บทที่ 214
ออกเดินทางในหุบเขากู่เยว่
เมื่อทุกคนเห็นหลินเว่ยลงไปการเวทีการประลองแล้ว หลายคนจากสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยูู และ สถานศึกษาตระกูลขุนนางหลานหลิงต่างก็โล่งใจ ตราบใดที่หลินเว่ยไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน
พวกเขาสามารถได้อันดับที่สอง และสามเป็นอย่างน้อย
เมื่อเห็นว่าเป้าหมายของเขาบรรลุแล้ว หลินป๋าเทียนก็บินกลับไปที่ที่นั่งแขกขั้นสูง และสมาชิกทั้งห้าคนของสถานศึกษา หลินเสวี่ยเฟิงก็ถอยกลับไปทีละคน จากนั้นผู้ตัดสินก็จัดให้มีการจับฉลาก เพื่อตัดสินลำดับการต่อสู้
หลินเว่ยกลับไปที่บริเวณพักผ่อน ทันทีที่เขานั่งลง หยางไป๋กล่าวด้วยความไม่พอใจ: “คนในสถานศึกษาเหล่านี้ ต่างเป็นพวกตาขาวยิ่งนัก! นี่คือการแสดงทำให้เห็นชัดเจนว่า สถานศึกษาเทียนหยูและความสง่างามของเจ้านั่นคู่ควรกับตำแหน่งแล้ว”
“ใช่!”เมื่อได้ยินคำพูดของหยางไป๋ ทุกคนพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้สึกแบบเดียวกัน ถ้าหลินเว่ยได้รับอนุญาตให้แข่งขันบนเวที ก็ไม่จำเป็นต้องบอกว่าสามคนแรกที่จะได้อันดับคือ สถานศึกษาเทียนหยู
“ไม่ต้องใส่ใจ! เมื่อองค์จักรพรรดิเป็นคนตรัสเอง ก็ไม่ง่ายที่จะปฏิเสธ แต่สามอันดับแรก มันยากที่จะพูด แต่เสวี่ยมู่ น่าจะมีโอกาสเพราะนางนั้นมีความแข็งแกร่งมากที่สุด นอกจากนี้ยังมีเครื่องมือลึกลับบางอย่าง สามารถติดอันดับสามได้ และมีโอกาสเจ็ดส่วน ที่จะได้อันดับที่สอง” หลินเว่ยส่ายหัว และพูดอย่างใจเย็น
“อืม! มันขึ้นอยู่กับพวกเขา ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะอยู่ในอันดับใด อย่างไรก็ตามน้องชายของการต่อสู้เป็นผู้คว้าชัยในการแข่งขัน ในอนาคต เขาจะเข้าร่วมการแข่งขันบนแผ่นดินใหญ่กับผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ทั้งหมด “ติงหยูเหนียนพยักหน้าและกล่าวสนับสนุน
…………
ณ ตำหนักจื่อจู้หยวน เจ้าของสวนดอกไม้จื่อจู้ คือ เจิ้นเฟย ในเวลานี้ใบหน้าของเจิ้นเฟยซีดเผือด และนางยังคงเดินไปเดินมาอยู่ภายในห้อง
“ ก๊อก! ปัง! ตุบ สองเสียงหนักและเบาหนึ่ง เสียงเคาะประตูสามครั้ง ทันใดนั้นใบหน้าของเจิ้นเฟยก็มีความสุข รีบวิ่งไปข้างหน้าเพื่อเปิดประตู
“ หวือ!” ร่างหนึ่งแวบเข้ามาในห้อง จากนั้นเจิ้นเฟยก็มองไปรอบ ๆ ประตู และปิดประตูอีกครั้งอย่างรวดเร็ว และในที่สุดก็หันไปพิงประตู พลางถอนหายใจอย่างโล่งอก
นับเป็นครั้งแรกที่เจิ้นเฟยประสบเรื่องเช่นนี้ ร่างนั้นยืนอยู่ตรงหน้า เจิ้นเฟยปลดเสื้อคลุมดึงหมวกลง และแสดงให้เห็นถึงใบหน้าที่แก่ชรา
“บิดา เจิ้นเฟยอุทานด้วยความดีใจ เฉินหยูบิดาของเจิ้นเฟย เป็นคนที่แข็งแกร่งผู้หนึ่ง
“เฟิงเอ๋อ! เจ้าเรียกบิดามาพบด้วยเรื่องอันใด” เฉินหยูขมวดคิ้ว และถามขึ้น เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ ต้องแอบไปพบบุตรสาวของตนอย่างลับๆ หากสิ่งนี้แพร่กระจายออกไป เขาจะถูกหัวเราะเยาะ
“บิดา เรื่องนี้ยังต้องระมัดระวัง ท่านรู้ว่าตำแหน่งปัจจุบันของข้าไม่มั่นคงเล็กน้อย และมันไม่ง่ายเลยที่จะหลบสายตาขององครักษ์ มาพบท่านในครั้งนี้” เจิ้นเฟย กล่าวอย่างหมดหนทาง
“เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น…หากต้องการร้องขอเกี่ยวกับ ซานเอ๋อ! ถ้าเจ้าร้องขอองค์จักรพรรดิ….ก็สามารถมาหาข้าได้อย่างเปิดเผย และตรงไปตรงมา หนทางก็คือ … ”
ดูเหมือนว่าเฉินหยู จะนึกถึงอะไรบางอย่างในทันใด หยุดพูดและมองไปที่เจิ้นเฟย ด้วยความหวาดกลัว
เมื่อเห็นเจตนาสังหารอย่างกะทันหัน ในดวงตาของ เจิ้นเฟย เฉินหยูก็ขมวดคิ้วและถอนหายใจ: “ดูเหมือนว่าเจ้าต้องการสังหารหลินเว่ย”
“ใช่ ข้าจะปล่อยมันไปได้อย่างไร? ข้าหวังว่า….ข้าจะเลาะเอากระดูก และถลกหนังของมันออกมา” ใบหน้าของเจิ้นเฟยดุร้ายและดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“ เจ้ารู้ไหมว่า….เขาเป็นผู้ใด?” เฉินหยูขมวดคิ้วและถามขึ้น
“ฮึ่ม! เป็นเพียงศิษย์ของอรหันต์ซางกวนฮ่าวหยาง! มันจะสูงส่งกว่าบุตรชายของข้าได้อย่างไร ? มันไม่ง่ายเลยที่จะจัดการกับอาวุโสในตระกูลหลิน คนพวกนั้นไม่เต็มใจที่จะช่วยข้า ในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้
และพวกเขาไม่ถือว่าข้าเป็นสมาชิกคนหนึ่งในตระกูลหลินของพวกเขา” เจิ้นเฟยก่นเสียงอย่างเย็นชา และความขุ่นเคืองของนางก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง นางกล่าวอย่างไม่พอใจ
“อา! ดูเหมือนว่าอำนาจ….จะทำให้เจ้าสูญเสียความเป็นตัวเองไป เฉินหยูมองไปที่เจิ้นเฟยที่บ้าคลั่งตรงหน้านาง ไม่มีทางเลือกนอกจาก ถอนหายใจ
หลังจากได้ยินน้ำเสียงของเฉินหยู ใบหน้าของ เจิ้นเฟยก็เปลี่ยนไปทันที ใบหน้าของนางหม่นหมอง และถามว่า “บิดาไม่ช่วยลูกหรือ?”
“อา! เฟิงเอ๋อ! มันไม่ง่ายอย่างที่คิด ถ้าหลินเว่ยถูกสังหาร ตาแก่พวกนั้นจะตกอยู่ในความบ้าคลั่ง ถ้าหนึ่งในนั้นไม่สามารถทำได้อย่างราบรื่น ตระกูลเฉินของเราจะถูกกำจัด บิดาไม่สามารถช่วยเจ้าในเรื่องนี้ได้
ข้าแนะนำให้เจ้าหยุดตอนนี้ ในตอนที่เจ้ายังมีเวลา อย่าไปรังควานเขา” เฉินหยูถอนหายใจ และโน้มน้าวใจเจิ้นเฟย
“บิดา?” เจิ้นเฟยตะลึงไปชั่วขณะ ความดุร้ายบนใบหน้าของนางก็สลายไปทันที ดวงตาของนางเปล่งประกายสีแห่งการต่อสู้ และขบคิด
“อา” เฉินหยูถอนหายใจอีกครั้ง เมื่อเห็นท่าทางของนาง จากนั้นเขาก็จากไปอย่างเงียบ ๆ หลังจากนั้นไม่นานนาง เจิ้นเฟยพบว่าเฉินหยูจากไปโดยไม่รู้ว่าเมื่อไร
…………
ทางตอนเหนือของอาณาจักรเฟิงหยู….หุบเขากู่เยว่
หลินเว่ยยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ดูเหมือนกำลังรออะไรบางอย่างอยู่ ข้างๆเขา คือรูธ และจูต้าชาง
ในเวลานี้ก็เป็นเวลากว่าสามเดือนแล้ว ที่การแข่งขันของสถานศึกษาจบลงไป ในตอนท้ายของการแข่งขันหลินเว่ยได้เป็นผู้คว้าชัยชนะ และกลับไปที่สถานศึกษาเทียนหยู เพื่อฝึกฝนในหอคอยวิญญาณจักรพรรดิ
จนกระทั่งหนึ่งเดือนต่อมา เขาได้รับแก่นคริสทัลที่ ซางกวนตังส่งมาให้เขา
จำนวนแก่นคริสทัลเหล่านี้มีมากมาย หลินเว่ยไม่เพียงแต่ใช้จ่ายหินหยวนทั้งหมด เพื่อกวาดเอาแก่นคริสทัลในหอการค้าสีไห่ แต่ยังได้รับค่าตอบแทนจากราชวงศ์ซึ่งมีมูลค่า 410 ล้านหยวนด้วย
หลินเว่ยต้องใช้วัสดุบางอย่าง ในตอนนี้เขายังไม่สามารถใช้งานได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อซางกวนตังถามว่าเขายังต้องการแก่นคริสทัลอยู่หรือไม่? หลินเว่ยก็บอกอีกฝ่ายว่า มันเพียงพอแล้วสำหรับตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขากลายเป็นคนยากไร้ ไม่มีเงินติดกระเป๋า
