บทที่ 68 คลังสมบัติ
“เมืองหมั่นฉี?” ตระกูลเย่ทุกคนมองหน้ากันและกัน พวกเขาคาดเดาว่าหลินเว่ยน่าจะมาจากกองกำลังที่ทรงพลังหรือจากตระกูลใหญ่โต อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายมาจากเมืองในชนบทเท่านั้น
โดยปกติแล้วพวกเขารู้จักเมืองหมั่นฉี เนื่องจากมีเมืองเล็ก ๆ เพียงสิบแห่งในเมืองเฮยสุ่ย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีตระกูลหลินอยู่ในเมืองหมั่นฉี
สรุปแล้วหลินเว่ยไม่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูล อาศัยความพยายามของตัวเองจนมีความเข้มแข็งในปัจจุบัน เมื่อเทียบกับความประหลาดใจของเย่ชิงเฟิงและเย่ห่าว เย่เหิงรู้สึกละอายใจมากเมื่อเขาได้รับการสนับสนุนจากตระกูลอย่างเต็มที่
และกลายเป็นนักรบเมื่ออายุ 16 ปี และคาดว่าจะก้าวเข้าสู่นักรบขั้นสามก่อนอายุ 20 ปี เขาก็พอใจเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขาถูกเหยียบย่ำโดยความแข็งแกร่งของหลินเว่ย
เมื่อมองไปที่หลินเว่ยด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น เย่เหิงถามอย่างสงสัย ” สัตว์ประหลาด….ไม่รู้ว่าเจ้าฝึกฝนอย่างไรกันจึงแข็งแกร่งขนาดนี้….ข้าสงสัยว่าปีนี้เจ้าอายุเท่าไร?”
“วิธีที่เราฝึกฝนนั้นต่างกัน! เจ้าจะฝึกเหมือนข้าได้อย่างไร! สำหรับอายุของข้า อีกไม่กี่เดือนก็น่าจะ 13 ปี!” เมื่อเห็นท่าทางของเย่เหิง หลินเว่ยยักไหล่และมองไปที่เย่เหิงอย่างไร้เดียงสาด้วยท่าทางเฉยเมย
“ข้า … ข้าอยากอยู่เงียบ ๆ !” เมื่อเห็นท่าทางของหลินเว่ย เย่เหิงก็อยากจะเตะหลินเว่ยด้วยความโมโห จากนั้น เขาจึงบอกหลินเว่ยว่า เจ้าพูดแบบนี้ในไม่ช้าเห็นทีต้องถูกทุบตี แม้จะรู้ว่าท่าทางของหลินเว่ยเป็นเรื่องปกติ
ในความคิดของเย่เหิงนั้นอดไม่ไหวจริงๆ
“ใครหรือ….ใครกล้าตีข้า?” หลินเว่ยถามอย่างสงสัย
“ไม่ต้องห่วง อาเหิงแค่อิจฉาในความสามารถของเจ้า อาเหิงพูดถูกเจ้าเป็นสัตว์ประหลาด ไม่ต้องเรียกว่าผู้นำเย่ เรียกข้าว่าลุงเถอะ” เย่ชิงเฟิงกล่าวอย่างพอใจ
“ฮ่าฮ่า! ท่านลุงเย่” หลินเว่ยรู้สึกแปลก ๆ เมื่อเรียกคนอื่นว่าท่านลุง เขาทำได้เพียงยิ้มอย่างเงียบ ๆ เขารู้ว่าเย่ชิงเฟิงตั้งใจจะผูกมิตรกับเขา ซึ่งก็ไม่เลวสำหรับหลินเว่ย ดังนั้นเขาจึงเรียกท่านลุงออกมาภายใต้สายตาคาดหวังของอีกฝ่าย
“ฮ่าฮ่าดี! ดี เย่ชิงเฟิงหัวเราะอย่างมีความสุขสองครั้ง แล้วยืนขึ้นและกล่าวด้วยรอยยิ้ม:” ไป! ลุงอย่างข้าจะพาเจ้าไปเยี่ยมคลังสมบัติของข้า
…………
