บทที่ 69 เก็บกวาด
อย่างไรก็ตาม เมื่อเย่ชิงเฟิงรู้สึกถึงแรงกดดันที่ส่งออกมาจากร่างของเสี่ยวไป๋ เขาก็ตกใจทันที ถ้าเขารู้สึกไม่ผิด แรงกดดันที่อีกฝ่ายส่งออกมาราวกับเป็นสัตว์อสูรขั้นห้า
“หลานชาย ความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรตนนี้ ถึงขั้นห้าแล้วหรือ ลุงตกใจแทบตาย?” เย่ชิงเฟิงมองไปที่เสี่ยวไป๋ที่ถูกหลินเว่ยจับเอาไว้ในมือ และนวดทุบและหยิกอุตลุด เย่ชิงเฟิงจึงอ้าปากและพูดกับหลินเว่ย
“อืม! มันเป็นสัตว์อสูรขั้นห้า ตอนนั้นใช้เวลาและความพยายามอย่างมากที่จะจับมัน” หลินเว่ยพยักหน้า โดยไม่คำนึงถึงเย่ชิงเฟิงและลูกชายของเขาที่มีท่าทางราวกับคาดไม่ถึง
“ ……”
เย่ชิงเฟิงไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี หากไม่ได้นักรบขั้นสี่ระดับสี่ช่วยเหลือ ก็คงจะไม่สามารถจับสัตว์อสูรขั้นห้า มาเป็นสัตว์เลี้ยงได้ ถ้าไม่ใช่หลินเว่ยเป็นคนพูด พวกเขาก็อาจจะไม่เชื่อ ภายในใจของเขานั้นมีความดูแคลนหลินเว่ยอยู่ในใจ
หลินเว่ยนั้นไม่รู้ว่าเย่ชิงเฟิงคิดอย่างไรกับเขา แต่เมื่อเขาเห็นท่าทางของเย่ชิงเฟิง หลินเว่ยก็สามารถเดาไม่มากก็น้อยนี่คือสิ่งที่เขาต้องการ ดึงดูดความสนใจของอีกฝ่ายจึงจะช่วยให้แผนการของเขาสำเร็จได้
“แค่ก ๆ คือเมื่อครู่นี้ ต้องขออภัยราชาหนูศิลาด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจ”
เนื่องจากเย่ชิงเฟิงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่สัตว์เลี้ยงธรรมดา แต่เป็นผู้เชี่ยวชาญในระดับขุนศึก เขาจึงต้องการที่จะขออภัยอย่างจริงจัง จึงประสานมือและกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ฮึ่ม! เนื่องจากเจ้าขอโทษด้วยความจริงใจ ข้า…ราชาหนูศิลาไม่ใช่คนใจร้าย ข้าจะให้อภัย อย่างไรก็ตาม เจ้าควรมอบสมบัติบางอย่างที่นี่ให้ข้า เพียงแค่นั้นก็เพียงพอ”
เมื่อเห็นว่า อีกฝ่ายขออภัยตนเอง เสี่ยวไป๋พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และกล่าวด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิใจ อย่างไรก็ตามคำพูดที่อยู่เบื้องหลังนั้น มันดึงดูดสายตาของหลินเว่ย และเจ้าสัตว์เลี้ยงตัวนี้ กล้าที่จะขโมยอาหารของเขา
“ไม่มีปัญหา! ท่านจะเอาอะไรก็ได้ ตามที่พอใจ
เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวไป๋ ปากของเย่ชิงเฟิงก็กระตุก ของกำนัลของหลินเว่ยก็ยังไม่ได้จัดการเลย! ไม่ได้คาดคิดว่าบาดแผลภายในจิตใจจะถูกกระหน่ำซ้ำเติมอีกรอบจนเลือดไหลซิบ
