ตอนที่ 291 คนใหญ่คนโต
ลูเมี่ยนวางแก้วเหล้าลง หัวเราะพลางพูดภาษาอินทิสด้วยสำเนียงแคว้นไรสตัน
“ผมเพิ่งมาถึงทรีอาร์เมื่อสองวันก่อน มาที่ลาวีนเพื่อหางานทำน่ะ”
ด้วยการสอนสั่งจากโอลัวร์ เด็กหนุ่มสามารถพูดได้ตามปกติโดยไม่ติดสำเนียงท้องถิ่นดาลีแอชแห่งแคว้นไรสตัน ยังกลับฟังดูเหมือนชาวทรีอาร์มากกว่า แต่อย่างไรเสีย เขาเคยใช้ชีวิตในหมู่บ้านกอร์ตูมาเกือบหกปี มีความสามารถในการเรียนรู้ การเลียนแบบ และลงมือทำที่ยอดเยี่ยม ภาษาถิ่นจึงไม่ใช่อุปสรรคแต่อย่างใดเลย
บาร์เทนเดอร์ที่ดูเหมือนจะนอนไม่พอเนื่องจากถุงใต้ตาค่อนข้างย้อย มองไปรอบๆ แล้วพูดอย่างระวังปาก
“นั่นคือคนใหญ่คนโตจากท้องทะเล… ‘เพลิงพิโรธ’ เดนิส!”
“ไม่เคยได้ยิน” ลูเมี่ยนตอบตรงไปตรงมา
บาร์เทนเดอร์ไอเบาๆ เพื่อเตือนให้เด็กหนุ่มระวังกิริยา
“งั้นคุณเคยได้ยินเรื่อง ‘หกราชาโจรสลัด’ กับ ‘เก้าพลเรือโจรสลัด’ ไหม?”
“เคยได้ยินมาบ้าง” ลูเมี่ยนตอบอย่างซื่อสัตย์
ภาพจำที่เขามีต่อราชาโจรสลัดและพลเรือโจรสลัด มาจากหนังสือพิมพ์ที่ตีแผ่เรื่องราวพิสดาร รวมถึงนิยายในขอบเขตเดียวกัน เขารู้ว่าเกอร์มัน·สแปร์โรว์เคยล่าโจรสลัดพวกนี้ รู้ว่าดิบัวส์ คนรับใช้ของนักผจญภัยผู้ยิ่งใหญ่รายนี้ เคยเป็นโจรสลัดบนเรือของ ‘พลเรือโทธารน้ำแข็ง’ มาก่อน รู้ว่า ‘เด็กสาวโรคภัย’ มีอีกชื่อว่า ‘พลเรือโทโรคภัย’ รู้ว่าพลเรือโจรสลัดมีการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างบ่อย ส่วนตำแหน่งราชาโจรสลัดค่อนข้างนิ่ง ในจำนวนนี้มีหลายคนที่โด่งดังมานาน เสียจนคนส่วนใหญ่ลืมไปแล้วว่าพวกเขาอยู่มานานแค่ไหน
เห็นว่าอีกฝ่ายมิได้ไร้ความรู้เสียทีเดียว บาร์เทนเดอร์ถอนหายใจโล่งอก
“ท่านผู้นั้นเคยเป็นโจรสลัด ถูกขนานนามว่าแข็งแกร่งกว่าพลเรือโจรสลัดทุกคน ด้อยกว่าเพียงหกราชาโจรสลัดเท่านั้น”
แข็งแกร่งจริงๆ … ลูเมี่ยนมิอาจกะเกณฑ์ได้ว่า พวกพลเรือโจรสลัดและราชาโจรสลัดอยู่ในลำดับใดบ้าง แต่ดูจากการที่ส่วนใหญ่สามารถเอาตัวรอดจากการปราบปรามของทางการ มาได้จนถึงปัจจุบันโดยที่ไม่ใช่พวกเก็บตัว ก็คงต้องยอมรับว่าไม่มีใครอ่อนแอ
‘เพลิงพิโรธ’ เดนิสถูกยกย่องให้เป็นลำดับเจ็ดจากโจรสลัดทั้งปวง ใกล้เคียงกับราชาโจรสลัด เห็นได้ชัดว่าฝีมือของเขาต้องแข็งแกร่งเหนือธรรมดาแน่นอน!
