ฉันยังอ่อนแอ
พักหลังมานี้ฉันตระหนักได้ถึงเรื่องนี้เป็นอย่างดี
หากจะพึ่งพาแต่พวกจัสติสครูเซเดอร์อย่างเดียวก็คงไม่ได้
「ยากจริงๆ ……」
พวกเธอเป็นนักสู้ที่เก่งกาจ
ความสามารถและประสบการณ์ในการรับมือกับพวกสัตว์ประหลาดที่ปรากฏตัวบนโลกใบนี้มีมากกว่าฉันหลายเท่า
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เรมะมอบเครื่องฉายบันทึกการต่อสู้ของพวกเธอให้ฉันได้ดู
『ยัยบ้าบลู แกอยู่ไหน!!』
『อ่า….นั่นสินะ ตรงนั้นละมั้ง』
เป็นบันทึกการต่อสู้ของบลู
เธอกำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาดที่มีชื่อว่าอย่างเป็นทางการว่า สัตว์ประหลาดแห่งสมดุลบาราซาน
เธอกำลังร่วมมือกับเหล่าคนธรรมดาต่อสู้กับอีกฝ่าย เนื่องจากความสามารถอันน่าสะพรึงของอีกฝ่ายที่ทำให้ทุกชีวิตในระยะมีพลังอยู่ในค่าเฉลี่ย
「ทำให้พลังทุกคนในระยะอยู่ในค่าเฉลี่ยแต่มันไม่รับผล……ฉันจะรับมือยังไงดีนะ? 」
ภาพที่ฉายออกมาเป็นมุมมองของเธอที่กำลังจ้องมาสัตว์ประหลาดผิวหนังเป็นเกล็ดอยู่ไกลๆ
แม้ว่าพลังของเธอจะลดลงไปอย่างมาก แต่เธอก็ยังสามารถรับมือกับอีกฝ่ายได้อย่างน่าทึ่ง…..
『ไม่มีที่ให้แกหนีอีกแล้วเว้ย!! ออกมาเดี๋ยวนี้ ไอ้พวกสวะที่โดนพลังของฉันไปก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กเหลือขอ―』
『ตอนนี้แหละ』
『จะฆ่าแกー!? 』
วินาทีนั้นเอง ขวดที่อยู่ข้างๆ สัตว์ประหลาดก็เกิดการระเบิดขึ้น โดยภายในขวดมีตะปูพวยพุ่งออกมา
มันตะโกนร้องออกมาด้วยความโมโห แต่จังหวะต่อมาก็มีผงที่คล้ายกับผงซักฟอกตกใส่หัวมัน จนทำให้ร่างของมันล้มลง
『โถ่เว้ยยยยย แกนะแก อยู่ที่ไหนกันวะ?! หึ ตรงนั้นเองสินะ ห้องประชาสัมพันธ์!!!』
『ก็แล้วแต่ คิดว่าใช่ก็ลองไปสิ』
『อย่ามาปั่นประสาทกันนะเว้ย!!』
『แกอารมณ์ร้อนจริงๆ 』
『เดี๋ยวได้รู้กัน! แกตายแน่!!』
『สุดท้ายก็ดีแต่ปากสินะ แค่หาตัวฉันยังทำไม่ได้ สมองไม่ได้เรื่อง….หุหุ』
『อ๊าคคคคค――!? 』
เธอยั่วยุสัตว์ประหลาดและทำให้มันเสียความสงบนิ่ง
มันพยายามลุกขึ้นยืนใหม่ แต่ก็ถูกผงซักฟอกทำให้ล้มลงอีก จนหัวไปกระแทกเข้ากับชั้นวางใกล้ๆ
จุดที่บลูกำลังซ่อนตัวอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ห้องประชาสัมพันธ์ แต่เป็นแถวโต๊ะบริเวณศูนย์อาหาร
