อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 67 อดีตและปัจจุบัน

 

ภาพของพวกพ้องที่ถูกไฟคลอกตายต่อหน้าต่อตาฉัน

 

พวกพ้องที่ยืนหยัดต่อสู้แม้จะต้องทนทุกข์ทรมาน

 

และราวมันเป็นการย่ำยีพวกเรา สัตว์ประหลาดที่ใช้พลังแห่งธรรมชาติที่เรียกว่าลาวา ได้ฆ่าพวกพ้องของฉันไปเรื่อยๆ

 

 

 

สัตว์ประหลาดแม็กม่า

 

พวกเรากำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาดแห่งภัยพิบัติ พลังของมันเหนือกว่าพวกที่เคยโผล่มาอย่างเทียบไม่ได้

 

 

『โอ้ววว!!』

 

 

ตอนนี้ฉันอยู่ในปฏิบัติการกำจัดสัตว์ประหลาดแม็กม่า

 

เป็นปฏิบัติการที่สุดบ้าระห่ำที่ทางบริษัทKANAZAKIเป็นฝ่ายสนับสนุนในเรื่องของกรงขังสัตว์ประหลาดแม็กม่า ซึ่งพวกเราต้องทำหน้าที่นำมันไปทิ้งแถวชายฝั่งแปซิฟิก

 

แต่ถึงมันจะบ้าขนาดไหนมันก็เป็นแผนการเดียวที่สามารถจัดการกับสัตว์ประหลาดที่ไม่มีวันตายหากยังอยู่บนผืนดิน

 

 

 

「ไซโตะซัง……! ไม่จริง……!!」

 

 

แรงระเบิดของพลังที่สัตว์ประหลาดแม็กม่าใช้ ทำให้เศษหินกระจายไปรอบๆ จนมันไปโดนร่างของหัวหน้าซึ่งเป็นเพื่อนซี้ฉัน

 

มือของเขาได้พยายามคลานมาจับไหล่ของฉันเอาไว้โดยดวงตาของเขายังลุกโชนด้วยไฟแห่งความหวัง แต่ว่าสุดท้ายเขาก็คงสิ้นใจไปเนื่องจากเลือดที่ไหลออกมาทางอกและท้องซึ่งเกิดจากเศษหินแน่

 

 

 

 

「ชิน!! เร็วเข้ามันยังไม่จบนะเห้ย…!! 」

 

「แต่ว่า……!」

 

 

ตอนนี้เหลือเพียงสองรวมฉันเท่านั้นที่สามารถขึ้นไปปฏิบัติการต่อบนเฮลิคอปเตอร์ได้

 

ไม่มีทางที่คนสองคนจะใช้เฮลิคอปเตอร์ล้ำยุคที่ไม่เคยใช้งานมาก่อนได้ง่ายหรอก

 

ทว่ามันก็ไม่มีทางเลือกแล้ว เปลวไฟได้พวยพุ่งขึ้นมาจากด้านหลังของฉัน

 

 

「คึก」

 

 

เมื่อได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดฉันก็หันไปดูอัศวินดำที่กำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาดแม็กม่าที่ปล่อยความร้อนสูงออกมาจนฉันที่อยู่ตรงนี้ยังเหงื่อท่วม

 

 

『โอ้ววววว!!』

 

「……!!」

 

 

อัศวินดำกำหมัดยัดใส่ศัตรูด้วยความโกรธเพื่อให้มันถอยไปยังคอนเทนเนอร์เรื่อยๆ

 

ซึ่งเขาทำแบบนั้นมาหลายชั่วโมงแล้ว

 

หากเป็นคนธรรมมาคงถึงขีดจำกันหมด แต่เขายังคงยืนหยัดรัวหมัดใส่ต่อไป

 

『โว้ยยยย!!』

 

 

หากเป็นสัตว์ประหลาดตัวอื่นโดนหมัดขนาดนี้ไปยังไงก็ไม่รอด

 

