บทที่ 157
หมดสภาพ
เวลาผ่านไปสามวัน ถึงเวลาที่หลินเว่ยจะต้องแข่งขัน จูต้าชางเดินอย่างไม่รีบร้อน เพื่อเรียกหลินเว่ย
“ตึก ๆ ๆ ๆ!”
“นายท่าน! ใกล้จะถึงเวลาแล้ว” จูต้าชางยืนอยู่นอกประตูห้องของหลินเว่ย หลังจากเคาะสองสามครั้ง เขาก็เปิดปากและเรียกหลินเว่ยที่หน้าประตูห้อง
“ฮึก เมื่อได้ยินเสียงเรียกของจูต้าชาง หลินเว่ยก็หยุดงานของเขาอย่างช้า ๆ เขาพ่นลมหายใจสีขุ่นออกมา ลืมตาขึ้นและพูดว่า “รู้แล้ว!”
หลังจากนั้นไม่นานประตูก็เปิดออก และหลินเว่ยก็ก้าวเท้าออกมา อันที่จริงเขาฝึกฝนเสร็จแล้ว และกำลังอยู่ในขั้นตอนสุดท้ายพอดี
“นายท่าน เมื่อมองเห็นหลินเว่ยเดินออกมา จูต้าชาง กล่าวด้วยความเคารพ
“อืม! ไปกันเถอะ หลินเว่ยพยักหน้าแล้วเดินไปที่ประตู เขาพารูธตรงไปที่ไปที่เวทีศิลปะการต่อสู้
เมื่อเข้าสู่สนามประลอง หลินเว่ยพบว่าวันนี้มีผู้คนเข้ามามากขึ้นกว่าที่เคยเป็นมา เขาคิดว่าคนเหล่านั้นคิดว่าการแข่งขันรอบคัดเลือกรอบสุดท้ายน่าสนใจมากกว่ารอบใด ๆ
หลังจากนั้นไม่นาน เหลยเป่าและคนอื่น ๆ รวมถึงผู้เข้าชมในสนามชั้นในหลายแห่งก็ค่อย ๆ ทยอยมา และจากนั้นก็ยังคงเป็นหลินเยว่ที่เป็นประธานในการแข่งขัน
“คิดว่าทุกคนพร้อมแล้ว ในกรณีนี้ข้าจะไม่เสียเวลา ข้าจะพูดถึงกฎของการแข่งขัน มีสนามประลอง 5 แห่ง พวกเจ้าแต่ละคนต้องต่อสู้เก้าครั้งติดต่อกัน เป็นการทดสอบความแข็งแกร่งและความอดทนของเจ้า
แต่ละคนจะมีคนละหนึ่งแต้ม เมื่อเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ เจ้าก็จะได้รับทุก ๆ หนึ่งแต้มที่มีการชนะเกิดขึ้น หากพ่ายแพ้หนึ่งครั้งจะไม่ถูกหักหรือเพิ่มแต้ม การจัดอันดับสุดท้ายจะถูกกำหนดตามจำนวนแต้มสะสม
ข้าขอย้ำอีกครั้งว่านี่คือการแข่งขัน ห้ามสังหารผู้อื่น หากฝ่าฝืนกฎจะถูกขับไล่ออกจากสถานศึกษา “หลินเยว่มองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้จะหมดแล้ว เขาจึงลุกขึ้นยืนและกล่าวออกมาภายในครั้งเดียว
หลินเว่ยและคนอื่น ๆ ไม่มีความคิดเห็นใด ๆ เกี่ยวกับคำพูดของหลินเยว่ หลังจากมองเห็นท่าทีของพวกเขา หลินเยว่ก็ค่อย ๆ พูดว่า “เอาล่ะ ข้าจะประกาศรายชื่อการแข่งขัน, เกาเฉียงและเจียงเผิง สนามประลองที่ 1 , สนามประลองที่ 2 เย่อัน กับ เสวี่ยมู่, สนามประลองที่ 3 เมิ่งหูลู่ กับ จ้านลี่ห่า, สนามประลองที่ 4, หลินเว่ย กับ จ้านเฉินมู่, และสนามประลองที่ 5 คุนชื่อ กับ ผางหลง ผู้ชนะจะอยู่บนเวที และยอมรับการท้าทายจากผู้อื่นต่อไป ในขณะที่ผู้แพ้ยังคงแข่งต่อไปในสนามประลองอื่น ๆ ”
หลังจากหลินเยว่ประกาศรายชื่อการแข่งขันทั้งสิบคน ผู้เข้าแข่งขันจะถูกแบ่งออกเป็นห้ากลุ่ม และแต่ละคนไปที่เวที หลังจากนั้นผู้ตัดสินประกาศเริ่มการแข่งขัน “เริ่มต้นการแข่งขัน!” สนามประลองของหลินเว่ย ผู้ตัดสินเห็นว่าทั้งคู่พร้อมแล้วจึงเปิดปากเพื่อประกาศการเริ่มการต่อสู้
