บทที่ 158
สร้างความอับอาย
ในการต่อสู้ทั้งสามครั้งของหลินเว่ย มีสองคนยอมรับความพ่ายแพ้ และครั้งที่สามนั้นสามารถเอาชนะได้ แต่คู่ต่อสู้ต้องใช้เวลาสักพักในการฟื้นฟูและรักษาตัวของอีกฝ่าย แม้การต่อสู้ของเขาจะจบลง แต่การต่อสู้ของผู้อื่นไม่จบลงตามไปด้วย
ดังนั้นหลินเว่ยจึงทำได้เพียงวิ่งไปดูการต่อสู้ของผู้อื่น และรอเวลาที่จะแข่งขันกับผู้อื่น
แน่นอนว่าเขากังวลเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างผางหลงกับเมิ่งหูลู่ คนอื่น ๆ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา และความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อหลินเว่ย
คู่ต่อสู้ของผางหลงคือคุนชื่อ และคู่ต่อสู้ของเมิ่งหูลู่คือจ้านลี่ห่าซึ่งเป็นขุนพลระดับแรก อย่างไรก็ตามหลินเว่ยไม่กังวลเกี่ยวกับพวกเขา เมิ่งหูลู่และผางหลงต่างก็เป็นศิษย์ของซางกวนฮ่าวหยาง
พวกเขาทั้งสองได้ฝึกฝนทักษะ และทักษะขั้นสวรรค์ พูดง่าย ๆ คือ ความแข็งแกร่งไม่ธรรมดาสำหรับผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ทั่ว ๆ ไป
ดังนั้นหลินเว่ยจึงไม่รู้สึกแปลกใจ เมื่อเขาเห็นเมิ่งหูลู่ต่อสู้กับจ้านลี่ห่าในสนามประลองที่สาม หลังจากนั้น เหลือบมองไปที่สนามประลองที่ 5 ของผางหลง
การต่อสู้ของผางหลงนั้น ความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายดูเหมือนจะอยู่ในระดับเดียวกัน อย่างไรก็ตาม มันไม่เป็นเช่นนั้น มีเพียงผู้มีประสบการณ์และมีอำนาจเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่สามารถมองเห็นร่องรอยบางอย่าง
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยรู้อย่างชัดเจนในใจของเขา
เมื่อสามวันก่อนจูต้าชางบอกเขาว่ามีรางวัลเป็ยซวนฉีระดับกลาง และซวนฉีระดับต่ำกว่าสองชิ้น ในการแข่งขันรอบคัดเลือก โดยปกติแล้วหลินเว่ยย่อมเป็นเจ้าของซวนฉีระดับต่ำทั้งสองชิ้นด้วย แต่หลินเว่ยไม่ต้องการมัน
แน่นอนว่า แม้ว่าการจะได้ซวนฉีมานั้นจะดีกว่า แต่หากได้รับมันเพียงคนเดียวก็คงไม่สนุก ดังนั้นเขาจึงคิดที่จะช่วยเมิ่งหูลู่และผางหลงทั้งสองคนให้ได้รับซวนฉีระดับต่ำไปทั้งคู่ เมื่อเขามาถึงที่นี่ในตอนเช้า และพบกับ เมิ่งหูลู่ พวกเขาได้พูดคุยกันก่อนเล็กน้อย
หลินเว่ยพยายามเอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างจริงจัง และปล่อยให้ศิษย์พี่ทั้งสองคน สามารถชนะเกมได้อย่างง่ายดายเป็นสามอันดับแรก
ดังนั้นเพื่อซื้อเวลาให้หลินเว่ย, เมิ่งหูลู่และผางหลงจึงต้องประคับประคองการแข่งขันของพวกเขาให้
สามารถเอาชนะไปได้ตลอด
