บทที่ 306 การแข่งขันเริ่มขึ้น
บทที่ 306 การแข่งขันเริ่มขึ้น
ชิวเยี่ยนยืนเอามือกอดอกอยู่บนสังเวียนการประลองด้วยท่าทางเย็นชา เขารู้สึกโกรธแค้นอย่างมากในใจ
ตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา การเดิมพันที่เกี่ยวข้องกับการแข่งขันระหว่างเขากับเฉินซีได้ก่อให้เกิดการถกเถียงกันอย่างมาก และเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในภัตตาคารบุปผามุกยังถูกบันทึกด้วยแผ่นหยกเงาโดยผู้สอดรู้สอดเห็นทั้งหลาย ซึ่งไม่นานข่าวนี้ก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองนภาคราม
ชื่อของเขาและเฉินซีดูเหมือนจะมีปีกงอกออกมาและบินเข้าไปในหูของผู้บ่มเพาะทุกคน ทำให้เขาเป็นเหมือนผลึกระยิบระยับในทุกที่ที่ไปและได้รับความสนใจจากทุกคน
การเป็นศูนย์กลางความสนใจเป็นความรู้สึกที่หลาย ๆ คนปรารถนาที่จะได้รับมาตลอดชีวิต แต่ตอนนี้ชิวเยี่ยนรู้สึกเพียงความอัปยศอดสู เป็นความอัปยศอดสูที่ไร้ขอบเขตอีกต่างหาก!
เขารู้สึกราวกับว่าทั้งหมดนี้เป็นการเยาะเย้ยเขาอย่างไม่ปิดบัง และเขายังสงสัยด้วยซ้ำว่าหลายคนรู้สึกว่าเขาไม่สามารถเอาชนะผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางขั้นต้นได้!
ความรู้สึกนี้ทำให้เขาโกรธมาก แต่เขาไม่ได้ถูกเปลวเพลิงแห่งโทสะในใจครอบงำ เนื่องจากสาวงามสองคนนั้นเอาโอสถกลั่นแรกเริ่ม หนึ่งแสนและสองแสนเม็ดออกมา พวกนางไม่ได้กระทำตามแรงกระตุ้นอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจว่าเมื่อการแข่งขันเริ่มขึ้น เขาจะใช้วิชาสังหารที่น่ากลัวที่สุดเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้ของเขาในกระบวนท่าเดียว ด้วยวิธีนี้ ไม่ว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะมีความสามารถอะไร มันจะไม่สามารถลงมือได้อย่างแน่นอนและจะแพ้พ่ายอย่างไม่ต้องสงสัย
สรุปแล้ว เขาจะไม่ยอมให้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นเด็ดขาด มิฉะนั้น เขาจะกลายเป็นตัวตลกที่คนนับไม่ถ้วนหัวเราะหลังมื้ออาหาร…
‘หืม? ทำไมสหายคนนั้นยังไม่มาอีก?’ ชิวเยี่ยนขมวดคิ้วและอดไม่ได้ที่จะคิดด้วยความประสงค์ร้าย เป็นไปได้หรือไม่ว่าสหายคนนี้เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงถอนตัวจากการแข่งขันโดยสมัครใจ?
เมื่อเขาคิดมาถึงตรงนี้ มุมปากของเขาก็เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ‘ดูเหมือนว่าข้าประเมินคู่ต่อสู้ของข้าสูงเกินไป และจริง ๆ แล้วเขาไม่มีความกล้าแม้แต่จะเข้าร่วมด้วยซ้ำ เขาเป็นเศษขยะอย่างแท้จริง’
“สังเวียนประลองหมายเลขสิบหก เฉินซี หากเจ้าไม่ขึ้นสังเวียนภายในเวลาสามลมหายใจ เจ้าจะถูกปรับแพ้ในการแข่งขัน” ที่ด้านข้างของสังเวียนประลอง ผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติซึ่งเป็นกรรมการในการแข่งขันพูดด้วยเสียงทุ้มที่ดังออกไปรอบ ๆ
“ฮ่า ๆ! ข้ารู้แล้ว! สหายขอบเขตแกนทองคำหยินหยางขั้นต้นจะเทียบกับพี่ชิวเยี่ยนได้อย่างไร ดู ดูสิ! เขาไม่มีความกล้าแม้แต่จะเข้าร่วม เขาเป็นขยะจริง ๆ!”
