อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 63 ความกลัวที่หวนกลับมา

 

 

เขามักจะเป็นคนแรกที่ตื่นขึ้นมาในยามเช้า ทว่าวันนี้เขากลับโผล่หน้าออกมาช้ากว่าฉันเสียอีก ฉันจึงสังเกตได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

 

ใบหน้าของเขาดูซีดเซียว ฝีเท้าที่ก้าวเดินก็ไม่มั่นคง

 

 

ฉันที่มีความรู้ทางการแพทย์จึงรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นหวัด

 

ดังนั้นฉันกับพี่ก็เลยห้ามไม่ให้เขาออกไปทำงานและจับยัดนอนเตียง ก่อนจะติดต่อประธานและมาสเตอร์

 

 

 

「เหมือนอาการจะสงบลงแล้ว แต่ไข้ยังไม่ลดเลยนี่สิ」

 

 

ฉันดูที่วัดไข้ขณะเอาผ้าชุบน้ำวางไว้บนหน้าผากของเขาที่นอนหลับอยู่

 

ข้างหมอนของเขาก็มีชิโระที่เฝ้าอยู่อย่างห่วงใย

 

 

 

「ฮาคัว คัตสึมิเป็นไงบ้าง? 」

 

「ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว ปล่อยให้เขาหลับไปก่อนละกัน」

 

「……อื้อ」

 

 

พี่สาวของฉันนั่งรออยู่ที่โซฟาตรงห้องนั่งเล่น พร้อมกับโปรโตที่ชาร์จพลังงานอยู่บนโต๊ะ

 

ฉันเดินไปนั่งข้างพี่ แล้วมองไปตรงทีวี

 

แต่ก็ไม่มีรายการอะไรน่าสนใจให้ดูเลย

 

 

 

【นี่เป็นรายงานล่าสุดที่ถูกเปิดเผยออกมาเกี่ยวกับการต่อสู้กับเอเลี่ยนที่เปลี่ยนสภาพแวดล้อมในช่วงที่ผ่านมาครับ】

 

 

 

「เอ๋? 」

 

 

รายงายเหรอ คงจะเป็นวีดีโอที่ต่อสู้กับดาราเยือกแข็งอาริสต้าสินะ?

 

แล้วก็เป็นไปตามที่คิด ภาพส่วนหนึ่งของการต่อสู้ในวันก่อนปรากฏขึ้นบนจอ

 

 

 

 

 

『คิดว่าพวกฉันจะแพ้ให้กับแย้ล้านปีหรือไงยะ!!』

 

「หะ หือ……!? 」

 

『ไอ้พวกฟอสซิลหลงยุค!! จัสติสซิล!!』

 

 

「ไอ้พวกสารเลว แม่จะฆ่าให้เหี้ยนเลย!!」

 

「กว๊ากกก!? 」

 

 

 

 

 

「เอ่อ อัลฟ่า ขอเปลี่ยนช่องได้ไหม? 」

 

「อะ อื้อ」

 

 

ชักสงสัยแล้วสิว่าภาพที่เอามา มันออกอากาศได้จริงๆ เหรอ

 

อย่างน้อยมันก็ไม่น่าใช่ ของที่เด็กอายุต่ำกว่า 5 ปีอย่างพวกเราจะดูนะ

 

ว่าแต่ทำไม ถึงคัดแต่ซีนที่เรดกับคัตซึนแสดงพลังออกมาให้ดูเยอะขนาดนี้กันยะ?!

 

ไม่นานนักพวกเราก็ปรับอารมณ์ด้วยการไปดูละครฉายรีรัน

 

 

 

「พี่เจอกับคัตซึนได้ยังไงเหรอ? 」

 

 

ระหว่างนั้นฉันก็นึกอยากถามขึ้นมา

 

พี่ที่รู้จักกันในชื่อของอัลฟ่ากับคัตซึนที่รู้จักกันในชื่อของอัศวินมาพบเจอกันได้อย่างไร?

