หนึ่งกำเนิดสองสมบัติ : รักแสนหวานของมหาเศรษฐี - ตอนที่ 72

ตอนที่ 72 บ้านที่น่ารังเกียจ

เธอกลับตบสิบเท่า…

หยุนนาไม่ได้เตรียมตัวสำหรับการตบที่มาแรงและเร็วเข้าใบหน้าข้างหนึ่งของเธอ หยุนซือซือไม่ปล่อยเธอและฟาดอีกครั้ง

ด้วยฝ่ามือและนิ้วทั้งห้าของเธอแนบแน่นและตราตรึงบนแก้มทั้งสองของหยุนนา ใบหน้าสวยของเธอแทบจะพังพินาศ

หยุนนาโกรธมาก! เธอภูมิใจในใบหน้าที่สวยงามของเธอและดูแลมันเป็นอย่างดี ดังนั้นเธอจึงอยากบีบคอผู้หญิงคนนี้!

เธอเผชิญหน้ากับหยุนซือซือและทั้งคู่ก็เข้าตะลุมบอนกัน หยุนซือซือจับข้อมือของเธอแล้วบิดไปในทิศทางตรงกันข้าม หยุนนาก็กรีดร้องและกระชากผมของเธออย่างบ้าคลั่ง

“แกสองคนกำลังทำอะไร” เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวดังมาจากประตู

หยุนเย่เฉิงยืนอยู่ประตูหน้าและเห็นความวุ่นวายในห้องโถง เขาหน้าแดงด้วยความโกรธ

“หยุดเลยทั้งสองคน!

“พ่อ!” เมื่อเห็นพ่อกลับมา หยุนซือซือก็ปกปิดความเย็นชาบนใบหน้าทันทีและการแสดงออกที่เจ็บปวดก็ปรากฏขึ้นแทน “ หยุนนาทำเกินไปแล้ว…”

เธอแสร้งสะอื้นด้วยความทุกข์ใจ

หยุนนาพูดไม่ออก

ไม่ว่าที่ผ่านมาจะรู้สึกแย่แค่ไหนแต่หยุนซือซือก็ไม่เคยบ่นกับพ่อ

อย่างไรก็ตามตอนนี้เธอได้เรียนรู้ที่จะไร้เดียงสา

หยุนนากังวล ใบหน้าของเธอยังคงถลอกจากการตบ ใครเป็นผู้ร้ายตัวจริงกันแน่?

หยุนซือซือดูอ่อนแอทำอะไรไม่ถูกและหัวใจเต้นแรง

เมื่อหยุนเย่เฉิงเห็นดังนั้นเขาก็ยิ่งปวดใจมากขึ้น ดวงตาคมคู่หนึ่งจ้องมองไปที่ หยุนนา

หลี่ฉินได้ยินเสียงวุ่นวายจึงเข้ามาตรวจสอบ

เธอเห็นรอยบวมบนใบหน้าของลูกสาว

“ แม่ นังสารเลวนี่มันตบหนู แล้วยังกล้าด่าหนูด้วย”

” ใครมันกล้าด่าลูก?!” หลี่ฉินรู้สึกโกรธ เธอชี้นิ้วไปที่โย่วโย่วและหยุนซือซือแล้วกรีดร้องใส่ “ ตระกูลหยุนไม่ยอมรับตัวกาลกินีอย่างพวกแก! และนับประสาอะไรกับคนอกตัญญูอย่างแก!”

หยุนซือซือหัวเราะอย่างเย็นชา

โย่วโย่วเดินไปหาหยุนซือซือและจับมือเธอ เขาหันไปมองลี่ฉินด้วยรอยยิ้มที่น่ารัก

“คุณป้า ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลแม่ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา ถ้าคุณมีเงินก็คิดว่าจะดูแลผิวหน้ายังไงดีกว่า!”

หลี่ฉินปิดใบหน้าของเธอด้วยความลำบากใจ เธอเคยสวย แต่หลังจากให้กำเนิดยุนนาใบหน้าของเธอก็ปกคลุมไปด้วยริ้วรอย เนื่องจากตอนนี้เธอเป็นวัยกลางคนรูปร่างหน้าตาของเธอก็ไม่สามารถฟื้นคืนความอ่อนเยาว์ได้อีกต่อไปไม่ว่าเธอจะใส่เครื่องสำอางกี่ชิ้นก็ตาม เธอกัดฟันด้วยความโกรธเมื่อคำพูดที่เป็นพิษของเด็กน้อยกระทบจุดที่เจ็บของเธอ

เขาอาจจะยังเด็กและดูน่ารักอย่างไร้เดียงสา แต่เขามีลิ้นที่เฉียบคม!

“ แก…” หลี่ฉินสำลักด้วยความโกรธ

โย่วโย่วเงยหน้าขึ้นมองแม่และดึงแขนเสื้อของเธอ เขาถามด้วยน้ำเสียงเหมือนนางฟ้า “แม่รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อ ‘แม่ที่น่ารังเกียจ’ เจอกับ ‘นางสาวที่น่ารังเกียจ’ “

หยุนซือซือถามด้วยความสนุกสนานว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

โย่วโย่วมองไปที่คู่แม่ลูกและตอบอย่างไม่ไยดีว่า “ขยะเต็มบ้าน”

หลี่ฉินได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่าเด็กคนนี้กำลังล้อเลียนเธอ เธอโกรธมากจึงรีบวิ่งไปข้างหน้าและตบไปที่โย่วโย่ว แต่หยุนซือซือจับข้อมือเธอไว้!

“นังผู้หญิงอกตัญญู แกกล้าตบลูกสาวของฉัน ตอนนี้แกจะตบฉันงั้นเหรอ? เย่เฉิงดูสิหน้าของหยุนนาบวมจากการตบของนังสารเลวนี่!”

ก่อนที่เย่เฉิงจะตอบหยุนซือซือมองอย่างขุ่นเคืองและพูดว่า “ใช่ฉันตบลูกสาวของคุณ เพราะเธอทำผิดเธอเล่นการพนันเสพยาและติดหนี้ ฉันต้องตกงานเพราะเธอ และเมื่อวานเธอเกือบทำร้ายฉัน…”

เธออับอายมากจนไม่พูดต่อ

“เรียกชื่อฉันและทำอะไรก็ได้ตามใจเธองั้นเหรอ ฉันไม่ใช่สาวรับใช้ราคาถูกที่จะให้เธอเรียกใช้ ฉันมีศักดิ์ศรี ฉันไม่ใช่ทาสของเธอ!” เธอพูดด้วยความอดกลั้น

“ แก…” หลี่ฉินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