พวกคนทั่วไปก็พยายามช่วยกันติดกับดักและเบี่ยงเบนความสนใจจากของที่รวบรวมกันมาภายในห้าง
บลูกำลังประกอบกับดักบางอย่างภายในมือระหว่างที่สังเกตท่าทีของสัตว์ประหลาด
「……ไอ้เจ้านี่ รับมือง่าย」
「บลูซัง เอาของที่ขอมาให้แล้วค่ะ!」
「ขอบคุณ ช่วยเอามันไปติดไว้ตรงร้านเสื้อผ้าชั้นสองที แล้วอย่าออกนอกเส้นทางที่วางแผนเอาไว้ล่ะ เพราะน้ำมันกับผงซักฟอกนอกเหนือเส้นทางหลักของพวกเราถูกราดเอาไว้หมดแล้ว」
「ตะ แต่ว่า ถ้าสัตว์ประหลาดมันหาตัวพวกเราเจอเข้าละก็…」
เมื่อหญิงสาวถามด้วยความหวาดกลัว บลูก็มองกล้อง ก่อนจะพูดขึ้น
「ไม่มีทางหรอก เพราะตอนนี้มันกำลังติดกับดักแป้งขาวกับกาว」
สัตว์ประหลาดบิดตัวไปมาอยู่กับพื้น โดยตัวติดกับแป้งสีขาวและกาว
『โถ่เว้ย!! โถ่เว้ย!! จะฆ่า ไม่ว่ายังไงก็จะฆ่าแกให้ด้ายยยยย!!』
「ทำได้แค่โวยวายหรือยังไง…โมโหนักก็ระเบิดตัวตายไปเลยสิ จะมาโวยไว้ไร้ประโยชน์ทำไม? 』
『โว้ยยยยยยย!? 』
บลูพยักหน้าด้วยความพึงพอใจก่อนจะมองไปยังเด็กผู้หญิงตรงหน้า
「ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย ฉันขอฝากตรงนี้ไว้กับพวกเธอได้หรือเปล่า ถ้ามันมีการเคลื่อนไหวอะไรผิดไปก็รีบติดต่อมาทันที แล้วก็จำเอาไว้นะ ยังไงชีวิตของพวกเธอก็สำคัญเป็นอันดับหนึ่ง อย่าคิดเอาชีวิตเข้าแลก」
「「「อื้อ……」」」
พวกคนที่มาช่วยเธอส่งเสียงออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก เพราะความกลัวและความวิตก
พวกเขารู้ดีว่าหากพลาดไปแม้เพียงน้อยนิด ชีวิตของพวกเขาก็จบสิ้น
「ฉันเข้าใจความรู้สึกของพวกเธอ เพราะครั้งแรกฉันก็ไม่ต่างกัน」
บลูยืนขึ้นต่อหน้าผู้คนที่แสดงความกังวลออกมา
เมื่อเห็นเธอพูดปลุกใจเช่นนั้น สีหน้าของบางคนก็เริ่มมีความกล้า
ในหมู่พวกเขามีเด็กรุ่นเดียวกับฉันใส่ชุดนักเรียนอยู่ด้วย
「ขอแค่มีใจที่กล้าหาญ พวกพ้องที่อยู่ข้างหลังก็พร้อมจะเดิมตาม และหนึ่งในนั้นก็คือฉัน จงจำไว้เสมอตอนนี้พวกเราทุกคนที่พลังแห่งฮีโร่ที่ไม่ต่างกันเลย อะไรที่ฉันทำได้ในตอนนี้ฉันมั่นใจว่าทุกคนเองก็ทำได้เหมือนกัน」
คำพูดของเธอสะกดใจของคนรอบๆ
แม้แต่ฉันเองก็ยังรู้สึกมีพลังใจตามไปด้วยเลย
「หากพวกเรายอมแพ้ บาราซานก็จะฆ่าคนไปมากกว่านี้ ดังนั้นเราต้องหยุดมันให้ได้ที่นี่เดี๋ยวนี้」
「「「……!」」」