 

เนื่องจากฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เลยอยากถามนิดหน่อย

 

 

 

「อื้ม โชคชะตาละมั้งนะ? 」

 

「……」

 

「อึก?! ดะ เดี๋ยวสิ อย่ามาจ้องแล้วทำท่าโมโหแบบนี้สิ ฉันไม่ได้ล้อเล่นสักหน่อย ช่วยเอามือออกจากไหล่ฉันด้วย น่ากลัวชะมัด!」

 

 

เพราะถูกตอบแบบนี้ก็เลยเผลอเอามือไปคว้าไหล่พี่เอาไว้

 

จะบอกว่าไม่ได้ล้อเล่นจริงเหรอ

 

 

 

「ตอนที่ฉันเจอกับคัตสึมิครั้งแรก ฉันก็เหมือนกับเด็กแรกเกิดแน่นอนว่าพวกสามัญสำนึกอะไรก็เรียนรู้มาเหมือนเธอนั่นแหละ แต่ถ้าจะให้พูดถึงความต่างก็คงเป็นนิสัยที่สร้างความลำบากให้นิดหน่อย」

 

「นิสัย? 」

 

「สัญชาตญาณของอัลฟ่า นิสัยที่จะพยายามเดินค้นหาโอเมก้าของตัวเองยังไงล่ะ」

 

 

พูดเหมือนกับออกไปเดินเล่นเฉยๆ เลยแฮะ…..

 

ตรงจุดนี้ก็คงต่างจากฉันที่เป็นร่างโคลนจริงๆ นั่นแหละ

 

 

「จากนั้น เมื่อฉันเจอกับคัตสึมิ….ที่ยังเป็นอัศวินดำอยู่ ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคือโอเมก้าของฉัน」

 

「มันรับรู้ได้เองเลยเหรอ? 」

 

「ฉันว่าฮาคัวเองก็น่าจะรู้สึกได้บ้างนะ? 」

 

 

แอบตกใจนิดหน่อยที่พี่พูดออกมาราวกับว่าฉันควรรู้สึกได้

 

จากนั้นเธอก็ยิ้มออกมาแล้วจ้องหน้าฉัน

 

 

「เพราะเธอก็มีพลังคล้ายกับฉัน….ไม่อย่างงั้นเธอคงไม่คิดจะทำให้คัตสึมิกลายเป็นน้องชายของตัวเองหรอก」

 

 

….เจอแบบนี้เข้าไปก็พูดไม่ออกเหมือนกันแฮะ

 

จะบอกว่าฉันพยายามทำให้คัตซึนกลายมาเป็นของตัวเองโดยไม่รู้ตัวเหรอ?

 

ไม่ๆๆ ต้องไม่ใช่แบบนั้นสิ….

 

 

 

 

「จากนั้นก็ได้เฝ้าดูคัตซึมิ ทำหน้าที่อัศวินดำมาโดยตลอด」

 

「ว่าแต่จุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาออกมาสู้นี่คืออะไรกัน? 」

 

「ฉันไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเขารู้ตัวไหม แต่จากที่เคยบอกเขาแค่อยากจะทำเรื่องชั่วๆ เลวๆ โดยที่ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าคำว่าชั่วของเขามันไม่เหมือนชาวบ้านปกติ」

 

 

พี่หัวเราะออกมาให้กับสิ่งที่คัตซึนทำ จนฉันนึกตามก็ขำไปด้วย

 

คำว่าคนเลวของเขามันแปลกจริงๆ นั่นแหละ

 

ส่วนใหญ่แล้วเขาไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใครเลยจะมีก็แต่พวกสัตว์ประหลาดที่มาเปิดเขาก่อนก็เลยโดนสวนกลับไปจนวุ่นวาย

 

 

「ทั้งที่เขาเป็นโอเมก้าของฉัน แต่เขากลับไม่มีพลังที่โอเมก้าควรจะมี หรืออย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ฉันคิด แต่หากให้คิดถึงพลังที่เขามีก็คงจะเป็นความอ่อนโยนละมั้ง」

 

「ความอ่อนโยน? 」

 

「เพราะเขาเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนโยน เห็นอกเห็นใจคนอื่น แม้กระทั่งกับพวกเราที่ไม่ใช่มนุษย์จริงๆ …」

