ตอนที่ 66
คนพิเศษที่สุด
ณ ตระกูลซ่ง
ซ่งอวี่ซีนอนพลิกตัวกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงนอน เรียวนิ้วยาวเลื่อนสัมผัสหน้าจอโทรศัพท์ครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยอารมณ์หงุดหงิดเต็มทน
ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่มีแจ้งเตือนข้อความเข้าอีก
หรือว่าพวกเขาจะล้มเหลว?
ซ่งอวี่ซีพิจารณาถึงความเป็นไปได้ดังกล่าวและทนรอไม่ไหวอีกต่อไป เธอลุกขึ้นไปค้นหาหมายเลขโทรศัพท์ของ โจวเพ่ยฮวาและเตรียมจะกดโทรออกแต่โทรศัพท์กลับดังขึ้นก่อน
แสดงสายเรียกเข้าจากโจวเพ่ยฮวา
“คุณหนูซ่ง นังสารเลวถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกส่งตัวไปหาผู้จัดการหลี่ถึงห้องแล้วค่ะ พวกเขามีคนเฝ้าระวังที่หน้าประตูด้วย ต่อให้นังถงเหมี่ยวเหมี่ยวมันมีปีกก็บินหนีไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ”
น้ำเสียงของโจวเพ่ยฮวาที่อยู่ปลายสายเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ในที่สุดซ่งอวี่ซีก็ได้รับข่าวดีตามที่เธอต้องการและถอนหายใจด้วยความโล่งอก
รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เข้าใจแล้ว จับตาดูมันไว้แล้วพรุ่งนี้โทรมารายงานด้วยล่ะ” เธอพูดและกดวางสาย
หากเป็นไปตามคำบอกเล่าของโจวเพ่ยฮวา เรื่องนี้จะต้องไร้ข้อผิดพลาด
และตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ต่อให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่อยากยอมรับความจริงแต่หล่อนก็กลายไปเป็นของผู้จัดการหลี่แล้ว
เธออยากจะรู้เหลือเกินว่าหลังจากนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะใช้มารยาอะไรหลอกล่อมู่อวี้เฉิงไปจากเธออีก! ใครก็ตามที่ได้เห็นร่างที่ถูกปู้ยี่ปู้ยำของเธอจะต้องพากันรังเกียจ!
ขณะเดียวกันมู่อวี้เฉิงพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาส่งยังโรงพยาบาลในเมือง
เยี่ยชวงที่มักจะมีสีหน้าเย็นชารีบวิ่งไปตามศัลยแพทย์มา
“หมอรีบดูแผลเร็วเข้าสิ! ร้ายแรงหรือเปล่า ใช้ยาตัวที่มีประสิทธิภาพที่สุดด้วยนะครับ!”
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วขณะพูดสั่งการอย่างเข้มงวด
ศัลยแพทย์กำลังจ่ายยาอยู่แต่จู่ ๆ เขาก็ถูกหญิงยอดนักสู้ลากตัวมา และนึกไม่ถึงว่าที่นี่จะมีใครบางคนที่น่าสะพรึงกลัวเสียยิ่งกว่า
เขาจึงไม่กล้าละเลยหน้าที่ “ครับ ๆ ช่วยหลีกทางหน่อย เดี๋ยวผมดูให้”
ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวซีดเซียวลงจากความเจ็บปวด เธอรีบยกมือขึ้นมากระชับคอเสื้อเมื่อได้กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกึกในตึกผู้ป่วย “แค่เป็นแผลเล็กน้อย ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่…”
เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเหลวร้ายมาก
เธออยากจะนั่งกอดเข่าอยู่เงียบ ๆ คนเดียว
จู่ ๆ มู่อวี้เฉิงก็โมโหขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
บาดแผลเล็กน้อยงั้นเหรอ?
ในสายตาของเธอจะต้องแขนขาขาดก่อนหรือไงถึงจะร้ายแรง?
เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังกัดริมฝีปากล่างเพื่ออดกลั้นต่อความเจ็บปวด จากนั้นประโยคหนึ่งก็ผุดขึ้นมา “อดทนเอาไว้ เดี๋ยวกินยาก็หายเจ็บแล้ว”
ทางศัลยแพทย์ไม่ได้แยกแยะเพศชายหญิง
จึงเข้าไปช่วยเยี่ยชวงถอดเสื้อผ้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวออก
ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามสุดความสามารถ แต่บาดแผลของเธอกลับแห้งติดกับเสื้อเชิ้ต
ศัลยแพทย์แสดงสีหน้าเจ็บปวด ไม่รู้ว่าใครเป็นคนลงมือทำร้ายหญิงสาวที่แสนบอบบางคนนี้
เขาหยิบแหนบและกรรไกรออกมา “หนู อดทนเอาไว้นะ”
“โอ๊ย”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกัดฟันแน่นขณะที่เสื้อเชิ้ตค่อย ๆ ถูกถลกออก และอดไม่ได้ที่ร้องครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด
ดวงตาของเธอเป็นสีแดงก่ำ
รอยแส้สามรอยบาดลึกลงบนแผ่นหลังขาวเนียน หนังและเลือดกระเซ็นออกมาเป็นสะเก็ดติดเสื้อ ขณะที่เลือดสีแดงสดไหลลงมาตอนที่พวกเขาพยายามจะถอดเสื้อออก
รอยเลือดสีแดงสดทำให้ทุกคนหวาดกลัว
“ห้ามเลือดเร็วเข้า!”
ใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวบนเตียงทำให้หัวใจของมู่อวี้เฉิงทุกข์ระทม
“ไอเวร!” เยี่ยชวงกำหมัดแน่นจนเกิดเสียงดัง
ตอนนี้เธอกำลังเสียใจที่ลงโทษชายคนนั้นเบาเกินไป!
ศัลยแพทย์เข้ามาตรวจดูบาดแผล โรยผงยาฆ่าเชื้อ และหยิบผ้าก๊อซขึ้นมาพันแผลตามร่างกาย
“ร้ายแรงมั้ย?” มู่อวี้เฉิงรีบถามทันที
“แผลดูลึกมาก แต่โชคดีที่โดนแค่เนื้อ นอกนั้นไม่มีอะไรร้ายแรงครับ”
เลือดก็หยุดลงเช่นกัน
หลังจากที่ได้รับการรักษา จิตใจที่ตึงเครียดของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ผ่อนคลายลง
เธอนอนฟังคำพูดคลุมเครือของศัลยแพทย์จนรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป ดวงตาทั้งสองค่อย ๆ ปรือลงและผล็อยหลับไป
ศัลยแพทย์พูดแนะนำเล็กน้อยและเดินออกไป
เยี่ยชวงเดินเข้ามาข้างเตียงและช่วยห่มผ้าให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ความวิตกกังวลและความตื่นตระหนกในใจเธอค่อย ๆ ลดน้อยลง
จากนั้นสายตาจึงเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่นั่งบดบังแสงอยู่ริมหน้าต่าง
ดวงตาของเยี่ยชวงเต็มไปด้วยความสงสัย
เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร
แต่… เธอเห็นกับตาว่าผู้ชายคนนี้แสดงสีหน้าเจ็บปวดเป็นอย่างมากเมื่อเห็นคุณเหมี่ยวเหมี่ยวบาดเจ็บ
ราวกับเขาปรารถนาที่เจ็บปวดแทนคุณเหมี่ยวเหมี่ยว
นี่ไม่ใช่การแสดงออกระหว่างพ้องเพื่อนสักนิด
เยี่ยชวงคอยคิดพิจารณาอยู่ในใจและพูดว่า “คุณคะ วันนี้ขอบคุณที่มาช่วยเหลือนะคะ คุณเหมี่ยวเหมี่ยวปลอดภัยแล้ว คุณกลับไปก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันอยู่ดูแลที่นี่ต่อเอง”
มู่อวี้เฉิงที่กำลังคิดไตร่ตรองถูกเธอพูดขัดจังหวะจึงเหลือบมองเธอด้วยสายตาเย็นชา
เขาย้ายเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางลงข้าง ๆ หัวเตียงพยาบาล จากนั้นจึงนั่งลงอย่างมั่นคง
เมื่อพิจารณาดูจากท่าทางเขาคงจะต้องการรอจนกว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะฟื้นขึ้นมา
เยี่ยชวงขมวดคิ้วทันที
ขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะขับไล่ผู้ชายคนนี้ออกไป
ช่างเถอะ
อย่างน้อยเขาก็ไม่คิดทำร้ายคุณเหมี่ยวเหมี่ยว และเธอควรจะไปจัดการธุระของเธอก่อน
เยี่ยชวงเหลือบมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่กำลังหลับตาพริ้ม จากนั้นจึงถือโทรศัพท์มือถือเดินออกไปด้านนอกห้องผู้ป่วยและกดโทรหาเยี่ยหานระหว่างทางเดินหลังจากเดินออกมาไม่ไกลนัก
เธอเล่ารายละเอียดสั้น ๆ ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้
เยี่ยหานตอบรับด้วยน้ำเสียงประหม่า “ทำไมเธอถึงมาบอกพี่เอาป่านนี้?”
“คุณเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ารับการรักษาแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรร้ายแรง แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ดูเป็นห่วงคุณเหมี่ยวเหมี่ยวมาก…” เยี่ยชวงอดไม่ได้ที่พูดเพิ่มเติม
“ดูแลเขาด้วย”
น้ำเสียงเคร่งขรึมของเยี่ยหานดังลอดมาจากปลายสาย
“ทำไม?” เยี่ยชวงถาม
เยี่ยหานที่อยู่อีกด้านหนึ่งครุ่นคิดและบอกกับเธอว่า “เขาเป็นอดีตคู่หมั้นของคุณหนู”
เยี่ยชวงตกตะลึง
สายสนทนาสิ้นสุดลงเพียงแค่ไม่กี่วินาที
เยี่ยชวงเดินกลับเข้าไปในห้องผู้ป่วยด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เธอเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าเขาและถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ในเมื่อคุณแยกทางกับคุณเหมี่ยวเหมี่ยวแล้ว ทำไมตอนนี้ยังเข้ามาพัวพันอีก?”
ทันทีที่คำพูดดังกล่าวดังขึ้น บรรยากาศรอบตัวพวกเขาก็ลดฮวบลงทันที
ใบหน้าอันหล่อเหล่าของมู่อวี้เฉิงค่อย ๆ เย็นชาลง ดวงตาเฉียบคมขึ้นเรื่อย ๆ “คุณไม่มีสิทธิ์มาตั้งคำถามกับเรื่องของผม”
บรรยากาศเริ่มน่าอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ
เยี่ยชวงไม่พอใจขึ้นมาทันที “ก็จริงอยู่ที่ฉันเป็นคนนอกไม่สามารถเข้าไปจุ้นจ้านเรื่องระหว่างคุณหนูกับคุณได้ แต่เจ้านายฉันห่วงใยคุณหนูมากและความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คุณคิด คุณมู่ก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอคะว่าคุณไม่สามารถเข้ามาทำลายครอบครัวของคนอื่นได้?”
สีหน้าของมู่อวี้เฉิงมืดมนลง “คุณกำลังจะบอกว่าเธอแต่งงานกับผู้ชายอื่นและสร้างครอบครัวใหม่มั้ยเหรอ?”
เยี่ยชวงลังเลอยู่ครู่หนึ่งเมื่อความหมายถูกตีความจนผิดเพี้ยนไป “ไม่ใช่”
บรรยากาศภายในห้องดูอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย
เยี่ยชวงคิดว่าตัวเองเห็นภาพลวงตาจึงหยุดชะงักและพูดเสริมว่า “ไม่ใช่แต่ก็ใกล้แล้วล่ะ ตอนที่คุณเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ต่างประเทศลำพังก็มีเจ้านายฉันนี่แหละที่ช่วยดูแลคุณเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่า และสำหรับคุณหนูแล้ว เจ้านายฉันคงเป็นคนที่พิเศษที่สุดในใจเธอ”
เยี่ยชวงยิ้มแย้มเมื่อนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ
