ตอนที่ 88
ปรับตัวตามสถานการณ์
กว่าเธอจะกลับมาถึงบ้านก็เย็นมาแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบโทรศัพท์หาเยี่ยชวงทันทีและถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นยังไงบ้างคะ?”
“คุณเหมี่ยวเหมี่ยว พี่หนีมาได้ทันค่ะ แต่ว่าตอนแรกพวกถงกัวฮุยจะไม่ยอม สุดท้ายก็ยอมออกไป”
“พี่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจ
เยี่ยชวงยังคงเป็นกังวล “ดูท่าทางของถงกัวฮุยแล้วคงจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ คุณเหมี่ยวเหมี่ยวจะมีวิธีจัดการบ้างมั้ยคะ?”
หากสถานการณ์แบบในวันนี้เกิดขึ้นอีก และมีคนทั่วไปมาเกี่ยวข้อง ไม่ว่าเยี่ยชวงจะแข็งแกร่งสักแค่ไหนแต่เธอก็ไม่สามารถลงมือทำร้ายคนทั่วไปได้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปวดหัว “เดี๋ยวขอฉันคิดว่าหาวิธีจัดการก่อนนะคะ”
“ค่ะ”
ถึงแม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะรู้สึกโล่งใจหลังจากวางสายโทรศัพท์ แต่หลังจากหวนนึกถึงเหตุการณ์วุ่นวายในวันนี้ ความรู้สึกของเธอกลับจมดิ่ง
ถงกัวฮุยเป็นคนหาเรื่องคนอื่นเก่งมาก
“หม่ามี้ดื่มน้ำ!” น้ำเสียงชัดแจ๋วดังขึ้น เสี่ยวเป่าวิ่งถือถ้วยน้ำอุ่นมาเสิร์ฟถึงฝ่ามือของเธอ
“ขอบใจจ๊ะเสี่ยวเป่า” ปมคิ้วของถงเหมี่ยวเหมี่ยวคลี่คลายออกจากกัน ทว่าดวงตายังคงดูโศกเศร้า
เสี่ยวเป่าเข้ามานั่งในอ้อมแขนของเธอ เงยหน้ามองสีหน้าของเธอแล้วถามว่า “หม่ามี้ไม่มีความสุขเหรอ?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ต้องการเล่าเรื่องเลวร้ายให้เสี่ยวเป่าฟัง จึงส่ายหัว “ไม่หรอกจ๊ะ”
เสี่ยวเป่าเขย่าขาเธอ “ผมไม่เชื่อหรอก เสี่ยวเป่าเดานะหม่ามี้ต้องไปเจอคนชั่วมาอีกแน่เลยใช่มั้ย?”
หลังจากที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องเผชิญหน้ากับถงกัวฮุยและกลับมาบ้าน เธอมักจะแสดงสีหน้าแบบนี้
คนเดียวที่สามารถทำให้เด็กน้อยผู้มีจิตใจบริสุทธิ์อย่างเสี่ยวเป่าเรียกว่าคนชั่วได้คือถงกัวฮุยคนเดียว
ทว่าถงกัวฮุยเป็นคุณตาโดยสายเลือดของเสี่ยวเป่า
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถบรรยายความรู้สึกขมขื่นในใจของเธอได้ จึงพยายามยิ้มและพยักหน้า
เสี่ยวเป่ารู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงคนชั่วตัวใหญ่ เขาสัมผัสแก้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยวและมองดูเธอด้วยความเป็นห่วง “คนชั่วคนนั้นเลวจริง ๆ เลย หม่ามี้เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยววางแก้วน้ำลงและส่ายหัว “ไม่เจ็บจ๊ะ พี่เยี่ยชวงปกป้องแม่เอาไว้ได้ทัน”
เสี่ยวเป่าทำหน้าจริงจัง “หม่ามี้ คราวหน้าถ้าเจอไอ้คนชั่วอีกก็เรียกตำรวจมาจับเขาไปเลยนะ!”
