เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) - ตอนที่ 1879 พิษหรือสมบัติ

ตอนที่ 1879: พิษหรือสมบัติ?

อย่างไรก็ตามไม่นานหลังจากที่เจี้ยนเฉินถูกดอกไม้หลากสีกลืนกินและถูกพิษ ร่างกายของมันก็สั่นอย่างผิดปกติ กลีบขนาดใหญ่ของมันเต็มไปด้วยรอยแตกไม่นาน พิษสีเขียวดำออกมาจากรอยแตก

แควก, แควก, แควก, แควก…

ดอกไม้ส่งเสียงแปลก ๆ ราวกับเจ็บปวด กลีบขนาดใหญ่ล้อมรอบเจี้ยนเฉินสั่นอย่างรุนแรง หลังจากนั้นก็เริ่มดิ้นรน พิษสีเขียวดำทะลักออกมาราวกับน้ำพุ กลีบดอกขนาดใหญ่กระแทกพื้นอย่างแรงและดิ้นอย่างทุรนทุรายและทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนพร้อมกับหลุมขนาดใหญ่

ตูม !

ทันใดนั้นมีเสียงดังและดอกไม้ก็ระเบิด มันถูกทำลายเป็นชิ้น ๆ พิษสีเขียวดำสนิทของมันกระเด็นพุ่งขึ้นไปในอากาศ

พิษมันทรงพลังมากพอที่จะเป็นภัยคุกคามต่อขั้นเหนือเทพ

เมื่อดอกไม้ระเบิด เจี้ยนเฉินที่เพิ่งถูกกินก็ออกมาได้อีกครั้ง มีม่านแสงบางราวกับพระอาทิตย์ เจตจำนงกระบี่ที่ทรงพลังแผ่ออกมาจากตัวของเขา ทำให้ม่านพิษรอบ ๆ กระจายออกไปเล็กน้อย เจี้ยนเฉินจึงต้องบังคับให้มันกลับมา

ด้วยพลังต่อสู้ของเจี้ยนเฉินตอนนี้ การที่จะเขาจะคู่ต่อสู้ในระดับเทียบเท่ากับขั้นเหนือเทพนั้นยากอย่างมาก คราบใดที่เขาไม่ได้เข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขา มันก็ไม่มีใครที่จะมีพลังมากพอที่จะคุกคามเขาได้

“ความแข็งแกร่งของดอกไม้ต้นนี้ถึงขั้นเหนือเทพแล้วและเก่งในการลอบโจมตี เมื่อมันหุบดอกก็ทำให้คนที่ติดไม่สามารถออกไปได้ อาจเป็นไปได้ว่าแม้แต่ขั้นเหนือเทพช่วงกลางก็ยังต้องทรมานเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะรอดออกมาได้ก็ตาม” เจี้ยนเฉินค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบและจ้องมองรอบ ๆ ตัวของเขา ร่างของดอกไม้ถูกทำลายเป็นชิ้นและมีแสงวาบผ่านสายตาของเขา

ในขณะนี้คลื่นพลังงานที่ทรงพลังดึงดูดความสนใจของเจี้ยนเฉิน เขาเดินผ่านพร้อมกับคลื่นมือของเขาระเบิดไปยังซากของดอกไม้ที่เหลืออยู่

ทันใดนั้นมุกสีขาวขุ่นขนาดกำปั้นก็ปรากฏต่อหน้าเจี้ยนเฉิน พลังงานที่บริสุทธิ์และมีประสิทธิภาพไหลเวียนอยู่ภายในอย่างรุนแรง

ตาของเจี้ยนเฉินหรี่ลงทันทีเมื่อเขาเห็นไข่มุก เขาพูดว่า “นี่คือแก่นของดอกไม้”

มีแสงแปลก ๆ กระพริบผ่านดวงตาเจี้ยนเฉิน เขายื่นมือและแกนของมันก็ลอยเข้ามาในมือของเขา

เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วแน่นเมื่อแก่นได้มาอยู่ในมือของเขา เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่มือของเขา มือของเขาสัมผัสกับแก่น ทำให้มือของเขาดำลงอย่างรวดเร็วจากพิษของแก่นที่กำลังลุกลามบนเนื้อที่มือของเขา

“พิษช่างทรงพลังอะไรขนาดนี้” เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความประหลาดใจ เขาโคจรพลังบรรพกาลของเขาและรีดเอาพิษออก แม้แต่มือที่ถูกกัดกร่อนของเขาก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วินาทีมือของเขาก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

ตอนนี้ด้วยการโคจรของพลังบรรพกาล พิษภายในแก่นก็ไม่อาจทำร้ายเจี้ยนเฉินได้อีกต่อไป

มีแสงวาบในดวงตาของเจี้ยนเฉิน เขาจ้องมองแกนกลางในมือของเขาด้วยความสนใจอย่างมากขณะพึมพำ “ความแข็งแกร่งของดอกไม้นั้นเทียบเท่ากับขั้นเหนือเทพช่วงต้น ในขณะที่แกนกลางนี้มีส่วนประกอบทั้งหมดของพลังงาน ถ้าข้าสามารถกำจัดพิษจากภายใน….” ดวงตาของเจี้ยนเฉินเริ่มเปล่งประกาย เขามองไปรอบ ๆ และเห็นพืชชนิดอื่น ๆ โดยรอบ

ไม่นานเจี้ยนเฉินก็เก็บแกนกลางและเดินออกไป

เขาพิจารณาปรับแต่งพลังงานภายในแกนกลางทันทีเพื่อฝึกฝน หลังจากที่มันมีพลังเท่ากับขั้นเหนือเทพช่วงต้น พลังงานภายในนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวที่เทียบได้แม้แต่ยาพลังงานดั้งเดิมขั้นเทพหมื่นปี

อย่างไรก็ตามการฝึกฝนในตอนนี้ของเขาเทียบเท่ากับขั้นเทพเท่านั้น พลังบรรพกาลของเขาสามารถป้องกันพิษจากดอกไม้ได้ แต่ก็ไม่อาจปรับแต่งมันได้

สำหรับความเข้าใจของกฏกระบี่ของเขาซึ่งเท่ากับขั้นเหนือเทพช่วงปลาย มันก็เป็นเพียงแค่ความเข้าใจเท่านั้น มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่จะสามารถทำให้การปรับแต่งพิษในแกนกลาง

ด้วยเหตุนี้เขาจึงพอจะสามารถกำจัดพิษแกนกลางได้

สิ่งที่เจี้ยนเฉินไม่รู้ ในขณะที่เขาฆ่าดอกไม้ มีการปรากฏตัวที่ทรงพลังราวกับทะเลคลั่งเกิดขึ้นอย่างช้า ๆภายในถ้ำขนาดใหญ่ภายในเทือกเขา ขณะที่สิ่งที่ปรากฏนั้นตื่นขึ้นทำให้ทั้งภูเขาสั่นอย่างรุนแรง สิ่งมีชีวิตทั้งหมดหมอบลงและสั่นสะท้านพร้อมกับความกลัวที่อยู่เต็มดวงตาของมัน

“หนึ่งในโคลนของราชาคนนี้ถูกคนนอกสังหาร…” จิตที่ทรงพลังอย่างยิ่งโผล่ออกมาจากถ้ำพร้อมกับการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ดอกไม้ขนาดใหญ่และมีสีสันมากมายค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

ดอกไม้นั้นเหมือนกับดอกไม้หลากสีที่เจี้ยนเฉินฆ่าทิ้ง ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือขนาดของมันและความแตกต่างนั้นก็ค่อนข้างเห็นได้ชัด ดอกไม้ที่เขาฆ่าก่อนหน้านี้กว้างเพียง 10 เมตรเท่านั้น ขณะที่ดอกไม้นี้มีความกว้างหลายร้อยเมตร

