หนึ่งกำเนิดสองสมบัติ : รักแสนหวานของมหาเศรษฐี - ตอนที่ 75

ตอนที่ 75 ลูกชายของเธอ

เด็กคนนี้… อาจจะเป็น …

เธอตะลึงกับการคาดเดาในใจ

เมื่อหกปีก่อนเธอได้เซ็นสัญญากับชายคนนั้นว่าจะให้กำเนิดลูกแฝด และเนื่องจากการคลอดก่อนกำหนดทำให้แฝดคนน้อง ‘โย่วโย่ว’ หายใจอ่อนแรงเมื่อคลอด ทำให้พยาบาลเข้าใจผิดคิดว่าเขาไม่รอดชีวิต

ดังนั้นชายคนนั้นจึงพาแฝดคนพี่ที่มีสุขภาพไป

จากนั้นหยุนเย่เฉิงได้ลบร่องรอยทั้งหมดของโย่วโย่วด้วยความช่วยเหลือของผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่เป็นเพื่อนของเขา

เธอโชคดีที่สามารถรักษาโย่วโย่วเอาไว้ได้

อย่างไรก็ตามในฐานะแม่เธอไม่สามารถลืมการมีอยู่ของเด็กอีกคนได้

ตลอดหกปีที่ผ่านมาเธอจะนึกถึงเด็กคนนี้ที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อนและร่างรายละเอียดของเขาในหัว

เด็กคนนั้นต้องคล้ายกับโย่วโย่วมากแน่ ๆ

เขาต้องมีดวงตาแบบเดียวกับโย่วโย่ว จมูกที่หล่อและใบหน้าที่สวยงาม

เธอไม่ได้คิดว่าฝาแฝดจะมีลักษณะเหมือนกันทุกประการ

เธอจ้องมองเด็กน้อยอย่างมึนงงและน้ำตาก็เอ่อคลอในดวงตา… เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเด็กคนนี้อีกในชีวิต!

ดูเหมือนจะมีโซ่ตรวนระหว่างแม่และลูก มู่อี้เฉินมีอารมณ์เหมือนกับมู่หย่าเจ๋อ เขาไม่ชอบที่ได้รับการจ้องมองจากคนแปลกหน้า

อย่างไรก็ตามสายตาของผู้หญิงที่ดูไม่เป็นอันตรายคนนี้ทำให้หัวใจของเขาอ่อนลง

“ คุณ … คุณเป็นใคร?” เขาถามอย่างระมัดระวังขณะที่จ้องมองเธออย่างสงสัย

หยุนซือซือได้ยินเสียงและน้ำเสียงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเขา มันก็คล้ายกับ โย่วโย่วมากและมันยากที่จะควบคุมตัวเองให้เดินไปหาเขา

มู่อี้เฉินถอยออกมาอย่างระมัดระวังเขาไม่ต้องการให้เธอเข้าใกล้ โดยไม่รู้ตัวคนรับใช้รีบยืนปกป้องเขาและหยุดหยุนซือซือไม่ให้เข้าใกล้

“คุณเป็นใคร? คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้นายน้อย?”

“ ฉัน…”  เธออ้าปากจะพูด แต่ก็เสียคำพูดไปชั่วขณะ

ถูกต้องแล้ว เธอเป็นใครสำหรับเขา? เธอยังพยายามจดจำเด็กคนนี้อยู่อีกเหรอ?

เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอยืนอยู่ต่อหน้าต่อตา แต่เธอไม่สามารถรู้จักเขาได้มันเจ็บปวดและน่าขันแค่ไหน?

เธอยิ้มและพูดว่า “พวกคุณไม่ต้องห่วง ฉันไม่ใช่คนไม่ดีและฉันจะไม่ทำร้ายคุณ”

มู่อี้เฉินได้รับความอบอุ่นจากรอยยิ้มอันอ่อนโยนของเธออย่างไม่ต้องสงสัย

เขาไม่เคยเห็นรอยยิ้มที่ใจดีเช่นนี้ เท่าที่จำได้พ่อของเขาไม่ค่อยยิ้มให้เขา

แม้ว่าแม่ของเขาจะยิ้มบ่อย ๆ แต่รอยยิ้มของเธอก็ซับซ้อนและเยือกเย็น

สำหรับรอยยิ้มของคนแปลกหน้าคนนี้เต็มไปด้วยความรักของแม่ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสในชีวิต

เขาจมอยู่กับความคิดมากเกินไป

แต่… เธอก็เป็นแค่คนแปลกหน้าเขาจึงไม่อยากเป็นมิตรเกินไป

“ คุณจ้องผมอยู่เรื่อย ๆ แบบนี้ ผมไม่ชอบ!” เขาเตือนเธอ เขาไม่ได้ฟังดูแข็งกร้าวและห่างเหินเหมือนปกติแต่เป็นน้ำเสียงที่ฟังดูสงบและไร้อารมณ์

เธอยิ้ม แต่ก่อนที่เธอจะตอบกลับก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งจากด้านหลังของเธอ

“ใครยืนอยู่ตรงนั้น?”

เธอตกใจเมื่อหันเห็นผู้หญิงที่สง่างามยืนอยู่ข้างหลังและจ้องมองเธออย่างเย็นชา

ผู้หญิงคนนั้นก็เพิ่มความระมัดระวังในทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของเธอ

“ หยุนซือซือ … ”

มู่หว่านโหรวรู้สึกมึนงง เธอไม่คาดคิดว่าจะได้พบหยุนซือซืออีกที่นี่ หลังจากผ่านไปกว่าสิบกว่าปีแล้วเด็กผู้หญิงหน้าตาอ่อนแอและไร้เดียงสาคนนั้นที่อยู่ในความทรงจำของเธอ ได้เติบโตขึ้นเป็นสาวสวยและมีเสน่ห์ และดูเหมือนว่าเวลาจะไม่ทำให้เธอแก่ลงเลย