เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) - ตอนที่ 1878 ภูเขาหยินเจ็ดทลาย

ตอนที่ 1878: ภูเขาหยินเจ็ดทลาย

หญิงสาวมนุษย์ที่ถูกรวบรวมมารู้สึกหวาดผวาทันทีเมื่อพวกเขาเห็นกระบี่สายรุ้งที่อยู่บนพื้นและต้องการแก้แค้น หลายคนรู้สึกถึงพลังที่ไหลเข้ามาตามร่างกายของเขา

พวกเขาอาศัยอยู่ที่นี่โดยไม่มีการขัดแย้งใด ๆ พวกเขาไม่เคยเห็นเลือด แม้กระทั่งฆ่าคน

แม้แต่ความคิดที่จะสังหารคนอื่นก็ทำให้พวกเขากลัว

พวกเขายืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานมาก ในที่สุดหญิงสาวคนหนึ่งก็ก้าวหน้าด้วยความเกลียดชังในสายตาของนาง นางดึงกระบี่สายรุ้งขึ้นมาจากพื้นดินและมาถึงด้านหน้าขั้นเทพครอบครัวโม่ นางพูดพลางกัดฟัน “เจ้าช่างเลวนัก กักขังหญิงสาวมากมายที่นี่ เพื่อฆ่าเราพร้อมกับลูกที่กำลังจะเกิด ข้าคิดว่าเราจะได้รับอิสระหลังจากที่เราออกจากที่นี่และเราจะกลับไปใช้ชีวิตของเราได้ที่โลกภายนอก ข้าไม่คิดเลยว่าเราทุกคนจะมีชะตากรรมที่น่ากลัวรออยู่ เจ้าสมควรที่จะตาย”

“มนุษย์อย่างเจ้าทุกคนก็เป็นได้แค่มด แม้ว่าเจ้าจะมีอาวุธในมือ เจ้าก็ไม่อาจทำร้ายเราได้” ขั้นเทพคนหนึ่งมองผู้หญิงคนนี้อย่างดูถูกและแสดงท่าทางไม่ใส่ใจ

มีความเศร้าอยู่เต็มใบหน้าของหญิงสาว นางตะโกนออกมาอย่างดุดันและแทงกระบี่สายรุ้งใส่ขั้นเทพขณะจับมันด้วยสองมือ

แม้แต่การมองของขั้นเทพก็เต็มไปด้วยความดูถูก แต่เขารู้ว่ากระบี่สายรุ้งนั้นทรงพลังอย่างมาก ในฐานะวัตถุเซียนระดับสูง อย่างไรก็ตามคนที่ถือเป็นมนุษย์ ดังนั้นต่อให้ใช้พลังของวัตถุเซียนระดับสูงเพียงอย่างเดียว การจะแทงเข้าไปในร่างกายของเขาก็เป็นไปไม่ได้

นี่เป็นเพราะมนุษย์ไม่ได้มีพลังมากนัก

อย่างไรก็ตามมันไม่ได้เป็นดั่งสิ่งที่เขาคาด เมื่อกระบี่สายรุ้งแทงมาที่เขา ปราณกระบี่ก็พุ่งออกมาพร้อมกับตัดเขาเป็นชิ้น ๆ ราวกับว่าร่างกายของขั้นเทพเป็นดั่งกระดาษ

หญิงสาวที่ถือกระบี่สายรุ้งไม่รู้สึกถึงแรงต้านเลย กระบี่แทงเข้าที่อกของเทพพร้อมกับทะลุไปอีกด้าน เลือดไหลออกมาจากตัวของเขา

ขั้นเทพได้หันมามองเจี้ยนเฉินที่อยู่ข้างๆเขาอย่างยากลำบาก เขากำลังจะเปิดปากพูดอะไรสักอย่าง แต่เขาก็ไม่อาจทำได้ แสงในดวงตาของเขาจางหายไปอย่างรวดเร็วและกลายเป็นหมองหม่น ร่างกายของเขาล้มลงขณะที่เขายังคงอยู่ในท่าเดิม