แก่นคริสทัลที่ได้รับมา ถูกหลินเว่ยใช้ไปบางส่วน ซึ่งก็เพียงพอที่จะเลื่อนขั้นพื้นที่มิติได้ อย่างไรก็ตาม พลังงานที่จำเป็นสำหรับขั้นที่เก้าเลื่อนไปเป็นขั้นที่สิบนั้น น่าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แก่นคริสทัลนี้มีมูลค่าเกือบสองพันล้านหินหยวน
แต่หลินเว่ยรู้สึกว่า มันเติมเต็มพลังงานได้เพียงหนึ่งส่วนเท่านั้น
หากต้องการเลื่อนขั้นศิลปะการคืนชีพโครงกระดูก และพื้นที่มิติเป็นขั้นที่10 ต้องมีหินหยวนขั้นสูงที่มีมูลค่ามากกว่า 4 หมื่นล้านหินหยวน เป็นอย่างน้อย ประการแรกหลินเว่ยไม่มีเงินมากนัก
ประการที่สองหอการค้าสีไห่ทั้งหมด ไม่สามารถขาดทุนได้เป็นจำนวนมหาศาล
ดังนั้นหลินเว่ยจึงต้องเริ่ม ทำมาหากินด้วยตัวเอง นั่นคือการล่าสัตว์และสังหารสัตว์อสูรเพื่อแก่นคริสทัล ท้ายที่สุดแล้ว ในดินแดนกังหลันจำนวนสัตว์อสูรก็อยู่ในขั้นสูง
มีกองทัพสัตว์อสูร จำนวนมากทุกปี และแม้แต่กองทัพที่มีขนาดใหญ่มากทุก ๆ 100 ถึง 1,000 ปี แน่นอนว่าหลินเว่ยยังคงตั้งเป้าไปที่สัตว์อสูรเหนือขั้นที่แปด
ในเวลานี้ หลินเว่ยกำลังรอให้ผึ้งโลหิตส่งข้อมูลเพื่อค้นหาสัตว์อสูรขั้นสูง เขาได้ส่งผึ้งโลหิตขั้นที่แปดจำนวน 100 ตัวออกไปเพื่อหาข่าวคราวสัตว์อสูร
ไม่ใช่ว่า เขาไม่ต้องการส่งผึ้งโลหิตออกไปมากกว่านี้ แต่ผึ้งนางพญากำลังขยายพันธ์ุอย่างรวดเร็วในอีกโลกหนึ่ง หลินเว่ยไม่ต้องการขัดขวางขั้นตอนของมัน
“อืม… กลุ่มสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต… ดี…ไปกันเถอะ หลินเว่ยอุ้มรูธไว้ในอ้อมแขน ร่างของหลินเว่ยปรากฏออกไปมากกว่าสิบเมตร ในชั่วพริบตาเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
อย่างไรก็ตาม จูต้าชางได้ติดตามหลินเว่ยไปอย่างใกล้ชิด การฝึกฝนในปัจจุบันของเขา ด้วยความช่วยเหลือของยาที่มอบให้โดยหลินเว่ย และผลหยางผิงกั่ว เขาได้มาถึงจุดสูงสุดของราชาแห่งการต่อสู้ คราวนี้หลินเว่ยพาเขาไปที่หุบเขากู่เยว่
เพื่อต่อสู้กับสัตว์อสูรที่ทรงพลัง และหาโอกาสที่จะเลื่อนขั้นต่อไป
สิบนาทีต่อมา หลินเว่ยก็มาถึงที่หมาย ซึ่งเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่ พื้นที่โดยรอบเป็นที่ราบลุ่ม มีดอกไม้และพุ่มไม้หนาแน่น แต่มีต้นไม้ค่อนข้างน้อย ในแอ่งน้ำ มีทะเลสาบขนาดใหญ่ และสภาพแวดล้อมค่อนข้างดี
เป้าหมายของ หลินเว่ยคือ กลุ่มสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต ประมาณ 200 ตัว กำลังตามไล่ล่า สัตว์อสูรแรดสามเส้ากลุ่มหนึ่ง จำนวนสัตว์อสูรแรดสามเส้ามีไม่มากเพียงแค่ 30 ตัว แต่ทั้งหมดนี้เป็นความแข็งแกร่งขั้นแปด
เห็นได้ชัดว่า จ่าฝูงได้มาถึงจุดสูงสุดของขั้นที่แปดแล้ว
ในทางกลับกัน แม้ว่าสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตส่วนใหญ่จะเป็นขั้นเจ็ด แต่ก็มีหลายสิบตัวที่มาถึงขั้นแปด ซึ่งมากกว่าสัตว์อสูรแรดสามเส้าอย่างไรก็ตามการป้องกันของสัตว์อสูรแรดสามเส้าเหล่านี้สูงมาก สัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตขั้นเจ็ดธรรมดา
