประสิทธิภาพอย่างยิ่งต่อมนุษย์ แม้แต่ผู้ที่มีความตั้งใจแน่วแน่ก็ยังต้องดิ้นรนเพื่อต่อต้านมัน นางพูดอย่างเย้ายวนว่า “น้องชายตัวน้อย เจ้ากำลังพยายามอย่างหนักที่จะทำให้ข้าผิดหวัง ข้าไม่งดงามงั้นหรือ ? ”

หย่าซีเหลียนบิดตัวเบา ๆ บนร่างของเจี้ยนเฉิน ในขณะที่เสื้อผ้าของนางหลุดออกจากร่างกายช้า ๆ เผยให้เห็นผิวสีขาวผ่องราวหิมะของนาง

เจี้ยนเฉินกัดลิ้นของเขาอย่างหนัก มันถูกทำให้กลายเป็นเนื้อสับ ภายใต้แรงดึงดูดและยั่วยวนของหย่าซีเหลียน เขาเป็นเหมือนเรือลำเล็ก ๆ ในทะเลที่ถูกโหมกระหน่ำซึ่งสามารถจมลงได้ทุกเวลา

ในไม่ช้า หย่าซีเหลียนก็เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์บนร่างกาย เรือนร่างที่มีเสน่ห์ของนางถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดจด นางยืนขึ้นและหัวเราะคิกคัก “น้องชายตัวน้อย ข้างดงามหรือไม่ ? ”

เจี้ยนเฉินถอนหายใจ เมื่อสถานการณ์พัฒนาไปมากแล้วมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพยายามถ่วงเวลา เขารู้ว่าหย่าซีเหลียนกำลังจะเดินหน้าต่อไปกับเขา

เมื่อเจี้ยนเฉินจมลงสู่ความสิ้นหวัง ดวงตาของเขาก็หรี่แคบลง เขาจ้องมองอยู่เบื้องหลังหย่าซีเหลียน

หญิงสาวสวยในชุดสีขาวปรากฏตัวขึ้นเงียบ ๆ ในเวลานั้น

ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ ขณะที่นางยิ้มบาง ๆ นางยืนกอดอกของนางขณะที่นางเอามือท้าวคางของนาง นางจ้องไปที่ฉากรัญจวนด้วยความสนใจอย่างมาก

การดำรงอยู่ของผู้หญิงคนนั้นเป็นเหมือนอากาศอย่างสมบูรณ์ แม้ว่านางจะอยู่ใกล้กับหย่าซีเหลียนมาก แต่ หย่าซีเหลียนก็ยังไม่รู้สึกถึงนางเลย

อย่างไรก็ตาม เมื่อเจี้ยนเฉินเห็นผู้หญิงคนนั้นในที่สุดเขาก็ปลดปล่อยความโล่งใจ เขาพูดอย่างไร้พลัง “ในเมื่อเจ้ามา ทำไมไม่ทำอะไรเลย เจ้าคิดว่าเจ้ายังอยู่ในอารมณ์ที่จะรับชม” ด้วยสิ่งนี้เจี้ยนเฉินดูเหมือนจะสูญเสียพลังทั้งหมดของเขา ศีรษะของเขาเอียงไปด้านข้างและเขาก็หมดสติ

“อะไร ? ใครมา ? ” เมื่อหย่าซีเหลียนซึ่งเพิ่งจะเริ่มซึมซับแก่นแท้ของเจี้ยนเฉินและได้ยินคำพูดที่ไม่มีความหมายของเขา นางก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง นางมองไปข้างหลังอย่างไม่รู้ตัว

เมื่อนั้น สีหน้าของนางก็ซีดทันทีในขณะที่นางตกใจ

“จะ-เจ้าเป็นใครหรือ ? ” หย่าซีเหลียนร้องออกมา จริง ๆ แล้วนางไม่รู้สึกว่ามีผู้หญิงอีกคนยืนอยู่ข้างหลังนาง

นางฟ้าเฮายู่ยิ้มบาง ๆ นางส่ายหน้าด้วยความสงสารอย่างมาก “ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ข้าเกือบจะได้เห็นฉากที่น่าสนใจ แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะทำให้ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าเขาดูเหมือนเป็นคนธรรมดาจริง ๆ จนถึงทุกวันนี้เมื่อมีบางสิ่งที่ยอดเยี่ยมนี้นำเสนอต่อเขา”

หย่าซีเหลียนกลายเป็นเคร่งขรึมอย่างที่สุด นางพลันเรียกชุดพลังงานมาปกปิดร่างกายของนางทันที นางต้องการหนีโดยฉับพลัน

นางไม่ได้โง่ ไม่มีราชาเทพคนไหนที่ปรากฏอยู่ข้างหลังนางได้โดยที่นางไม่สังเกตเห็น ผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นเป็นแน่

ทันทีที่นางคิดว่าผู้หญิงตรงหน้านางเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น หย่าซีเหลียนก็ตกตะลึง นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นอยู่เบื้องหลังเจี้ยนเฉิน

“เจ้าเป็นนางคณิกาตัวน้อย ไม่ใช่ว่าเจ้าชอบอวดร่างกายของเจ้าหรอกหรือ ? เนื่องจากเจ้าชอบทำสิ่งนั้นเป็นอย่างมาก ข้าจะทำให้เจ้าทำจนเจ้าเบื่อ” นางฟ้าเฮายู่ยิ้มอย่างดูถูก ยกเว้นรอยยิ้มของนางค่อนข้างเย็นชา