 

 

ฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

 

พลังที่แท้จริงของเขานั้นไม่ใช่พลังในการต่อสู้ที่ท่วมท้นอะไรเลยแต่เป็นพลังแห่งความอ่อนโยนและพร้อมช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ

 

 

 

『ฉันคือคนแรกของเขา』

 

 

จังหวะนั้นเองโปรโตก็พูดขึ้น

 

รอยยิ้มของพี่สาวฉันเริ่มเปลี่ยนไปทันที

 

 

 

『ฉันเป็นคนแรกของเขา ก่อนเขาจะเจอกับอัลฟ่า』

 

「ปะ โปรโต ฉันกับเธอมันคนละกรณีกันไหม? 」

 

『เขาได้เดินเข้ามาหาฉันที่กำลังร้องไห้อยู่ภายในมุมมืดของห้องทดลอง คัตสึมิคือคนแรกที่เข้าใจถึงความรู้สึกของฉัน ดังนั้นฉันคือคนแรกของเขา』

 

 

บางทีอาจจะเป็นเกราะเธอคือเครื่องจักรก็เลยพ่นออกมาโดยไม่พักหายใจเลย จนที่พี่ฟังก็อึ้งไปสักพัก

 

แน่นอนว่าพี่ก็ไม่ใช่พวกยอมใครง่ายๆ อยู่แล้ว จึงพยายามจะแย้งโปรโตกลับไป ทว่าอพาร์ตเมนต์ที่เราอยู่ก็เกิดการสั่นสะเทือนขึ้น

 

 

 

「「!? 」」

 

ต้นตอมาจากห้องที่คัตซึนอยู่

 

ฉันกับพี่รีบหยิบโปรโตเข้าไปหาคัตซึนทันที

 

 

 

「คัตซึน!」

 

「คัตสึมิ!」

 

 

เขายังอยู่ในสภาพที่หลับไหลอยู่

 

ทว่าภายนอกห้องที่ถูกล้อมไปด้วยสนามพลังงานสีน้ำเงินนั้นกำลังถูกวัตถุคล้ายกับหนามจำนวนมากเข้าโจมตี

 

 

บาเรียต้านการโจมตีทำงานเหรอ!?

 

แปลว่าตอนนี้พวกเรากำลังถูกบางอย่างเข้าโจมตีอยู่

 

 

 

「โปรโต! เปิดใช้งานตาข่ายไฟฟ้าหรือยัง!? 」

 

『เปิดเรียบร้อย』

 

 

 

『อ๊าคคคค!! นี่มันบ้าอะไรกันฟะ!!』

 

 

มีเสียงกรีดร้องของใครบางคนจากข้างนอก

 

เมื่อฉันตามทิศทางเสียงไป ก็พบว่ามีตัวอะไรสักอย่างกำลังถูกตาข่ายไฟฟ้าจับเอาไว้อยู่

 

หัวของมันคล้ายกับม้าแถมมีเขา

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเอเลี่ยน

 

「ตะ ต้องรีบติดต่อพวกประธาน……คึก」

 

 

เสียงคำรามของมันดังก้องขึ้น ก่อนที่มันจะยิงเขาออกมาจนทะลุตาข่ายไฟฟ้ามาเจาะเข้ากับผนังห้องของพวกเราแล้วทะลุเพดานออกไป

 

มันหมุนวนไปมาเหมือนกับสว่าน

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากโดนเข้าไปยังไงก็ม่องแหง

 

 

 

『อัศวินขาว!! ออกมาเดี๋ยวเน้ อย่าเอาแต่มุดหัวอยู่ข้างใน ออกมาซ้าาาา!!』

 

「เสียงดังเกินไปแล้ว……」

 

 

เดี๋ยวชาวบ้านเขาก็รู้กันหมดหรอกว่าคัตซึนอยู่ที่นี่!

