ตอนที่ 64
เธอคิดว่าจะหนีไปได้หรือไง
หลังจากวางสายแล้ว เยี่ยชวงรีบตรงดิ่งไปยังโรงแรมที่ปลายสายพูดถึงทันที
หากเป็นอย่างที่พวกเขาคิดจริง ๆ พวกเขาจะไม่สามารถชะลอความเร็วได้เลย
ณ ชั้นบนสุดของโรงแรมโซล่า แกรนด์
ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวขึ้นมาจอดบนชั้นบนสุด กลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนลากถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินไปยังห้องหัวมุม
“ปล่อยฉัน ฉันจะให้เงินพวกแกมากกว่านี้อีกสิบเท่า”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแทบจะล้มพับหมดสติระหว่างทาง แม้แต่ร่างกายยังอ่อนปวกเปียก
เธอไม่สามารถต่อกรกับคนพวกนี้ได้จึงพยายามติดสินบนคนพวกนี้ด้วยเงินตรา
แต่คนเหล่านี้กลับไม่หวั่นไหวกับข้อเสนอของเธอ ก้าวเดินตรงไปข้างหน้าราวกับไม่ได้ยินเสียงเธอ
พวกเขาเดินเข้ามาหยุดที่ห้องหัวมุม
หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกระชับแน่นขึ้น
คำพูดของถงกัวฮุยเมื่อไม่กี่วันก่อนยังคงดังก้องอยู่ในหูเธอ
นี่คือโรงแรมที่เขาพูดถึงก่อนหน้านี้
จุดประสงค์ที่คนเหล่านี้ลักพาตัวเธอมาค่อนข้างชัดเจน
“ผู้จัดการหลี่ มาถึงแล้วครับ”
ชายผู้เป็นหัวหน้าเคาะประตู จากนั้นเสียงฝีเท้าภายในห้องก็ดังขึ้น
หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวจมดิ่งลงเมื่อได้ยินชื่อของเขา
ทันทีที่บานประตูถูกเปิดออก ใบหน้าอ้วนท้วนก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะขย้อนอาหารออกมา
“พาเธอเข้ามาข้างใน”
ชายตรงหน้ามองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาลวนลาม เห็นได้ชัดว่าเขาพึงพอใจมากจึงเขยิบออกไปทางด้านข้างเพื่อออกไปให้พ้นทาง
ก่อนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะทันได้ตอบโต้ เธอกลับถูกโยนลงบนพื้นห้อง
หลังจากนั้นเสียงประตูก็ปิดลง
“คุ้มเงิน คุ้มเงินมาก!”
ชายตรงหน้ายิ้มหยดย้อยและพูดพึมพำ
ผู้หญิงคนนี้สวยมาก คุ้มค่ากับจำนวนเงินมากมายที่เขาเสียไป
ผิวของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปล่งประกายเป็นสีขาวภายใต้เสียงไฟ ดวงตาคู่สวยของเธอทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหว
“มานี่สิจ๊ะ เดี๋ยวคืนนี้พี่ดูแลหนูเอง”
เขาพูดและเดินตรงเข้ามาหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามกัดฟันลุกขึ้นยืน ใช้มือพยุงผนังห้องและเข้าไปซ่อนตัว
ชายตรงหน้ารีบกระโดดเข้ามา รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มหมดความอดทน
“จะไปซ่อนทำไม? หลังจากคืนนี้เธอก็จะต้องกลายมาเป็นของพี่อยู่ดี พี่สัญญาว่าจะทำให้เธอได้กินดีอยู่ดี อะไรก็ได้ตราบใดที่เธอต้องการมัน หรือพรุ่งนี้จะให้พี่จัดงานแต่งให้ก็ได้นะ แล้วก็จะให้เงินถุงขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นเงินติดกระเป๋าเธอด้วย”
ชายตรงหน้าพูดและเดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง
เขาไม่ได้เดินเร็วนัก แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับไร้เรี่ยวแรงที่จะหลบหลีก
“อย่าเข้ามานะ ถ้าแกแตะต้องฉัน ฉันจะไม่มีวันปล่อยแกไป” เธอกัดฟันพูด
ชายตรงหน้ารู้สึกขบขันกับคำพูดของเธอ
“ขู่พี่เหรอ? เธอลองส่องกระจกดูว่าทำสายตาแบบนี้แล้วใครหน้าไหนจะมากลัวเธอ?”
เขาพูดและยื่นมือออกมา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถหลบหลีกได้ทัน เธอกำลังจะหันหลังกลับแต่กลับถูกอีกฝ่ายโยนเข้าที่มุมห้อง
ชายตรงหน้าค่อย ๆ โน้มตัวลงมาแสยะยิ้มชั่วร้าย
“คนสวย เล่นสนุกแบบนี้ไม่ไหวนะ พี่ชายยิ่งใจร้อนอยู่!”
เขาพูดและโน้มตัวลงไปหาเธอ
เสียงหายใจฮืดฮาดดังก้องหู
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบเขยิบถอยหลัง
ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูเย็นชาขึ้นเมื่อเสียงหายใจค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ เธอพยายามยกขาขึ้นเตะชายตรงหน้าอย่างแรง
ทำให้ความเจ็บปวดปะทุจนอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นก่อนที่จะทันได้เคลื่อนตัวเข้ามาแตะต้องร่างกายของถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“นังบ้า!”