สามารถทำให้เกิดบาดแผลภายนอกเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้เท่านั้น แม้แต่สัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตขั้นแปด ก็ไม่สามารถทิ้งรอยแผลขนาดใหญ่เกินไป บนร่างของสัตว์อสูรแรดสามเส้าเหล่านี้ได้
โชคดีที่สัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตมีจำนวนค่อนข้างมาก และมีความคล่องตัว รู้วิธีที่จะร่วมมือกันสังหารพวกมัน ดังนั้นสัตว์อสูรแรดสามเส้าเหล่านี้ จึงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
“ โชคดีจริง ๆ สัตว์อสูรแรดสามเส้าขั้นแปด จำนวน สามสิบสี่ตัว และสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตขั้นแปด หกสิบเจ็ดตัว ทั้งหมดนี้ รวมสัตว์อสูรแรดสามเส้าขั้นแปด มากกว่าหนึ่งร้อยตัว ส่วนสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตอีก 100 ตัวที่เหลือ
ยังเป็นสัตว์อสูรขั้นเจ็ดด้วย ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจะมีโชค ” หลินเว่ยมองการต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้า ด้วยดวงตาของเขาที่ส่องประกาย เขานึกถึงมันอย่างมีความสุข
เนื่องจากไม่มีที่ให้หลบซ่อน พวกเขาทั้งสามจึงไม่สามารถเข้าใกล้ได้ พวกเขาทำได้เพียงซ่อนตัว ในระยะไกลและมองไปที่ด้านหน้าอย่างเงียบ ๆ
การต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต และสัตว์อสูรแรดสามเส้าดำเนินไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง และสุดท้ายก็จบลงด้วยความล้มเหลวของสัตว์อสูรแรดสามเส้าทั้งหมด 34 ตัวถูกสังหาร และสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตมากกว่า 20 ตัวเสียชีวิต
แต่ได้รับบาดเจ็บมากกว่า 100 ตัว และเกือบทั้งหมดได้รับบาดเจ็บถ้วนหน้า
เมื่อเห็นสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตที่รอดชีวิต พวกมันได้เริ่มฉีกซากศพของสัตว์อสูรแรดสามเส้าแล้ว มุมปากของ หลินเว่ยยกยิ้มเล็กน้อยและร่างกายของเขาก็ขยับ เขารีบออกไป และตรงไปที่สัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต
“อวู้ … !” ในไม่ช้า การวิ่งโดยเปิดเผยตัวตนของหลินเว่ยก็ถูกตรวจพบโดยสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต ในคราวเดียวสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตมากกว่าหนึ่งโหล ก็พุ่งเข้ามาหาหลินเว่ย ในขณะที่สัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตที่เหลือ
ยังคงแทะร่างของสัตว์อสูรแรดสามเส้า
ในแง่หนึ่ง พวกมันไม่ได้ให้ความสำคัญกับ หลินเว่ยอย่างจริงจัง ในทางกลับกัน พวกมันมีความจำเป็นเร่งด่วนในการกินเลือดเนื้อของสัตว์อสูรแรดสามเส้าเหล่านี้ เพื่อเสริมการบริโภคและฟื้นฟูบาดแผล
“ ฮึบ!” เมื่อเห็นสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตมากกว่าสิบตัวเข้ามา ดวงตาของหลินเว่ยก็เป็นประกายด้วยความรังเกียจ เขาหยุดและโบกมือ แสงสีดำสว่างวาบต่อหน้าหลินเว่ย โครงกระดูกหลายสิบร่าง ปิดกั้นด้านหน้าของหลินเว่ย
และพุ่งไปที่สัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตสิบตัว โครงกระดูกและสัตว์ร้ายเหล่านี้ที่ปรากฏขึ้นทันทีอย่างทรงพลัง