 

สัตว์ประหลาดหัวม้าคำรามขณะกระชากตาข่ายไฟฟ้าออกด้วยมือของมัน

 

ในจังหวะที่คัตซึนกำลังจะโดนโจมตีอีกรอบ พวกคนของสำนักงานใหญ่ที่เฝ้าระวังรอบๆ ก็โผล่มายิงปืนใส่สัตว์ประหลาดนั่น

 

 

「อย่าให้มันบุกเข้ามาได้!! ใช้ปืนไฟฟ้าหยุดมันซะ!」

 

「บาซูก้าพลังงานพร้อมใช้งาน!」

 

「อย่าไปยอมแพ้ ยิงอัดเข้าไป!」

 

「ซื้อเวลาเอาไว้!!」

 

 

พวกเขาเริ่มโจมตีสัตว์ประหลาดม้านั่นด้วยของที่พกมาด้วย อย่างกับพวกกองกำลังพิเศษ

 

แบบนี้คงพอซื้อเวลาได้บ้าง

 

ฉันรีบย้ายคัตซึนจากบนเตียงไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วรอให้พวกจัสติสครูเซเดอร์มาถึง

 

 

 

「พี่ฮาคัว….โปรโต มันเกิดอะไรขึ้น? 」

 

「คัตซึน……」

 

 

ท่าทางเขาจะสับสนไม่น้อย

 

อย่างที่คิดเอาไว้ พอลืมตาตื่นขึ้นมาละเห็นฉันกับพี่สีหน้าตื่น พร้อมห้องที่กลายเป็นรูคงสับสนคงแปลก แต่เขาก็ยังอยู่ในสภาพเบลอๆ ดังนั้น

 

ฉันจึงพยายามเอาตัวบังภาพตรงหน้าที่เขาเห็น

 

 

「มะ ไม่มีอะไรหรอก พอดีว่าพวกฉันกำลังพยายามทำความสะอาดโจ๊กที่พี่เผลอเอาเข้ามาในห้องหกน่ะ นอนต่อเถอะ」

 

「เอ๋!? อะ อื้อ เข้าใจแล้วครับ」

 

 

 

『ไอ้พวกปลาซิวเอ้ยน่ารำคาญชิบ! อัศวินขาว! อัศวินขาวแกอยู่ไหน!!』

 

 

 

「……พวกมัน มาถึงนี่แล้วเหรอ」

 

 

เขาได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เสียงร้องของสัตว์ประหลาดนั่นก็ไม่หยุดสักที

 

หน้าของคัตซึนแดงไปหมดแล้ว ไม่ว่าจะมองมุมไหนสภาพนี้ก็ไม่น่ารอด ทว่าเขาก็พยายามฝืนร่างกายตัวเองให้ยืนขึ้น

 

 

「ไม่มีทางที่นายจะออกไปสู้ในสภาพนี้ได้หรอก!」

 

「ไม่เป็นไรหรอกอัลฟ่า ฉันจัดการเอง」

 

「ฉันฮาคัวต่างหาก นี่นายอาการหนักจริงจังแล้วนะถึงขนาดแยกฉันกับพี่ไม่ออก!」

 

「นั่นสิ มองฮาคัวเป็นฉันไปได้ยังไงกันเหลือจะเชื่อ!? 」

 

 

 

เอาเป็นว่าปล่อยเขาไปไม่ได้เด็ดขาด!

 

ทางคัตซึนพยายามขัดขืนพวกเราอย่างเต็มที่

 

แต่เพราะอาการป่วยจึงทำให้สุดท้ายเขาก็ล้มลงไป

 

 

 

「ปล่อยไว้ไม่ได้……」

 

「คัตสึมิ สงบสติลงก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกจัสติสครูเซเดอร์ก็มาถึงแล้ว」

 

「ไม่ แบบนั้นไม่ทันแน่」

 

 

ในจังหวะเดียวกับที่เขาพูดออกมา ก็เกิดเสียงดังลั่นขึ้นอีกรอบ

 

บาเรียที่ติดตั้งเอาไว้รอบห้องได้ถูกทำลายลง เป็นสัญญาณว่ามันจะบุกเข้ามาแล้ว

 

 

 

「ผมจะไม่ยอม…ทนดูครอบครัวตัวเอง ตายไปต่อหน้าอีกแล้ว….」

 