ทว่าพลังหมัดของเขากลับไม่สามารถสังหารสัตว์ประหลาดแม็กม่าที่ดูดซับพลังจากผืนโลกมาฟื้นฟูได้

 

 

 

「เขา…เด็กคนนั้นยังต่อสู้อยู่…!!」

 

「ไซโตะซัง……」

 

「เรายังมีความหวังอยู่ ที่เหลือฝากด้วยนะ」

 

 

ฉันวางร่างของหัวหน้าลงกับพื้น อีกฝ่ายก็กลับตาลงและไม่มีท่าทีจะฟื้นขึ้นมาอื่น ฉันที่เห็นก็รีบตั้งสติแล้ววิ่งขึ้นฮอไปพร้อมกับเพื่อน

 

ใช่แล้วเรายังมีความหวังอยู่!

 

หน้าที่ของเราคือแบกความหวังและความฝันของพวกพ้องที่อยู่ข้างหลัง!

 

 

 

 

「จะทำให้บินได้ไหมนะ!? 」

 

「ก็ไม่รู้หรอกเฟ้ย! แต่ยังไงก็ต้องลองดู!!」

 

 

 

「อื้ม งั้นก็ลองดู…ตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ อื้ม คิดว่าน่าจะได้แล้วแฮะ เอ้าลองดูซิ」

 

 

 

「ถึงจะไม่เข้าใจเท่าไหร่แต่เหมือนจะได้แฮะ!!」

 

「จะไปกันรอดไหมนะ?! แต่ช่างหัวมัน รีบบินแล้วยกไอ้ตู้นั่นขึ้นฟ้าได้แล้วโว้ย!!」

 

「เข้าใจแล้ว」

 

 

เฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ได้โบยบินขึ้นไปในท้องฟ้ายามมืดมิด

 

นี่ยังแค่เริ่มต้น

 

แต่จากนี้แหละคือของจริง!!

 

***

 

「….เห้อ เผลอหลับไปสินะ」

 

 

ฉันผล็อยหลับไปบนเก้าอี้ของร้านที่ปิดไปแล้ว ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นมาแล้วยืนเกาหัว

 

ร้านกาแฟไซซานัส ร้านที่ฉันเปิดหลังลาออกมาจากการเป็นคนของกองกำลังป้องกันตัวเอง สถานที่หลบภัยจากเรื่องราวในอดีต

 

เหตุผลที่สามารถเปิดได้อย่างราบรื่นก็คงต้องขอบคุณคนรู้จักที่ช่วยเหลือหลายๆ อย่าง ยิ่งพวกเขาได้รู้ว่าฉันอยากจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในเหตุการณ์นั้นพวกเขาก็ยิ่งพยายามช่วยหนักกว่าเก่าอีก

 

สัตว์ประหลาดแม็กม่า

 

สัตว์ประหลาดที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่าเป็นหายนะที่ทิ้งแผลใจไว้ให้กับผู้คนมากมายรวมถึงตัวฉัน

 

 

「หือ」

 

 

ตอนนี้ไซซานัสปิดให้บริการชั่วคราว

 

เหตุผลที่จำเป็นต้องปิดก็คือคัตสึกิ…ไม่สิ คัตสึมิ โฮมุระที่เคยเป็นพนักงานทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ถูกเปิดเผยตัวจริง พวกลูกค้าเจ้าปัญหาก็เลยแห่ตามกันมา

 

ถ้าถามว่าคนมาร้านเยอะก็จะขายดีไม่ใช่เหรอ แต่เป้าหมายจริงๆ ของฉันไม่ได้ทำเพื่อเงินน่ะสิ ดังนั้นเพื่อเลี่ยงความวุ่ยวายเลยตัดสินใจปิดร้านไปก่อน…

 

 

「เห้อ สมเพชตัวเองชะมัด」

 

 

เจ้าแม็กม่านั่นกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

 

ทันทีที่ฉันเห็นวิดีโอดังกล่าวถูกฉาย มือของฉันก็สั่นไม่หยุด

 

ัฝันร้ายนั้นจะกลับมาหรือเปล่า?