เพราะเขารู้ว่าเสี่ยวไป๋นั้นไม่ง่ายที่จะจัดการ และหลินเว่ยเองไม่ใช่ธรรมดา อย่างไรก็ตามในที่สุดเขาก็กัดฟันและแสดงออกอย่างเป็นมิตร
สิ่งนี้ทำให้เขาอึดอัดใจมาก มันเป็นเรื่องของความอยู่รอดและความทุกข์ทรมานไปพร้อม ๆ กัน
“ฮ่าฮ่า! เอาล่ะ ในเมื่อเจ้ารับปากแล้ว ถ้าข้าเกรงใจย่อมทำให้เจ้ารู้สึกไม่ดี! อย่างเช่นนั้น มันยากที่จะตัดใจเลือกเอาอะไรเข้าไปดี เอาเป็นว่าข้าเอาทั้งหมดเลย
“ดวงตาสีขาวเล็ก ๆ มองกวาดสายตาไปรอบ ไม่ให้มีส่วนใดเล็ดลอดสายตาไป มีรอยยิ้มที่ไร้ยางอายผุดขึ้นมา พร้อมกับกล่าวว่าเขาต้องการทั้งหมด
“ ……”
เย่ชิงเฟิงพูดอะไรไม่ออก เขาไม่เคยเห็นสัตว์ร้ายที่ไร้ยางอายเช่นนี้ แต่เขานั้นทำอะไรไม่ได้ เพราะคำพูดที่ออกจากปากไปแล้ว
“ตุ้บ!” เสียงหลินเว่ยตบเสี่ยวไป๋ไปที่ผนังและเขาก็พูดขึ้นว่า
“ไม่ต้องสนใจมัน เรามาทำธุระของเราก่อนเถอะ” และกล่าวด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
“ไม่มีปัญหา เจ้าต้องการอะไรก็ตามใจ ไม่ต้องเกรงใจ” เมื่อเย่ชิงเฟิงเห็นหลินเว่ยปฏิบัติต่อสัตว์อสูรขั้นห้าเช่นนี้ เหงื่อสีขาวก็ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของเขา
เขาเชื่อว่าหลินเว่ยนั้นเป็นคนที่ไม่อาจดูแคลนได้ หากตระกูลเย่ของเขามีสัตว์อสูรเช่นนี้ เขาจะเสนอให้มันเป็นบรรพบุรุษของเขาอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกขอบคุณมากสำหรับคำพูดของหลินเว่ย ดังนั้นเขาจึงรีบพยักหน้าและเห็นด้วย
“เอาล่ะ! ถ้าอย่างนั้น..ข้าก็ไม่เกรงใจท่านแล้ว!” หลินเว่ยพูดอย่างเขิน ๆ บนใบหน้าของเขา จากนั้นภายใต้การจ้องมองของเย่ชิงเฟิง และคนอื่น ๆ เขาก็กระโดดข้ามยาขั้นแรกตรงไปที่กล่องไม้ที่วางยาขั้นสอง เขาหยิบกระเป๋ามิติออกมาและเริ่มเก็บยาที่ต้องการ
“พรึ่บ!” อย่างไรก็ตาม ในชั่วพริบตาแถวของกล่องไม้ที่เรียงรายก็เต็มไปด้วยความว่างเปล่า ขวดหยกถูกเก็บใส่ไว้ในกระเป๋ามิติโดยหลินเว่ย
เมื่อเห็นฉากนี้ เย่เหิงและเย่ถงเสวี่ยไม่ได้พูดอะไร แต่พวกเขาก็ยังยิ้มให้เสี่ยวไป๋ ที่แยกเขี้ยวอยู่ที่เดิม แต่เสี่ยวไป๋นั้นไม่กล้าลุกขึ้นมาแย่งชิงยากับหลินเว่ย
ใบหน้าของเย่ชิงเฟิงไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก ท้ายที่สุดมันเป็นเพียงยาเม็ดขั้นสองซึ่งไม่มีคุณค่า พวกเขาแค่สงสัยว่าหลินเว่ยต้องการยาขั้นสองไปเพื่ออะไร?
“เอาล่ะ เจ้าไม่เอาไปอีกหรือ?”