ปราณกระบี่เส้นหนึ่งแล่นเข้าไปในหัวของเขา ขณะที่กระบี่สายรุ้งแทงเข้าไปในร่างกายของเขา มันก็กำจัดวิญญาณของเขาทันที

ความตายของขั้นเทพทำให้อาวุโสจากครอบครัวโม่หน้าซีด มีความสิ้นหวังอยู่เต็มดวงตาของเขา

พวกเขาเข้าใจโดยตามปกติว่าคนที่ฆ่าขั้นเทพไม่ใช่หญิงมนุษย์ แต่เป็นเจี้ยนเฉิน หากไม่ใช่เพราะความช่วยเหลืออย่างลับ ๆ ของเจี้ยนเฉิน มันเป็นไปไม่ได้ที่จะยกกระบี่ด้วยพลังของมนุษย์อย่างนาง

แม้ว่ากระบี่จะมีความกว้างเพียง 3 นิ้วและยาว 130 เซนติเมตร แต่มันก็มีน้ำหนักหลายสิบตัน

หลังจากนั้นขั้นเทพคนอื่นของครอบครัวโม่ก็ประสบชะตากรรมเดียวกัน ผู้หญิงทุกคนใช้กระบี่สายรุ้งแทงพวกเขา วิญญาณของพวกเขาก็ถูกจำกัดโดยไม่อาจหลบหนีได้

เจี้ยนเฉินปล่อยทุกคนออกจากวัตถุมิติหลังจากจัดการเรื่องนี้แล้ว เขาหยิบเหรียญผลึกระดับต่ำออกจากแหวนมิติของเทพและให้คนเหล่านี้ปักหลักในเมืองหลักของแคว้นตงอัน ในเวลาเดียวกันเขาก็ติดต่อกับคนในตระกูลเพื่อให้ดูแลพวกเขาอย่างลับ ๆ เพื่อพวกเขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย

สามวันต่อมา เจี้ยนเฉินอำลาทุกคน เขาขอร้องเฉินเจี้ยนให้ปกป้องตระกูลต่อ จากนั้นเขาก็ออกจากแคว้นตงอันเพียงคนเดียว เขาใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายในตระกูลและมาถึงอาณาจักรฉินหยาง หลังจากนั้นเขาก็เดินตรงไปยังภูเขาหยินเจ็ดทลาย

ภูเขาหยินเจ็ดทลายตั้งอยู่บนพรมแดนระหว่างอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยางและอาณาจักรศักดิ์ต้าเทียน มันเป็นภูเขาที่มีขนาดใหญ่มาก

มันมีสายรุ้งที่เป็นพิษปกคลุมภูเขาหยินเจ็ดทลาย ตลอดทั้งปีหลายสิ่งที่เติบโตขึ้นที่นั้นก็มีพิษเช่นกัน เป็นผลทำให้คนน้อยมากที่เดินเท้าในภูเขา

แม้ว่าจะมีทรัพยากรที่มีค่าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่ผู้คนก็ไม่ค่อยเสี่ยงที่จะเข้าไปในสถานที่ดังกล่าว

นี่เป็นเพราะภูเขาหยินเจ็ดทลายมีชื่ออื่นอีกในภูมิภาคแถวนั้นและมันถูกเรียกว่าหลุมศพของเหล่าเทพ

มันถูกเรียกว่าเพราะในส่วนลึกของภูเขาแม้แต่ผู้คนที่มีพลังขั้นราชาเทพก็อาจจะตายได้

ม่านพิษนั้นทรงพลังอย่างมาก ไม่เพียงแต่กัดกินร่างกาย แต่ยังอาจกัดกินวิญญาณได้อีกด้วย

ในวันนี้ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะอยู่ในวัยยี่สิบเท่านั้นที่ปรากฏด้านหน้ากำลังเดินเท้าในภูเขา

ชายหนุ่มนั้นหล่อเหลา ผมยาว ๆ ของเขาปลิวไปตามไหล่ของเขา ในขณะที่สายตาของเขาค่อนข้างซับซ้อน บางครั้งมันก็ธรรมดาและลึกซึ้งในเวลาเดียวกัน มันราวกับเป็นคมกระบี่ซึ่งมีพลังมากพอที่จะกดดันคน ใบหน้าของเขามีความมุ่งมั่นและความหนักแน่นที่ไม่ตรงกับอายุของเขา ปัจจุบันเขาก้าวไปพร้อมกับก้าวเล็ก ๆ แต่ยังคงมุ่งมั่นในภูเขา