เขาเกลียดชังเจ้าคนชั่วคนนี้เข้าไส้
เกลียดที่คอยมารังควานหม่ามี้ตลอด
“อืม เข้าใจแล้วจ๊ะเสี่ยวเป่า” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกอบอุ่นหัวใจขณะกอดเสี่ยวเป่าเอาไว้แน่น
ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นคำพูดของเด็ก แต่ทุกครั้งที่เขาพูดปลอบเธอมันกลับฟังดูอบอุ่นเสมอมา
เสี่ยวเป่าคือของขวัญพิเศษที่ฟ้าประทานมาให้เธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอุ้มเสี่ยวเป่าขึ้น “วันนี้ที่โรงเรียนเรียนอะไรบ้าง?”
“เสี่ยวเป่าเรียนรู้คำศัพท์ใหม่มาด้วย คือคำว่าเด็กตระกูล’ถง’ คุณครูบอกว่ามันเป็นชื่อของเสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่าเลยได้เป็นคนแรกที่เพื่อน ๆ ฝึกเขียนชื่อ”
ดวงตาสีดำนิลของเสี่ยวเป่ากำลังเปล่งประกาย ราวกับว่ากำลังรอคอยคำชื่นชม
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกขบขันและจูบซับใบหน้าของเขา เบา ๆ “เสี่ยวเป่าของหม่ามี้เก่งที่สุดเลย!”
ขณะเดียวกันแม่ซุนรีบยกอาหารมาเตรียมให้พวกเขา หลังจากช่วงเวลาอาหารเย็นจบลงแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงไปกล่อมเสี่ยวเป่านอน
เช้าวันต่อมา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกไม่ถึงว่าถงกัวฮุยจะเข้ามาสร้างปัญหาตั้งแต่เช้าตรู่ ทันทีที่เธอมาถึงสตีเฟนกรุ๊ป สายเรียกเข้าจากเซ่าหมิงเวยก็ดังขึ้นก่อนที่เธอจะหย่อนก้นลงเก้าอี้
น้ำเสียงของเซ่าหมิงเวยเต็มไปด้วยความวิตกกังวล “คุณถง พ่อของคุณบุกรุกเข้ามาในบริษัทตอนที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังเผลอ มาบอกให้ผมออกจากถงกรุ๊ปไปแล้วเขาจะเข้ามารับตำแหน่งแทน”
น้ำเสียงหยาบคายของถงกัวฮุยดังลอดออกมาจากปลายสาย
ชื่อของเขายังคงปรากฏว่าเป็นอดีตประธานบริษัท พนักงานทั้งหลายจึงวิ่งกรูกันเข้ามามุงดู
เซ่าหมิงเวยที่อยู่ในตำแหน่งผู้จัดการบริษัทถึงกับทำอะไรไม่ถูก
จนถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด “เขาไม่ยอมแพ้จริง ๆ สินะ! ไม่ต้องไปทำดีด้วยหรอก รอฉันก่อน ฉันกำลังขับรถไปที่นั่น”
หลังจากวางสายแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คว้ากุญแจรถขึ้นมาและเดินออกไปข้างนอก
เดิมทีเธอต้องการกลับมาทำงานให้กับสตีเฟนกรุ๊ป จึงคิดว่าถ้าหากถงกัวฮุยมาสร้างปัญหา เขาจะต้องตามาราวีที่ สตีเฟนกรุ๊ปเป็นแน่ แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะสร้างปัญหาที่ถงกรุ๊ป!
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่พนักงานทั้งหลายเดินทางเข้ามาตอกเพื่อเข้าทำงาน
ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในห้องประธานถงกรุ๊ปทำให้เหล่าพนักงานหลายคนมองดุและซุบซิบนินทา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่มีสีหน้าเย็นชาเดินเข้ามาด้วยเสียงเคร่งครัด “ใครก็ตามที่ขาดงานในช่วงเวลาทำงานและไม่ยอมใส่ใจหน้าที่การงานของตัวเอง สิ้นเดือนนี้จะต้องถูกหักโบนัส!”