เขาก้มหน้าลงเอามือกุมส่วนล่างเอาไว้แน่น ใบหน้าหยาดเยิ้มถูกแทนที่ด้วยท่าทางดุร้าย
“เธอคิดว่าจะหนีไปได้หรือไง?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะตั้งสติรวบรวมความแข็งแกร่งขึ้นมาอีกครั้ง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอื้อมมือออกไปพยุงกำแพงและค่อย ๆ ก้าวขาไปทางประตูทีละก้าวโดยไม่สนใจคำขู่ของชายตรงหน้า
ตราบใดที่เปิดประตูได้ เธอก็จะกลายเป็นอิสระ
ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูผ่อนคลายลงเมื่อนึกได้เช่นนั้น ก่อนจะยกมือจับกลอนประตูด้วยความหวังที่เต็มเปี่ยม
ทว่าประตูกลับล็อคแน่น
เธอเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเปิดประตูออก แต่บานประตูกลับยังคงปิดแน่น
“เธอคิดว่าเปิดประตูออกแล้วหนีไปได้หรือไง?”
น้ำเสียงที่น่าสะอิดสะเอียนดังขึ้นด้านหลังเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบหันกลับมา
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ชายคนนั้นเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ
ขณะที่ด้านหลังของเธอคือกำแพง
ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถหลบซ่อนได้อีกต่อไป
“อยากหนีนักไม่ใช่เหรอ?”
เขาหัวเราะเยาะขณะเขยิบเข้ามาใกล้
เขาไม่รีรอให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ตอบโต้รีบคว้าเอาเชือกหนังบนตู้ด้านข้างออกมา กดสองมือของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าหากันอย่างชำนาญและผูกปมจนแน่น
ร่างอ้วนท้วนกดทับถงเหมี่ยวเหมี่ยวจนไม่สามารถกระดิกตัวได้
มือของเธอถูกมัดเอาไว้แน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้เลย
“นังบ้า! ฉันทุ่มเงินซื้อเธอมาเพื่อให้เธอมาทำตัวขยะแขยงใส่ฉันงั้นเหรอ?”
“ต่อกรนักใช่มั้ย? วันนี้ฉันจะสั่งสอนบทเรียนให้เธอเอง!”
เขาพูดจาด่าทอขณะที่ลากเชือกหนังเข้าไปข้างหน้า
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถดิ้นรนได้และถูกลากเข้าไปในห้องด้านใน
ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวซีดเผือดเมื่อเห็นสภาพภายในห้อง
“ที่นี่มีของเล่นเยอะแยะเลย ชอบชิ้นไหนล่ะ?”
เขาผลักเธอลงกับพื้น ก้าวเดินไปข้างหน้าและมองดูของเล่นหลายชิ้นที่ถูกแขวนอยู่บนผนังอย่างลามก
“ไม่ต้องห่วง เธอสวยขนาดนี้ ฉันจะเลือกชิ้นที่คู่ควรกับเธอแน่นอน”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งพิงกำแพงอย่างจนตรอก จนย่างก้าวของชายคนนี้ทำให้เธอวิตกกังวลจนเหงื่อออก
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอภาวนาให้เวลาเดินช้าลงและปล่อยให้ชายตรงหน้าค่อย ๆ เลือกของ
“อันนั้นก็ดีนะ”
น้ำเสียงสนุกสนานของชายตรงหน้าทำลายจินตนาการของเธอจนสิ้นซาก
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองแส้หนังสีดำสลับขาวที่อยู่ในมือของเขาด้วยความหวาดกลัว
“คนสวย ดูสิว่าฉันเอ็นดูเธอขนาดไหน สายฟาดแค่นี้ไม่เจ็บหรอก อย่างน้อยก็เบากว่าที่เธอเตะฉันเยอะ!”
ชายตรงหน้าเหวี่ยงแส้อย่างดุเดือดหลังจากพูดจบ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินเสียงแส้ที่เคลื่อนตัวผ่านอากาศอย่างชัดเจน
เธอหลับตาแน่นและล้มลงไปนอนกองอยู่ด้านข้าง
ปลายแส้พาดผ่านร่างเธอเพียงเล็กน้อย
“ยังจะกล้าหลบอีก!”
เขาโกรธมากที่เธอเคลื่อนตัวหลบจึงใช้เท้าถีบเธอให้เขยิบไปชิดกำแพงและเฆี่ยนเธออีกสองครั้ง
คราวนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถหลบหลีกได้และทำได้เพียงบังศีรษะ
แส้ตกกระทบบนแผ่นหลังของเธออย่างแรง
ความเจ็บปวดแสบร้อนเริ่มลามออกมาจากแผ่นหลังจนถงเหมี่ยวเหมี่ยวน้ำตาซึม
ถึงอย่างนั้นเขากลับยังไม่พอใจต้องการระบายความโกรธเคืองต่อ จึงค่อย ๆ กวาดสายตาหาพื้นที่ที่เหมาะสมบนแผ่นหลังของเธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหลับตาลงไม่อยากเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย และไม่ต้องการเห็นวิธีการที่เขาโบกแส้ลงมาอีกครั้ง
“คราวนี้เอาตรงไหนดีล่ะ? ตรงนี้เหรอ? หรือตรงนั้นดี?”
ดูเหมือนว่าเขาใช้จิตวิทยาจนรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของเธอและยกแส้ขึ้นมาสาดลงบนแผ่นหลังของเธออีกครั้ง
“ช่างเถอะ เอาตรงนี้แล้วกัน”
หลังจากสิ้นเสียง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดในบริเวณที่ถูกเฆี่ยนตี
คนที่อยู่ด้านหลังเงียบลงอีกครั้ง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวน้ำตาไหลพรากอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่ท่องชื่อเยี่ยชวงเงียบ ๆ ในใจ
เธอเชื่อว่าเยี่ยชวงจะตามหาเธอจนเจอก่อนที่ชายคนนี้จะลงมือทำอะไรชั่วร้ายไปมากกว่านี้อย่างแน่นอน