แม้ว่าเขาจะเดินไม่เร็ว แต่เขาก็เดินทางไปได้ไกลมากในแต่ละก้าว เพียงไม่กี่ก้าวก็ขยับไปหลายกิโลเมตร จากนั้นเขาก็หายไปในความมืดในม่านพิษสีรุ้ง

“มันเป็นม่านพิษที่ทรงพลังจริง ๆ ข้าพึ่งจะเข้ามาและร่างกายก็รู้สึกไม่ดีแล้ว” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่เขาอยู่ในหมอกพิษสีรุ้ง เขาพบว่ามันมีพลังมากกว่าที่คิด

“และข้าเพียงแค่อยู่รอบนอกเท่านั้น มันเป็นหมอกพิษที่บางที่สุด หากขั้นศักดิ์สิทธิ์เข้ามาที่นี่ เขาอาจจะมีชีวิตได้อยู่แค่ครึ่งนาที เดินไปอีกร้อยเมตรก็เพียงพอที่จะสังหารขั้นเทพในครึ่งนาที ไม่แปลกใจเลยที่ราชาเทพจะตายที่นี่ ม่านพิษที่นี่ทรงพลังจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินพึมพำกับตัวเอง เขาโคจรพลังบรรพกาลของเขาและเสริมพลังป้องกันของเขาให้ถึงขีดสุดก่อนที่จะเดินเข้าไปในส่วนลึกอย่างมั่นคง

ม่านพิษส่งผลต่อสัมผัสวิญญาณ ไม่เพียงแต่การมองเห็นที่ย่ำแย่ แต่มันก็ส่งผลต่อทุกการกระทำของเจี้ยนเฉิน ทำให้เขาไม่อาจมองเห็นได้ไกลกว่า 1,000 เมตร แม้แต่สัมผัสวิญญาณของเขาก็แผ่ออกไปได้ไม่กี่สิบกิโลเมตรเท่านั้น

ยิ่งกว่านั้นม่านพิษยังบั่นทอนสัมผัสอีกด้วย เมื่อใดก็ตามที่เจี้ยนเฉินปล่อยสัมผัสวิญญาณของเขาออกไป เขาก็ไม่อาจแผ่ออกไปได้นาน เขาต้องเก็บมันภายในเวลา 15 วินาที

สิ่งมีชีวิตที่เป็นพิษซึ่งเติบโตในภูเขาหยินเจ็ดทลาย ไม่เพียงมีแค่พืชมีพิษเท่านั้น มันยังมีสัตว์มีพิษอีกด้วย เมื่อเจี้ยนเฉินก้าวไปด้านหน้า ม่านก็หนาขึ้นในขณะที่สิ่งมีชีวิตที่มีพิษรอบ ๆ ตัวเขาก็ทรงพลังมากขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่เพียงแต่สัตว์มีพิษ มันยังรวมไปถึงสัตว์อสูรขอบเขตเทพและพืชมีพิษต่าง ๆ

พืชเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่มานานมาก บางอย่างก็ค่อย ๆ พัฒนาสติปัญญา พวกมันมีพลังพิเศษ หากขั้นเทพต้องเผชิญหน้ากับพวกมัน พวกเขาต้องดิ้นรนอย่างมากเพื่อเอาชีวิตรอด

ทันใดนั้นดอกไม้สีสันสดใสที่มีความกว้างกว่า 10 เมตรก็โผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน กลีบดอกของมันแต่กลีบล้วนมีพิษที่ทรงพลัง ขณะที่มันหุบดอกด้วยความเร็วสูง ในขณะนั้นดอกไม้ได้กลืนเจี้ยนเฉินไปอย่างสมบูรณ์

มันรวดเร็วจนเจี้ยนเฉินก็ไม่อาจหลบมันได้ทัน