พนักงานทั้งหลายต่างตื่นตระหนกและแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปในห้องทำงาน
เอกสารสำคัญบางอย่างบนโต๊ะหล่นลงมากระจัดกระจายอยู่บนพื้น
ถงกัวฮุยนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาสวมใส่ชุดสูทคุณภาพดีที่เคยสวมก่อนหน้านี้ยกเท้าขึ้นมาวางบนโต๊ะราวกับคุณลุงแก่ ๆ
เซ่าหมิงเวยยืนนิ่งด้วยสีหน้าจริงจังราวกับไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี
เมื่อหันกลับมาแล้วเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังเดินเข้ามา ถงกัวฮุยจึงรีบจ้องเขม็งและตะคอกว่า “ฉันบอกแกแล้วไง! ว่าแกจะเอาเงินหกร้อยล้านหรือคืนตำแหน่งให้ฉัน!”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เข้าใจว่าถงกัวฮุยพึ่งพาใครถึงมาสร้างปัญหาที่นี่ได้
เธอหัวเราะเยาะ “แล้วแกรู้ตัวมั้ยว่าแกกำลังทำอะไรอยู่? ถือวิสาสะยึดตำแหน่งของคนอื่นไปอย่างผิดกฎหมาย แกรีบออกไปจากที่นี่เร็ว ๆ จะดีกว่า ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันหยาบคาย!”
ถงกัวฮุยถ่มน้ำลาย “ขู่กูเหรอ? กูก็บอกแล้วไงว่าทำไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก!”
“หรือแกอยากเข้าไปนอนเล่นในอีกสักสองสามวันล่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโกรธมาก จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาแกล้งทำเป็นโทรศัพท์หา191ต่อหน้าเขา
ขณะเดียวกันผู้ถือหุ้นรายเก่าที่ได้ยินเสียงรีบวิ่งเข้าไปช่วยเกลี้ยกล่อม “คุณถง คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้!”
ถงกัวฮุยรู้สึกฮึกเหิมมากขึ้นเมื่อได้ยินเสียงจากผู้ที่สนับสนุนเขา
วันนี้เขาจะบีบบังคับให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาเงินหกร้อยล้านมามอบให้เขาให้ได้!
เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตจนพวกเขาจะต้องโทรศัพท์เรียกตำรวจมาจับกุมอดีตประธานบริษัทจริง ๆ หรือ?
ผู้ถือหุ้นต่างลงมติเป็นเอกฉันท์ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “คุณถง คุณกับอดีตท่านประธานเป็นพ่อลูกกัน อย่าทำอะไรเด็ดขาดไปเลยครับ…”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขัดจังหวะพวกเขา “ทำไม? พวกคุณจะสนับสนุนถงกัวฮุยหรือไง? ก็ดี ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะถอนเงินทุนคืนจากบริษัททั้งหมด รวมถึงการร่วมมือกับมู่กรุ๊ปด้วย!”
ผู้ถือหุ้นต่างตกตะลึงจนใบหน้าซีดเซียว จึงรีบพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจปนดีใจ “คุณถง เรากลับมาร่วมมือกับมู่กรุ๊ปอีกครั้งได้แล้วเหรอครับ?”
“ทำไมพวกเราไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่!”
เซ่าหมิงเวยมองดูพวกเขาอย่างเกียจคร้าน “ไม่ใช่แค่ร่วมมือ แต่ยังรวมถึงโครงการใหญ่! มูลค่าหลายร้อยล้าน ไม่แปลกใจที่พวกคุณยังไม่รู้เรื่องนี้ เพราะเราเพิ่งได้ขอสรุปกันเมื่อวานนี้”
เขาจงใจพูดต่อ “แต่ในเมื่อพวกคุณคิดจะสนับสนุนอดีตประธานบริษัท คุณถงก็จะนำโครงการดังกล่าวกลับไปคืนสู่ สตีเฟนกรุ๊ป”
สีหน้าของผู้ถือหุ้นเปลี่ยนไปทันที “ได้ยังไง!”
ผู้ถือหุ้นที่เป็นฝ่ายริเริ่มพูดเมื่อสักครู่นี้หันไปมอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความชื่นชม “การทำงานของคุณถงรวดเร็วมาก เทียบกว่าอดีตประธานคนก่อน คุณมีทักษะดีกว่ามากครับ!”
“ใช่ใช่!”
จากนั้นจึงมีคนหันไปพูดแนะนำกับถงกัวฮุยว่า “คุณถงสามารถนำบริษัทไปสู่ความรุ่งเรืองได้ เพราะฉะนั้นคุณควรจะเกษียณตัวเองอยู่บ้านน่าจะดีกว่านะครับ!”