“สงบก่อน เราไม่อาจไม่ฟังคำสั่งขององค์ชายเก้า หากคนนอกไม่เข้ามาในอาณาเขตเรา เราก็ไม่อาจโจมตีเขาได้ หากองชายเก้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เจ้าจะเดือดร้อนอย่างหนัก” มีเสียงโบราณดังขึ้น ใบหน้าขนาดใหญ่ปรากฏอยู่เหนือถ้ำ มันเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความชรา

การปรากฏตัวของใบหน้านั้นสามารถมองเห็นได้ชัดจากพลังสีเงินของวิญญาณ

ดอกไม้ขนาดใหญ่แผ่กลิ่นอายสังหารที่ทรงพลัง ท้ายที่สุดมันไม่ได้เดินออกจากถ้ำ มันทำได้แค่สงบสติอารมณ์ “คนนอก ราชาผู้นี้จะรอเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”

“โดยทั่วไปแล้วคนนอกรู้ดีว่าลึกลงมาในเทือกเขานี้เป็นเขตหวงห้าม แม้ว่าคนนอกจะแข็งแกร่ง แต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะมาที่นี่ ฉีเจิ่ง เจ้าต้องละทิ้งความคิดที่จะล้างแค้นให้กับร่างโคลนของเจ้า” เสียงโบราณกล่าว

…

เจี้ยนเฉินเดินลึกเข้ามาในเทือกเขาอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้เขาอยู่ในภูมิภาคทั่วไปของเทือกเขา หมอกพิษที่นี่น่ากลัวเป็นอย่างมาก แม้แต่ขั้นเหนือเทพช่วงกลางก็ไม่อาจอยู่ได้นานเกิน 2 ชั่วยาม

เจี้ยนเฉินสามารถยืนอยู่ได้อย่างปลอดภัยเพียงเพราะความแข็งแกร่งของร่างบรรพกาลของเขาและการป้องกันจากแสงของกฏกระบี่ เป็นผลให้เขาไม่มีความกลัวที่ต้องฝ่าม่านพิษรอบ ๆ ไป

อย่างไรก็ตามการมองเห็นของเขาลดลงจาก 1,000 เมตรเหลือ 500 เมตร

เจี้ยนเฉินไม่ค่อยใช้สัมผัสวิญญาณของเขาในตอนนี้ หมอกพิษนี้มีพลังเกินไป เมื่อเขาปล่อยมันออกมา พิษก็เข้ามารุมล้อมอย่างรวดเร็วทำให้เขาเวียนหัวภายในเวลาไม่กี่วินาที

“ข้าฆ่าพืชปีศาจไปเป็นจำนวนมากรวมถึงสัตว์มีพิษบางส่วนด้วย มันน่าเสียดายที่ข้าไม่ได้แกนมากมาย ข้าไม่รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกันอย่างไงกับพืชที่ถูกข้าทำลายไป พวกมันไม่ได้มีแกนเหมือนกันทั้งหมด ขณะที่สัตว์มีพิษมีแกนอสูร

“ในบรรดาพืชและสัตว์ร้ายที่ข้าฆ่าไปนั้นมีทั้งหมด 9 ตัว มันมีพลังเท่ากับขั้นเหนือเทพ นอกจากสัตว์มีพิษ 3 ตัว ที่เหลือคือพืชมีพิษทั้งหมดและข้าได้แกนพืชเพียง 3 แกนจากพวกมัน” เจี้ยนเฉินกำลังคำนวนอยู่บ้าง แม้ว่าเขาจะไม่พบสมบัติสวรรค์ที่สามารถรักษาวิญญาณได้ตลอดทั้งทาง แต่เขาก็พบสิ่งมีประโยชน์มากมาย

น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวก็คือสัตว์มีพิษและพืชมีพิษทั้งหมดที่เขาฆ่าได้ไม่อาจใส่ในแหวนมิติ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รับแม้แต่ก้อนผลึกแม้แต่ก้อนเดียว