[นิยายแปล] I’m the Evil Lord of an Intergalactic Empire! - ตอนที่ 8

8. โจรสลัดอวกาศ

 

 

อีกไม่นานชั้นก็จะอายุ 50ปีแล้ว ซึ่งก็ใกล้จะเป็นผู้ใหญ่ในโลกนี้แล้วละนะ

ชั้นที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในคฤหาสน์มาเกือบทั้งชีวิตก็ ฉุกคิดขึ้นมาได้

“กลับมาเกิดใหม่ในโลกที่เหมือนหนัง SF ดันเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในคฤหาสน์ ไม่คิดว่ามันจะไม่เฮลตี้กับร่างกายไปหน่อยเรอะ”

ณ ห้องทำงาน

อามากิที่ช่วยชั้นจัดเอกสารต่างๆเหมือนปรกติก็ตอบกลับมาแบบเฉยเมยเรื่องที่ชั้นเพิ่งจะบอกว่าเป็นผู้กลับชาติมาเกิดไป … ช่างเป็นเมดที่น่าสะพรึงอะไรเช่นนี้

“ชั้นไม่คิดเช่นนั้นค่ะ การออกกำลังในคฤหาสน์ก็ทำได้ค่ะ ยิ่งสามารถรับรองความปลอดภัยของนายท่านได้อีกด้วย กลับกันออกไปโดยไม่บอกอะไรเลยมันจะลำบากคนอื่นเอานะคะ”

นี้ยังโกรธเรื่องที่ชั้นแอบออกไปหลีสาวคราวก่อนอีกเหรอ

กะออกไปจีบสาว แล้วจะเอาคนคุ้มกันไปเพื่อ

นี้จะต้องไปจีบทั้งๆที่มีทหารยืนคุ้มหัวเรอะ

ไอ้วายร้ายที่ชั้นมุ่งอยากเป็นนะมันต้องแบบพวกที่เมาหัวราน้ำ แล้วก็ฟันสาวไปทั่ว…แล้วต้องทำอะไรอีกหว่า

อีเรื่องกินเหล้าเนี้ยร่างเป็นเด็กอยู่แบบนี้กินก็รู้สึกผิดอีก ไม่พอมันก็ไม่ได้รสดีอะไรเลยสักกะนิด

เรื่องผู้หญิงถึงไม่ต้องไปหา ก็มีสาวในอุดมคติอย่างอามากิอยู่แล้วอีก

เดี๋ยวนะ แล้วจะทำไปเพื่อ

“ไม่สิ จะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ ชั้นตั้งใจไว้แล้วว่าจะเริ่มจากการเป็นเคานต์ผู้ชั่วช้า จะมาหยุดด้วยเรื่องแค่นี้ได้ยังไง”

“เช่นนั้นเหรอค่ะ แต่นายท่านพูดว่าอยากเป็นเคานต์ผู้ชั่วร้ายก็ค่อนข้างลำบากใจอยู่นะคะ ถ้างั้นก่อนอื่นนายท่านอยากจะทำอะไรอย่างงั้นเหรอคะ”

“…ทำให้คนในดาวทุกข์ทรมาณ จากการขึ้นภาษีละมั้ง”

“ในระยะสั้นเราจะมีรายได้มากขึ้นก็จริงค่ะ แต่ในระยาวนั้นจะส่งผลลบให้กับเราดังนั้นไม่ขอแนะนำอย่างยิ่งค่ะ ขอให้ลองคิดคำนึงถึงสถานการณ์ภายในดาวให้ดีก่อนแล้วค่อยขึ้นจะดีกว่าค่ะ”

ถ้าเราคำนึงสถานการณ์ดีๆแล้วลดภาษีลงก็จะเพิ่มกำลังซื้อให้คนในดาวได้แล้วมันจะทำให้ในหลายๆกรณีทางเราก็จะเก็บภาษีเยอะขึ้นละนะ