「ฉันเข้าใจดีว่ากำลังขออะไรจากทุกคนอยู่」
บลูเงยหน้าขึ้นและกำหมัดเอาไว้แน่น
「ราคาของการได้สิทธิเสรีภาพนั้นแพง แต่ถึงมันจะแพงฉันก็เต็มใจที่จะจ่ายเพื่อให้ได้มันมา」
「บลูซัง……!」
「นั่นสินะ พวกเราเองก็ต้องสู้เหมือนกัน……!」
「หืม? คำพูดนี้คุ้นๆ แฮะ……」
แค่พูดของเธอได้ทำให้ทุกคนกลับมามีกำลังใจ
เธอสูดหายใจเข้าอีกแล้ว แล้วเปล่งคำพูดออกมาจากหัวใจของเธอ
「ถึงแม้จะเหลือแค่ฉันคนเดียว ฉันก็จะหยุดพวกไฮดราให้ได้…!」
「「「……พวกไฮดรา? 」」」
「……อุ」
อยู่ดีๆ ทั้งบริเวณก็เกิดความเงียบงัน
ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเธอพูดอะไร เหมือนกับคนกว่า 70% ที่อยู่ตรงนั้น ทว่าหญิงสาวในกลุ่มนั้นคนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืนและพูด
「เอาล่ะ ทุกคนไปกันเถอะ แสดงให้สัตว์ประหลาดนั่นได้เห็นว่าความสามัคคีของพวกเราเป็นยังไง!!」
「「「โอ่-โอ้!!」」」
ในมือของบลูตอนนี้กำลังถือตะกร้าที่เต็มไปด้วยกับดักทำมือ
ก่อนที่ชายคนหนึ่งจะเดินเข้ามาพูดกับเธอ
「บลูซัง เอ่อ คำพูดที่พูดออกมาก่อนหน้านี้เอามาจากหนังสินะครับ? 」
「กับดักและคำพูดปลุกระดมอ้างอิงมาจากโดดเดี่ยวผู้น่ารัก」
「เอ่อ ไม่ใช่ว่า…คำพูดมันมาจากกัปตันอเมริกา ภาควินเทอร์…..」
「รีบออกไปได้แล้ว!!」
แล้วภาพก็ตัดไป
เรดกับเยลโล่เองก็เหมือนกัน….ภาพการต่อสู้ของเหล่าจัสติสครูเซเดอร์นี่สุดยอดชะมัด ความตั้งใจอะไรแรงกล้าที่ไม่สั่นคลอนแม้จะเจอกับเรื่องอะไรก็ตาม
แต่ว่า……。
「โดดเดี่ยวผู้น่ารักนี่….อะไรกัน? ชิโระรู้ไหม? 」
『โฮก』
ดูเหมือนชิโระก็จะไม่รู้
แต่ความสามารถในการสร้างกับดักนี่คือของจริง
หากเป็นฉันคงทำอะไรแบบนั้นไม่ได้แน่
หรือจะเป็นหนังสือที่เธอเคยอ่าน….ไม่สิ อาจจะเป็นหลักสูตรของกองกำลังพิเศษก็ได้
ไว้มีโอกาสค่อยไปถามเธอละกัน
「……เอาละ ถ้างั้นก็」
ฉันลุกจากเตียงแล้วหันไปมองชิโระ
ยังมีหลายสิ่งที่ฉันขาดอยู่ แต่ก็ต้องค่อยๆ ฝึกฝนกันไป
ปัญหาแรกคงจะเป็นเรื่องความยืดหยุ่นในการจัดการศัตรู
「ชิโระ ช่วยเปิดโครงสร้างของเรด บลู เยลโล่ฟอร์มกับอาวุธให้ฉันดูหน่อยได้ไหม? 」
『โฮก』
ดวงตาของชิโระส่องแสงออกมาแล้วก็ปรากฏภาพฟอร์มต่างๆ ของฉันพร้อมกับอาวุธ
Flame Calibur, Liquid Shooter, Lightning Breaker และ Lupus Dagger
