บทที่ 154
หลินเว่ยปะทะเจียงเผิง
“เสี่ยวไป๋…..เจ้ากำลังหาเรื่องข้างั้นหรือ?”
เมื่อเห็นว่าทุกคนจ้องมองนางด้วยรอยยิ้ม เพราะคำพูดของหยางไป๋ทำให้ซางกวนหรูเสวี่ยตกใจอย่างไร้เหตุผล
นางโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็วไปที่หยางไป๋ และข่มขู่อีกฝ่ายและลอบแอบมองไปที่หลินเว่ยอย่างเขินอาย
และพบว่าการแสดงออกบนใบหน้าของหลินเว่ยนั้น ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักจนนางรู้สึกผิดหวัง
“ไม่….ข้าไม่พูดถึงมันแล้ว” เมื่อเห็นท่าทางของ ซางกวนหรูเสวี่ย หยางไป๋รีบพูดว่าเขาจะไม่หยอกล้อนางอีกต่อไป
เหตุใด! ศิษย์น้อง ไม่มีท่าทีอะไรเลยล่ะ?” หยางไป๋เห็นว่าเขาพูดเรื่องนี้มานานแล้ว อย่างไรก็ตามหลินเว่ยที่เป็นชายกลับไม่ได้พูดอะไรสักคำ สีหน้าของเขาก็เรียบเฉยเช่นกัน เขาอดไม่ได้ที่จะถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ท่าทางอะไร?” หลินเว่ยมองไปที่หยางไป๋อย่างสงสัย เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขามีท่าทางอย่างไร
“แน่นอน….มันเป็นเรื่องของเจ้าและซางกวนหรูเสวี่ย! เจ้าทั้งสองคนเป็นคู่รักที่ยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานกัน เจ้าจะเข้าพิธีแต่งงานกันเมื่อใด ต้องเชิญข้าไปดื่มเหล้ามงคลของเจ้าด้วย” หยางไป๋พูดพร้อมกับกลั้วหัวเราะ
เมื่อได้ยินคำพูดของหยางไป๋ ใบหน้าของ ซางกวนหรูเสวี่ยก็เปลี่ยนเป็นสีแดง หลังจากนั้นก็แอบมองไปที่หลินเว่ย นางโบกกำปั้นจากด้านข้างทุบหยางไป๋ และพูดด้วยความอับอายปนขุ่นเคือง “เสี่ยวไป๋ คนสารเลวเจ้าไม่ต้องพูด ถ้าเจ้าเอ่ยปาก ข้าจะฆ่าเจ้า”
“ข้าคิดว่าพวกท่านกำลังเข้าใจผิด ข้าเพียงช่วยเหลือนางเอาไว้ ดังนั้นอาจารย์หญิงเพียงแค่เย้าแหย่ ไม่สามารถถือเป็นจริงจัง หากคำพูดนี้แพร่กระจายออกไป ข้าเป็นชายนั้น..ไม่มีเรื่องใดเสียหาย แต่นางเป็นหญิงสาว ซึ่งอาจทำให้เกิดข่าวลือที่ไม่ดี” เมื่อเห็นว่าหยางไป๋ไร้สาระมากขึ้นเรื่อย ๆ หลินเว่ยก็รีบเปิดปากชี้แจงว่า เขาไม่เคยจริงจังกับเรื่องนี้มาก่อน เพราะเขาคิดว่าเป็นเพราะเขาได้ช่วยชีวิตซางกวนหรูเสวี่ยเพียงเท่านั้น ไม่ใช่คนที่นางจะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วย
“เรื่องนี้…!” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย หยางไป๋ก็หยุดพูดชะงักนิ่ง จู่ ๆ หลินเว่ยก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับหยางไป๋ เมื่อครู่เขาเพิ่งเอ่ยถึงอาจารย์หญิงไป หากนางยืนอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่าเขากำลังทำให้นางโมโหโดยไม่รู้ตัวหรอกหรือ!