「คัตซึน……? 」

 

 

เขาพูดออกมาทั้งที่อาการแย่

 

หรือความทรงจำของเขาจะกลับมาแล้วเหรอ? ไม่สิ ไม่น่าจะเป็นแบบนั้น

 

ท่าทางเขาจะพูดออกมาโดยไม่รู้ด้วยสักนิด

 

คงจะเป็นจิตสำนึกของเขาที่กำลังกรีดร้องออกมา….แต่ฉันปล่อยให้เขาออกไปต่อสู้ในสภาพนี้ไม่ได้หรอก

 

 

 

『โฮก……』

 

「ชิโระ อย่าปล่อยให้คัตซึนออกไปสู้เด็ดขาดล่ะ」

 

 

ฉันบอกชิโระที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะกลับไปมองคัตซึนอย่างกังวล

 

ชิโระเองก็เป็นห่วงคัตซึน ดังนั้นคงจะไม่ทำอะไรเสี่ยงๆ แน่

 

ทว่าทางหมาป่าจักรกลนั่นกลับมองมาที่ฉัน ในขณะที่สงสัยว่ามันคิดอะไรอยู่ มันก็กระโดดเข้าใส่ฉันซะงั้น

 

『โฮก!』

 

「เอ๋ ทำอะไรของแกน่ะ ชิโระ? 」

 

 

ดวงตาของชิโระส่องแสงออกมา

 

ทันใดนั้นเองแสงสีเงินก็เกิดขึ้นมารอบเอวของฉันก่อนปรากฏเป็นรูปเข็มขัด

 

 

 

「เอ๋? 」

 

『โฮก!』

 

「เอ่อ คุณชิโระคะ……นี่มัน……」

 

 

นอกจากเข็มขัดแล้ว ก็มีของที่เหมือนกับนาฬิกาพันอยู่ตรงมือซ้ายฉันด้วย

 

แปลกชะมัด ทำไมมันเหมือนกับอุปกรณ์แปลงร่างที่พวกอากาเนะกับอัศวินใช้เลยล่ะ?

 

 

 

『Σ CHANGER!!』

 

 

 

「ดะ เดี๋ยวสิชิโระ ไอ้แบบนี้ดูยังไงมันก็อุปกรณ์แปลงร่างชัดๆ!? ชิโระ หมายความว่ายังไงกัน?!」

 

『โฮก!!』

 

「ฮาคัว!? โปรโต! เมื่อกี้ชิโระบอกว่าอะไร!? 」

 

『เธอเองก็เหมาะสมเหมือนกัน ออกไปลุยซะ!…เอาจริงเหรอชิโระ?!』

 

 

เมื่อนาฬิกาและเข็มขัดปรากฏขึ้นตรงร่างฉันแล้ว ชิโระก็กลายร่างเป็นหัวเข็มขัด

 

เมื่อฉันใช้มือขวาหยิบมันขึ้นมาข้อมูลต่างๆ ก็ไหลผ่านเข้ามาในหัวของฉัน

 

 

 

「———」

 

 

ฉันเสียบหัวเข็มขัดเข้าไปตรงเข็มขัดตามที่ภาพในหัวสอน

 

 

『LUPUS DRIVER!!!!』

 

 

สนามพลังงานสีขาวก่อตัวขึ้นรอบๆ ฉัน

 

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ซิกม่าเชนเจอร์ในมือซ้ายก็ปลดปล่อยบางอย่างออกมา อักขระที่คล้ายกับรูปทรงทางเรขาคณิตหมุนวนไปมาในสนามพลังงาน

 

 

 

 

『Loading N.N.N.Now Loading → Loading N.N.N. Now Loading→』

 

 

ฉันดึงซิกม่าเชนเจอร์เข้ามาหาตัวเอง ก่อนจะกุ่มปุ่มที่อยู่ด้านล่างของมันเพื่อทำการแปลงร่าง

 

 

「แปลงร่าง……!」

 

『Σ CHANGE』

 

 

สูทพิเศษได้เข้ามาห่อหุ้มร่างของฉันเอาไว้

 