 

จะมีอีกกี่ชีวิตที่ต้องสังเวย?

 

ทว่าความกลัวเหล่านั้นก็มลายหายไปเพราะเขาคนนั้น ทว่าความวุ่นวายก็ได้เกิดขึ้นทั่วโลกแทนเนื่องจากเรื่องราวของอัศวินดำ

 

 

 

 

「อัศวินดำคืนชีพ……」

 

 

คัตสึมิ โฮมุระ

 

ความทรงจำของชายที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่าอัศวินดำกลับมาแล้ว

 

อันที่จริงฉันรู้เรื่องพวกนี้ตั้งแต่ชิราคาวะพาเขามาที่นี่….

 

 

 

『มาสเตอร์ ฉันขอความช่วยเหลือจากคุณอีกสักครั้งได้ไหมคะ!? 』

 

 

คำพูดที่แสนสิ้นหวังออกมาจากปากของเด็กสาวตัวน้อยที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเกลียดทุกสิ่งอย่างบนโลกใบนี้

 

ต่อจากเธอก็เป็นอัศวินดำสิน้า…

 

 

 

「เรื่องที่เขาเจอนี่มัน…นรกของแท้เลย」

 

 

ฉันได้ยินเรื่องราวอุบัติเหตุที่คัตสึมิ โฮมุระผู้ถูกเรียกว่าเด็กแห่งปาฏิหาริย์ได้เผชิญมาจากรุ่นพี่สมัยอยู่กองกำลังป้องกันตัวเอง

 

สิ่งที่เขาเจอในวัยเด็กนี่มันนรกชัดๆ

 

 

『เด็กแห่งปาฏิหาริย์…..ถึงจะเป็นแห่งปาฏิหาริย์ที่เขารอดมาได้ก็จริง แต่สภาพจิตใจของเขาหลังพวกเราช่วยมาได้นี่สิ』

 

ร่างของเขาถูกมัดเอาไว้กับเข็มขัดตรงเก้าอี้ และขยับตัวไปไหนไม่ได้เพราะกองกระเป๋าเดินทางที่ทับอยู่ ทว่าตรงหน้าของเขาก็มีพ่อกับแม่ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกเขาได้พ่นความโกรธความเกลียดชังอันน่าขนลุกจนสิ้นลมหายใจใส่เขา

 

ตอนแรกที่ได้ยินก็คิดว่าเป็นเรื่องโกหกแหง

 

ทว่าความจริงนั้นก็ได้รับการยืนยันเมื่อความทรงจำของเขาถูกขุดขึ้นมาเผยให้ทุกคนได้เห็น

 

 

 

「เห้อ」

 

 

ตอนนี้เขาจะสบายดีหรือเปล่านะ?

 

ถึงชิราคาวะจะโทรมาบอกแล้วว่าเขาปลอดภัยดีแต่ว่า….

 

 

「ก็แอบคิดว่ามีอะไรที่เราจะพอช่วยได้ไหมหรอก…แต่…ไม่ไหวๆ 」

 

 

ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงได้ถอนหายใจบ่อยขนาดนี้ ว่าแล้วก็หยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดขึ้นมาอีกรอบ

 

…สาเหตุที่ต้องทำบ่อยๆ ก็เพื่อไม่ให้ฝุ่นเกาะร้าน

 

อย่างน้อยก็ต้องเตรียมตัวพร้อมเสมอสำหรับการเปิดร้านอีกครั้ง

 

 

「โฮก!」

 

「หืม? 」

 

 

เสียงอะไรกัน

 

ฉันหันไปมองข้างหลังตัวเองแล้วก็พบว่ามีสิงโตสีน้ำเงินตัวเล็กเหมือนของเล่นกำลังจ้องมองมาทางฉัน

 

ปกติก็คงจะแปลกใจที่เห็นของเล่นมันเคลื่อนไหวได้เองหรอกแต่ว่า….

