บทที่ 155
ยอมรับความพ่ายแพ้
ก่อนที่ร่างของหลินเว่ยจะตกลงบนพื้น ร่างของเจียงเผิงได้เดินตามหลังเขาไป และกำลังชกไปที่หลังของหลินเว่ย ในความเป็นจริงแล้ว ทางที่ดีเขาควรชกที่ศีรษะของหลินเว่ย แต่นี่คือการแข่งขันเขาไม่สามารถสังหารใครได้
ดังนั้นเขาสามารถเลือกด้านหลังของหลินเว่ยได้เพียงเท่านั้น
เขาทุบหลังของหลินเว่ยอย่างแรง และร่างของหลินเว่ยก็ปลิวออกไปในทิศทางตรงกันข้ามอีกครั้ง อย่างไรก็ตามใบหน้าของเจียงเผิงก็เปลี่ยนไป เพราะฝ่ามือของเขาไม่ได้อยู่บนตัวของหลินเว่ย แต่อยู่บนชุดเกราะของหลินเว่ย
หลังจากลังเลชั่วครู่ หลินเว่ยได้ปรับท่าทางเพื่อหยุดร่างกายของเขา เจียงเผิงหยุดขมวดคิ้วและถามว่า “เจ้าหายจากอัมพาตเร็ว…ขนาดนี้ได้อย่างไร?”
เกิดความเงียบงันชั่วครู่ หลินเว่ยยื่นมือออกมา ฝ่ามือแผ่ออก กลุ่มพลังปราณสีม่วงที่ประสานเข้ากับสายฟ้ากำลังเต้น ช้า ๆ บนฝ่ามือ
เมื่อเห็นพลังปราณในมือของหลินเว่ย ใบหน้าของ เจียงเผิงก็เปลี่ยนไป เขาพูดด้วยความประหลาดใจ ” เจ้าก็เป็นธาตุสายฟ้า?” จากนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะเป็นธาตุสายฟ้า แต่ข้าก็อยู่ในจุดสูงสุดของขุนพลแล้ว แต่เจ้ายังอยู่ในช่วงขุนศึก ระดับกลาง ช่องโหว่ระหว่างพลังของเรามันยังห่างชั้นกันเกินไป ในท้ายที่สุดข้าเท่านั้นที่จะได้รับชัยชนะ แต่เพื่อประโยชน์ของเจ้า ข้าอนุญาตให้เจ้ายอมรับความพ่ายแพ้ในตอนนี้ ”
“พูดจบแล้วพรือไม่? ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเอาความมั่นใจมาจากที่ใดกัน?” หลินเว่ยมองเจียงเผิงอย่างดูถูกเหยียดหยามและพูดด้วยความเย้ยหยัน
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ใบหน้าของเจียงเผิงก็ปรากฏร่องรอยความโกรธ และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น: “สามหาว! เนื่องจากเจ้าต้องการที่จะทนทุกข์ทรมาน ดังนั้นข้าจะสงเคราะห์เจ้า และสร้างความทรงเจ้าที่เจ้าที่ไม่มีวันลืม อย่าคิดว่าตนเองเป็นธาตุสายฟ้าแล้วจะอยู่ในระดับเดียวกันกับข้า เจ้านั้นไม่รู้เรื่องราวอันใด แต่ควรรู้ว่าพลังที่แข็งแกร่งที่สุดคือ พรสวรรค์ ไม่ใช่ความแข็งแกร่ง ”
ทันทีที่เขาพูดจบชุดเกราะหนังก็ห่อหุ้มร่างของเขาไว้ อย่างไรก็ตามชุดเกราะหนังของเขาไม่ได้ปกปิดแขนขาของเขา มีเพียงข้อมือของเขาถูกพันด้วยหนังป้องกันข้อมือทั้งสองข้าง และขาของเขาก็ถูกพันด้วยสนับเข่า
ด้วยรองเท้าหนังยาว การป้องกันของเขาก็ค่อนข้างรัดกุม เห็นได้ชัดว่าการโจมตีเล็ก ๆ น้อยไม่สามารถสร้างความเสียหายให้เขาได้ แต่ยังมีพลังป้องกันที่ดีเมื่อเทียบกับชุดเกราะทั้งตัวของหลินเว่ย ไม่มีอะไรเทียบได้ในแง่ของการป้องกัน
อย่างไรก็ตาม ชุดเกราะของหลินเว่ยมีขนาดใหญ่เล็กน้อยและไม่เหมาะกับเขา
“ซี๊ด! พูดได้ดี เจ้าไม่หวาดกลัวศิษย์น้อง…แต่ใส่เกราะครบทุกชิ้น อา…..” หยางไป๋เบ้ปากด้วยสีหน้าเหยียดหยามพูดขึ้น