หากพวกเขาไม่โชคดี ต้องมาพบกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าหรือมาแข่งกันเอง ก็เพียงแค่ยอมรับความพ่ายแพ้ ไม่จำเป็นต้องทำร้ายตัวเอง หากเป็นผู้อื่นก็ควรแข่งขันอย่างสุดความสามารถ
หลังจากนั้นไม่นาน เจียงเผิงและเกาเฉียงก็มีโอกาสได้ต่อสู้กันเอง และผู้ที่ได้รับชัยชนะคือเกาเฉียง
แม้ว่าเจียงเผิงจะสามารถต่อสู้กับราชาแห่งการต่อสู้ได้ แต่ก็เป็นเพียงราชาแห่งการต่อสู้ธรรมดา ๆ แต่เกาเฉียงนั้นมีความแข็งแกร่งที่แตกต่างออกไป เขาฝึกฝนที่ลานชั้นในเป็นเวลาหลายปี และพรสวรรค์ของเขาก็ดี
เขาเป็นศิษย์ของผู้นำลานชั้นนอกและเป็นศิษย์ของหลงม่อ
เมื่อเทียบกับเหลยเป่าอาจารย์ที่อยู่เบื้องหลังเจียงเผิง เขาย่อมจะสามารถต่อสู้สูสีกับราชาแห่งการต่อสู้ระดับทั่วไปได้ แต่สำหรับเกาเฉียงนั้น เจียงเผิงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แต่เจียงเผิงสามารถต่อสู้กับเขาได้เป็นเวลานาน
มันก็คุ้มค่ากับชื่อเสียงของเขา สุดท้ายเกาเฉียงยังคงยืนอยู่บนสนามประลอง หายใจถี่ ๆ เสื้อผ้าของเขาดูยุ่งเหยิง แต่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ทางด้านเจียงเผิง อย่างไรก็ตามถูกหามลงมา อาการบาดเจ็บของเขาไม่ร้ายแรงแต่พลังปราณถูกผลาญไปหมดสิ้น
เมื่อหลินเว่ยมาถึงสนามประลองที่ 1 หลินเว่ยมองไปที่เกาเฉียงอย่างระมัดระวัง จากนั้นภายใต้ใบหน้าที่ซีดของฝ่ายตรงข้าม เขาค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปบนสนามประลองและพูดกับเกาเฉียงว่า “มาสู้กันเถอะ”
“นี่มัน…!” เมื่อได้ยินว่าหลินเว่ยกำลังจะท้าทายตัวเอง เกาเฉียงลังเลและพูดด้วยรอยยิ้มที่แข็งแกร่ง: “ศิษย์น้องหลิน ข้าเพิ่งเสร็จการต่อสู้ เจ้าต้องการให้ข้าพักผ่อนและฟื้นฟูความแข็งแกร่งของพลังปราณที่หายไป ซึ่งเป็นเรื่องยุติธรรมที่ควรกระทำ ข้าคิดว่าเจ้าไม่ควรใช้ประโยชน์จากอาการบาดเจ็บของผู้อื่นหรือ? ”
สำหรับหลินเว่ย เกาเฉียงไม่ได้ให้ความสำคัญอย่างจริงจัง ถ้าหลินเว่ยกล้าทำแบบนั้นก็ถือว่าเป็นตลกร้ายกับเขาเกินไปแล้ว หลินเว่ยจึงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมและพูดว่า “แน่นอน! ข้าจะรอให้เจ้าหายดี…….. เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ?
อย่าใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้…..อย่าบอกข้าเรื่องความยุติธรรม ตอนที่เจ้าสู้กับเจียงเผิงเหตุใดไม่ระงับความแข็งแกร่งของตนเองให้เท่าเทียมกับเขา เรื่องนี้มันยุติธรรมหรือไม่? ราชาแห่งการต่อสู้รังแกขุนพลที่อ่อนแอกว่าตนเอง? ”
เกาเฉียงหน้าแดงด้วยความโมโห และจ้องไปที่หลินเว่ยด้วยความโกรธและพูดว่า “เจ้ามันคนไร้ยางอาย”
“ขอบใจสำหรับคำชม หลินเว่ยพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและพูดต่อว่า” แต่คงมิอาจเทียบกับเจ้า ”