นักบุญ? ถ้าเขาเป็นนักบุญ พวกราชาโจรสลัดก็ต้องเป็นเหมือนกัน มันจะเกร่อไปหน่อยไหม… เป็นพวกแข็งแกร่งที่สุดในลำดับ 5? ไม่นานลูเมี่ยนก็เอะใจกับคำหนึ่งในประโยคของบาร์เทนเดอร์
“เคย?”
“ใช่ เคย ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นโจรสลัดแล้ว และไม่ใช่นักล่าสมบัติด้วย คุณดูสิ แม้แต่บนผนังก็ไม่มีใบประกาศจับของเขาติดอยู่เลย” บาร์เทนเดอร์ชี้ไปรอบๆ
แต่มีใบประกาศจับของฉัน… โชคดีที่เงินรางวัลค่อนข้างต่ำ อยู่มุมสุด ไม่ค่อยมีใครสนใจ… ลูเมี่ยนถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
“แค่บอกว่าไม่เป็นโจรสลัด ก็สามารถไม่เป็นโจรสลัดได้ แล้วทางการก็ให้ความร่วมมือด้วยการยกเลิกใบประกาศจับ?”
นี่เขาไปยอมจำนนต่ออาณาจักรไหน หรือศาสนาหลักใดกันแน่?
บาร์เทนเดอร์พูดด้วยเสียงที่เบาลงกว่าเดิม
“ตอนนี้เขาเป็นคนของศาสนจักรเดอะฟูล เป็นผู้แจ้งสารของพระเจ้าองค์นั้น”
ผู้แจ้งสารของมิสเตอร์ฟูล? ผู้แจ้งสารที่น่าจะมีแค่คนเดียวนั่น? ลูเมี่ยนค่อนข้างประหลาดใจ
บาร์เทนเดอร์คิดว่าเขาไม่รู้จักศาสนจักรเดอะฟูล จึงอธิบายสั้นๆ สองประโยค
“เดอะฟูลคือเทพที่ได้รับการยอมรับจากทุกศาสนาหลัก เฮะๆ ทำไมถึงมีเทพที่ตั้งชื่อให้ตัวเองแบบนี้กันนะ?”
“ศาสนาเดอะฟูลเป็นที่นิยมมากในทะเล พ่อค้าและกะลาสีจำนวนไม่น้อยล้วนเคารพศรัทธา ถึงกับระดมทุนกันเองเพื่อสร้างวิหารเดอะฟูลที่ลาวีนด้วย”
“บาทหลวงประจำโบสถ์ก็คือผู้แจ้งสารคนนั้น?” ลูเมี่ยนจงใจหรี่เสียงให้เบามาก
“ไม่ใช่” บาร์เทนเดอร์ส่ายหัว “แต่ ‘เพลิงพิโรธ’ เดนิสมักมาที่ทรีอาร์เป็นประจำ เขาชอบที่นี่มาก อา… เขาเป็นชาวอินทิส ไม่มีชาวอินทิสคนไหนไม่โหยหาทรีอาร์หรอก”
ลูเมี่ยนเตรียมจะพูดบางสิ่ง คนใหญ่คนโตแห่งท้องทะเล ผู้แจ้งสารแห่งศาสนจักรเดอะฟูล — ‘เพลิงพิโรธ’ เดนิสก็ดื่มเบียร์ข้าวโอ๊ตที่เหลือจนเกลี้ยง แล้วลุกขึ้นยืน เดินออกไปทางประตูของผับ ‘ลมทะเล’
แทบจะในเวลาเดียวกัน พวกกะลาสีที่เล่นไพ่ ดื่มเหล้า คุยโม้ และกอดจูบกับพวกหญิงขายบริการ ต่างก็ลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียงจนผิดวิสัย
พวกเขาไม่ได้ทำเสียงอึกทึก เงียบและมีระเบียบ ตามหลัง ‘เพลิงพิโรธ’ เดนิสออกจากบาร์ไป
ถ้ามิได้เห็นเหตุการณ์กับตา ลูเมี่ยนคงไม่มีทางรู้เลยว่า กะลาสีทุกคนในผับเมื่อครู่คือลูกน้องของผู้แจ้งสารแห่งมิสเตอร์ฟูลคนนั้น
‘เพลิงพิโรธ’ เดนิส… ฟังจากฉายาแล้วเหมือนจะเล่นกับไฟ… หรือจะเป็น ‘นักล่า’ เหมือนเรา? ลูเมี่ยนจิบแลงติร้อนแรง คุยเล่นกับบาร์เทนเดอร์เรื่องศาสนจักรเดอะฟูล
“องค์เดอะฟูลเป็นเทพแบบใด?”