 

 

「เป็นอะไรของแก หรือชิราคาวะเผลอทิ้งไว้? 」

 

「โฮก? 」

 

ถึงคัตสึกิพยายามจะซ่อนเอาไว้ แต่ฉันก็เคยเห็นเจ้าตัวประมาณนี้กลายเป็นเข็มขัดมาก่อน

 

คงจะเป็นอุปกรณ์แปลงร่างสินะ

 

แต่เทียบกับเจ้าตัวขาวๆ นั่นแล้วดูจะเงียบกว่าวุ้ย

 

 

「ชิราคาวะมาแถวนี้เหรอ? หื้ม ถ้าเป็นงั้นไปบอกให้พวกเขามากินข้าวกินปลาข้างในนี้ก่อนสิ」

 

「โฮก!」

 

「……หา? จะให้ฉันตามแกไปเหรอ? 」

 

 

โห้ยๆ อะไรกันเนี่ย

 

ว่าแล้วสิงโตตัวนั้นก็กระโดดออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดไว้ระบายอากาศ

 

ฉันที่เห็นก็วางไม้กวาดลงแล้วเตรียมออกไปข้างนอก

 

สภาพอากาศตอนนี้ฝนกำลังตกหนักท้องฟ้าก็มืดไปหมด

 

สงสัยอารมณ์วันนี้ที่ขึ้นๆ ลงๆ คงเพราะฝน ไม่นานนักสิงโตตัวนั้นก็ส่งเสียงเรียกฉันย้ำอีกทีราวกับบอกให้รีบตามมา

 

 

「โฮก!!」

 

「ครับๆ กำลังไปแล้ว」

 

 

ฉันเดินกางร่มตามสิงโตสีน้ำเงินไป ผ่านตรอกที่ซับซ้อนจนไปถึงส่วนลึกของตรอกดังกล่าว

 

ไม่ใช่ชิราคาวะหรือคัตสึกินี่หว่า

 

 

「……แล้ว ใครกัน? 」

 

「โฮก!」

 

 

มีคนกำลังล้มนอนอยู่ภายในตรอก

 

ตอนแรกก็คิดว่าตายไปแล้ว แต่ท่าทางเหมือนจะขยับอยู่นิดหน่อย

 

 

 

「หมายความว่ายังไงกัน? เป็นพวกเดียวกับชิราคาวะเหรอ? 」

 

「โฮก!!」

 

「อยากให้ฉันช่วย? …เฮ้อ ช่วยไม่ได้สินะ เข้าใจแล้วจะมองข้ามก็ไม่ได้ด้วยสิ」

 

 

ไม่รู้ว่าเป็นมายังไง แต่ถ้าปล่อยให้นอนตากฝนมีหวังได้ตายแหง

 

คงต้องพาไปส่งโรงพยาบาลก่อน

 

ระหว่างที่คิดแบบนั้นผ้าคลุมที่หัวของอีกฝ่ายหลุดออกมาจนเผยใบหน้าจริงให้เห็น

 

เป็นเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับชิราคาวะและคัตสึกิ

 

เมื่อสังเกตดูชุดที่เธอสวมไว้ข้างในซึ่งออกแนวไซไฟแปลกๆ บวกกับสิ่งที่ดึงดูดสายตาฉันสุดๆ คือเส้นผมของเธอ

 

 

 

「…โห้ยๆ ไอ้แบบนี้ดูยังไงก็ไม่ใช่มนุษย์โลกนี่หว่า? 」

 

 

เด็กสาวผมสีเขียวผิดมนุษย์

 

ถึงสภาพร่างกายจะเหมือนมนุษย์ทุกอย่างที่บรรยากาศมันบอกว่าเธอไม่ใช่แน่นอน

 

 

「พาไปโรงพยาบาลไม่ได้แล้วสิ….」

 

「โฮก!」

 

「คงต้องพาไปดูแลเอง……」

 

 

แม้จะรู้สึกว่าตัวเองพาปัญหาเข้ามาใส่ตัว แต่ฉันก็ตัดสินใจพาเธอไปที่ร้าน

 

***

 