…เดี๋ยวดิไม่ได้หมายถึงทางเศรษฐกิจสักหน่อย

ชั้นอยากเหยีบย่ำพวกที่ต่ำกว่า

ไม่ใช่ฝ่ายที่โดนช่วงชิง แต่เป็นฝ่ายผู้ชนะที่ช่วงชิงทุกอย่าง

“ไม่ใช่เรื่องแบบนั้นสิ ชั้นอยากแบ่งอำนาจแล้วช่วงชิงจากพวกชาวเมืองต่างหาก”

ใช่แล้ว

ชั้นคือฝ่ายช่วงชิง ส่วนพวกคนในดาวคือฝ่ายถูกช่วงชิง

ภาษีอะไรนั่นช่างหัวมันสิ

“งั้นก็มาเริ่มจากหาสาวงามในเมืองแล้วก็พาตัวมาเลยดีกว่า พักเรื่องแฟชั่นไว้ก่อนเอาแค่หน้าโดนใจชั้นก็พอ”

ได้ยินแผนของชั้นเสร็จอามากิก็ตอบกลับมาทันที

“ทุกคนที่ทำงานในคฤหาสน์นอกจากฝ่ายช่างเทคนิคแล้วต่างเลือกตามรสนิยมของนายท่านทั้งหมดนะคะ รวมไปถึงเป็นคนในพื้นที่ทั้งหมดด้วยค่ะ”

จะว่าไปก็ใช่

ก็เคยคิดว่าคนงานในคฤหาสน์นี้มันมีแต่หนุ่มหล่อ สาวสวยกันหมด

หรือนี่อามากิมองความคิดชั้นออกงั้นเรอะ

“จะให้เลือกคนใช้ที่เหมาะสมมามาเป็นคู่ของนายท่านไหมละคะ”

“ไม่ละ อยู่ๆก็รู้สึกไม่มีอารมณ์ละ…เดี๋ยวนะนี้ชั้นยุ่งกับคนใช้ตัวเองได้เรอะ”

“ที่เลือกคนตรงกับรสนิยมนายท่านก็เพื่อการนี้อยู่แล้วค่ะ หรือถ้านายท่านชอบผู้ชายก็ไม่มีปัญหาเช่นกัน”

“–ขอผ่าน”

นี้คุณเธอคิดว่าชั้นชอบผู้ชายได้ไงเนี้ย

แล้วอีกอย่างจะให้ลงมือกับคนที่พร้อมพลีกายให้มันก็ไม่ใช่ไหม

มันต้องมีการขัดขืนสิถึงจะสนุก

“ถ้างั้นเปลี่ยนไปพาพวกนักแสดง คนดังในดาวมาเล่นคลายเครียด บังคับพวกที่ไม่อยากมาให้มานี่แหละเลวแน่นอน”

“นายท่านค่ะด้านการบันเทิงของดาวเรายังอยู่ในช่วงบุกเบิกค่ะ ชั้นคิดว่ามีคนที่มีฝีมือโดดเด่นยังไม่น่าจะมี อีกอย่างถ้านายท่านเรียกชั้นคิดว่าทุกคนจะเต็มใจมากันหมดนะคะหรือท่านต้องการเรียกนักแสดงจากดาวอื่นไหมคะ”

ดาวอื่นที่ว่านี่เขตปกครองอื่นอะนะ

“ไม่เอา ชั้นอยากโดนปฏิบัติเยี่ยงราชาจากคนในดาวตัวเอง คนนอกมันจะมาเคารพอะไรชั้น”

อำนาจชั้นมันมีแค่ในเขตตัวเองดังนั้นความคิดนี้ไม่ผ่านอย่างแรง

ไว้มีอำนาจกว่านี้แล้วจะคิดอีกที

“ได้โปรดวางใจเถอะค่ะ นายท่านเป็นถึงผู้นำตระกูลบลันฟิลด์ ที่ครอบครองทั้งกาแล็กซี่…ไม่สิขออภัยค่ะ เป็นผู้ที่ครอบครองดาวทั้งดวงเลยนะคะ”

ไม่เอา ไม่เอาอ่ะ ถึงจะจริงก็เถอะ

แต่เดี๋ยวนะเมื่อกี้เธอเปลี่ยนคำพูดใช่…ก็ใช่นะสิ ไอ้ชั้นนะมันไม่ได้ครองกาแล็กซี่นี้หว่า มีปัญญาครองได้อยู่แค่ดาวเล็กๆดาวเดียวเอง