“ข้ายอมแพ้!” คู่ต่อสู้ของหลินเว่ย, เฉินมู่กลืนน้ำลายของเขา เขามองไปที่หลินเว่ยด้วยใบหน้าที่ยุ่งเหยิง หลังจากนั้นเขาก็หันกลับมาและเดินลงจากเวที เมื่อเขายืนอยู่ใต้สนามประลอง เขาพบว่าตนเองไม่ใช่คนแรกที่ยอมรับความพ่ายแพ้
มีชายคนหนึ่งที่ยอมรับความพ่ายแพ้ไปก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้เขากำลังมองไปที่สนามประลองของหลินเว่ยด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว
ชายคนนี้คือเย่อัน คู่ต่อสู้ของเขาคือเสวี่ยมู่ เสวี่ยมู่เป็นหญิงสาวคนเดียวในคู่ต่อสู้ทั้งสิบคน แม้ว่าเสวี่ยมู่จะเป็นผู้หญิง แต่ความสำเร็จของนางก็ไม่ได้ต่ำต้อย แม้ในบรรดาสิบคนที่พลังสูงที่สุดคือหลินเว่ย
ทำให้เย่อันรับความพ่ายแพ้ ก่อนที่ผู้ตัดสินจะประกาศเริ่มต้นการแข่งขัน
เหตุผลที่เย่อันและเฉินมู่ยอมรับความพ่ายแพ้ทันที นั่นก็คือพวกเขารู้ว่าพวกเขาไม่สามารถเอาชนะได้ พวกเขาต้องรักษาความแข็งแกร่ง และแข่งขันกับผู้อื่นต่อไปให้ได้
คนอื่น ๆ นั้นไม่ได้โชคดีนัก เพราะคู่ต่อสู้ของเขาคือเจียงเผิง ผู้ซึ่งอ้างว่าสามารถต่อสู้กับราชาแห่งการต่อสู้ และอยู่ยงคงกระพัน ด้วยอารมณ์ของเจียงเผิง และรู้ว่าทั้งสองฝ่ายมีความแข็งแกร่งใกล้เคียงกัน
เขาจะไม่เลือกที่จะยอมรับความพ่ายแพ้นี้
“เจ้า! มาสู้กับข้าเถอะ” เมื่อหลินเว่ยเห็นเย่อันอยู่ข้าง ๆ เฉินมู่ ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น และชี้ไปที่เย่อันและตะโกนขึ้น
“ข้ายอมแพ้!” เมื่อได้ยินหลินเว่ยเอ่ยชื่อของเขา เพื่อขึ้นไปบนเวทีด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องคิดเขาก็โบกมืออย่างรวดเร็วและพูดว่าตนเองนั้นยอมแพ้
“เจ้า! จงลุกขึ้นมาสู้กับข้าเถิด” บนสนามประลองครั้งที่สอง เสวี่ยมู่ชี้ไปที่เฉินมู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เย่อัน
“ข้า?” เมื่อได้ยินคำพูดของเสวี่ยมู่ หัวใจของเฉินมู่ก็สะดุ้ง และชี้ไปที่จมูกของเขาและถามเพื่อความแน่ใจ
“ใช่! เป็นเจ้าขึ้นมาและต่อสู้กับข้า” เสวี่ยมู่ใบหน้าเย็นชา พยักหน้าและกล่าว
“เอื๊อก ๆ!” ด้วยคำยืนยันของเสวี่ยมู่ เฉินมู่กลืนน้ำลายอีกครั้ง ส่ายหัวครั้งแล้วครั้งเล่า และพูดอย่างรีบร้อน“ ข้ายอมแพ้ด้วย
“ฮึ่ม! ขยะทั้งสองคน เห็นเฉินมู่ยังไม่ต้องการที่จะขึ้นมาต่อสู้กับนาง ใบหน้าที่เย็นชาของเสวี่ยมู่ก็แค่นเสียงเย็นชาพลางดูหมิ่น
“นี่มัน…!” เมื่อได้ยินคำพูดของเสวี่ยมู่ เย่อันและเฉินมู่ก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก พวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงรอยยิ้มอันขมขื่น หลังจากมองหน้ากัน พวกเขารู้สึกแสบร้อนบนใบหน้า ชายร่างใหญ่สองคนถูกหญิงสาวคนหนึ่งดุว่าเป็นขยะในที่สาธารณะ พวกเขาต้องการหาช่องว่างเพื่อแทรกหน้าตนเองหนีไปซะ
“เจ้าจงมาสู้กับข้าเถิด “ ในที่สุดเสวี่ยมู่ก็มองไปพบ หลินเว่ย
“ดี!” เมื่อได้ยินเสวี่ยมู่ร้องท้าทายตัวเอง หลินเว่ยไม่คิดมากเรื่องนี้ เขาพยักหน้าตอบรับ จากนั้นเขาก็เปลี่ยนสนามประลองที่ 4 เพื่อไปที่สนามประลองที่ 2 ของเสวี่ยมู่