“ไม่! เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ในตอนนี้พวกเขาไม่ได้ต่อสู้กัน แต่หากว่าสู้กันจริง ๆ ในฐานะคนที่มีประสบการณ์มากมายในการต่อสู้ แม้ว่าศิษย์น้องจะมั่นใจว่าจะชนะ การฝึกฝนที่สูงกว่าศิษย์น้องของเจียงเผิง….ช่องว่างนี้ไม่สามารถแก้ไขได้” ผางหลงปฏิเสธคำพูดของหยางไป๋ แต่เห็นด้วยกับการฝึกฝนของเจียงเผิง
“ตกลง…สิ่งที่เจ้าพูดมีเหตุผล แต่มันก็ไร้ประโยชน์สำหรับเขาที่จะทำเช่นนั้น ข้าคิดว่าศิษย์น้องควรต่อสู้กลับทันที?” เมื่อได้ยินคำพูดของผางหลงหยางไป๋ก็หยุดพูดและไม่ได้หักล้างอีกฝ่าย เพราะเขารู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นไม่ผิด
จากนั้นเขาก็มองไปที่หลินเว่ย และกล่าวอย่างคาดหวัง
“ใช่!” หลังจากได้ยินคำพูดของหยางไป๋แล้ว ผางหลงและคนอื่น ๆ ก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เมื่อเทียบกับผู้ที่รู้จักความแข็งแกร่งของหลินเว่ยแล้ว พวกเขาส่วนใหญ่ไม่ได้มองในแง่ดีเกี่ยวกับหลินเว่ย เพราะในช่วงก่อนหน้านี้หลินเว่ยถูกเจียงเผิงทุบตีและอยู่ในสถานะที่อ่อนแอโดยสิ้นเชิง
“ตูม!” ร่างกายของเจียงเผิงย่อตัวลงตามแรงพลังปราณที่รุนแรงระเบิดออกทันที ร่างกายเคลื่อนไหวทิ้งเงาไว้ และรีบพุ่งตรงไปที่หลินเว่ย
เมื่อเห็นเจียงเผิงรีบมาหาตัวเอง หลินเว่ยก็ยืนนิ่งและมองเจียงเผิงเงียบ ๆ อย่างไรก็ตาม การปรากฏตัวของเขาทำให้ผู้ให้ความสนใจ เขาคิดว่าหลินเว่ยตั้งใจที่จะป้องกัน แต่เจียงเผิงไม่คิดเช่นนั้น เพราะเขารู้ว่าการโจมตีสองครั้งก่อนหน้านี้
ไม่ได้ก่อให้เกิดอันตรายใด ๆ กับหลินเว่ย แต่จากการสนทนาระหว่างชายสองคน หลินเว่ยไม่มีความตั้งใจที่จะยอมแพ้ เพราะเขาควรจะยอมรับความพ่ายแพ้ได้ในตอนที่ตนเองยังไม่ได้บาดเจ็บไปมากกว่านี้ นอกจากหลินเว่ยจะไม่ได้ชื่นชอบรับความเจ็บปวดก่อนจะยอมรับความพ่ายแพ้
เจียงเผิงครุ่นคิดอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่มันก็เป็นเพียงชั่วครู่ เมื่อเขาอยู่ใกล้กับหลินเว่ยเขาก็โบกฝ่ามือที่มีพลังที่เทียบไม่ได้กับสองครั้งก่อนหน้านี้ เพราะครั้งนี้เขาใช้ศิลปะการต่อสู้ของเขา
และระดับของศิลปะการต่อสู้ของเขาก็ไม่ได้ต่ำต้อย
“ปัง!” เขากำลังจะทุบลงไปที่หน้าอกของหลินเว่ย อย่างไรก็ตามแสงสีดำสว่างวาบไปทั่วร่างของหลินเว่ย ร่างสีเงินปรากฏขึ้นโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ในตอนนี้การโจมตีของเจียงเผิงสายเกินไปที่จะเอาคืน
และเขาก็ตีร่างนั้นด้วยมือเปล่า
“ฮึบ!” ทันใดนั้นลำคอของเจียงเผิงก็ส่งเสียงครวญครางออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที ใบหน้าสยองขวัญที่ได้รับร่างของเขาจากแรงกระแทกในครั้งนี้
“โครงกระดูกหรือ? มันเป็นผู้อัญเชิญ เป็นไปได้อย่างไรกัน? เจ้าไม่สามารถเป็นปรมาจารย์วิญญาณได้ ข้าไม่เชื่อ” เจียงเผิงคำรามอย่างดุร้ายบนใบหน้าของเขา จากนั้นก็ทุบลงไปที่สัตว์อสูรโครงกระดูกอีกครั้ง.