เหนื่อยหน่อยนะ คอสโม่

 

เหนื่อยแกแย่เลยสินะ ที่ต้องมาช่วยพัฒนาคัตสึมิของฉัน

 

ทีนี้ก็หายไปได้แล้ว

 

นั่นคือคำพูดสุดท้ายของท่านรูอิน

 

ความคาดหวังที่เธอมีกับฉันเป็นเพียงแค่เบี้ยที่ใช้แล้วทิ้งสำหรับอัศวินขาว คำชื่นชมและการสั่งสอนทั้งหมดเป็นเพียงคำลวง

 

ฉันรู้สึกเหมือนทุกอย่างที่ทำมาถูกปฏิเสธ

 

ความภักดีและความทุ่มเทของฉันไร้ความหมาย แถมยังถูกช่วยเหลือโดยศัตรูอย่างอัศวินขาวขึ้นมาอีก…จะบอกว่าโชคดีไหมนะที่รอดมาได้

 

 

 

เพราะฉันทำตามที่ท่านคาดหวังไม่ได้งั้นเหรอ?

 

ฉันจึงถูกใช้เป็นเบี้ยแล้วทิ้งแทน

 

นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดขณะนอนอยู่ในตรอกแห่งหนึ่ง

 

สายฝนร่วงหล่นมาจากฟ้า ร่างกายของฉันนอนเปียกโชกในที่ไม่มีใครเห็น

 

ในสถานการณ์แบบนี้ฉันคงต้องยอมรับความตายที่ใกล้เข้ามาสินะ

 

 

「ก็สมควรแล้ว…」

 

 

ถ้าฉันไม่ได้จำเป็นสำหรับท่านรูอินอีก ฉันก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม

 

ฉันค่อยๆ หลับตาลงแล้วปล่อยให้ใจล่องลอยไปตามกระแส

 

「……? 」

 

 

หมายความว่ายังไง

 

ฉันควรจะตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่ล่ะ

 

ฉันสะดุ้งตัวตื่นก่อนจะพบว่าฉันกำลังนอนอยู่ในฟูก

 

เหมือนสติสุดท้ายของฉันจะทำได้ว่าตัวเองถูกลากให้มานอนพักในร้านกาแฟที่กำลังปิดอยู่

 

「ใครน่ะ……」

 

「โฮก!」

 

 

เสียงร้องที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นใกล้ตัวฉัน

 

เมื่อมองมือก็เห็นว่าสิงโตสีน้ำเงินตัวน้อยนั่งอยู่ในมือของฉัน

 

 

「……เลโอ? เลโอ!!」

 

「โฮกกก!」

 

「เลโอ……!」

 

 

ฉันอดไม่ได้ที่จะดึงเลโอเข้ามากอด เลโอที่คอยอยู่เคียงข้างฉันจนถึงตอนนี้

 

 

ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอเลโออีกครั้ง ทั้งที่คิดว่าจะไม่มีวันได้เจอกันแล้วเสียอีก

 

 

 

「ท่าทางจะตื่นแล้วสินะ」

 

「อึก」

 

 

อีกเสียงดังขึ้นในขณะที่ฉันไม่ทันระวังตัว

 

ฉันพยายามจะเปลี่ยนให้เลโอกลายเป็นหัวเข็มขัดเพื่อแปลงร่าง แต่แทนที่เลโอจะเปลี่ยนตามที่ฉันต้องการกลับกระโดดฟาดหัวฉันแทน

 

 

「โอ้ย!? ทำอะไรของแกน่ะเลโอ!? 」

 

「โฮก! โฮกกกก!」

 

 

เลโอตบฉันที่กำลังน้ำตาตลอเบ้าด้วยความโมโห

 

เมื่อเห็นสภาพของฉันกับเลโอกำลังโวยวายใส่กัน เขาก็เกาหัวแล้วโยนอะไรบางอย่างคล้ายกับแท่งขนมมาให้ฉัน

 

 