 

 

 

『I WAS BORN TO PROTECT YOU!!』

 

『CHANGE → UP RIGING!! SYSTEM OF Σ……!!』

 

 

ร่างที่อัศวินขาวที่เหมือนกับคัตซึนปรากฏขึ้น

 

หากจะให้พูดถึงความต่างระหว่างร่างนี้กับเขาก็คงจะเป็นตัวอักษร Σ ที่ติดอยู่บนหน้าอก

 

 

『TYPE LUPUS Σ FORM!!! COMPLETE……』

 

 

เมื่อสิ้นสุดการแปลงร่าง ควันสีขาวได้ถูกพ่นออกมาจากช่องว่างของสูท───อัศวินขาวปรากฏตัวแล้ว

 

 

 

「ทำไมฉันถึงได้!? 」

 

『โฮก!』

 

「จะบอกว่าให้ฉันออกไปสู้เหรอ!? 」

 

 

ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยไปทะเลาะตบตีกับใครเลยแท้ๆ

 

ในขณะที่ฉันกำลังตกใจกับร่างกายที่เปลี่ยนไปเป็นอัศวินขาว ฉันก็สังเกตถึงปฏิกิริยาของบางสิ่งที่เข้ามาใกล้จุดที่ฉันอยู่ผ่านหน้ากาก

 

「ชิ มันจะมาแล้วเหรอ!? 」

 

「อึก พี่ ปลดการแปลงร่างของพี่ เดี๋ยวนี้….」

 

「คัตซึน……」

 

「ผมจะปล่อยให้พี่ต้องมาตกอยู่ในอันตรายไม่ได้…คุ」

 

 

เมื่อเห็นสภาพของคัตซึนที่กำลังจะหมดสติ ฉันก็ดึงสติกลับมาได้

 

ใช่แล้วเขาต่อสู้อยู่ตลอดเวลา

 

แต่สิ่งที่ฉันทำได้มีเพียงเฝ้ามองเขาจากไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย

 

 

「อัลฟ่า ของฝากคัตซึนไว้ได้หรือเปล่า」

 

「ฮาคัว? อย่าบอกนะว่าเธอ……」

 

「ฉันจะซื้อเวลาให้เอง」

 

「ถามจริง!? นี้เดี๋ยวก่อนสิเธอน่ะ――」

 

 

ฉันไม่ฟังคำตอบจากพี่แล้ววิ่งไปตรงประตู

 

ต้องขอบคุณสูทนี้จริงๆ ที่ทำให้ร่างกายของฉันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง และรู้ได้ทันทีว่าศัตรูอยู่ไหน

 

หลังออกมาจากประตูก็ตัดสินใจกระโดดเข้าสัตว์ประหลาดม้าโดยตั้งใจจะทำให้มันออกไปจากตึก

 

「หวาๆๆๆ!? 」

 

「อุก!? 」

 

 

วินาทีนั้นเอง ฉันใช้มือของฉันตบไปที่หน้าของมัน จนทำให้มันกระเด็นออกไปจากอพาร์ทเมนต์ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายร่วงไปนอนกับพื้นพร้อมเสียงกรีดร้องฉันก็เอาทาบอกเพื่อตั้งสติ หัวใจของฉันเต้นไม่หยุดเลยวุ้ย

 

 

สะ-สติแทบจะหลุด ไม่คิดเลยว่าสัตว์ประหลาดนั่นจะเข้ามาใกล้ได้เบอร์นี้

 

 

『โฮก!』

 

「เอ๋ ให้กระโดดจากตึกตามลงไปเลยเหรอ?! เอ่อ ไม่สูงเกินไปไหม ฉันขอเดินลงบันได…」

 

『โฮก!!』

 

「แง้!? ขะ เข้าใจแล้ว โดดก็โดด!」

 

 

ชิโระดุฉันและบอกให้ฉันกระโดดลงจากตรงนี้เพื่อตามไปกระทืบสัตว์ประหลาด พอฉันปฏิเสธก็ถูกกระแสไฟฟ้าจากสูทปล่อยเข้าใส่ร่าง

 

สภาพก็อย่างที่เห็นฉันส่งเสียงร้องแปลกๆ อกอมาแล้วตัดสินใจกระโดดลงจากอพาร์ตเมนต์

 

 

 

「ม่ายยยยย――!? 」

 

 

ฉันกระโดดลงมาจากความสูงเกิน 10เมตรถึงพื้นในสภาพที่ทุลักทุเล

 

ไอ้เจ้าหัวม้านั่นไปไหนซะล่ะ……?