หอสมบัติประจำตระกูลเย่ตั้งอยู่ในส่วนลึกของคฤหาสน์ เย่ชิงเฟิงพาหลินเว่ยเดินเข้าไป ตามมาด้วยเย่เหิง และเย่ถงเสวี่ย ส่วนเย่ห่าวนั้นกลับไปรักษาบาดแผล เย่ชิงเฟิงอยู่ที่นั่นด้วย
หลังจากเดินมากกว่าสิบนาทีและผ่านห้องต่าง ๆ ผู้คนในตระกูลเย่ที่พบกันระหว่างทาง พวกเขามองไปที่หลินเว่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น และเดาตัวตนของหลินเว่ยว่าไม่ใช่คนธรรมดา ๆ เลยที่จะสามารถทำให้บุตรชายของผู้นำตระกูลจะเดินติดตาม
“นี่คือที่คลังเก็บสมบัติของตระกูลเย่?” หลินเว่ยมองไปที่ห้องใต้หลังคาตรงหน้าเขามีสามชั้น ภายในห้องใต้หลังคา เหนือประตูห้องใต้หลังคามีแผ่นโลหะที่มีคำว่า “หอสมบัติหลิงอู่” เขียนอยู่
แน่นอนว่าเย่ชิงเฟิงหยุดอยู่ตรงหน้าห้องใต้หลังคา และพูดกับหลินเว่ยอย่างเรียบง่ายว่า “นี่คือหอสมบัติวิญญาณของตระกูลเย่ ซึ่งเก็บรวบรวมความพยายามของตระกูลเย่
ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา ชั้นแรกเป็นสิ่งของทั่วไป ซึ่งแบ่งออกเป็น : หอสมบัติตันเถียน, หอสมบัติพลังปราณ หอสมบัติวิญญาณ, หอสมบัติรวมของแปลก และคลังสมบัติชั้นสอง มีไว้สำหรับเก็บเคล็ดวิชา และชั้นที่สามเป็นที่เก็บสมบัติที่มีค่าที่สุด ”
“แอ๊ด … !” หลังจากอธิบายสั้น ๆ แล้วเย่ชิงเฟิงก็หยิบตราสีดำออกมาจากกระเป๋ามิติ และวางไว้ที่ด้านหน้าสลักประตูของหอสมบัติหลิงอู่ หลังจากนั้นไม่นานประตูก็เปิดออกเผยให้เห็นด้านใน
“ไปกันเถอะ!” เมื่อนำตราสีดำกลับมา เย่ชิงเฟิงพยักหน้าให้หลินเว่ยเดินเข้าไป
“หอสมบัติหลิงอู่สามารถต้านทานการโจมตีของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ขั้นขุนศึกได้ แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญในระดับขุนศึก ก็ไม่สามารถโจมตีได้ในเวลาอันสั้น
และตราในมือของข้านี้เป็นกุญแจสำคัญในการเปิดหอสมบัติ” เมื่อเห็นดวงตาที่งงงวยของหลินเว่ย เย่ชิงเฟิงก็ยิ้มและพูดด้วยความภาคภูมิใจ
“เยี่ยมมาก!” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าวชื่นชม
ครั้งแรก หลินเว่ยมาที่หอสมบัติตันเถียน เมื่อเย่ชิงเฟิงผลักเปิดประตูไป กลิ่นยาก็โชยมาทำให้คนที่มาเยือนตกใจ
หลังจากเดินเข้ามาเขาก็พบขวดยาเรียงราย ที่ด้านนอกของขวดมีป้ายชื่อและคุณภาพของยาทุกชนิด ยาเม็ดขั้นหนึ่งมีจำนวนมากที่สุด มีจำนวนมากกว่าครึ่งห้อง และยิ่งระดับสูงคุณภาพของยาสูงเพียงใด ก็ยิ่งมีจำนวนน้อยลงเท่านั้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งยาขั้นสี่ มีเพียงไม่ถึง 300 ขวด และมากกว่าครึ่งหนึ่ง เป็นยาเสริมกำลังภายในมีไม่ถึงครึ่งหนึ่งที่ใช้เพื่อเลื่อนระดับ สำหรับยาขั้น 5 ขึ้นไป ไม่พบในหอสมบัติแห่งนี้