บาร์เทนเดอร์วาดตราศักดิ์สิทธิ์รูปสามเหลี่ยมบนหน้าอก ส่ายหัวแล้วพูดว่า
“ผมมิใช่ศาสนิกชนของพระองค์ เกรงว่าคงไม่ทราบ”
“ไอน้ำจงพวยพุ่ง!” ลูเมี่ยนก็วาดตราศักดิ์สิทธิ์รูปสามเหลี่ยมบนหน้าอกเช่นกัน
บาร์เทนเดอร์กวาดตามองห้องโถงที่บางตาลงมาก
“แต่ศาสนจักรเดอะฟูลก็ยังถือว่าดีนะ แม้คุณจะเป็นเพียงคนเร่ร่อน แม้จะมิได้ศรัทธาใน ‘เดอะฟูล’ แต่ถ้าเข้าไปในโบสถ์ของพวกเขา ก็ยังได้รับศีลมหาสนิทอยู่ดี”
“ถ้าคุณไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขา ยังอาจได้มื้อเย็นที่มีเนื้อมีขนมปัง รวมถึงห้องนอนด้วย”
“ผมต้องไปต่อคิวตอนนี้เลยไหม?” ลูเมี่ยนถามพลางหัวเราะ
บาร์เทนเดอร์ส่ายหัวอีกครั้ง
“ไม่ต้องหรอก พวกเขาเผยแผ่ศาสนาและเทศนานอกวิหารไม่ได้ มีแค่คนเร่ร่อนแถวนั้นเท่านั้นที่ทราบ ว่าสามารถไปขอความช่วยเหลือจากวิหารได้ แต่ก็ไม่มีใครแวะไปบ่อยนักหรอก นานๆ ครั้งถึงจะรบกวนสักที เพราะศาสนจักรเดอะฟูลชอบแนะนำงานให้พวกเขามากกว่า”
หลังจากคุยกันอีกพักใหญ่ และได้ทราบเวลาที่บิชอปใหญ่ของวิหารเดอะฟูลจะเทศนาสั่งสอน ลูเมี่ยนก็ดื่มแลงติที่เหลือในแก้วจนหมด เดินสำรวจรอบๆ วิหารอย่างละเอียดระหว่างที่ยังมีเวลาเหลือ
เด็กหนุ่มพบว่า มีทหารคอยเฝ้ายามตามมุมสูงหลายแห่ง ติดตั้งปืนใหญ่เรียงแถว รวมถึงอาวุธปืนขนาดยักษ์ที่ต้องใช้น้ำหล่อเย็น
รัฐบาลยังไม่ค่อยไว้ใจพวกกะลาสีและพ่อค้าที่เคยเป็นโจรสลัดมาท่าเรือสินะ… ลูเมี่ยนถอนสายตากลับ รีบเข้าไปในศาสนจักรเดอะฟูลก่อนที่ฟ้าจะมืด
การตกแต่งภายในวิหารถือว่าเรียบง่าย ไม่มีฝังทองคำเปลว ไม่มีระบบกลไกอันซับซ้อน จุดเด่นอันดับหนึ่งคือมีหน้าต่างบานใหญ่เป็นจำนวนมาก หากกลางคืนยังไม่มาถึง ก็ไม่จำเป็นต้องจุดเทียนหรือตะเกียงน้ำมันเพื่อส่องสว่างเลย
เฉกเช่นสถานที่ทางศาสนาส่วนใหญ่ ภายในนี้มีภาพจิตรกรรมฝาผนังผืนใหญ่วาดไว้ตามผนัง แต่สีสันไม่ค่อยสดใส เน้นโทนมืดทึบ
ลูเมี่ยนใช้แสงยามโพล้เพล้มองเนื้อหาของภาพจิตรกรรมฝาผนัง แล้วพบว่าส่วนใหญ่เป็นภาพทุ่งร้าง รวมถึงภาพผู้คนที่เดินทางฝ่าฟันในทุ่งร้างนั่นอย่างยากลำบาก