 

ในขณะที่ฉันกำลังมองไปรอบๆ เพื่อหามันซึ่งร่วงลงมาก่อนหน้า――

 

 

 

「แกสินะอัศวินขาว! โดนเล่นทีเผลอเข้าซะได้!!」

 

 

อยู่ดีๆ สัตว์ประหลาดหัวม้าก็ปรากฏตัวจากพุ่มไม้ข้างทาง

 

 

「ออกมาแล้ว!? 」

 

「ลำดับแห่งดวงดาราที่ 83 ยูนิคอร์น นิโคล่า อ่อนแอลงอย่างที่ได้ยินมาเลย อัศวินขาว!!」

 

 

ไอ้หมอนี่มันรู้อยู่แล้วสินะ ว่าคัตซึนกำลังป่วยเลยตั้งใจเข้ามาโจมตี!!

 

แถมท่าทางมันจะไม่ได้สังเกตถึงเพศที่เปลี่ยนไปเลยด้วยซ้ำ เอาเถอะก็มีแต่ต้องลุยกันต่อ

 

 

「คุคุ ฆ่าแกในจังหวะที่กำลังอ่อนแอนี่แหละ แล้วฉันก็จะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม!!」

 

「เล่นสกปรกชะมัด」

 

「ตายซะ!!」

 

「กรี๊ด!? 」

 

 

นิโคล่ากระทืบเท้าแล้วพุ่งเข้ามาหาฉันหมายจะใช้เขาของมันแทง

 

ฉันทำการกลิ้งตัวหลบมัน จนทำให้เขาของมันไปชนเข้ากับกำแพงข้างหลัง จากนั้นกำแพงก็เกิดการระเบิด

 

 

 

「……」

 

「ถึงคราวนี้จะหลบได้ แต่ไม่มีคราวหน้าแน่……!」

 

 

ฉันวิ่งหนีสุดแรงเกิดทันที

 

สภาพที่ไม่เคยต่อสู้กับใครมาก่อนแบบนี้สู้ไปก็มีแต่ตาย

 

 

 

「คิดจะหนีเหรอ!!」

 

 

ฉันละสงสัยตัวเองจริงๆ ว่าทำไมฉันถึงมาอยู่จุดนี้ได้!!

 

 

「ดะ เดี๋ยวสิ ทำไมฉันถึงแปลงร่างกันล่ะ～!? 」

 

「หยุดเดี๋ยวเนนนนนนน้!! อัศวินขาววววววว!!!」

 

「กรี๊ดดดด!? งะงะงะไหงถึงตามฉันมากันยะ?!」

 

 

ถ้าวิ่งแบบนี้ต่อไปก็น่าจะซื้อเวลาให้อากาเนะกับคนอื่นๆ มาช่วยทัน

 

ระหว่างที่คิดแบบนั้นฉันก็หันไปมองนิโคล่าที่ตามมาโดยทำลายพื้นที่รอบๆ ไปด้วย

 

ทั้งรถยนต์ อาคารต่างๆ ถูกทำลาย

 

โชคดีที่ยังไม่มีคนได้รับบาดเจ็บ แต่ถ้าปล่อยเอาไว้ต่อไปละก็….

 

 

 

「โฮก!!」

 

「โอ๊ย!? ชิโระ อย่าเอาไฟมาช็อตกันสิ สู้ก็ได้ ฉันจะสู้!!」

 

 

ชิโระได้มอบพลังให้กับฉันและบอกให้ฉันสู้

 

ในตอนที่คัตซึนออกไปสู้ เขามันจะให้ความสำคัญกับผู้คนรอบๆ เสมอ

 

เขาคิดว่าจะปกป้องคนพวกนี้ได้อย่างไร

 

ดังนั้นฉันก็ควรจะทำเหมือนเขา!!