“ในที่สุด พี่ชิวเยี่ยนก็สามารถล้างความอัปยศของเขาออกไปได้แล้วและเดินเชิดหน้าขึ้นได้ น่าเสียดายแทนสาวงามไม่ธรรมดาสองคนนั้นเมื่อคืนจริง ๆ แท้จริงแล้วเขาก็เป็นคนไร้ค่า อนิจจา น่าสงสารจริง ๆ”
“เจ้าจะรู้สึกสงสารไปไย? สิ่งนี้พิสูจน์ได้อย่างเต็มที่ว่าพี่ชิวเยี่ยนเป็นคนที่โชคดี เขาไม่ต้องขยับนิ้วในรอบแรกของการแข่งขันเลย และไม่เพียงแต่เขาจะชนะการแข่งขันเท่านั้น ชื่อเสียงของเขายังถูกแพร่สะพัดออกไปอีกด้วย อาจกล่าวได้ว่าเป็นการฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียว และมันเป็นสิ่งที่น่าอิจฉาอย่างแท้จริง”
กลุ่มสหายของชิวเยี่ยนรวมตัวกันที่หน้าสังเวียนประลอง และเมื่อพวกเขาเห็นว่าเฉินซีไม่ได้ปรากฏตัวหลังจากผ่านไปนาน พวกเขาก็เริ่มส่งเสียงโห่ร้องและหัวเราะเยาะเฉินซี
เดิมทีผู้บ่มเพาะบางคนได้เคลื่อนไหวทันทีที่ได้ยินข่าวและมารวมตัวกันที่นี่ตั้งแต่นานมาแล้ว เนื่องจากพวกเขาต้องการเป็นสักขีพยานการแข่งขันที่ทำให้เกิดการเดิมพันนี้และการถกเถียงกันมากมาย แต่พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้เข้าร่วมหลักของการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ได้ปรากฏตัวจนถึงตอนนี้ พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะผิดหวังอย่างมากและส่ายหัวขณะที่พวกเขาถอนหายใจ
ทันใดนั้นก็มีคนอุทานออกมาด้วยความตกใจ “ดูนั่นเร็ว!”
ทุกคนตกตะลึงและหันไปมองอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นพวกเขาก็เห็นร่างสูงกำลังรีบมาที่นี่ แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นหลัก ประเด็นหลักคือเบื้องหลังสหายคนนี้คือหญิงสาวที่งดงามราวสองคนกำลังให้กำลังใจเขา และเสียงที่ชัดเจนและไพเราะของพวกนางสามารถได้ยินได้จากที่ไกลสุดลูกหูลูกตา
“เฉินซี ข้าวางเดิมพันหนึ่งแสนโอสถกลั่นแรกเริ่มไว้กับท่านแล้ว ถ้าท่านแพ้ ท่านต้องชดใช้ให้ข้าตลอดชีวิต!”
“เฉินซี ข้าจะเลี้ยงอาหารเจ้าเพื่อฉลองชัยชนะของเจ้าหลังจากการแข่งขันนี้จบลง”
ทุกคนจึงตกอยู่ในความโกลาหลทันที ข่าวที่แพร่ไปทั่วเมืองเมื่อคืนนี้เป็นความจริง ชายหนุ่มผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางขั้นต้นจากดินแดนทางใต้คนนี้เป็นคนที่โชคดีในเรื่องความรักจริง ๆ
ที่นั่งส่วนกลางของพื้นที่รับชม นายน้อยสี่ของตระกูลโจวซึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำปักลายและถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายอันสูงส่งกวาดสายตาไปไกล ใบหน้าที่มีเหลี่ยมมุมและคมชัดของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ‘ทำไมแม่นางย่าชิงคนนี้ถึงมาที่นี่ด้วย? เอ๊ะ หญิงสาวคนนั้นดูเหมือนจะเป็นเจิ้นหลิวชิงแห่งหอวารีหมอกในทะเลตะวันออก ผู้หญิงคนนี้เป็นบุคคลที่น่าเกรงขามเพียงคนเดียวที่ประสบความสำเร็จในการบ่มเพาะวิชากระจกเงาดาราของหอวารีหมอก ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่านางจะมาเหมือนกัน น่าสนใจ น่าสนใจเกินไปแล้ว…’ ขณะที่เขาคิด สายตาของเขาก็เบนไปจับจ้องยังเฉินซี คิ้วเฉียงเป็นมุมของเขาขมวดเข้าหากันและดูเหมือนว่าเขาจะตกอยู่ในความคิด
“แม่นางเจิ้นคงไม่ได้ชมชอบเฉินซีใช่ไหม?” ในอีกด้านหนึ่ง อันเชี่ยนอวี้พูดด้วยความประหลาดใจ