「พอจะทำให้มันพัฒนาขึ้นไปอีกได้ไหมนะ? 」
『โฮก』
โห เหมือนว่าจะทำได้แฮะ
สิ่งสำคัญตอนนี้คือทั้ง 3 ร่างไม่มีพลังทำลายล้างพอจะรับมือกับสัตว์ประหลาดในอนาคตแน่
ฉันต้องหาทางแก้ไขตรงจุดนี้
เพราะฉันไม่สามารถใช้ร่างAnother Form สู้ได้ตลอด
「ของที่มีไม่ได้อ่อน แต่น่าจะเป็นที่ตัวฉันมากกว่าสินะ」
―ลองไปคุยกับพวกสาวน้อยนั่นดูสิ
「รูอินซัง? 」
―คิดว่าน่าจะได้ประสบการณ์ที่ดี
เสียงลึกลับโผล่ขึ้นมาอีกแล้ว
น่าสงสัยจริงๆ ว่าเธอคนนี้คือใครกันแน่
「นั่นสินะ ตอนนี้พวกเราก็ร่วมมือกันแล้ว…น่าจะไปขอคำแนะนำได้」
บ้าจริงเชียว เอาแต่คิดถึงการต่อสู้ที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนไม่คิดจะพึ่งพาคนอื่นซะได้
ในระหว่างที่จะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเรมะ ฉันก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจในโฮโลแกรม
NEW!
【??? COLLAR SYSTEM】43%
【・??? GRIP】
【SAVE→???? FORM】78%
【・ ARROW】
【↳???? RED】
【↳???? BLUE】
【↳???? YELLOW】
【???? →?????? FORM】3%
โดยมีภาพของชุดสองสีที่กำลังประสานเข้าด้วยกัน
ฝั่งหนึ่งเป็นร่างSave Formปกติแต่มีอุปกรณ์เหมือนเกราะหนามเสริมเข้ามา
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันหมายถึงอะไรแต่น่าจะเป็นอาวุธใหม่ที่ฉันสามารถใช้ได้ในอนาคต
「….ชิโระ อย่าบอกนะว่านั่นคือฟอร์มใหม่ที่ในอนาคตฉันจะได้ใช้? 」
『นู้ว!』
「ไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ประมาณว่าอัพเกรดร่างปัจจุบันสินะ? 」
ชิโระพยักหน้า
รู้สึกขอบคุณชิโระจริงๆ ที่พยายามเพื่อฉันขนาดนี้
「หืม แล้วตรงนั้นมัน? 」
เป็นภาพฉายของชุดสูทอีกอันหนึ่ง
แต่แตกต่างจากก่อนหน้านี้ตรงไม่มีรายละเอียดอะไรเลยนอกจากข้อความและภาพถมดำ
【TYPE LUPUS??? FORM】100%
【・??? SABER】
「ชิโระ ตรงนี้เขียนว่า 100% แล้วนี่? ฉันสามารถใช้ได้เลยหรือเปล่า? 」
『โฮก!』
คราวนี้ส่ายหัว
ยังใช้ไม่ได้สินะ? หรือจะมีอะไรที่ยังไม่ตรงตามเงื่อนไข?
『โฮก!』
หน้าจอที่ฉายภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง
สิ่งที่แสดงออกมาคราวนี้คือยานพาหนะสองลำที่แสนคุ้นเคย
「……เดี๋ยวนะ」
จะว่าไปได้ยินว่าชิโระกินยานที่เรมะสร้างขึ้นไปสองลำเลยนี่หว่า!
