[นิยายแปล] I’m the Evil Lord of an Intergalactic Empire! - ตอนที่ 4

บทที่ 4 เลียม อายุ 30ปี

 

 

ถ้านึกถึงคนอายุ 30 โดยทั่วไปก็คงนึกภาพเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วละนะ

แต่คนอายุ 30 ในโลกนี้นั้นรูปร่างไม่ต่างอะไรกับเด็กประถมเลย

ของชั้นนี้ก็ตัวสูงขึ้นมานิดนึง เพราะกินดีอยู่ดีนั้นละ

มาคิดๆดูร่างนี้น่ะมันแข็งแรงเกินรูปร่างหน้าตาสุดๆไปเลย

เรื่องหลายๆอย่างก็ดำเนินได้เรียบร้อยดีไม่มีปัญหา ก็ยกเว้นแต่ว่า—

“-ไม่สำเร็จอีกแล้วเหรอ”

ชั้นเก็บคาตานะที่ถืออยู่ในมือซ้ายเข้าฝัก พลางสำรวจพวกท่อนไม้รอบๆตัว

จาก 3 ท่อนที่ชั้นวางไว้ชั้นสามารถตัดมันได้แค่ 2 ท่อนเท่านั้นเอง

ไม่พอรอยดาบก็ยังไม่เรียบเนียนเหมือนของอาจารย์ที่เคยแสดงให้ชั้นดูอีก

ไอ้รอยฟันหยึกๆหยักๆแบบนี้มันเทียบไม่ได้กับวิชาของอาจารย์เลย ของเขานั้นถ้าบอกว่าตัดมาไว้ก่อนใครๆก็เชื่อ

อาจารย์ที่มองมายังทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกอีกด้วย

เขาคงไม่คิดว่ามันจะง่อยขนาดนี้แหละมั้ง

แล้วชั้นก็เลยก้มหัวขอโทษเขา

“ต้องขอโทษจริงๆครับอาจาร์ย ฝีมือผมมันยังไม่ใกล้เคียงอาจารย์เลยแม้แต่น้อย”

อาจารย์ก็ส่ายหัวให้กับชั้น

“วิธีให้ดาบนั้นมันยาว ชันและไร้จุดสิ้นสุดขอรับ เมื่อกล่าวเช่นนั้นแล้วท่านเลียมก็ถือว่ามาไกลมากแล้วในเวลาเพียง 20ปี”

20ปีที่ผ่านมา ชั้นนั้นทุ่มเทเพื่อที่จะสำเร็จวิชาลับที่อาจารย์เคยแสดงให้เห็นเป็นอย่างมาก

ตอนนี้เลยทำให้ชั้นคิดได้ว่าคงทำไม่สำเร็จแน่ถ้าใช้แค่วิชาดาบเพียงอย่างเดียว…แล้วชั้นก็นึกถึงคำพูดของอาจารย์ในวันนั้นได้

โลกนี้นะมีเวทย์มนต์อยู่

“นั้นแหละ ถ้าชั้นอัดพลังเวทย์แล้วเปลี่ยนสภาพมันให้กลายเป็นคมดาบที่ยืดออกละ ผมพูดถูกรึเปล่าครับอาจารย์”

ขณะที่ชั้นกำลังคิดว่าผิดหรือถูกอาจารย์ก็ปรบมือให้

“ถ้าท่านนึกถึงจุดนั้นได้ก็เรียกได้ว่ามาถูกทางแล้วละขอรับ”

“ถูกทางงั้นเหรอครับ”

“เออ อืม ใช่ขอรับ ถ้าท่านคิดออกแล้วว่าต้องใช้เวทย์มนต์เข้าช่วยที่เหลือก็แต่ตั้งมั่นเพื่อบรรลุในวิชาเวทย์นะขอรับ”

“ชั้นต้องเรียนเวทย์มนต์เพิ่มสินะ”

ชั้นเป็นถึงขุนนางแต่ต้องเรียนเวทย์มนต์เพิ่มอย่างงั้นเหรอ…

ในช่วงยุคสมัยนี้นะพลังเวยท์ต่อตัวบุคคลในั้นมันไม่ค่อยมีค่าสักเท่าไหร่

เพราะมันไร้ประโยชน์เมื่อต้องไปเจอกับกองยานอวกาศนั้นละนะ

ศิลปะป้องกันตัวก็เรียกได้ว่าลงเรือลำเดียวกันกับเวทย์มนต์นั้นแหละ

ถ้าให้พูดตรงๆละก็ถึงไม่เป็นทั้งดาบและเวทย์ในยุคนี้ก็ถือเป็นเรื่องปรกติ

แต่ถ้าตอนจวนตัวของพวกนี้มันก็จำเป็นนั้นแหละ

“ตะ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าแค่เวทย์มนต์อย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะขอรับ”

“อย่างนั้นเองสินะครับ”

