หนึ่งกำเนิดสองสมบัติ : รักแสนหวานของมหาเศรษฐี - ตอนที่ 73

ตอนที่ 73 ครั้งนี้จะไม่ยอม

“ แก…” หลี่ฉินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

คำพูดที่หยุนซือซือพูดคือสิ่งที่หลี่ฉินพูดกับเธอก่อนหน้านี้และเธอก็จำทันได้ทั้งหมด

หยุนซือซือดูอ่อนแอและไร้ที่พึ่งในอดีต แต่ตอนนี้เธอแตกต่างไป เธอจะทำกับพวกเขาในสิ่งที่พวกเขาทำกับเธอทีละนิด!

หลี่ฉินคว้าแขนของเธอและกำลังจะพูดคำรุนแรง หยุนซือซือมองไปที่มือเหี่ยวเฉาและสั่งอย่างเย็นชาว่า “เอามือออกไปจากฉัน!”

น้ำเสียงดูถูกเหยียดหยามอย่างปฏิเสธไม่ได้

หลี่ฉินโกรธที่เธอต่อต้าน!

“ ฉันยังเห็นฉันเป็นแม่อยู่หรือเปล่า?”

หยุนซือซ์อเย้ยหยัน แต่ยิ้มหวานก่อนตอบ “คุณไม่เคยยอมรับว่าฉันเป็นลูกสาวของคุณตั้งแต่แรก ทำไมตอนนี้คุณถามฉันว่าฉันเห็นคุณเป็นแม่ของฉันหรือเปล่าล่ะ?”

หลี่ฉินทนไม่ไหวอีกต่อไปและพูดอย่างอารมณ์เสีย ” หึ! ก็ดีที่แม่ที่แท้จริงของแกทิ้งแกไป ไม่อย่างงั้นหลานชายนอกสมรสของเธอคงจะทำให้เธออับอายจนตาย!”

หยุนซือซือจ้องมองหลี่ฉินอย่างเป็นอันตราย “คุณควรกังวลลูกสาวของคุณดีกว่านะคะ ถามเธอสิว่าเธอสร้างปัญหาอะไรบ้าง?”

หยุนนารีบกล่าวปัด ” พ่อดูมันสิ มันพยายามจะตบตีหนู หยุนซือซือนังเลว! แกสร้างความเสื่อมเสียให้กับตระกูลหยุนที่มีลูกนอกสมรส! ผู้คนจะหัวเราะเยาะเรา! แกกล้ากล่าวหาว่าฉันเสพยาแกมีหลักฐานเหรอ?! “

หยุนนาเป็นนางร้ายของหยุนซือซือตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อร่วมกับหลี่ฉินแล้วหยุนนามักจะรังแกและเล่นกลอุบายบ่อยครั้ง เธอมักจะพูดโกหกและหว่านความไม่ลงรอยกันระหว่างพ่อของเธอกับหยุนซือซือ

“พ่อจะเชื่อเขาหรือเชื่อหนู?” หยุนซือซือถามอย่างเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ที่จะไม่ยอมรับผิดในครั้งนี้

“ พ่ออย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของมันนะ! พ่อต้องเชื่อหนู หนูเป็นลูกสาวแท้ๆของพ่อนะ…”

“หุบปาก!”

หยุนเย่เฉิงไม่สามารถเก็บความผิดหวังของเขาไว้ได้ เขาเชื่อมั่นในหยุนซือซืออย่างแท้จริง เพราะเขาเห็นว่าเธอทุกข์ทรมานอย่างไรในความเงียบตลอดมา

เขารู้ว่าเธอต้องทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหนเมื่อเขาไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ “หลี่ฉินคุณกำลังแย่ลงเรื่อย ๆ ซือซือยังเป็นเด็ก คุณจะโหดร้ายกับเธอได้อย่างไร คุณยังมีจิตสำนึกอยู่ไหม? “

หยุนนาก้มหน้าด้วยความอับอายและยืนเงียบ ๆ ที่มุมหนึ่ง หยุนเย่เฉิงรู้ว่าเธอมีความผิดตามข้อหา!

“ ดี! การพนันและเสพยา หยุนนาแกให้พ่อขายหน้าจริงๆ!”

“ เปล่านะพ่อ ไม่ใช่… พ่อฟังหนูอธิบายสิ!” ใบหน้าของหยุนนาเต็มไปด้วยน้ำตา

“หุบปาก! นังลูกไม่รักดี!”

หยุนเย่เฉิงตบเธอด้วยความโกรธ

ในคืนนั้นหยุนเย่เฉิงตีหยุนนาอย่างดุเดือด เป็นครั้งแรกที่ต่อหน้าหลี่ฉินและเข็มขัดก็ฟาดลงบนหลังของหยุนนา ทิ้งรอยแผลเป็นที่ขมขื่นไว้ที่หลังของเธอ

เมื่อหยุนซือซือออกจากบ้านหยุน เธอยังคงได้ยินเสียงร่ำไห้ของหยุนนา ขณะที่หยุนนาคุกเข่าร้องไห้อยู่นอกประตูห้องนั่งเล่น

หยุนนาไม่ถูกลงโทษที่รุนแรงเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เธอเกลียดตัวเองจริงๆ

อย่างไรก็ตามการลงโทษที่รุนแรงเช่นนี้ไม่ได้เป็นประโยชน์อะไรกับหยุนซือซือ!

สิ่งต่างๆที่หลี่ฉินและหยุนนาทำกับเธอในอดีตยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเธอ

ตบผมจนขาด…

สิ่งที่หยุนนากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ไม่มีอะไรเทียบได้กับความทุกข์ทั้งหมดของเธอ!