“กึก!”
“กึก!” อย่างไรก็ตามครั้งนี้เจียงเผิงไม่ได้โชคดีนัก อย่างไรก็ตาม สัตว์ร้ายโครงกระดูกเตรียมจะต่อสู้กลับภายใต้คำสั่งของหลินเว่ย แสงสีเขียวพุ่งออกมาจากปากและชนเข้ากับฝ่ามือของเจียงเผิง เจียงเผิงถูกทุบตีโดยตรง ส่งผลทำให้เขาปลิวออกไป
กระอักเลือดในอากาศและกลายเป็นหมอกเลือด อย่างไรก็ตามสัตว์โครงกระดูกไม่ได้ทำอะไรเลย สำหรับหลินเว่ยที่ยืนอยู่ข้างหลังนั้นไร้ซึ่งผลกระทบใด ๆ
“ผู้อัญเชิญ ระดับขุนศึก, ความแข็งแกร่งของสัตว์อัญเชิญนี้ เทียบได้กับระดับขุนพล อย่างนั้นหรือ? หรือข้าคิดมากเกินไป?”
การเคลื่อนไหวของสัตว์ร้ายโครงกระดูกทำให้หลายคนในกลุ่มผู้ชมลุกฮือ และใบหน้าของพวกเขาก็แสดงสีหน้าราวกับเห็นผี
“ไม่น่าแปลกใจ….ที่เจ้าเคยพูดแบบนั้นมาก่อน ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหลินเว่ยไม่เพียงแต่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิญญาณและศิลปะการต่อสู้ แต่ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับราชาวิญญาณอีกด้วย?”
ในขณะนี้เหลยเป่าก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน ค่อย ๆ หันหัวไปมองที่ซางกวนฮ่าวหยางด้วยใบหน้าที่ตกใจและร้องถาม
เมื่อเห็นท่าทางของเหลยเป่า ซางกวนฮ่าวหยางก็รู้สึกสบายใจและพูดอย่างเคร่งขรึม: “แน่นอนข้าเป็นอาจารย์ของเขา ย่อมรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของลูกศิษย์”
เมื่อได้ยินคำพูดของซางกวนฮ่าวหยาง มุมปากของ เหลยเป่าก็กระตุก เขาต้องการที่จะเตะซางกวนฮ่าวหยางสุดหัวใจ โอ้อวดลูกศิษย์ในตอนท้าย ในขณะที่ตนเองไร้ซึ่งใบหน้า เป็นเขาที่ส่งใบหน้าให้ผู้อื่นทุบตีตามใจชอบ
“ฮึ….! ข้าไม่รู้ข่าวคราวใด ๆ เป็นเจ้าที่ต้องการเห็นข้าเป็นตัวตลก เหลยเป่าพูดด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว
“โทษข้างั้นหรือ? เจ้าไม่ได้ถาม ข้าไม่มีหน้าไปประกาศเรื่องใดให้เจ้าทราบ” ซางกวนฮ่าวหยางกลอกตาและโต้แย้ง
บนเวทีของหลินเว่ยสามารถดึงดูดความสนใจของทุกคนในขณะนี้ เพราะความแข็งแกร่งของเขานั้นน่าทึ่งมาก
ในเวลานี้เจียงเผิงดูน่าสังเวชมาก มือขวาของเขาไร้เรี่ยวแรง ยังคงมีเลือดหยดอยู่บนพื้น ที่ข้อต่อแขนของเขามีกระดูกสีขาวเผยออกมาจากใต้ผิวหนัง เห็นได้ชัดว่าแขนของเขาไร้สภาพ และต้องใช้เวลานานในการฟื้นตัว
สัตว์โครงกระดูกที่หลินเว่ยเรียกออกมานั้น มาจากสัตว์อสูรตระกูลหมาป่าขั้นเจ็ดระดับห้า มันมีคุณสมบัติธาตุลม เดิมทีมีจุดประสงค์เพื่อลดความได้เปรียบด้านความเร็วของเจียงเผิง และซ่อนความแข็งแกร่งของตัวเอง