มันไม่ใช่ความผิดชั้นด้วย พวกพ่อกับปู่ต่างหาก

บ้าเอ้ย ไม่นึกเลยหนทางการเป็นจอมวายร้ายมันจะยากลำบากถึงเพียงนี้

แล้วอามากิก็ชี้ปัญหาหนักสุดให้ชั้นฟังอีกครั้ง

“อย่าลืมว่าทางเรายังติดปัญหาหนี้ก้อนโตอีกนะคะ”

นั่นสิน้า ไอ้ปัญหาหนี้เรื้อรัง

ดาวจะพัฒนาขนาดไหนได้เงินเพิ่มแค่ไหน ถ้ายังติดหนี้อยู่ก็ทำอะไรตามใจไม่ได้อีก

ถ้าทำเป็นเมินมันยิ่งจะแย่ขึ้นไปหนักกว่าเก่าอีกต่างหาก

เพราะถ้าคืนหนี้ช้าเดี๋ยวก็ได้มีพวกถวงหนี้มาเคาะประตูถึงหน้าดาว

—ชั้นยังนึกถึงความหลังฝั่งใจชาติก่อนได้ดีเลย

“บ้าชิบ มันจะไม่มีทางง่ายๆแก้ไอ้ปัญหาหนี้เรื้อรังบ้าๆนี้ได้เลยรึไง”

“เรื่องแบบนั้นคงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ มาทำให้การเงินของเรามั่นคงเพื่อใช้หนี้เรื่อยๆ เพื่อถ้าทางนั้นเห็นความจริงใจของเราแล้ว—”

ทันใดนั้นก็มีสายฉุกเฉินดังขึ้นมา

จาก พ่อบ้านไบรอัน

“หายากนะ ไม่ใช่ว่าปรกติเวลามีเรื่องอะไรเขาก็จะมาที่ห้องทำงานโดยตรงเลยไม่ใช่รึไงกัน”

พอชั้นกดรับสายภาพของพ่อบ้านไบรอันก็ฉายขึ้นมา

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับท่านเลียม พะ พะ พวกโจรสลัด พวกมันส่งสารประกาศสงครามกับตระกูลบลันฟิลด์ของเรามาครับ”

…เป็นโจรสลัดแท้ๆดันมีมารยาทซะด้วย

 

***

 

ตึกที่ใช้สำหรับงานราชการของเขตชั้นนะค่อนข้างจะเป็นตึกระฟ้าที่สูงน่าดู

คนที่ทำงานบริหารเขตนี้หลายๆคนก็ประจำการกันอยู่ที่นี่ด้วย ส่วนชั้นนั้นไม่ค่อยจะได้มานักหรอก

ไอ้ชั้นมันเป็นคนที่มีอำนาจสูงสุดยังไงล่ะจะมาเองทำไม โดยปรกติถ้ามันมีปัญหาเกิดขึ้นจริงๆก็ส่งคนมาแทนเอา

แต่ปัญหาครั้งนี้นะใช่ว่าแค่คุยกันก็จบซะด้วย

พวกคนสำคัญในเขตก็มารวมกันหมดในห้องประชุม โดยกำลังถกเรื่องที่พวกสลัดอวกาศมันประกาศสงครามแล้วก็ข้อเรียกร้องของพวกมันกันอย่างเร่าร้อน

คนใส่สูทเอาตากวาดเนื้อหาที่พวกนั้นส่งมาแล้วลุกขึ้นอ่าน

“พวกโจรสลัดเรียกร้องให้เราส่งทรัพยากรแล้วก็ตัวประกันโดยจำกัดว่าต้องเป็นสาวสวยอย่างเดียวเท่านั้นครับ”

ชั้นมองดูที่รายชื่อแร่ที่พวกมันเรียกร้อง ซึ่งอยู่ในปริมาณที่เว่อร์เกินจะหามาได้มาก