“ …… ！” ใบหน้าของเกาเฉียงเปลี่ยนเป็นสีแดงและเขียวสลับกัน เขาจ้องไปที่หลินเว่ย แต่เขาไม่ได้พูดอะไรอีก ในขณะนี้เขาถือหินซางปินหยวนหลายชิ้นไว้ในมือ เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะดูดซับพลังงานในหินหยวน และฟื้นฟูพลังปราณของเขา
เมื่อเขาพบว่าอีกฝ่ายแอบดูดกลืนพลังปราณ หลินเว่ยหันหน้าไปมองผู้ตัดสินและพูดว่า “อาจารย์ เริ่มการแข่งขันได้เลยหรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ผู้ตัดสินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า “แน่นอนข้าจะประกาศว่า การแข่งขันจะเริ่มขึ้น” หลังจากพูดแบบนั้น ผู้ตัดสินรายนี้ก็หลบไปป้องกันเขตแดนด้านนอก
“ศิษย์พี่เกาเฉียง…ขออภัย!” หลังจากพูดแบบนั้น หลินเว่ยก็เรียกสัตว์ร้ายโครงกระดูกออกมา จากนั้นสั่งให้สัตว์ร้ายโครงกระดูกโจมตีเกาเฉียง
“ไอ้! ตัวเหม็น” เมื่อเห็นว่าหลินเว่ยเดินขึ้นมาหาเกาเฉียงและเรียกสัตว์อัญเชิญออกมา ใบหน้าของเขาเป็นสีดำสลับเขียวในทันที เขาหันกลับไปและวิ่งหนี เมื่อเขาวิ่งหนี เขาก็ยังไม่ลืมที่จะดูดซับหินหยวนและฟื้นฟูพลังปราณ
เกาเฉียงจงใจเปิดระยะห่างเพื่อหลีกเลี่ยงสัตว์โครงกระดูก โดยปกติแล้วหลินเว่ยจะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายบรรลุความปรารถนาของเขา แต่กลับปล่อยให้สัตว์ร้ายโครงกระดูกตามไล่ล่าเขา
เมื่อเกาเฉียงเห็นสัตว์ร้ายที่หลินเว่ยเรียกออกมาและกำลังจะวิ่งไล่เกาเฉียง ปากของหลงม่อกระตุกและขบฟันแล้วพูดว่า “ไอ้ตัวเล็กนี่ ข้าใจดีกับเขามากเกินไป…..เมื่อรู้ว่าเกาเฉียงเป็นศิษย์ของข้า เขาโหดร้ายมาก ไม่กล้าสบตาข้าเลยแม้แต่น้อย”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงม่อ เหลยเป่าที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม: “เฒ่าหลง! เจ้ากำลังพูดถึงอะไร? การแข่งขันในสนามประลองมีชนะหรือแพ้เท่านั้น ในเวลานี้มันเป็นเรื่องของทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตราย ข้าคิดว่าหลินเว่ยพูดถูก
ในฐานะผู้อาวุโส กลับไม่สามารถแยกแยะถูกผิดได้ เฮ้อ! ก่อนหน้านี้ เกาเฉียงเอาชนะเจียงเผิงได้ เจ้าเห็นหรือไม่ว่า ข้าไม่ได้พูดอะไรสักคำ ”
“ใช่! หลงม่อ อย่าพยายามกลั่นแกล้งหลินเว่ยของข้า เขาเป็นหลานเขยในอนาคตของข้า” หลงซีเฉินมองไปที่หลงม่อ มีร่องรอยของดุร้ายปรากฏขึ้นในดวงตาของนางและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เอ่อ … !” หลงม่อหัวเราะอย่างเชื่องช้าและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร?! หลินเว่ยเป็นเด็กที่สนใจข้ามาก และช่วยเหลือข้ามามาก ข้าขอบใจเขา จะมารังแกเขาได้อย่างไร?