เนื่องจากความแข็งแกร่งของสัตว์โครงกระดูกนี้ เป็นเพียงโครงกระดูกสุดท้ายของหลินเว่ย เขาไม่ได้คำนวณว่าเจียงเผิงจะไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีของสัตว์โครงกระดูกนี้
“เจ้าต้องการที่จะยอมรับความพ่ายแพ้หรือไม่?” หลินเว่ยเอ่ยถาม
“เจ้า … ” เมื่อได้ยินคำถามของหลินเว่ย ใบหน้าเจียงเผิงก็มืดมนและไม่ยอมรับ เขาไม่ต้องการยอมรับความพ่ายแพ้อย่างง่ายดาย
“อยากดิ้นรนงั้นหรือ?! ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็จะให้บทเรียนเพิ่มเติมอีกหน่อย” หลินเว่ยเห็นท่าทางของอีกฝ่าย เขาก็พูดอีกครั้ง ว่าจะสั่งสอนเจียงเผิงต่อไป
จากนั้นสัตว์โครงกระดูกรับคำสั่งของหลินเว่ยเคลื่อนตัวช้า ๆ เข้าไปหาเจียงเผิง และเริ่มรวบรวมพลังเพื่อโจมตีเจียงเผิง
“ข้ายอมรับ!” เจียงเผิงต้องการที่จะอยู่ต่อไปที่นี่อีกสักหน่อย แต่การเคลื่อนไหวของสัตว์ร้ายโครงกระดูก ทำให้เขารู้สึกถึงการกดขี่ที่รุนแรง ความประหลาดใจเกิดขึ้นในใจของเขา เขากล่าวขึ้นมาโดยไม่ลังเลอย่างรวดเร็ว
“101, หลินเว่ยชนะ” หลังจากเจียงเผิงบอกว่าเขายอมแพ้ ผู้ตัดสินก็ประกาศผลของการแข่งขันเป็นครั้งแรก
แต่การต่อสู้นั้นจบรวดเร็วเกินไป หลายคนยังต้องการให้พวกเขาต่อสู้กันต่อ เขามองไปทางหลินเว่ยด้วยสายตาที่เผยให้เห็นถึงความเสียดายเล็กน้อย
หลินเว่ยเพิ่งกลับไปที่ที่นั่ง และก่อนที่เขาจะนั่งลงเขาได้ยินเสียงของหลินเยว่ประกาศว่า: “หลังจากการตัดสินใจของสถานศึกษา หลินเว่ยได้แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่ ซึ่งทั้งหมดตัดสินใจที่จะให้เขาเข้าสู่การแข่งขันรอบจัดอันดับโดยตรง ”
คำพูดของหลินเยว่ ก่อให้เกิดกระแสที่พูดคุยกันอย่างกว้างขวางอีกครั้ง แต่พวกเขาต่างก็เสียใจกับพรสวรรค์และความแข็งแกร่งของหลินเว่ย แต่ไม่มีใครออกมาคัดค้าน ทุกคนคิดว่าหลินเว่ยมีสิทธิ์ได้รับสิ่งนี้
มันไม่ยากที่จะสามารถเอาชนะและกลายเป็นผู้ชิงชัยในลำดับที่หนึ่ง ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะให้เขาผ่านการเข้ารอบจัดลำดับไปโดยตรง
และด้วยความแข็งแกร่งของหลินเว่ย ใครก็ตามที่พบกับหลินเว่ยผลก็คือพ่ายแพ้ ด้วยวิธีนี้ดูเหมือนไม่ยุติธรรมกับคนเหล่านี้ เช่นเดียวกับเจียงเผิง ถ้าไม่ใช่เพราะสัตว์ประหลาดของหลินเว่ย หนึ่งในสิบอันดับแรก
จะต้องมีที่นั่งสำหรับเขา แน่นอนหลินเยว่กล่าวคำพูดนี้โดยได้รับคำแนะนำจากเหลยเป่า
“ขอแสดงความยินดีกับศิษย์น้องล่วงหน้า”
หลังจากได้ยินคำพูดของหลินเยว่ หยางไป๋และคนอื่น ๆ ก็มีความสุขกับหลินเว่ย ซางกวนหรูผิงถึงจะไม่ได้พูดอะไรมากแต่ก็มีความสุขมาก ดังที่ติงหยูเหนียนกล่าวไว้ ความไม่พอใจส่วนตัวของนางและหลินเว่ยไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อเรื่องที่น่ายินดีเรื่องนี้