ส่วนตัวประกันก็เอาแต่สาวสวยเรอะ…

–แม่งโคตรหงุดหงิด

ทำไมต้องส่งสิ่งที่เป็นของชั้นไปให้พวกมันด้วย

คนที่อยู่ที่นี่นั้นยังรวมไปถึงพวกทหารด้วย

“ท่านเคานต์ ทางเราควรจะเตรียมการเจรจากับพวกโจรสลัดหรือว่าจะเตรียมพร้อมรบดีครับ”

ทหารที่ถามชั้นดูเหมือนจะเริ่มรำคาญกับพวกฝ่ายบริหารที่ดูจะเถียงกันจนเรื่องไม่เดิน

“แต่อีกฝ่ายเป็นโจรสลัดที่มีค่าหัวอย่างโกอาซเลยนะ”

เป็นจอมโจรสลัดที่มีค่าหัวเป็นเงินที่มหาศาลด้วย

หรือก็คือถ้าเราสามารถโค่นกองเรือของมันได้ เราก็จะได้เงินกลับมาอย่างมหาศาล

ที่นี้ชั้นจะเลือกทางไหนดีละ

“มันมีหนทางชนะด้วยรึไง ถึงเราจะระดมกำลังพลทั้งหมดของตระกูลบลันฟิลด์ยังนับเรือรบได้แค่ 8พันลำ เทียบกับโกอาซแล้วฝั่งนั้นมันมีถึง 3หมื่นลำเลยนะ”

“จำนวนไม่ใช่ทั้งหมดซักหน่อย ยังมีเรื่องคุณภาพของยุทโธปกรณ์อยู่นะแล้วจะให้เรายอมแพ้โดยไม่ทำอะไรเลยงั้นเรอะ ลองคิดดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับประชากรของเราละ”

“ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ ไม่ใช่ว่าเราแค่หาทางหนีกันไม่ดีกว่าเหรอ”

“ไอ้คนนั้น แกพูดบ้าอะไรของแกออกมา”

ชั้นกำลังดูค่าหัวของโกอาซระหว่างที่ฝ่ายบริหารกับฝ่ายทหารตีกันอยู่

สำหรับจ้าวครองดาวอย่างชั้นมันก็ไม่นับว่าเป็นจำวนที่เยอะนัก

ก็นับว่าเป็นจำนวนที่ยากจะเมินหน้าหนี แต่ก็ใช่ว่ามันจะทำให้ชั้นรวยในทันทีถ้าได้มา

อยู่ในระดับค่อนค้างเยอะแหละ

–และในตอนนั้นเอง

ทุกๆอย่างรอบตัวชั้นก็เงียบลงทันทีแล้วพอชั้นเงิยหน้าขึ้นมามองสภาพรอบตัวชั้นมันก็เกิดภาพประหลาดๆขึ้น

เมื่อกี้ยังเถียงกันจะเป็นจะตายแต่ตอนนี้กลับไม่แม้แต่ขยับกันสักกะนิด

ราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่กับที

“…เกิดอะไรขึ้น”

มันดูเหมือนเวลาถูกหยุดยังงั้นแหละ

แล้วตอนนั้นเองชั้นก็ได้ยินเสียงที่ไม่ได้ยินมานาน

“เอาละครับทีนี้เราก็น่าจะพอมีเวลานิดหน่อยมาคุยกันแล้วนะครับ ถึงจะกินแรงมากไปหน่อยแต่ ไม่ได้พบกันนาน มากแล้วยะครับในโลกนี้คุณชื่อว่า เลียม สินะครับ”

ชั้นหันหลังกลับไปก็พบกับผู้นำทางยืนอยู่ตรงหน้าชั้น

“ก็นานจริงนั่นแหละแต่ช่างมันก่อนนี้มันหมายความว่าไง ทำไมพวกโจรสลัดถึงมาบุกที่นี่กัน”

ไม่ใช่สัญญาว่าจะให้ชั้นมีชีวิตที่เป็นสุขรึไง

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะพอเดาได้ว่าชั้นสื่ออะไรแล้วก็ตอบกลับมา

“แหมคุณเลียมครับดูเหมือนคุณจะเข้าใจสถานการณ์ผิดไปหน่อยนะครับ นี่นะเป็นของขวัญให้คุณต่างหากครับ”

“ของขวัญเหรอ”