“ใครจะรู้? แม้ว่าตัวตนที่สง่างามดั่งหงส์อย่างนางจะมีรุ่นราวคราวเดียวกับเรา แต่นางก็ไม่ธรรมดาเลย ข้ารู้สึกว่าคงมีน้อยคนนักที่จะเดาได้ว่านางคิดอะไรอยู่” หวังเต้าซวี่ส่ายหัวและถอนหายใจ และคำพูดของเขาก็ยกย่องเจิ้นหลิวชิงได้คลุมเครือมาก
“ดูสิ เฉินซีขึ้นสังเวียนแล้ว!” อันเชี่ยนอวี้กล่าว
…
ชิวเยี่ยนจ้องมองไปยังเฉินซีด้วยสายตาเย็นยะเยือกอย่างยิ่ง หากสายตาของเขาสามารถฆ่าคนได้ เฉินซีก็คงถูกเขาฆ่าไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
“เจ้าคือเฉินซีรึ?” ชิวเยี่ยนพูดอย่างเย็นชา ในขณะนี้ เขากำลังตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ‘เหตุผลที่สหายคนนี้ไม่ได้ปรากฏตัวเป็นเวลานาน กลายเป็นว่าเขากำลังติดพันหญิงสาวสองนางที่สวยงามราวดอกไม้อยู่ และทำให้ข้ายืนอยู่ที่นี่เหมือนคนงี่เง่าและต้องทนทุกข์ทรมาน’
เฉินซีพยักหน้าโดยไม่ตั้งใจในขณะที่เขากำลังคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ย่าชิงและเจิ้นหลิวชิงในวันนี้ผิดปกติเกินไป เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
สีหน้าของชิวเยี่ยนดูอัปลักษณ์ยิ่งขึ้น ‘ไอ้สารเลวนี่ไม่เพียงทำให้ข้ารอเป็นเวลานานเท่านั้น เขายังเมินเฉยต่อข้าแบบนี้ด้วย เขาล้ำเส้นเกินไปแล้ว!’ ยามนี้ชิวเยี่ยนไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าให้การแข่งขันเริ่มขึ้นทันที จากนั้นเขาจะสับไอ้สารเลวนี้ออกเป็นสองส่วนด้วยขวานเพียงครั้งเดียว!
“พวกเจ้าจะได้รับอนุญาตให้ใช้วิชาโจมตีในการแข่งขันรอบแรกได้ หากมีคนยอมรับความพ่ายแพ้ เจ้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการโจมตีอีก หากผู้ใดออกจากสังเวียนประลอง ผู้นั้นจะถูกตัดสินว่าแพ้ทันที ถ้า…” ผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติที่เป็นกรรมการบนสังเวียนประลอง เป็นชายวัยกลางคนกำลังอ่านกฎของการแข่งขันด้วยสีหน้าเฉยเมย
ชิวเยี่ยนหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับเปลวไฟแห่งความโกรธในใจ ขณะบอกตัวเองว่าเขาต้องใจเย็นและต้องไม่ปล่อยให้ตัวเองโกรธไอ้สารเลวนี่จนเสียความสงบ บางทีนี่อาจเป็นกลยุทธ์ทางจิตวิทยาของคู่ต่อสู้ และเขาจะต้องไม่ตกหลุมพรางของคู่ต่อสู้
แต่เมื่อเขากวาดสายตาไปรอบ ๆ สังเวียนประลองโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาก็รู้สึกว่าทุกสายตาของฝูงชนที่จ้องมองมายังเขานั้นเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ราวกับว่าพวกเขากำลังดูเรื่องตลก
‘ทำลายล้างคู่ต่อสู้ของข้าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!’
‘ข้าต้องทำลายล้างไอ้สารเลวนี่ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!’
ชิวเยี่ยนหายใจเข้าลึกอีกครั้งและลดศีรษะลง เขากลัวว่าหากเขายังคงมองไปที่ใบหน้าที่น่ารังเกียจของเฉินซีต่อไป เขาจะไม่สามารถทนต่อความโกรธในใจของตัวเองและขว้างขวานออกไปได้
‘มีจิตสังหาร!’ เฉินซีตื่นขึ้นจากภวังค์ความคิดก่อนที่จะมองไปยังคู่ต่อสู้ของเขา และเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ‘สหายคนนี้ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยจิตสังหารต่อข้า?’