แม้รูปร่างจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะมันถูกประกอบเข้ากับรถของฉันและกลายร่างเป็นหุ่นยนต์ได้อีกก็เถอะ
แต่ใช่แน่นอน….แล้วจะประกอบเอาไปคืนเรมะได้นะ
「ยะยะยะ แย่แล้วสิ ทำยังไงดีล่ะ….」
「คัตซึนอยู่หรือเปล่า? 」
「อ่ะ!? อ้า ครับ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ」
ฉันตอบรับเสียงเคาะประตู ก่อนจะเปิดห้องให้พี่
「มีอะไรหรือเปล่าครับ? 」
「คือว่าช่วงนี้มีอะไรเกิดขึ้นเยอะ เลยตั้งใจจะมาคุยอะไรกันสักหน่อยน่ะ เดี๋ยว นี่มันอะไรกันเนี้ย?!」
พี่ตกใจมากเมื่อเห็นภาพโฮโลแกรมที่ชิโระฉาย
เป็นหุ่นยนต์สีขาวกับสีดำ
ด้วยสิ่งนี้คงจะสามารถพลิกการต่อสู้ของฉันจากในอดีตได้แน่นอน
「….ชิโระเผลอกินหุ่นเข้าไปน่ะครับ」
「เอ่อ ทำไมนายถึงพูดเหมือนชิโระเผลอไปกินอาหารตกตามพื้นเลยล่ะ….」
จากนั้นพวกเราก็เดินออกจากห้องโดยตั้งใจว่าจะไปหาเรมะ
「จะว่าไปแล้วพี่กำลังจะกลับมาทำงานที่นี่สินะ」
「อื้อ ดูเหมือนว่าฉันจะสามารถกลับเข้ามารับตำแหน่งเดิมที่นี่ได้สบายเลยน่ะ ประธานก็คุยให้เรียบร้อยแล้วด้วย」
「สรุปคือพี่เป็นหมอที่ดูแลเรื่องสุขภาพทางจิตเหรอ? ไม่เคยรู้มาก่อนว่าบริษัทเขามีตำแหน่งอะไรทำนองนี้อยู่ด้วย แต่สุดยอดจริงๆ 」
「ฮะ ฮ่าๆๆๆ นั่นสิเนอะ」
แถมยังน่าตกใจตรงที่เวลาทำงาน เวลากลับบ้าน และวันหยุดแทบจะไม่ต่างจากเดิมเลย
「หาววว หลับเต็มตื่น」
อัลฟ่าที่งีบหลับตรงโซฟีในวันหยุด ตื่นแล้ว
เธอเดินขยี้ตาระหว่างที่เข้ามายังโต๊ะที่พวกเรานั่งกันอยู่
「นอนกลางวันนี่ไม่ไหวเลยนะ」
「ไม่เป็นไรๆ เขาว่ากันว่าเด็กยิ่งนอนยิ่งสุขภาพดี」
「แต่มันก็สำหรับเด็กไม่ใช่เหรอยะ……」
ฉันหัวเราะให้กับอัลฟ่าที่บ่นออกมา
พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว คงได้เวลาเตรียมอาหารเย็น
「……เราจะได้ใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนนะ……」
ช่วงเวลาที่แสนสงบสุข
ฉันรู้ว่ามันคงอยู่ได้ไม่นาน
แต่ฉันก็จะสู้เพื่อปกป้องมันเอาไว้
「ดังนั้นฉันต้องทำทุกอย่างเท่าที่ตัวเองจะทำได้ให้ดีที่สุด」
ในด้านร่างกาย มาสเตอร์ที่เคยเป็นอดีตกองกำลังป้องกันตัวเองน่าจะพอไปขอเคล็ดลับการฝึกมาได้ ส่วนเทคนิคพิเศษอะไรคงสามารถไปขอให้จัสติสครูเซเดอร์สอน
ส่วนอุปกรณ์หรือฟอร์มใหม่คงต้องรอไปก่อน จนกว่าชิโระจะพร้อม
————-
Note 1 : ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code