“ใช่แล้วละครับ กระผมได้ข่าวว่าคุณกำลังจะเป็นผู้ใหญ่ในโลกนี้ในอีกไม่นานใช่ไหมละครับ ก่อนที่จะเป็นเช่นนั้นกระผมก็อยากจะมอบของขวัญชิ้นสุดท้ายก่อนคุณจะเปิดตัวในโลกของขุนนางอย่างเต็มตัวยังไงละครับ เพราะดูเหมือนคุณจะมีหนี้ก้อนโตติดตัวอยู่ใช่ไหมละครับ”

ชั้นได้แต่ตอบกลับไปแบบเซ็งๆ

“ก็ใช่ ยังต้องจ่ายมันยันทุกวันนี้เนี้ย”

“นั่นไงละครับ กระผมเลยทำการชักนำให้โจรสลัดที่มีค่าหัวราวขุมสมบัติมาเยือนดาวคุณยังไงละครับ คุณเลียม ถ้าคุณจัดการพวกเขาได้ละก็ทุกๆอย่างก็จะตกเป็นของคุณยังไงละครับ”

“เพื่อชั้นงั้นเรอะ”

ผู้นำทางเดินใกล้เข้ามาพลางกุมมือชั้นไว้

“ใช่แล้วครับเพียงแค่คุณจัดการพวกเขาได้ คุณก็จะได้ทั้งชื่อเสียงเงินทอง เพราะผู้นำโจรสลัดนี้มีค่าหัวมหาศาลยังไงละครับ เป็นไงละของขวัญสุดพิเศษของกระผม”

“-แบบนั้นเองสินะ”

พอชั้นเริ่มยิ้ม ผู้นำทางก็ยิ้มตอบ

“ขอบคุณที่เข้าใจกันนะครับคุณเลียม เพียงเท่านี้บริการหลังการขายของกระผมก็สิ้นสุดแล้ว ถึงเวลาจากลากันจริงๆแล้วละครับ”

พอเขาถอดหมวกพร้อมโค้งคำนับให้อยู่ๆประตูก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา

ถึงเขาจะถอดหมวกออกแต่ชั้นก็ยังไม่เห็นอะไรบนหน้าเขานอกจากปากอยู่ดี

ชั้นก็โค้งตอบเขา

“ขอบคุณมากๆเลยสำหรับทุกอย่าง”

พร้อมคำขอบคุณ

ชั้นรู้สึกว่ารอยยิ้มเขาจะหายไปสักแว๊ปนึงก็เถอะแต่ก็กลับมายิ้มในทันที

“ไม่เป็นไรครับมันถือเป็นงานของกระผมนะครับ”

-พอผู้นำทางหายเข้าไปในประตูนั้น ตัวประตูก็หายไป

แล้วพอประตูหายไป เสียงโหวกเหวกก็ดังกลับมาทันที

แล้วชั้นก็ยืนให้ทุกคนเห็นได้เด่นชัด

สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่ชั้น

“โอกาศมาอยู่ตรงหน้าแบบนี้แล้วถ้าเราเริ่มจู่โจมก่อนจะได้เปรียบ ดังนั้นเริ่มเตรียมการรบได้”

ฝ่ายทหารพูดไม่ออก

ฝ่ายบริหารก็เช่นกัน

“ท่านเคานต์นั่นค่อนข้างจะบ้าบิ่นไปนะครับ คู่ต่อสู้เป็นโจรสลัดที่เรื่องชื่อมากเลยนะครับ อัศวินหลากหลายนายโดนเขาสังหาารมานักต่อนักแล้วนะครับ แล้วตระกูลบลันฟิลด์ของเรายังไม่มีอัศวินอยู่เลยนะครับ”

ชั้นไม่มีบริวารจากรุ่นก่อนๆหน้ารับใช้อยู่เลย

แล้วถึงจะมีก็ใช่ว่าจะการันตีว่าผลลัพธ์จะเปรียบไปแบบเห็นได้ชัด

แต่นั่นนะไม่ใช่ปัญหา

ถ้าผู้นำทางได้วางทุกอย่างไว้ให้ชั้นแล้วละก็ไม่มีทางแพ้แน่นอน

“ใครจะไปสนเรื่องพันธ์นั้นกันละ ชั้นตัดสินใจแล้วว่าจะสู้ดังนั้นเลิกบ่นแล้วไปเตรียมการรบได้แล้ว”