นางเหยียดนิ้วของนางและยิงพลังแห่งกฎเข้าสู่ร่างกายของหย่าซีเหลียนเพื่อปิดกั้นการบ่มเพาะทั้งหมดของนาง เสื้อผ้าที่ปรากฏตัวขึ้นจากพลังงานแตกสลายไปในทันที

หลังจากนั้น ลำแสงจันทร์ขยายออกจากด้านหลังนางฟ้าเฮายู่กลายเป็นขอบเขตที่เชื่อมโยงร่างของหย่าซีเหลียน มันตรึงนางไว้อย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้น นางฟ้าเฮายู่ก็หายตัวไปพร้อมแผ่นอาคมเส้นทางสวรรค์พร้อมกับเจี้ยนเฉินและหย่าซีเหลียน

ตั้งแต่ต้นจนจบ หย่าซีเหลียนไม่สามารถต้านทานได้เลย นางถูกจับอย่างง่ายดาย

ต่อหน้านางฟ้าเฮายู่ นางไม่มีความสามารถในการหลบหนี

การต่อสู้บนเวทีหลายเวทียังคงดำเนินต่อไปด้วยความรุนแรงในเมืองหลวงของจักรวรรดิ เสิ่นเตา มีคนดูอยู่นับไม่ถ้วน

ในขณะนี้ มิติตรงหน้าเวทีได้บิดอย่างกะทันหันและนางฟ้าเฮายู่ได้ปรากฏตัวขึ้นที่นั่น

ในเวลาเดียวกัน หย่าซีเหลียนและเจี้ยนเฉินที่หมดสติก็ปรากฏตัวที่นั่นเช่นกัน

ลูกบอลแสงจันทร์ที่อ่อนโยนล้อมรอบเจี้ยนเฉิน มันครอบคลุมร่างกายของเขาอย่างสมบูรณ์ เป็นผลให้คนอื่นไม่สามารถมองเห็นเขา

สำหรับหย่าซีเหลียน นางฟ้าเฮายู่ได้ผูกมัดร่างของนางไว้เท่านั้น ดังนั้นไม่เพียงแต่นางจะตรึงให้เคลื่อนที่ไม่ได้ แต่การบ่มเพาะของนางก็ถูกปิดผนึกด้วยเช่นกัน นางเปิดเผยร่างกายเปลือยเปล่าต่อหน้าทุกคน

โดยปกติแล้ว รูปร่างหน้าตาของนางดึงดูดความสนใจของทุกคนในเมืองหลวง เมื่อพวกเขาเงยหัวขึ้นไปบนฟ้า สายตาของพวกเขาทั้งหมดก็รวมตัวกันบนร่างของหย่าซีเหลียน หลายคนแสดงความปรารถนาอย่างแรงกล้า

ทว่านางฟ้าเฮายู่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นเกือบจะไม่ได้รับความสนใจเลยซึ่งหาได้ยากมาก

หย่าซีเหลียนโกรธและอับอาย นางรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าสายตาที่จ้องมองมาอย่างนับไม่ถ้วนเป็นเปลวไฟกำลังลุกไหม้กวาดไปทั่วร่างกายของนางอย่างไม่เกรงกลัว เป็นเหตุให้ใบหน้าอันงดงามของนางมืดครึ้มอย่างสมบูรณ์

อย่าลืมว่า การเปิดเผยร่างกายให้ใครคนหนึ่งดูมีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับการเปิดเผยให้ฝูงชนจำนวนมากดู

ตอนนี้ นางเปลือยเปล่าราวเด็กแรกเกิด ทำให้ผู้คนนับล้านได้สังเกตและชื่นชมนางในขณะที่พวกเขาพอใจอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น บางคนในกลุ่มนี้ไม่ได้มีสำคัญ เป็นเหมือนมดในสายตาของนาง

การแข่งขันจำนวนมากบนเวทีได้รับผลกระทบด้วยซ้ำ คู่แข่งหยุดการต่อสู้ที่ดุเดือดและเงยหน้าขึ้นมองอย่างตะลึง

“นางฟ้าเฮายู่ เจ้าพยายามแสดงการละเล่นแบบไหนกัน ? ” เทียนซวงยืนขึ้นจากที่นั่งของนางในสวนลอยฟ้า ขณะที่นางจ้องที่นางฟ้าเฮายู่ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

นางค้นพบว่าพี่สาวของนางกลายเป็นคนที่ไม่คุ้นเคย จริง ๆ แล้วนางทำสิ่งที่แปลกประหลาด

นี่เป็นพี่สาวที่เยือกเย็นและภาคภูมิใจของนางจริง ๆ หรือ ?

“นางคณิกาตัวน้อยชอบอวดเรือนร่างของนางกับผู้ชาย ดังนั้นข้าจึงพานางมาที่นี่ตลอดทางเพื่อที่นางจะได้อวดเรือนร่างของนาง” นางฟ้าเฮายู่เย้ยหยัน นางก้าวออกมาและนำเจี้ยนเฉินผู้ถูกห่อหุ้มด้วยแสงจันทร์ไปที่สวนลอยฟ้า