ในหมู่ผู้คนเหล่านั้น บางคนสูงใหญ่ผิดมนุษย์มนา เมื่อเทียบกับคนอื่นจะแทบไม่ต่างจากคนยักษ์ในตำนาน บางคนมีสามตา บางคนไม่มีจมูก เหลือเพียงรูดำสองรู ดูเหมือนกลุ่มของสัตว์ประหลาดมากกว่ามนุษย์ทั่วไป
ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังบนใบหน้าของพวกเขา ถูกวาดได้อย่างสมจริงยิ่งนัก แต่ในดวงตายังแฝงประกายแห่งแสงเล็กๆ อยู่
มีผู้นำทางหลายคน ภายนอกดูสมบูรณ์และปกติกว่า คอยเดินนำหน้าผู้คนแปลกประหลาดเหล่านั้น บางคนผมขาวโพลน แบกดาบตรงสองเล่ม บางคนถือค้อนยักษ์สีน้ำเงินเข้ม ร่างกายเปล่งประกายราวกับดวงอาทิตย์ บางคนสวมชุดเกราะสีดำสนิท ผมหยักศกสีเทาเงิน…
และเบื้องหน้าผู้นำทางเหล่านี้ ยังมีแผ่นหลังของอีกหนึ่งบุคคล
แผ่นหลังดังกล่าวสวมเสื้อโค้ตสีดำ สวมหมวกผ้าไหมกึ่งสูง หลังตั้งตรง ถือตะเกียงอยู่หนึ่งดวง
ด้านหน้าแผ่นหลังคือแสงสว่างเจิดจ้า คือแท่นบูชาของศาสนจักรเดอะฟูล เป็นแสงรัศมีที่เปล่งออกจาก ‘ตราศักดิ์สิทธิ์’ สีเงินขาวภายใต้แสงแดดจากมุมสูง
ลูเมี่ยนผินสายตาไปยัง ‘กระจกสี’ ไม่กี่บานใกล้ๆ ทุกบานวาดเหล่าเทวทูตและนักบุญทีละองค์ในลักษณะเกินจริงไปบ้าง บางองค์ปรากฏอยู่บนภาพจิตรกรรมฝาผนังด้วย บางองค์ก็ไม่ปรากฏ — ผู้ที่มีปีกและรัศมีคือเทวทูต ส่วนผู้ที่มีเพียงรัศมีคือนักบุญ
หลังจากเดินชมอย่างจริงจังหนึ่งรอบ สังเกตอยู่กว่าครึ่งชั่วโมง ลูเมี่ยนก็หาที่นั่งรอเทศนาช่วงหกโมงเย็น
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนจำนวนไม่น้อยก็ทยอยเข้ามาในวิหาร บางคนแต่งตัวเหมือนพ่อค้า บางคนเป็นกะลาสีแบบดั้งเดิม บางคนเป็นคนงานท่าเรือที่เพิ่งเลิกงานหนักมาหมาดๆ บางคนดูเหมือนหญิงขายบริการ
เสียงระฆังกังวานดังขึ้น แสงเทียนส่องสว่าง บิชอปคนหนึ่งเดินมาหยุดข้างแท่นบูชา
เขามีผมสีบลอนด์ทอง ดวงตาก็เช่นกัน สูงถึงสองเมตรห้าหรือสองเมตรหก สวมเสื้อโค้ตสีดำที่ตัดเย็บเข้ารูป สวมหมวกผ้าไหมกึ่งสูง ดูยังไงก็ไม่เหมือนนักบวชเลย
หลังจากปรับท่าทางเล็กน้อย บิชอปใหญ่ใบหน้าหยาบกร้านผู้นี้ ก็นำมือกุมหน้าอกแล้วตะโกนด้วยเสียงดังก้อง
“มิสเตอร์ฟูลจงเจริญ!”