ฝ่ายบริหารดูมีอะไรอยากพูดกันอยู่แต่เลือกที่จะเงียบไว้เพราะดูเหมือนจะยังจำเรื่องที่ชั้นล้างบางพวกคนในฝ่ายนี้กันได้อยู่ละนะ

ใช่แล้วหุบปากแล้วทำตามที่ชั้นสั่งไปก็พอ

พวกที่ทำตามชั้น ชั้นก็ดีตอบ

ส่วนพวกที่ไม่ ชั้นก็ร้ายตอบ

“ศึกนี้เราจะใช้กำลังทุกอย่างที่เรามี ดังนั้นให้คนไปเริ่มขนย้ายอาร์วิดไว้ด้วย”

ผู้นำทัพของชั้น-คนที่โดนไล่มาจากทัพหลวงนั่นแหละ ดูจะไม่เห็นด้วยซักเท่าไหร่

“ท่านเคานต์จะออกไปสู้แนวหน้าด้วยงั้นเหรอครับ”

“ใช่ตัดสินใจว่าจะออกไปกับยานลำแรก ไม่ต้องกังวลไปชั้นเชื่อมั่นในตัวทหารของชั้นทุกคนเพราะแบบนั้นมาเริ่มการล่าสลัดอวกาศอันแสนรื่นเริงนี้กันดีกว่า”

มันไม่มีอะไรสนุกไปกว่าเกมที่รู้อยู่แล้วว่าจะชนะแน่ๆละนะ

เพราะพวกสลัดอวกาศพวกนี้มันมาเพื่อเอาสมบัติมากองให้ชั้นยังไงล่ะ

ดังนั้นมันจะเสียมารยาทเกินไปถ้าไม่ต้อนรับให้ดีสักหน่อย

“-เตรียมการรบได้”

 

***

 

ทุกวินาทีของไบรอันที่รอยู่ที่คฤหาสน์นั้นเรียกได้ว่าอยู่ไม่สุขเป็นอย่างมาก

อามากิก็เริ่มรายงาน

“ทำการลำเลียงอาร์วิดเรียบร้อยในอีกไม่นานก็จะไปถึงยานที่นายท่านอยู่ค่ะ”

ไบรอันอยู่ในอาการสิ้นหวัง

“อะไรมันจะดวงซวยปานนี้กัน ทั้งๆที่ดาวของเราเริ่มจะกลับมามีชีวิตแล้วแท้ๆแต่พวกโจรสลัดอวกาศดันมาบุกซะอีก”

ถึงสีหน้าอามากิจะไม่เปลี่ยน

แต่ก็พอจะมองออกได้ว่าเธอค่อนข้างเป็นกังวล

“ทางเรายังไม่แพ้ค่ะและการตัดสินใจของนายท่านก็ไม่นับว่าผิดนักเพราะจากข้อมูลที่ได้ทำการรวบรวมมานั้นถึงทางเราจะยอมแพ้ก็เรียกได้ว่าไม่มีผลกับอีกฝั่งอยู่ดีค่ะ”

ไบรอันสั่นหัว

“จบสิ้นแล้ว พวกเราจะทำอะไรได้ละถ้าพวกโจรสลัดนั่นมันบุกเข้ามาด้วยจำนวนมหาศาลพวกนั้น”

ได้มีการติดต่อขอความช่วยเหลือไปยังเมืองหลวงแล้ว และได้มีการส่งกองกำลังเพื่อตอบโต้โจรสลัดที่บุกรุกมาจากเขตของกองทัพหลวงแล้ว

การตอบกลับเร็วก็จริงแต่กองกำลังที่มาไม่น่าเร็วเท่า

ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดดาวดวงนี้ถูกทำลายส่วนกองกำลังที่มาถึงก็จะพบแต่ซากดาวเคราะห์ส่วนพวกโจรสลัดก็เผ่นหนีไปเรียบร้อยแล้ว