หากต้องการยาล้ำค่าเช่นนี้ มันจะถูกเก็บไว้ที่ชั้นสามและถูกแบ่งออกมาใช้โดยตระกูลเย่
“หลานชาย! นี่คือเม็ดยา ถ้าเจ้าชอบก็เอาไปตามที่ต้องการ ไม่ต้องเกรงใจ” เย่ชิงเฟิงชี้ไปที่เม็ดยา บนกล่องไม้ล้ำค่า และกล่าวด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิใจ
“ไม่ต้องคิดเยอะไป เด็กน้อยหลิน! เอามาให้หมด” หลินเว่ยไม่ได้พูดอะไร แต่มีใครบางคนกังวลใจแทนเขา
“ดีหรือไม่?” ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังออกมา จากแขนของหลินเว่ยและเย่ชิงเฟิงก็ตกใจ จากนั้นเมื่อเขาเห็นหนูตัวสีขาวตัวหนึ่งโผล่หัวออกมาจากแขนของหลินเว่ยและถูกหลินเว่ยจับวางไว้บนบ่า
“ลุงเย่ นี่คือสัตว์เลี้ยงของข้า เสี่ยวไป๋” หลินเว่ยชี้ไปที่เสี่ยวไป๋ และพูดด้วยความลำบากใจ ราวว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตนั้นไร้ยางอาย ทันทีที่พวกเขาเอ่ยคุณสมบัติยังไม่ทันจบ เสี่ยวไป๋ก็ขัดจังหวะและบอกว่า ต้องการห่อกลับทั้งหมด
นี่มันไม่ใช่เรื่องน่าอายงั้นหรือ! หลินเว่ยไม่ใช่คนโลภขนาดนั้น ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ก็ควรปล่อยไว้ในเจ้าของ อีกอย่างเสี่ยวไป๋ใช้ยาเม็ดไม่ได้ ดังนั้นหลินเว่ยจะเอาไปเพียงนิดหน่อย
“สัตว์เลี้ยงของหลานชาย! เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ ที่จะพบว่ามีหนูพูดได้ เย่ชิงเฟิงพยักหน้าและรู้ทันที เขามองไปที่เสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจบนใบหน้าของเขา
“เจ้าสิเป็นหนูที่น่ารังเกียจ ทั้งตระกูลเจ้าก็เป็นหนู” เมื่อ เสี่ยวไป๋ได้ยินอีกฝ่ายเรียกเขาว่าหนู เขาก็หันหน้าไปทางอื่นทันที ไม่ว่าจะเป็นใคร เสี่ยวไป๋ไม่สนใจและด่าออกไปตรง ๆ หลินเว่ยบอกว่าเขาเป็นสัตว์เลี้ยง เขายังพอทน
แต่จะไม่ยอมให้หลินเว่ยมาควบคุมชีวิตของเขา! เย่ชิงเฟิงคือตัวอะไร! เจ้ากล้าเรียกข้าว่าสัตว์เลี้ยงและหนู ข้าทนไม่ได้
“เสี่ยวไป๋ไร้มารยาท ข้าจะสั่งสอนเจ้า” เมื่อเห็นเย่ชิงเฟิงถูกดุด่า ใบหน้าของหลินเว่ยกลายเป็นสีเขียวสลับแดง และใบหน้าของเขาราวกับกำลังจะระเบิด เขาตะโกนใส่เสี่ยวไป๋อย่างรีบร้อน
ใบหน้าของเย่ชิงเฟิงในตอนแรกก็รู้สึกโกรธ เขานั้นเป็นผู้นำตระกูลเย่ ตั้งแต่วัยเด็กจนโตไม่เคยมีใครกล้าดุด่าเขาแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังถูกหนูตัวน้อยดุด่า แต่อีกด้านหนึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของหลินเว่ย
ดังนั้นเขาจึงโกรธไม่ลงท่าทางของเขาจึงใจเย็นลง