เมื่อเห็นว่าหลินเว่ยได้นำยาขั้นสองไปหลายพันขวด พร้อมกับยาต่าง ๆ จากนั้นหลินเว่ยจึงหยุดมือลง เย่ชิงเฟิงคิดว่าหลินเว่ยพอแล้ว
เขาจึงพูดอย่างเป็นมารยาท
“ดี!” หลินเว่ยเพิ่งรู้สึกว่ายาขั้นสองนั้นเพียงพอแล้ว เขาจึงหยุดคิดชั่วคราว เขากำลังพิจารณาว่าจะใช้ยาขั้นสามกี่เม็ด เขาบังเอิญได้ยินคำพูดของเย่ชิงเฟิงและพยักหน้าอย่างรีบร้อน
จากนั้นดวงตาที่ตกตะลึงของเย่ชิงเฟิง เขาก็หันไปที่กล่องไม้ที่วางยาขั้นสามเอาไว้ และหลินเว่ยยังอยู่ในท่าเดิม ถือกระเป๋ามิติและเล็งไปที่ขวดยาและเริ่มเก็บกวาด
เมื่อมองไปที่ขวดหยกทีอันตรธานไปทีละขวด ในพริบตาก็ไม่มีหลงเหลืออยู่ เย่ชิงเฟิงตัวแข็งทื่อและอยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าของผู้นำตระกูล
เขาก็อยากจะหลั่งน้ำตาออกมา
หลินเว่ยกวาดเอายาขั้นสามไปพักหนึ่ง จำนวนเกือบเจ็ดถึงแปดร้อยขวด จากนั้นหลินเว่ยก็กลัวว่าเย่ชิงเฟิง จะเอ่ยคำพูดขึ้นมา หลินเว่ยเดินตรงไปที่ชั้นไม้ที่เก็บยาขั้นสี่
“ หลานชายที่รัก เจ้า….อย่า!” อย่า….คำพูดติดอยู่ที่ปาก
“อะไรหรือ” เมื่อเย่ชิงเฟิงเริ่มหยุดเขา หลินเว่ยก็สามารถกวาดยาลงไปในกระเป๋ามิติได้จำนวนมากไปแล้ว และโดยทั่วไปแล้ว มันถูกใช้เพื่อการฝึกฝน
ท้ายที่สุดแล้วหลินเว่ยเอามันไปทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้นเขากังวลว่าเย่ชิงเฟิงจะหยุดเขาไว้ ดังนั้นเขาจึงลงมืออย่างรวดเร็ว
จากนั้นเขาก็หันไปมองเย่ชิงเฟิงและถามด้วยความสงสัยอย่างไร้เดียงสา
“ข้า…!”
เมื่อเห็นการแสดงออกที่ไร้เดียงสาบนใบหน้าของหลินเว่ย เย่ชิงเฟิงก็พูดไม่ออก เขาแทบจะกระอักเลือดออกมา เขาโกรธมากจนทำได้แค่กลอกตาไปมาเท่านั้น
ตอนนี้เขาแค่อยากจะคว้าคอเสื้อของหลินเว่ย และตะโกนออกดัง ๆ ว่า ไร้ยางอาย เจ้าจะเอายามากมายไปทำอะไรกัน?
แต่เขาก็ทำไม่ได้และไม่ได้พูดอะไรออกมา เย่ชิงเฟิงอดกลั้นไว้ในใจ และแสดงรอยยิ้มที่ดูไม่ออกว่ายิ้มแย้มหรือร้องไห้ออกมา และกล่าวว่า: “ไม่….ไม่มีอะไร…
ข้าหมายความว่า เราไปชั้นอื่นเลยดีหรือไม่?
แน่นอนว่ายังมีอีกหลายชั้นที่เรายังไม่ได้ไป!อย่าเสียเวลาอีกเลย! ไปที่อื่นกันเถอะ ” เมื่อหลินเว่ยได้ยินคำพูดของเย่ชิงเฟิง หลินเว่ยเห็นด้วยกับเขา
แต่คำพูดของหลินเว่ยนั้น เกือบจะทำให้เย่ชิงเฟิงสะดุด