ในที่สุดผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติที่เป็นกรรมการในการแข่งขันก็ประกาศกฎเสร็จ และจากนั้นร่างของเขาก็วูบหายเพื่อถอนตัวออกจากสังเวียนประลองก่อนที่จะพูดด้วยเสียงทุ้มลึก “เริ่มการแข่งขันได้!”
ชิวเยี่ยนเงยหน้าขึ้น ความโกรธและความเดือดดาลที่ถูกระงับเป็นเวลานานในใจของเขาได้ปะทุขึ้น เช่นเดียวกับกลิ่นอายรอบตัวของเขาที่พุ่งสูงขึ้นราวกับสัตว์ป่าโกรธเกรี้ยวที่เผยเขี้ยวของมันและตั้งใจจะกลืนเหยื่อของมัน
ปัง!
ขวานยักษ์ในมือของชิวเยี่ยนขยายส่วนจนมีขนาดเท่าเนินเขา จากนั้นพลังปราณที่รุนแรงและมุ่งสังหารของเต๋ารู้แจ้งก็ส่งเสียงหวีดหวิวขณะที่มันขดตัวรอบพื้นผิวของหัวขวาน และพลังทำลายล้างที่ปล่อยออกมาจากมันสามารถสัมผัสได้ชัดเจนในระยะเกือบสองลี้
“ไอ้ตัวบัดซบ! ออกจากสังเวียนต่อสู้เพื่อชิวผู้นี้ซะ! ขวานทำลายล้าง!” ชิวเยี่ยนตะโกนออกมาขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้า จากนั้นขวานยักษ์ที่เหมือนเนินเขาก็สับลงมาจากกลางอากาศพร้อมกับพลังที่น่าตกใจ ราวกับสัตว์ร้ายที่กระโจนลงมามาจากสวรรค์ทั้งเก้า!
นี่เป็นไพ่ตายของเขา และเขาจะไม่ใช้มันเว้นแต่ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย แม้กระทั่งตระกูลและเหล่าสหายของเขาก็ไม่รู้ถึงการมีอยู่ของวิชานี้
แต่ขณะนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองกลายเป็นตัวตลกในการชุมนุมธารทองและเพื่อที่จะระเบิดไอ้สารเลวตรงหน้าเขาคนนี้ออกจากสังเวียนด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว เขาจึงไม่สนใจสิ่งอื่นใดมากนัก
ตามที่คาดไว้ เมื่อผู้ชมทั้งหลายเห็นชิวเยี่ยนใช้การโจมตีนี้ ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ สังเวียนประลองต่างก็ตกใจ วิชานี้ประกอบด้วยเต๋ารู้แจ้งแห่งผืนดินที่รุนแรง และหัวขวานก็เหมือนเนินเขาที่บดขยี้ท้องฟ้า เห็นได้ชัดว่ามันเป็นกระบวนยุทธ์ระดับเต๋าที่น่าเกรงขามอย่างยิ่ง และอาจเป็นสิ่งที่แม้แต่ผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางขั้นสมบูรณ์ก็ยังไม่กล้าเผชิญหน้า
‘สหายคนนี้ออกแรงเต็มที่ทันทีตั้งแต่ต้น เป็นไปได้ไหมว่าเขาต้องการเอาชนะคู่ต่อสู้ด้วยกระบวนท่าเดียว?’ เฉินซีอาจตกอยู่ในอันตราย ชิวเยี่ยนเป็นผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางขั้นสูงแล้ว และเขาก็ใช้ไม้ตายของตัวเองทันทีที่เคลื่อนไหว ผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางขั้นต้นอาจจะไม่สามารถต้านทานได้… ในขณะนี้ ทุกคนเข้าใจความคิดและความตั้งใจของชิวเยี่ยนแล้ว พวกเขาจึงอดที่จะชื่นชมความเด็ดเดี่ยวในการทำสิ่งต่าง ๆ ของชิวเยี่ยนไม่ได้