แม้ว่าหยางไป๋จะหยุดชะงัก แต่หลังจากได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ซางกวนหรูเสวี่ยก็ไม่ได้คิดแบบเดียวกับหลินเว่ย นางกัดริมฝีปากและปรากฏร่างของซางกวนหรูผิงที่มีใบหน้าเรียบเฉยยืนอยู่ข้างหลังหลินเว่ย
ซางกวนหรูผิงรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจของนาง เมื่อนางเห็นท่าทีของพี่สาวที่กำลังอดกลั้น อย่างไรก็ตาม นางรู้สึกโล่งใจโดยไร้เหตุผล นางมองไปที่หลินเว่ยด้วยท่าทางที่ซับซ้อน จากนั้นก็ปลอบโยนซางกวนหรูเสวี่ยด้วยเสียงเบา ๆ
เมื่อเห็นว่าบรรยากาศน่าอึดอัดเล็กน้อย พวกเขาจึงหยุดพูดสักพัก ต่างคนต่างหน้าดำคร่ำเครียด หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง สถานการณ์ก็ดีขึ้นเพราะถึงคราวที่เมิ่งหูลู่ต้องออกไปต่อสู้
คู่ต่อสู้ของเมิ่งหูลู่คือขุนพล ระดับห้าที่มีความแข็งแกร่ง อย่างไรก็ตาม เขาได้พบกับเมิ่งหูลู่ซึ่งเป็นอยู่ในระดับสูงสุด
แม้ว่าปรมาจารย์จิตวิญญาณจะแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดา แต่เขาก็สามารถอาศัยความเกลียดชังเพื่อเพิ่มการฝึกฝนให้ทักษะทางจิตขั้นสูงของเขาก้าวหน้าขึ้นได้
หลังจากเมิ่งหูลู่ที่ต้องแข่งขัน ก็มาถึงคราวของผางหลง คู่ต่อสู้ของเขาซึ่งเป็นขุนพล ระดับหก ที่มีระดับพลังสูงกว่าเขาเล็กน้อย ผางหลงประสบความสำเร็จในการต่อสู้ และเข้าสู่รอบต่อไปของการแข่งขัน
เมื่อถึงคราวของติงหยูเหนียน เขาระเบิดพลังของตนเองออกมาทำให้ความแข็งแกร่งของเขาอยู่ระดับขีดสุดของพลัง แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ แต่เขาก็ไม่สามารถเอาชนะติงหยูเหนียนลงไปได้
หลินเว่ยเป็นคนสุดท้ายที่เข้าประลอง แต่โชคของเขานั้นยังไม่จบสิ้น แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเขาจะรับมือกับสถานการณ์ปัจจุบันได้อย่างไร ด้วยความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย ในที่สุดคู่ต่อสู้นั้นรู้ดีว่าไม่สามารถสู้กับหลินเว่ยได้ จึงทำได้เพียงยอมแพ้ทันทีหลินเว่ยจึงชนะในรอบต่อไปอย่างง่ายดาย เขาดึงดูดความอิจฉาของผู้คนนับไม่ถ้วน แม้แต่หยางไป๋ก็ยังแสดงออกอย่างเข็ดเขี้ยว
การแข่งขันการจัดลำดับในรอบที่สองนั้นสิ้นสุดลงก่อนเที่ยง จากนั้นหลินเยว่ก็ประกาศว่า เขาจะดำเนินการแข่นขันรอบถัดไปทันที ในตอนนี้มีผู้เข้าแข่งขันเพียง 156 คนเท่านั้น
ส่วนใหญ่มากกว่า 100 คนเป็นขุนพล และมีเพียงไม่กี่คนที่มีระดับพลังถึงแปดหรือเก้าซึ่งเป็นระดับสูงสุด
“101, หลินเว่ย.”
“56 เจียงเผิง”
หลินเยว่มองไปที่ป้ายไม้ในมือของเขา ก่อนจะประกาศดัง ๆ จากนั้นก็ไปจับรายชื่อสำหรับกลุ่มถัดไป
“เจียงเผิง เป็นเขางั้นหรือ?” การแสดงออกทางสีหน้าของหยางไป๋นั้นเรียบเฉยและกล่าวขึ้น
“อะไรนะ….เขาแข็งแกร่งงั้นเหรอ?” หลินเว่ยลุกขึ้นยืน และตั้งใจจะมุ่งหน้าขึ้นไปประลอง แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินคำพูดของหยางไป๋ เขาอดไม่ได้ที่จะหยุดหันไปมองหยางไป๋และถามด้วยความงงงวย
“ใช่! เขาแข็งแกร่งมากเช่นเดียวกับข้า เขาก็เป็นยอดฝีมือของขุนพลเช่นกัน อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งของเขาน่าจะสูงกว่าข้าเล็กน้อย คุณสมบัติความสามารถของเขาคือสายฟ้า เมื่อเขาระเบิดพลังเต็มที่จะสามารถแตะไปถึงราชาแห่งการต่อสู้