ตั้งแต่ต้นจนจบ ซางกวนฮ่าวหยางไม่ได้ขัดจังหวะ แม้ว่าหลินเว่ยจะเป็นศิษย์ของเขา แต่หลงซีเฉินก็ออกมาสนับสนุน หลินเว่ย ซึ่งก็เพียงพอแล้ว
ในสนามประลองการแข่งขันระหว่างเมิ่งหูลู่และผางหลงได้สิ้นสุดลง และทั้งคู่ได้รับชัยชนะ หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มการต่อสู้ครั้งต่อไปโดยไม่หยุด เมิ่งหูลู่ท้าทายเสวี่ยมู่ ในขณะที่ ผางหลงท้าทายเจียงเผิง
“เจ้าบ้า! ข้าบอกแล้วว่าซางกวนฮ่าวหยางศิษย์ที่เจ้าสอนนั้นไร้ยางอายขนาดนี้ได้อย่างไร? หลินเว่ยนั้นหลังจากการต่อสู้ความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่ได้ลดลงมากนัก แต่เจียงเผิงและเสวี่ยมู่นั้นบาดเจ็บร้ายแรง
พลังต่อสู้ของพวกเขา เมื่อต้องมาแข่งขันอีกรอบ เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังกลั่นแกล้งผู้คนหรือไม่? “เหลยเป่าพูดด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ หันไปร้องบอกซางกวนฮ่าวหยางเชิงถามไถ่
“แค่ก ๆ!” หลังจากได้ยินเหลยเป่า ซางกวนฮ่าวหยางแสร้งไอสองครั้ง และพูดอย่างเคร่งขรึม: “เมื่อกี้เจ้าไม่ได้พูดหรอกหรือว่าวิธีการไม่สำคัญ สำคัญเพียงผลลัพธ์ เหตุใดตอนนี้กลายเป็นเจ้าที่มาบ่นอยู่ข้างหู”
หลงซีเฉินเห็นอาวุโสหลายคนที่ไม่สนใจภาพลักษณ์ นั่งทะเลาะและอดไม่ได้ที่จะตำหนิว่า “ตกลงพวกเจ้าอายุเท่าใด? หรือทันทีที่พบกัน ทะเลาะกันมาหลายร้อยปี ยังไม่เบื่ออีกหรือ ถึงเจ้าไม่เบื่อแต่คำนึงถึงผู้อื่นด้วย อย่าให้พวกเขาเห็นเรื่องตลก
“หลงซีเฉินพูดนั้นสมเหตุสมผล มันไม่เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะส่งเสียงต่อหน้าศิษย์อื่น ๆ” หลินเยว่พยักหน้าและกล่าว
การต่อสู้ระหว่างซางกวนฮ่าวหยางและคนอื่น ๆ สงบลงชั่วคราว แต่การต่อสู้ในสนามประลองยังคงดำเนินต่อไป เสวี่ยมู่เคยถูกหลินเว่ยทุบตีมาก่อนและกระดูกหักหลายชิ้น นางจะฟื้นตัวอย่างรวดเร็วได้อย่างไร? ทั้งที่เจียงเผิงที่ได้รับบาดเจ็บทั่วร่างกาย
เขายังประคองตัวยืนเลยไม่ได้ด้วยซ้ำ ทำให้ไม่สามารถแข่งขันบนสนามประลองได้
ดังนั้นทั้งสองคนจึงต้องยอมรับความพ่ายแพ้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะจากไป เมิ่งหูลู่และผางหลงได้แลกเปลี่ยนคู่ต่อสู้กัน ในเรื่องนี้ทั้งเสวี่ยมู่และเจียงเผิงต่างยอมรับความพ่ายแพ้อีกครั้ง
เมิ่งหูลู่และผางหลงรู้สึกว่ามันไร้ยางอายที่จะทำเช่นนั้น อย่างไรก็ตามเนื่องจากพวกเขาได้ทำไปแล้ว จึงไม่มีที่ว่างสำหรับพวกเขาที่จะถอนตัว เพื่อประโยชน์ของพวกเขาต้องทำไปให้สุดทางเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ผู้คนพูดไม่ออกก็คือ เย่อันและเฉินมู่ซึ่งการต่อสู้จบลงด้วยชัยชนะของเย่อัน
ความแข็งแกร่งของทั้งสองคนไม่ต่างกันมากนัก แม้ว่าพลังของเย่อันจะแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย แต่การต่อสู้ของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ อาการบาดเจ็บของพวกเขานั้นค่อนข้างสาหัส โดยเฉพาะอย่างยิ่งพลังปราณ
แต่พวกเขาเรียนรู้จากเมิ่งหูลู่ เขาจึงเลือกที่จะต่อสู้กับเจียงเผิงและเฉินมู่คือเสวี่ยมู่
“สารเลว!” เมื่อเห็นว่าทุกคนต้องการที่จะกลั่นแกล้งผู้อื่น แม้แต่เย่อันและเฉินมู่ ปรมาจารย์เฉียนอดไม่ได้ที่จะดุด่า เขาอดกลั้นมานาน
“อา! ปรมาจารย์เฉียน….อย่าโกรธไปเลย! ใจกว้างหน่อยสิ ดูข้า… เจียงเผิงเป็นศิษย์ของข้า ไม่ได้ดีไปกว่าเจ้า”เหลยเป่าถอนหายใจ และปลอบโยนปรมาจารย์เฉียน