“ดี! ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นขุนพลพลังวิญญาณ ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง เสวี่ยมู่เห็นว่าหลินเว่ยเป็นคนตรงไปตรงมา และตอบรับนางโดยไม่ลังเล นางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดชื่นชม
เมื่อได้ยินคำพูดของเสวี่ยมู่ หลินเว่ยก็เม้มริมฝีปากและมองหน้าอีกฝ่าย ด้วยความดูถูกเหยียดหยามและพูดประชดประชัน: “สาวน้อย! เจ้ามั่นใจเกินไปหรือไม่? ข้าคิดว่าเจ้ามั่นใจมากเกินไป เจ้าเองมีพลังพอ ๆ กับราชาแห่งการต่อสู้ระดับสอง แต่ทำตนราวกับทะลวงผ่านด่านจักรพรรดิไปแล้วหรือ?
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ดวงตาของเสวี่ยมู่ก็ฉายแววเย็นชาและพูดว่า “สารเลว! วันนี้ข้าอารมณ์ไม่ดี ดังนั้นข้าจะระบายอารมณ์กับเจ้า”
“ดี!” หลินเว่ยไม่ได้โต้แย้งกับเสวี่ยมู่ต่อไป แต่เขามองไปที่ผู้ตัดสินและพูดว่า “อาจารย์ เริ่มได้เลยหรือไม่?”
“แน่นอนข้าจะประกาศว่า หลินเว่ยปะทะเสวี่ยมู่ การต่อสู้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ผู้ตัดสินพยักหน้าและประกาศเริ่มการแข่งขัน
“อึก!”
“เอ่อ … !” ทันทีที่เสียงของผู้ตัดสินเบาลง เขาก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากเสวี่ยมู่ และพุ่งไปที่หลินเว่ยด้วยความเร็ว อย่างไรก็ตาม ก่อนที่นางจะเข้าใกล้เขา นางได้เห็นร่างอื่นระหว่างหลินเว่ยและเป็นสัตว์อัญเชิญที่เคยปรากฏตัวมาก่อน
“ฮึบ!” เสวี่ยมู่คิดทันทีว่า นางเพิ่งคิดว่าสิ่งที่หลินเว่ยทำเป็นเรื่องที่น่าอับอายมาก นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างเย็นชา และหยิบดาบสั้นออกมาและแทงไปที่สัตว์ร้ายโครงกระดูก
เสวี่ยมู่แทงและพุ่งเข้าใส่โครงกระดูกของสัตว์อสูรอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี อย่างไรก็ตามหลินเว่ยจะไม่ปล่อยให้สัตว์ร้ายโครงกระดูกยืนนิ่งและถูกทุบตี ภายใต้คำสั่งของเขา มันหลบการโจมตีของเสวี่ยมู่และหันหลังกลับ
“ฮึบ!” เมื่อเห็นการกระทำของสัตว์โครงกระดูก เสวี่ยมู่ก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงพึมพำอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม นางให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับการโจมตีของสัตว์ร้ายโครงกระดูก และไม่ได้สนใจอะไร
“ ฮึ!” เสวี่ยมู่กระโดดขึ้นสูง และใบมีดลมที่ส่งโดยสัตว์ร้ายโครงกระดูกก็พลาดเป้าไป
อย่างไรก็ตามเสวี่ยมู่ไม่ได้ผ่อนคลายท่าทีของนาง แต่ใบหน้าของนางเปลี่ยนไปมาก นางพบว่าสัตว์ร้ายโครงกระดูกโจมตีนางอีกครั้งโดยคำสั่งของหลินเว่ย เมื่อสัตว์ประหลาดโครงกระดูกโจมตีอีกครั้ง ร่างของหลินเว่ย ก็ปรากฏขึ้นข้าง ๆ เสวี่ยมู่
และเอื้อมไปจับข้อเท้าของอีกฝ่าย จังหวะของหลินเว่ยดีมาก เมื่อเสวี่ยมู่ลอยอยู่ในอากาศ และไม่มีที่ให้นางหลบหลีกเนื่องจากมุ่งโจมตีสัตว์ร้ายโครงกระดูกในเวลาเดียวกัน จุดประสงค์ของหลินเว่ยชัดเจนมาก ไม่ว่าจะหลบหลีกอย่างไร เสวี่ยมู่ก็ไม่มีทางหลบการโจมตีจากอีกด้านหนึ่งได้