และเขาจะไม่พ่ายแพ้ในเวลาอันสั้น” เมื่อได้ยินคำถามของหลินเว่ย โดยไม่รอให้หยางไป๋พูด เมิ่งหูลู่ซึ่งมักจะพูดน้อยที่สุด พยักหน้าและกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“เจ้าสู้ราชาแห่งการต่อสู้ได้หรือไม่? ดูเหมือนจะไม่สำคัญ แต่แข่งกับราชาแห่งการต่อสู้ได้ มันเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับข้าที่จะชนะเขา” เมื่อได้ยินคำบรรยายของเมิ่งหูลู่ หลินเว่ยยิ้มและพูดอย่างมั่นใจบนใบหน้าของเขา หลังจากนั้นหลินเว่ยก็หันหน้าหนีและเดินไปที่ลานประลอง
เมื่อได้ยินคำพูดที่มั่นใจของหลินเว่ยฝูงชนต่างก็ตกตะลึง จากนั้นพวกเขาก็เห็นรอยยิ้มที่ผ่อนคลายบนใบหน้าของหยางไป๋และพูดด้วยรอยยิ้ม: “ทำได้! ข้าเกือบลืมไปแล้ว! หลินเว่ยเป็นสัตว์ประหลาด
เขาสามารถจัดการกับสัตว์อัญเชิญได้อย่างง่ายดาย หากเขาเรียกสัตว์ที่ถูกอัญเชิญมาทั้งหมด เจียงเผิงจะไม่หวาดกลัวจนตายงั้นหรือ”
เมื่อได้ยินคำพูดของหยางไป๋ ทุกคนต่างก็มองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม ติงหยูเหนียนพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “มันเป็นเรื่องจริงที่เจียงเผิงได้พบกับศิษย์น้อง โชคไม่ดีสำหรับศิษย์น้องที่ต้องต่อสู้กับราชาแห่งการต่อสู้
แต่หลังจากนั้นเขาจะเป็นอย่างไร ใครเล่าจะรู้ ความแข็งแกร่งของศิษย์น้องจริงๆ แล้วข้าก็สงสัยมานานแล้ว ”
ในความเป็นจริง พวกเขาไม่รู้ว่าความแข็งแกร่งของ หลินเว่ยไม่เพียงแต่สามารถต่อสู้กับราชาแห่งการต่อสู้ได้ หลินเว่ยสามารถเอาชนะขุนศึกระดับล่างได้ โดยอาศัยศิลปะการคืนชีพของโครงกระดูกเพียงอย่างเดียว สิ่งนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วในหอคอยวิญญาณจักรพรรดิ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าโดยปกติแล้ว หลินเว่ยไม่สามารถบอกคนอื่นเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของตัวเองได้ ในความเป็นจริง นอกเหนือจากศิลปะการคืนชีพของโครงกระดูกแล้ว เขายังมีไพ่บางใบที่ไม่เคยเปิดเผย
บนที่นั่งชมการประลอง เหลยเป่าได้สัมผัสหนวดเคราของเขา มองไปที่ซางกวนฮ่าวหยางด้วยความภาคภูมิใจและหยอกล้อว่า: “ซางกวนฮ่าวหยางดูเหมือนว่าศิษย์ของท่านกำลังจะพ่ายแพ้! ราชาแห่งการต่อสู้ระดับสูงสุดไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจียงเผิง อย่างไรก็ตามหลินเว่ยยังเยาว์วัย และความสามารถของเขานั้นจะเหนือกว่าอาเผิงในอนาคตอย่างแน่นอน ”
อย่างไรก็ตาม ซางกวนฮ่าวหยางไม่มีท่าทีโมโห หลังจากได้ยินเหลยเป่าพูด หลังจากมองดูซีเฉินมานาน ใบหน้าของทั้งคู่ก็มีรอยยิ้มในเวลาเดียวกัน ซางกวนฮ่าวหยางกล่าวว่า “ความแข็งแกร่งของเจียงเผิงนั้นดีมาก แต่เราต้องมองให้ลึกลงไปถึงจะรู้ว่ามันเป็นอย่างไร แต่ข้าสามารถรับประกันได้ว่า เจ้าจะต้องประหลาดใจในภายหลัง”
“ฮ่า!” เมื่อได้ยินคำพูดของซางกวนฮ่าวหยาง แม้ว่า เหลยเป่าจะรู้สึกได้ถึงรอยยิ้มของอีกฝ่าย แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก มันเป็นเพียงการที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้และให้กำลังใจตนเอง เขาไม่เคยคิดว่าภายใต้ข้อได้เปรียบอย่างแท้จริง หลินเว่ยจะสามารถพลิกเอาชนะได้
สำหรับเจียงเผิงนั้น เขาเป็นศิษย์ของเหลยเป่า ในความเป็นจริงแล้วเหลยเป่านั้นยื้อแย่งศิษย์คนนี้ออกมาจาก ซางกวนฮ่าวหยาง เนื่องจากซางกวนฮ่าวหยางพบเจียงเผิงเป็นครั้งแรก และพาเขากลับมาที่สถานศึกษา เป็นผลให้หลังจากที่เหลยเป่าเห็นเข้าจึงขัดขวางซางกวนฮ่าวหยาง พวกเขาต่อสู้กันเป็นเวลานาน อย่างไรก็ตามเจียงเผิงรับเหลยเป่ามาเป็นอาจารย์ของเขา และไม่ใช่เรื่องง่ายที่ซางกวนฮ่าวหยางจะจัดการความรู้สึกของตนเอง? หลังจากเหลยเป่าชดใช้บางให้บางอย่างเรื่องนี้จึงจบลงไป
“เริ่มการต่อสู้!”