「ถึงเธอจะไม่อยากเชื่อ แต่ฉันไม่คิดจะทำอะไรเธอหรอก ที่ช่วยก็เพราะเจ้าตัวน้ำเงินนั่นมันขอร้องเฉยๆ 」

 

「……มีเป้าหมายอะไรกันแน่? 」

 

「ก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก เห็นแล้วมันนึกถึงชิราคาวะน่ะ ไปทำอีท่าไหนถึงไปนอนได้สภาพนั้นได้ล่ะ? 」

 

 

ชายคนนั้นถามด้วยแสดงสีหน้ากังวลเล็กน้อยออกมา

 

จากนั้นเขาก็ลากเก้าอี้ใกล้ๆ มานั่ง

 

 

 

 

「ฉันสึคาสะ ชินโด เธอล่ะ? 」

 

「……คอสโม่」

 

ฉันแปลกใจเหมือนกันที่อยู่ดีๆ ตัวเองก็พูดชื่อกลับไป แต่พอชายที่ชื่อชินโดได้ยินก็เบิกตากว้าง

 

 

 

 

 

「….ชื่อค่อนข้างเฉพาะตัวนะ เป็นโค้ดเนมอะไรงี้หรือเปล่า? 」

 

「คิดจะล้อชื่อฉันเล่นหรือไง……!」

 

「ขอโทษที…แล้วสรุปทำไมเธอถึงไปนอนอยู่ตรงนั้นได้ล่ะ? 」

 

「……」

 

 

ฉันเงียบไม่ตอบอะไรคำถามของเขา

 

 

「แล้วเธอเป็นพวกเอเลี่ยนที่มาบุกโลกหรือเปล่า? 」

 

「……ถ้าใช่แล้วนายจะทำยังไง? 」

 

 

หลังฉันตอบกลับ ชินโดก็ถอนหายใจออกมา

 

 

 

「ก็ไม่ทำอะไรหรอก」

 

「……หือ? 」

 

「ที่ฉันช่วยเธอก็เพราะเจ้าตัวสีน้ำเงินมันขอ นอกจากนี้หากเธอต้องการแล้วจะฆ่าฉัน ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้หรอก」

 

 

อะไรของหมอนี่กัน

 

ทำใจยังใจเย็นได้ล่ะ

 

หรือคุ้นกับสถานการณ์แบบนี้?

 

แปลกชะมัดหากคิดด้วยสามัญสำนึกปกติ

 

 

 

「โฮก!」

 

「อย่ามาส่งสายตาอ้อนวอนกันสิเห้ย ฉันจะไปดูแลยัยนี่ตลอดได้ยังไง」

 

「โฮก……」

 

「อย่าทำตัวหดหู่สิ ส่วนตัวฉันไม่มั่นใจว่าจะรับผิดชอบจนจบได้ไหมด้วยสิ….」

 

 

ทำไมเลโอกับหมอนี่ถึงได้สนิทกันระหว่างฉันหมดสติไปล่ะ น่าหงุดหงิดชะมัด

 

แต่เอาเถอะ ฉันก็คิดจะอยู่ที่นี่นานหรอก

 

พอฉันลุกขึ้นและตั้งใจจะออกไป อยู่ดีๆ ท้องของฉันก็ร้องออกมาจนขาหมดแรง

 

 

「～～โครก!」

 

「ช่วยไม่ได้ เอเลี่ยนก็หิวเป็นสินะ」

 

「……โฮก」

 

ความร้อนบนใบหน้าของฉันเพิ่มสูงขึ้นก่อนจะเอาหน้าไปซุกตรงเก้าอี้แล้วเอามือบังด้วยความอับอาย

 

ท้องของฉันร้องออกมาเพราะไม่มีอะไรตกถึงท้องมานาน

 

จำได้ว่าครั้งสุดท้ายคืออาหารแช่เย็นที่เก็บไว้บนเรือตอน 3 วันก่อน

 

ทว่ามันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าท้องของฉันร้องต่อหน้ามนุษย์โลก

 

 

「เฮ้อ รอเดี๋ยวละกัน」

 

 

ฉันไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ชินโดก็ถอนหายใจออกมาแล้วเดินไปหลังร้าน

 

ทางฉันที่ทำอะไรไม่ได้ก็ทำได้เพียงกอดเข่ารอ

 

 

「ทำไมเขาถึงมาช่วยฉันกัน」

 

「โฮก……」

 

 

ตอนที่ฉันหมดสติไป ภาพที่ฉันเห็นก็คืออัศวินขาวพยายามดึงเลโอออกจากร่างของฉันเพื่อปลดการแปลงร่าง

 

ทั้งที่เขากับฉันคือศัตรูกัน

 

แถมฉันยังเป็นคนที่เกือบจะฆ่าเขามาแล้วครั้งหนึ่ง

 

ทำไมเขายังต้องช่วยฉันอีกล่ะ

 

 

———ตัวเธอก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่

 

 

 

———ทำไมเธอถึงไม่ยอมรับในตัวเองสักทีล่ะ?

 

 

คำพูดของอัศวินขาวโผล่เข้ามาในหัว

 

เหตุผลการมีอยู่ของฉันคือท่านรูอิน

 

ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง

 

 

———มีเหตุผลอะไรที่เธอถึงต้องเอาคนอื่นมาเป็นที่ตั้งเพื่อทะเลาะกับใครล่ะ

 

———เธอได้สังเกตคู่ต่อสู้ของตัวเองไหม เธอได้เฝ้ามองอัศวินขาวที่อยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ หรือเปล่า หรือสิ่งที่เธอทำมีเพียงแค่จ้องมองศัตรูที่ต้องเอาชนะเพื่อเติมเต็มความต้องการของตัวเอง

 

 

โรคจิตที่เรียกตัวเองว่าหญิงสาว

 

คำพูดของซันนี่ก็โผล่มาด้วย

 

ฉันมองไม่เห็นใครเลยงั้นเหรอ แม้กระทั่งตัวเอง อัศวินขาว ท่านรูอินที่มอบความภักดีให้….

 

 

「ไม่เข้าใจ…ไม่เข้าใจเลยสักนิด….」

 

 

พ่อจะรู้สึกยังไงกันนะ?

 

ด้วยความเข้มงวดของเขา คงคิดว่าทั้งหมดเป็นเพราะความอ่อนแอของฉันแน่ๆ แต่ว่า….

 

「เอ้า ขอโทษที่ให้รอ」

 

「อึก」

 

 

ในขณะที่ฉันกำลังคิด ชินโดก็กลับมา

 

สิ่งที่เขาถือมาด้วยคือจานที่ใส่อะไรบางอย่างเอาไว้

 

 

 

「มันคืออะไร」

 

 

「หือ อะไรงั้นเหรอ? ก็ริซอตโต้ไง เป็นอาหารน่ะก็ลองผสมของที่คิดว่าย่อยง่ายๆ ไปด้วย ถ้ากินได้ก็ลองดูไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน」

 

 

ฉันไม่ได้สนใจอาหารของดาวโลก

 

เลโอไม่ได้แสดงท่าทีแปลกๆ ออกมาแปลว่าคงไม่มีพิษ…ช่วยไม่ได้ยิ่งหิวอยู่ด้วย

 

อุปกรณ์เคลื่อนย้ายสสารถูกทำลายไปในการต่อสู้คราวก่อน ฉันเลยไม่สามารถหาอาหารได้ เลยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องกินของที่เขาทำมา

 

ว่าแล้วก็หยิบช้อนขึ้นมาตักริซอตโต้ใส่ปาก

 

 

「ร้อนนนนน!? 」

 

「โห้ย แค่เห็นก็รู้ว่าร้อนไม่ใช่หรือไง?! เอ้า น้ำ」

 

 

ฉันรีบหยิบน้ำเข้าปากเพื่อบรรเทาความร้อนภายใน

 

 

「อึก หลอกกันได้นะ?!」

 

「ถ้าจะหลอกทั้งทีฉันไม่คิดทำแค่นี้หรอก ค่อยๆ เป่าแล้วกินสิ」

 