 

 

『Σ SABER!』

 

「!」

『Σ!! ALL ABILITY SLASH!!』

 

 

พลังงานทั้ง 5 ได้ผสานเข้าเป็นหนึ่งเดียวและฟาดฟันออกไปใส่ศัตรู

 

คลื่นพลังได้กลืนกินร่างของนิโคล่าที่ส่งเสียงกรีดร้องออกมา

 

เมื่อสิ้นสุดการโจมตีร่างของมันก็นอนนิ่งไป……ฉันจึงรู้สึกโล่งขึ้นมาทันที

 

 

 

「……กลัวแทบราด……」

 

 

หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากชิโระ ฉันคงขยับตัวไปไหนไม่ได้แล้วแหง

 

นี่คัตซึนต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เสมอเลยสินะ….

 

 

『ฮ่าๆๆๆ!!』

 

「อึก」

 

 

ฉันได้ยินเสียงของนิโคล่าที่ควรจะตายไปแล้วดังขึ้น

 

เมื่อหันกลับไปพร้อมกับเตรียมดาบในมือให้พร้อม ร่างของมันที่ล้มลงไปก็เริ่มพองตัวขึ้นและหัวเราะออกมา

 

 

 

『พลังที่แท้จริงของข้าจะแสดงให้เห็นเดี๋ยวนี้แหละ ด้วยร่างที่แท้จริงนี้!!』

 

「ขยายร่างได้……!? 」

 

『ขอบอกว่าไม่ได้มีดีแค่ใหญ่หรอกนะ ร่างของฉันที่ขยายมวลแล้วถึง 10 เท่านี้――』

 

 

ในขณะที่มันกำลังจะพูดจบ ก็มีดาบยาวพุ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับดาวตก เสียบเข้าที่หัวของนิโคล่า

 

 

 

『——เอ๋? 』

 

 

ฉันถึงกับพูดอะไรไม่ออก ร่างของเรดได้ปรากฏขึ้นบนหัวของนิโคล่าและดึงดาบที่เสียบอยู่ออกมา ก่อนที่จะเกิดประกายแสงพุ่งไปมาในอากาศหลายครั้ง

 

 

『อะ หา!? 』

 

 

เมื่อมันตระหนักได้แล้วว่าประกายแสงที่พุ่งไปมานั้นคือการฟัน ร่างของนิโคล่าก็ประเบิดออกมาเหมือนถุงเลือดที่แตก

 

เลือดและชิ้นเนื้อสีแดงได้อาบท่วมร่างของเรด รวมไปถึงร่างของฉันด้วย จากนั้นเรดก็วิ่งเข้ามาหาฉันโดยที่ไม่ได้สนใจเศษซากร่างของนิโคล่าอีก

 

 

 

「เป็นอะไรหรือเปล่า!? อัศวินขาว!? 」

 

 

 

……。

 

……、……。

 

 

 

「มะ ไม่เป็นไรหรอก」

 

「แต่ตัวสั่นไปหมดเลยนะ….ไม่เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจดีว่านี่มันคือการต่อสู้ครั้งแรก ไม่ต้องห่วงนะ อัลฟ่าเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว」

 

หล่อนนั่นแหละย่ะที่ทำให้ฉันกลัว

 

ทว่าฉันไม่สามารถพูดคำนี้ออกไปได้

 

หลังการแปลงร่างในคราวนี้ฉันได้เข้าใจความรู้สึกที่คัตซึนต้องเผชิญมากยิ่งขึ้น แต่ที่เข้าใจไปมากกว่านั้นก็คือความไร้เดียงสาและความน่ากลัวของเรดนี่แหละ

 

————-

Note 1 : เห็นร่างนี้มีนาฬิกาเสกของออกมาได้แล้วนึกถึงแกนพลังงานของแอ็กซ์ที่ชิโระหม่ำเข้าไปในอดีต คงใช่แหละ

Note 2 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code