หนึ่งกำเนิดสองสมบัติ : รักแสนหวานของมหาเศรษฐี - ตอนที่ 76

ตอนที่ 76 ไม่มีสิทธิ์ในการดูแล

มู่หว่านโหรวรู้สึกมึนงง เธอไม่คาดคิดว่าจะได้พบหยุนซือซืออีกที่นี่ หลังจากผ่านไปกว่าสิบกว่าปีแล้วเด็กผู้หญิงหน้าตาอ่อนแอและไร้เดียงสาคนนั้นที่อยู่ในความทรงจำของเธอ ได้เติบโตขึ้นเป็นสาวสวยและมีเสน่ห์ และดูเหมือนว่าเวลาจะไม่ทำให้เธอแก่ลงเลย

แม้ไม่ได้แต่งหน้าแต่เธอก็ยังดูสวยอย่างน่าตกใจ หน้าตาอ่อนเยาว์ของเธอคล้ายกับนักเรียนมัธยมปลาย

หยุนซือซือมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นและครุ่นคิด และเห็นว่าใบหน้าของเธอถูกแต่งหน้าอย่างหนักจนดูคุ้นเคยราวกับว่าเธอเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน

เธอจำไม่ได้ว่าเคยเจอผู้หญิงคนนี้ที่ไหนมาก่อน แต่เธอรู้สึกผู้หญิงคนนี้… คุ้นมาก!

การจ้องมองของมู่หว่านโหรวเป็นเหมือนกริช เธอแอบกัดฟันและโกรธว่าคนที่อยากเห็นน้อยที่สุดทำไมต้องปรากฏตัวต่อหน้าเธอในตอนนี้!

ตั้งแต่รู้ว่ามู่หย่าเจ๋อพยายามตรวจสอบตัวตนของหยุนซือซือ เธอก็พยายามหาวิธีที่จะเอาหนามนี้ออกจากเธอ วันนี้ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่น่าขันจริงๆ!

ริมฝีปากสีแดงเข้มของเธอขบเม้มขณะที่พูดอย่างดูแคลน“ คุณเป็นใคร? มาทำอะไรในโรงแรมนี้? คุณลงทะเบียนที่แผนกต้อนรับหรือยัง? อาชีพอะไร? สถานะอะไร? ดูชุดโทรม ๆ ของคุณแล้ว คุณมีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในโรงแรมระดับหกดาวนี้ได้ยังไง?”

“ ฉัน…ฉันเป็นผู้ช่วยศิลปินจาก Huanyu Entertainment …”

“ศิลปินคนไหน? ชื่ออะไร?” มู่หว่านโหรวไม่ได้ใส่ใจเธอแค่ต้องการกำจัดผู้หญิงคนนี้โดยเร็วที่สุดและป้องกันไม่ให้เธอโต้ตอบกับเสี่ยวอี้เฉิน!

“ แม่…” มู่อี้เฉินตะโกนมาจากด้านหลังอย่างใจเย็น

หยุนซือซือหันกลับมาโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่เธอตระหนักว่าไม่ใช่เธอที่เด็กคนนั้นเรียกว่า ‘แม่’

มู่หว่านโหรวผลักเธอออกไปข้าง ๆ และเดินไปเสี่ยวอี้เฉิน ใบหน้าที่เยือกเย็นของเธอกลายเป็นความอบอุ่นของมารดา “ว่าไงลูกรัก?”

เมื่อเห็นฉากนี้หยุนซือซือก็นึกขึ้นได้ว่าผู้หญิงที่เอาแต่ใจคนนี้คือคนที่ตบเธอในวิลล่าเมื่อหกปีก่อน – คู่หมั้นของผู้ชายคนนั้น!

เธอมีบุตรยากดังนั้นพวกเขาจึงต้องใช้การตั้งครรภ์แทนเพื่อสืบทอดมรดกของครอบครัวต่อไป

ฉากนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเธอ

เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนแบบไหน? จำได้ว่าเขามองเธออย่างไรราวกับว่าเธอเป็นขอทาน?

“ ผมง่วง ผมอยากกลับบ้าน” เสี่ยวอี้เฉินพูดสั้น ๆ ด้วยถ้อยคำที่น่าทะนุถนอม

มู่หว่านโหรวยิ้มและกล่าวว่า “โอเค แม่จะบอกให้ป้ากุ้ยพาหนูกลับ!”

ป้ากุ่ยรีบไปจับมืออี้เฉินขณะที่เขาเดินตามป้ากุ่ยไปตามโถงทางเดิน เขามองไปที่หยุนซือซือเป็นเวลานานด้วยริมฝีปากที่เม้มแน่น

หยุนซือซือถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในห้องโถงกับมู่หว่านโหรว ขณะที่เธอเฝ้ามอง เสี่ยวอี้เฉินที่ถูกนำตัวไป จากนั้นมู่หว่านโหรวผู้หยิ่งยโสก็ปิดกั้นมุมมองของเธอที่มองเห็นเขา

“ คุณหยุน เราเจอกันอีกแล้วนะ!”

“ …สวัสดี?” เธอถอยห่างออกไปอย่างช้าๆออร่าของผู้หญิงนั้นเต็มไปด้วยหนามมากเกินไป และโดยสัญชาตญาณเธอต้องการที่จะรักษาระยะห่างจากเธอ

“ ช่วงไม่กี่ปีนี้เป็นอย่างไรบ้าง… คุณหยุน?” มู่หว่านโหรวถามอย่างเย็นชา

การต้อนรับที่อบอุ่นของเธอฟังดูแปลก ๆ สำหรับหยุนซือซือ

“คุณยังจำฉันได้ไหมฉันเป็นคุณหญิงของตระกูลมู่ ตอนนั้นเราเคยเจอกัน” มู่หว่านโหรวก้าวเข้ามาใกล้ขณะพูด “คุณหยุน ดูเหมือนคุณจะลืมเนื้อหาในสัญญานะ!”

ข้อกล่าวหาเป็นศัตรูและน่ากลัว

ข้อสุดท้ายในสัญญาระบุว่าหยุนซือซือไม่มีสิทธิ์ในการดูแลมู่อี้เฉิน

ใบหน้าของหยุนซือซือเปลี่ยนเป็นสีซีดขณะที่เธอตอบด้วยความไตร่ตรอง “ฉันยังไม่ลืมทุกข้อในสัญญานั้น คุณหญิงมู่ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ฉันจะไม่ปรากฏ… ในชีวิตลูกชายของคุณ”