「……คึก」

 

 

ทำไมถึงต้องทำให้อาหารมันร้อนด้วยล่ะ

 

ไม่คิดบ้างหรือไงว่ามันจะลำบากในการกิน

 

ว่าแล้วฉันก็รอให้มันเย็นลงสักหน่อยแล้วค่อยพยายามกินอย่างระวัง

 

 

「……!」

 

 

สิ่งแรกที่โผล่เข้ามาในหัวเลยคือรสชาติของขนมที่พ่อเคยให้กิน

 

และราวกับว่าประสาทรับรสของฉันถูกปลุกขึ้น…ความรู้สึกแสนลึกลับได้ถาโถมเข้ามา

 

 

 

「ท่าทางเธอจะชอบนะ」

 

「เดี๋ยว!? มันหายไปไหนหมด!? 」

 

「ก็เธอเป็นคนกินมันเองจนหมดไม่ใช่หรือไง」

 

 

รู้ตัวอีกทีอาหารตรงหน้าก็หายไปหมดแล้ว

 

ความรู้สึกหิวได้รับการเติมเต็ม รสชาติอาหารยังค้างอยู่ในปาก

 

……。

 

……บัดซบ

 

 

 

「อย่าคิดนะว่าจะซื้อใจฉันได้ด้วยของแค่นี้…!」

 

「เอ๋……? 」

 

 

ชินโดแสดงสีหน้าแปลกใจออกมาก่อนนั่งลงบนเก้าอี้

 

 

「เธอมีที่ไปหรือเปล่าจากนี้? 」

 

「……ไม่มี」

 

 

ฉันไม่สามารถกลับไปที่ยานได้อีกแล้ว การทำให้ท่านรูอินผิดหวังก็คงจะหลุดจากตำแหน่งลำดับแห่งดวงดารา

 

บนโลกนี้ก็ไม่มีใครที่รู้จักกันด้วยสิ

 

 

 

「…ให้ตายสิ เอาเถอะก็เคยเจอมาสองสามทีแล้วนี่เนอะ」

 

「? 」

 

 

ชินโดถอนหายใจออกมาหลายที

 

ก่อนจะกอดอกด้วยความหงุดหงิด แล้วหันมาหาเลโอกับฉัน

 

 

「เธอจะอยู่ที่นี่ก็ได้นะ」

 

「……เอ๋!? 」

 

 

ชินโดเมินท่าทางของฉันแล้วชี้ไปตรงหลังร้าน

 

 

「ด้านหลังมีพื้นให้พอจะนอนได้อยู่ ตอนร้านปิดคงเย็นพอจะอยู่ไหว จะใช้อะไรก็ตามสบายตราบใดที่ไม่ทำอะไรเละเทะ」

 

「ทำไมต้องยื่อมือมาให้ฉันด้วยล่ะ」

 

「นั่นสินะ ถ้าจะหาเหตุผล…」

 

ชินโดเอามือวางไว้บนคางก่อนคิดอยู่ครู่หนึ่ง

 

 

「ก็แค่อยากหยิบยื่นน้ำใจให้ใครสักคนละมั้ง อย่าไปหาเหตุผลสลักสำคัญอะไรเลย」

 

 

ดาวโลกช่างเป็นดาวที่ประหลาด

 

มีพวกที่แข็งแกร่งจนผิดปกติไม่พอ ยังมีพวกแปลกที่ช่วยเหลือฉันซึ่งเป็นผู้รุกรานแถมยังจัดหาที่อยู่ให้ดี

 

ให้ตายสิ…เป็นสาวที่ประหลาดชะมัด

 

————-

Note 1 : สามารถมาเม้นพูดคุยแสดงความเห็นกันได้ในเพจนะครับ จริงๆส่วนตัวที่มาแปลลง คือชอบไปอ่านเม้นฟิลเหมือนได้มานั่งอ่านด้วยกันระบบใหม่เว็บเหมือนเม้นหายหมด

Note 2 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code