“สมแล้วที่เป็นศิษย์ของตระกูลชิวแห่งเมืองเหยี่ยนโจวในที่ราบตอนกลาง ช่างมีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดาและมีความแข็งแกร่งที่โดดเด่น แต่น่าเสียดายที่ตระกูลชิวสูญเสียมรดกที่แท้จริงของเจ็ดขวานสะเทือนภูผาไปเมื่อพันปีก่อน มิฉะนั้น พลังของการโจมตีครั้งนี้จะเพิ่มขึ้นเป็นอย่างน้อยสองเท่า” เจิ้นหลิวชิงให้ความสนใจกับการต่อสู้ที่นี่มาโดยตลอด และเมื่อนางเห็นการโจมตีของชิวเยี่ยนนางก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหนังสือบางเล่มที่นางเคยเห็นในศาลาขุมทรัพย์ของนิกาย
เจ็ดขวานสะเทือนภูผาเป็นกระบวนยุทธ์ระดับเต๋าที่น่าเกรงขามอย่างยิ่ง สมกับมันที่มาจากนิกายขวานสะเทือนภูผาซึ่งเป็นนิกายที่น่าเกรงขามในยุคบรรพกาล บรรพบุรุษของตระกูลชิวเป็นศิษย์ของนิกายขวานสะเทือนภูผา และด้วยวิชาขวานนี้ ทำให้ตระกูลชิวเคยรุ่งเรืองในแผ่นดินซ่งอย่างยิ่ง แต่น่าเสียดายที่การสืบทอดของวิชานี้สูญหายไป ความรุ่งเรืองทั้งหมดของตระกูลถูกพัดหายไป ทำให้ตระกูลชิวตกต่ำลง
“เนื่องจากชิวเยี่ยนผู้นี้สามารถบ่มเพาะกระบวนยุทธ์ระดับเต๋าได้ถึงขั้นนี้ เขาจึงเป็นบุคคลที่น่าเกรงขามอย่างยิ่ง เขาอาจเข้าร่วมการชุมนุมธารทองเพื่อฟื้นฟูตระกูลของเขาได้ แต่น่าเสียดายที่คู่ต่อสู้ของเขาคือเฉินซี” เจิ้นหลิวชิงถอนหายใจเบา ๆ และดูเหมือนจะเศร้าที่วิชาเจ็ดขวานสะเทือนภูผาได้หายไปและไม่มีผู้สืบทอดอีกต่อไป
‘วิชากระบวนยุทธ์ระดับเต๋า เจ็ดขวานสะเทือนภูผา? เดี๋ยวก่อน เห็นได้ชัดว่าวิชานี้ไม่สมบูรณ์เล็กน้อย และมันก็น่าจะเป็นเช่นนั้น แต่ก็ยังไม่เป็นเช่นนั้น แต่มันก็มากพอที่จะใช้กับผู้บ่มเพาะธรรมดา ถ้าเด็กคนนั้นไม่มีความสามารถที่น่าเกรงขาม เขาก็อาจจะแพ้ได้’ ในระยะไกล ดวงตาของนายน้อยโจวหรี่ลงเมื่อเขาเห็นพลังของการโจมตีครั้งนี้ จากนั้นสีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติ ก่อนที่จะมองไปยังเฉินซีด้วยความสนใจและดูเหมือนว่าต้องการดูว่าเฉินซีจะปัดป้องวิชานี้อย่างไร
ไม่ใช่แค่นายน้อยโจว ทุกคนในที่นั้นต่างจ้องมองด้วยดวงตาเบิกกว้างและกำหมัดแน่น เพราะพวกเขาต้องการดูว่าเฉินซีจะป้องกันการโจมตีครั้งนี้ได้อย่างไร และพวกเขาแค่กลัวว่าจะพลาดรายละเอียดใด ๆ
เฉินซีสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในการโจมตีครั้งนี้เช่นกัน แต่เขาไม่ได้ป้องกันมัน แต่เขากลับเป็นฝ่ายริเริ่มที่จะพุ่งออกไป!
การทุบตีอย่างเฉยเมยไม่ใช่วิถีของเขา ไม่ต้องพูดถึงว่าแม้การโจมตีของชิวเยี่ยนจะดูน่าเกรงขาม แต่ก็เต็มไปด้วยข้อบกพร่อง และไม่สามารถทำอะไรเขาได้โดยสิ้นเชิง
ฟุ่บ!
เฉินซีไม่ได้ใช้ปีกนภาดารกะ แต่เขาผู้รวมเต๋ารู้แจ้งแห่งสายลมและเต๋ารู้แจ้งนภานั้นก็ดูเหมือนสายฟ้าที่รวดเร็วและเป็นเหมือนภาพลวงตาที่โปร่งแสง จากนั้นร่างกายของเขาก็หายไปอย่างกะทันหันเมื่อขวานของชิวเยี่ยนอยู่ห่างจากศีรษะของเขาเพียงคืบเดียว
เร็วอะไรอย่างนี้!
ทุกคนรู้สึกเพียงว่ามีบางอย่างแวบผ่านตาก่อนที่พวกเขาจะมองไม่เห็นร่างของเฉินซีและไม่สามารถมองตามตัวเขาได้อีกต่อไป
เคร้ง!
เสียงคำรามของกระบี่ที่เย็นยะเยือกราวกับความลึกของมหาสมุทรดังก้องออกมา และใบหน้าที่แต่เดิมเต็มไปด้วยความมั่นใจของชิวเยี่ยนก็แปรเปลี่ยนเป็นความตกใจ ทันใดนั้นปราณกระบี่อันรวดเร็วและน่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันจนเขาขนลุก และมันทิ่มแทงดวงตาของเขาจนเจ็บราวกับถูกเข็มทิ่มแทง
แย่แล้ว!
ปฏิกิริยาของชิวเยี่ยนนั้นรวดเร็วมากและเขาไม่ลังเลที่จะซัดฝ่ามือออกไปเลย ในขณะที่ขวานยักษ์ในมือขวาของเขาเหวี่ยงกลับมาด้วยความตั้งใจที่จะทำลายปราณกระบี่นี้ ทว่าทันทีที่การเคลื่อนไหวของเขาดำเนินไปได้ครึ่งทาง เขาก็แข็งค้างทันที
กระบี่อยู่ห่างจากคอของเขาไม่ถึงคืบ พลังปราณกระบี่รุนแรงที่ควบแน่นอยู่ภายในทำให้เกิดความเย็นเยือกที่คอของเขา ซึ่งแทบจะทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น
ไม่เคยมีช่วงเวลาใดที่ชิวเยี่ยนรู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้เขามากขนาดนี้ นอกจากความประหลาดใจแล้ว ยังมีความไม่เต็มใจและความคับข้องอยู่ในใจของเขา ‘เหตุใดมันถึงเป็นแบบนี้? ไพ่ตายของข้าหลบง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?’
ฝูงชนที่อยู่รอบ ๆ สังเวียนประลองล้วนตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ ผลลัพธ์ได้รับการตัดสินในการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว แต่ผู้แพ้กลับเป็นชิวเยี่ยนและนี่คือสิ่งที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
มีเพียงเว่ยเฟิงและจงเหลียวเท่านั้นที่ชำเลืองมองกันและกัน ทั้งสองคนดูไม่แปลกใจมากนัก หลังจากต่อสู้กับเฉินซีต่อสู้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่จะเข้าใจว่าเขาน่ากลัวเพียงใด และถ้าใครให้ความสนใจกับการบ่มเพาะของเขา แต่มองข้ามเคล็ดวิชาและความเข้าใจในเต๋ารู้แจ้งของเขา เมื่อนั้นคนคนนั้นจะต้องมุ่งสู่ความตายอย่างแน่นอน ท้ายที่สุด การบ่มเพาะเป็นเพียงด้านหนึ่งที่ส่งผลต่อการต่อสู้ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้สถานการณ์ที่ความเข้าใจในเต๋ารู้แจ้งของคนคนหนึ่งไม่แตกต่างกันมากนัก
“เจ้าแพ้แล้ว” เฉินซีเก็บยันต์ศัสตราขณะที่เขาพูด
“เป็นไปไม่ได้! เจ้ามีระดับการบ่มเพาะแค่ขอบเขตแกนทองคำหยินหยางขั้นต้นเท่านั้น เจ้าจะเอาชนะข้าได้อย่างไร?” ชิวเยี่ยนจ้องมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง
“เมื่อเจ้าหยุดให้ความสนใจกับระดับการบ่มเพาะในการต่อสู้ เจ้าจะเข้าใจเหตุผลเอง” เฉินซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และรู้สึกว่าสหายคนนี้ค่อนข้างน่าสงสาร ดังนั้นเขาจึงอธิบายอย่างอดทน
“ข้ายอมรับความพ่ายแพ้” ชิวเยี่ยนยืนอยู่ที่นั่นด้วยสายตาว่างเปล่าเป็นเวลานานก่อนที่จะค่อย ๆ เดินลงไปจากสังเวียนประลอง และเขารู้สึกว่าการกระทำของเขาก่อนหน้านี้เป็นเรื่องตลกขบขันจริง ๆ…