ไบรอันได้แต่โอดคราวญ

“ทั้งๆที่ตระกูลบลันฟิลด์นั้นในที่สุด ในที่สุดก็จะเรียกชื่อเสียงเมื่อครั้งก่อนกลับมาได้แล้วแท้ ถ้าแค่ท่านเลียมเกิดมาเร็วกว่านี้สักหนึ่งศตวรรษละก็ดีแท้ๆ”

ไบรอันได้แต่ฝากความหวังไว้ที่เลียมแล้วก็เคียดแค้นพวกโจรสลัด

 

***

 

ณ สถานีอวกาศ

มีชายที่กำลังจ้องมองกองยานของตระกูลบลันฟิลด์ทำการเคลื่อนขบวนอยู่

ผู้นำทางนั่นเอง

แม้จะอยู่กลางอวกาศเขาก็ยังสวมชุดเดิมของเขาอยู่

เขายืนหัวเราะอยู่บนยอดของสถานีอวกาศ เมื่อเห็นร่างของเลียมไปพบกับกัปตันของเรื่อง

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะโง่เชื่อขนาดนี้เพราะบอกว่าเป็นของขวัญไปแบบนี้ แหมเอาเถอะครับเพราะแบบนั้นก็เลยยิ่งทำให้มันน่าสนุกขึ้นไปอีก ผมละหวังจริงๆให้เขาโดนจับไปเป็นของเล่นให้ไอ้เจ้านักกล้ามนั่น”

ผู้นำทางนั้นไม่ได้บอกสิ่งสำคัญที่สุดให้เลียมฟัง

นั่นก็คือกองเรือของโกอาซนั้นแข็งแกร่งกว่ากองเรือโจรสลัดทั่วไปหลายขุม

โดยความลับความแข็งแกร่งของโกอาซนั้นอยู่กับตัวเขาตลอดเวลา

นั่นก็คือทรัพยากรที่ไม่มีวันหมดที่คอยเกื้อหนุนกองเรือของเขา

เมื่อทรัพยากรไม่มีวันหมดก็เรียกได้ว่าโกอาซนั้นเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา

อุปกรณ์ทุกชิ้นของเขาเรียกได้เลยว่าไม่แพ้พวกรุ่นใหม่ล่าสุดที่ออกมา

ทำให้ในศึกนี้ฝ่ายโจรสลัดที่มีจำนวนเยอะกว่านั้นได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด

“ยิ่งคิดยิ่งขำเลยนะครับให้กับเขาที่เชื่อผมสุดใจขนาดนั้น…แทบรอให้มันเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่สิ้นหวังไม่ไหวเลยละครับ คำขอบคุณที่เปลี่ยนเป็นคำก่นด่าพร้อมกับทุกสิ่งที่ทำให้เขามีความสุขกลับต้องโดนเผาต่อหน้าต่อตาจนจมดิ่งไปสู่ความเศร้าและสิ้นหวัง แน่นอนผมก็จะสุขสมเป็นอย่างยิ่งเลยละครับ”

ผู้นำทางกำลังเฝ้ารอให้ชีวิตของเลียมนั้นดับสิ้น

และในมุมที่เขามองไม่เห็นนั่นเองแสงสว่างเล็กๆก็มุ่งหน้าไปยังอาร์วิดที่กำลังถูกลำเลียงขึ้นสู่ยานรบ

แสงนั่นพุ่งเข้าไปในอาร์วิดเร็วกว่าที่ผู้นำทางจะทันสังเกตุ

ผู้นำทางที่ไม่รู้สึกถึงแสงนั่นก็เริ่มผายมือออกกว้าง

“คุณจะแสดงโชว์แบบไหนให้ผมได้เห็นละครับคุณเลียม แต่รู้ไว้เลยนะครับว่าใกล้ถึงเวลาที่คุณจะได้รู้ความจริงหลังการเกิดใหม่ของคุณแล้วละครับ”

ทำไมเขาถึงพาเลียมมาที่จักรวาลนี้กัน

ทำไมชีวิตก่อนเขาถึงเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาณกัน

เวลาที่ผู้นำทางรอคอย ช่วงเวลาที่เขาจะได้ส่งมอบความจริงทุกอย่างให้เลียมฟังนั้นใกล้มาถึงแล้ว