“มิสเตอร์ฟูลจงเจริญ!” เหล่าผู้ศรัทธาที่อยู่ในห้อง ต่างตอบรับด้วยท่าทางเดียวกัน ส่วนลูเมี่ยนก็ทำตามไปอย่างกลมกลืน
“พระองค์เรียกตัวเองว่า ‘เดอะฟูล’ ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองสูงสุดแห่งโลกวิญญาณ ทรงเป็นราชันเหลืองดำแห่งโชคลาภ และยังทรงเป็นประภาคารแห่งการแสวงหาความเป็นนิรันดร์สำหรับทุกชีวิต…”
“พระองค์ทรงเมตตา ทรงกรุณา ทรงเป็นพระผู้ไถ่ถอนของโลก พระองค์ทรงโปรดปรานให้เรากล่าวถึงพระองค์ว่า ‘เขา’ แทนที่จะเป็น ‘พระองค์’ …”
“พระองค์ของเราทรงสถิตอยู่เหนือความจริง สถิตอยู่เหนือโลกวิญญาณ พระหฤทัยเมตตาเต็มล้นทั่วฟ้าดิน โดยมีเหล่าเทวทูตแปดองค์คอยยืนเรียงเคียงข้างพระบัลลังก์…”
“‘เทวทูตปรอท’ คือตัวแทนแห่งชะตากรรม คือเทวทูตที่พระองค์ทรงโปรดปรานที่สุด… ‘เทวทูตความตาย’ คือผู้ติดตามพระองค์มายาวนานที่สุด คือกงสุลแห่งยมโลก… ‘เทวทูตไถ่ถอน’ คือแตรสังข์แห่งพระองค์ เคยอวตารเป็นเกอร์มัน·สแปร์โรว์เพื่อเผยแผ่คำสอน… ‘เทวทูตชีวิต’ คือผลึกแห่งปัญญา คือพลังวิญญาณที่ไม่มีวันเสื่อมสลายในร่างกายเราทุกคน”
เกอร์มัน·สแปร์โรว์? นักผจญภัยผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น คือเทวทูตของมิสเตอร์ฟูล? ลูเมี่ยนฟังอย่างตกตะลึงแกมประหลาดใจยิ่งนัก
บิชอปใหญ่ร่างยักษ์กล่าวต่อไปว่า
“ข้างพระบัลลังก์ของพระองค์ยังมี ‘เทวทูตทัณฑ์สวรรค์’ ผู้เปรียบดังแสงอัสนีของพระองค์ เปรียบดังความโกรธกริ้วของพระองค์ เปรียบดังพระหัตถ์ของพระองค์ เปรียบดังผู้พิพากษาและเพชฌฆาตของเหล่าผู้ตกต่ำและเปื้อนมลทินทั้งหลาย”
“ข้าง ‘เทวทูตทัณฑ์สวรรค์’ คือ ‘เทวทูตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์’ ผู้เปรียบดังราชันแห่งวิญญาณทั้งปวง ปกครองโลกวิญญาณแทนพระองค์”
“ตรงข้ามกับพระองค์ทั้งสองคือ ‘เทวทูตกาลเวลา’ และ ‘เทวทูตดารา’”
“‘เทวทูตกาลเวลา’ คือเทวทูตจากโบราณกาล ในภายหลังได้มาสวามิภักดิ์ต่อพระองค์ท่านในที่สุด คอยตีระฆังแห่งสวรรค์เพื่อพระองค์ของเรา”
“‘เทวทูตดารา’ คือสักขีพยาน คือผู้บันทึก คือพระเนตรและพระกรรณของพระองค์…”
ลูเมี่ยนฟังอย่างตั้งใจ แทบไม่เชื่อว่ามีเทวทูตถึงแปดองค์อยู่ข้างพระบัลลังก์ของมิสเตอร์ฟูล
พลังอำนาจระดับนี้ ไม่ยิ่งใหญ่ไปหน่อยหรือ?
แทบไม่ต่างจากศาสนาหลักเลยนะ!
ทันใดนั้น เสียงทุ้มลึกอันน่าเกรงขามของเทอร์มีโพลอสก็ดังขึ้น
“เจ้าเชื่อหรือ?”
“ทำไมจะไม่เชื่อล่ะ” ลูเมี่ยนย้อนถามเสียงแผ่วเบา ราวกับกำลังสวดท่องคำในพระคัมภีร์
แม้พระคัมภีร์ของศาสนจักรเดอะฟูลจะมีส่วนที่เกินจริงอยู่บ้าง แต่มีศาสนาหลักใดบ้างที่ไม่แต่งเติมพระคัมภีร์?
หากตัดส่วนที่เกินจริงออกไป สิ่งที่เหลือก็ยังน่าทึ่งมากอยู่ดี!
……………………………………………..
.