ก่อนที่นางจะทันได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เสวี่ยมู่เลือกที่จะหลีกเลี่ยงการโจมตีของสัตว์ร้ายโครงกระดูก เพราะนางรู้สึกว่าเมื่อเทียบกับสัตว์ร้ายโครงกระดูก หลินเว่ยมีเพียงระดับการฝึกฝนของขุนศึกเท่านั้น และไม่สามารถทำอันตรายนางได้มากนัก
อย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่สิ่งที่นางคิดไว้ หลินเว่ยใช้โอกาสนี้จับเท้าเสวี่ยมู่ยกขึ้นเหวี่ยงเป็นวงกลมในอากาศและกระแทกนางกับพื้นอย่างแรง
“ตุ้บ!” เสียงของการกระแทกพื้นทำให้เสวี่ยมู่รู้สึกเจ็บไปทั่ว และดวงตาของนางก็เปล่งประกาย ก่อนที่นางจะฟื้นขึ้นมา นางรู้สึกว่านางถูกเหวี่ยงในอากาศ จากนั้นก็กระแทกกับพื้นอย่างแรง
หลินเว่ยรู้ดีว่า ราชาแห่งการต่อสู้นั้นทรงพลัง โดยธรรมชาติเขาเข้าใจดีว่าการโจมตีทั้งสองครั้งไม่สามารถทำอันตรายใด ๆ ต่อนางได้ ดังนั้นเขาจึงใช้พลังวิญญาณของเขาตรึงข้อเท้าของเสวี่ยมู่ และฟาดนางกระแทกกับพื้นหลายครั้ง
เขายกเสวี่ยมู่ขึ้นแล้วกระแทกกับพื้นอย่างแรง จากนั้นเขาก็ยกมันขึ้น และทุบมันลงบนพื้นอีกครั้ง หลินเว่ยรู้ดีว่าตราบใดที่เขาหย่อนยานเล็กน้อย เขาจะให้โอกาสเสวี่ยมู่ได้หายใจต่อไป
“กึก” การกระทำของหลินเว่ยทำให้หนังศีรษะของหลายคนชาวาบ และกลืนน้ำลายอย่างลับ ๆ หลินเว่ยโหดร้ายมาก โดยที่เขาไม่สนใจแม้แต่ความงามเลยแม้แต่น้อย เขายังคงยึดมั่นกับการต่อสู้ ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เขากระแทกเสวี่ยมู่ลงไปที่พื้น
หลินเว่ยรู้สึกว่าเขาน่าจะทุบมันเป็นร้อย ๆ ครั้ง เขาลงมือเบาลงไป เขาจับจ้องและพบว่าเสื้อผ้าของนางมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเผือด และมีคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาของนางปิดสนิท เห็นได้ชัดว่าหมดสติไปแล้ว
หลังจากตรวจสอบแล้ว หลินเว่ยก็ยื่นมือออกมาและโยนร่างของเสวี่ยมู่ลงกับพื้นทันที จากนั้นเขาก็เรียกผู้ตัดสินว่า “ควรจะประกาศผลการแข่งขันได้หรือไม่?”
“เอ่อ … !” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ผู้ตัดสินก็รู้สึกตัว เขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก จากนั้นเขาก็วิ่งไปที่ด้านข้างของเสวี่ยมู่ หลังจากตรวจสอบเล็กน้อย เขาก็รู้สึกโล่งอกในใจ ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืนและพูดว่า “หลินเว่ย ชนะ!”
หลังจากประกาศผล มีคนสองคนที่ถือเปลวิ่งไปที่สนามประลอง และจากไปพร้อมกับเสวี่ยมู่ พวกเขาเป็นแพทย์ที่คอยดูแลผู้แข่งขันเป็นพิเศษ
หลังจากเห็นชายสองคนแบกเสวี่ยมู่ออกไป หลินเว่ยก็พบว่านอกจากเย่อันและเฉินมู่ที่ยอมแพ้ไปก่อนหน้า ในบรรดาพวกเขา หลินเว่ยอยู่ในระดับที่ดีที่สุดโดยทำคะแนนได้สามคะแนน
และหนึ่งในนั้นยังชนะราชาแห่งการต่อสู้ระดับสาม