หลังจากผู้ตัดสินประกาศเริ่มต้นการต่อสู้ ร่างของ เจียงเผิงก็ลุกเป็นประกาย ร่างของเขาหายไปจากสายตาของ หลินเว่ยและกลายเป็นเงาดำวูบวาบ ก่อนที่จะทันได้หายใจ เขาได้ทุบลงไปที่หน้าอกของหลินเว่ยด้วยมือข้างหนึ่ง อย่างไรก็ตามยังไม่ทันจะมองอะไรได้ชัด เงาของเจียงเผิงก็หายไป
“ตูม!”
ความเร็วของเจียงเผิงเร็วเกินไปจริง ๆ เสียงคำรามไม่มีที่สิ้นสุด ด้วยคุณสมบัติธาตุสายฟ้าที่รวดเร็ว ทั้งยังมีธาตุลมเสริม อย่างไรก็ตาม การคงอยู่ของมันอยู่ได้ไม่นาน การโจมตีด้วยความเร็วในระยะสั้น ๆ ถือว่าได้ผลดีจำนวนมาก
เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีของเจียงเผิงหลินเว่ยเองก็ตกใจ แต่การเคลื่อนไหวของเขาไม่ส่งผลกระทบต่อหลินเว่ย เขาเอนหลังลงไปทันทีจึงสามารถหลบฝ่ามือของเจียงเผิงได้
อย่างไรก็ตาม การโจมตีของเจียงเผิงไม่ได้จบลง เมื่อเขาเห็นหลินเว่ยหลบหลีกได้ เขาก็ไม่ได้ถอนฝ่ามือออก แต่เขากลับปัดมือและตบมันลง คราวนี้เป้าหมายคือที่ท้องของหลินเว่ย
“ฮึบ!” เมื่อหลินเว่ยเห็นสิ่งนี้ เขาก็ส่งเสียงพึมพำออกมาจากรูจมูกของเขา จากนั้นเขาก็เห็นว่าร่างกายของหลินเว่ยเอียงมือขวาของเขา และสกัดกั้นการโจมตีของเจียงเผิง และขาซ้ายของเขาก็กวาดไปที่เอวของเจียงเผิง
เมื่อเห็นความล้มเหลวของตนเองที่โจมตีหลินเว่ย ใบหน้าของเจียงเผิงก็เปลี่ยนไป และร่างกายของเขาก็หลบการโจมตีของหลินเว่ยได้อย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยเพียงแค่หยุดนิ่ง แต่เขาพบว่า เจียงเผิงนั้นเข้าโจมตีอีกครั้ง ครั้งนี้เนื่องจากทั้งสองคนอยู่ไม่ไกลกัน เวลาที่ใช้จึงน้อยลงไปกว่าเดิม ในพริบตาร่างของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาแล้ว
และยังกระแทกเข้าหน้าอกของหลินเว่ย
“ปัง!”
เมื่อเห็นว่าไม่มีเวลาที่จะหลบหนี หลินเว่ยจึงต้องเอามือแนบอกเพื่อป้องกันความเสียหายจากการโจมตี จากนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บปวดบริเวณแขนอย่างมาก ตามด้วยอาการชาที่อ่อนแรง จากนั้นหลินเว่ยก็ปลิวออกไปทันที
“ตูม!” เจียงเผิงย่อมจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป เขารับรู้ได้ว่าการโจมตีของเขามีผลทำให้หลินเว่ยเป็นอัมพาต แต่หลินเว่ยนั้นมีความต้านทานบางอย่างต่อสายฟ้า มิฉะนั้นหลินเว่ยต้องเป็นอัมพาตอย่างแน่นอนในขณะนี้