ชั้นต้องเตรียมที่จะเรียนรู้อะไรต่างๆไว้แต่เนิ่นๆเนี้ยแหละถึงจะดี

“ถ้าแบบนั้นผมจะเรียบเตรียมการเพิ่มวิชาเวทย์มนต์เข้าไปด้วยนะครับ”

อาจารย์พยักหน้า

“เช่นนั้นก็ดีแล้วละแต่ข้าน้อยจะขอห้ามให้ท่านฝึกวิชานี้ไปสักพักนะขอรับ ก็จริงที่มันจำเป็นต้องเรียนรู้วิชาเวทย์เข้าช่วย แต่ท่านในตอนนี้นั้นยังไม่พร้อมขอรับ ใน 10ปี ข้างหน้านี้ข้าน้อยขอห้ามให้ท่านฝึกอย่างอื่นนอกจากกระบวนท่าพื้นฐานขอรับ”

ทั้งๆที่ชั้นกำลังเห็นทางสำเร็จได้แล้วเนี้ยนะ

ก็มีคิดบ้างในหัวละแต่ชั้นก็คัดค้านกับอาจารย์ไม่ได้

เพราะคืนไปลองสู้กับคนระดับเขามีหวังได้โดนฟันเป็นสองท่อนในทันทีแน่นอน

“เข้าใจแล้วครับ”

“แต่ก่อนอื่นทำไมท่านไม่มุ่งหน้าพัฒนาบ้างเมืองก่อนละขอรับ ถ้าเจ้าปกครองดาวมามัวแต่สนใจเรียนแต่ศิลปะป้องกันตัวก็เรียกได้ว่าเขาไม่มีคุณสมบัติจะเป็นผู้นำคนหรอกนะขอรับ”

ช่างเป็นคนที่มีจิตใจดีอะไรแบบนี้

เขาคงกำลังเป็นห่วงชั้นอยู่สินะ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ถึงจะอยู่ช่วงฟื้นฟูที่ดิน แต่สิ่งที่เริ่มทำกันมามันก็เริ่มออกผลแล้วละครับ”

กองทัพถูกจัดระเบียบใหม่

พวกงานบริหารบ้านเมืองก็เหมือนกัน

แนวทางและแผนการพัฒนาก็เป็นรูปเป็นร่างเรียบร้อยแล้ว

ก็นะโลกที่ไปไกลกันถึงสำรวจอวกาศกันแล้วเทคโนโลยีพวกนี้มันก็ล้ำหน้ามากเลยละ

ขนาดพวกตึกสูงเสียดฟ้าเนี้ยมันสร้างเสร็จได้ในวันเดียวเลยนะ

เพราะมีพวกเครื่องจักร แล้วก็แอนดรอย์ ที่ถูกคุมด้วยนักสถาปนิกที่สามารถทำงานได้อย่างรวดเร็วละนะ

“ท่านเลียมนี่ยอดเยี่ยมมากเลยนะขอรับ เช่นนั้นแล้ววันนี้เราก็มาฝึกกระบวนท่าพื้นฐานกันเหมือนเช่นเคยนะขอรับ”

“ครับ”

“แต่ในเมื่อฝึกธรรมดาคงช่วยให้ท่านพัฒนาไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ดังนั้นนับแต่นี้ข้าน้อยจะขอเพิ่มน้ำหนักของคาตานะพลางให้ท่านปิดตาไปด้วยขณะฝึกนะขอรับ”

“อาจารย์อยากให้ผมคาดผ้าปิดตาแล้วก็เพิ่มน้ำหนักคาตานะเหรอครับ”

แล้วอาจารย์ก็ใส่ที่ถวงน้ำหนักไปกับคาตานะฝึกแล้วก็ปิดตาชั้น

“ขอให้ท่านเหวี่ยงดาบจนกว่าจะรู้สึกเหมือนแกว่งกิ่งไม้นะขอรับ ส่วนทางด้านที่ปิดตานั้นก็จะช่วยให้ท่านเรียนรู้ที่จะไม่ต้องเพิ่งเพียงสิ่งที่ตาเห็นอย่างเดียว”

“รับทราบครับ”

นี้มันเหมือนไอ้การฝึกในพวกการ์ตูนเลยนะเนี้ย

แต่ทุกสิ่งที่อาจารย์พูดถือเป็นที่สุด

…พอมาลองคิดดูด้านอุตสหกรรมการบรรเทิงในดาวเรามันก็ไม่ค่อยพัฒนาเลยนะก็เพราะไม่มีเวลาไปสนมันด้วยก็เถอะ

หรือเราจะลองสำรวจด้านนี้บ้างดีไหมละเนี้ย

 

***

 

(แย่ละ ชิบหายแล้ว เอ็งมันเป็นตัวอะไรกันเนี้ย)

ยาสุชินั้นกำลังมองเลียมเหวี่ยงดาบหนักๆพร้อมกับปิดตาไปด้วยอยู่อย่างหวาดกลัว

มันไม่มีทางเลยที่ยาสุชิจะคาดการณ์ได้ว่าเลียมนั้นจะสามารถเอาทริคหาเงินข้างถนนของเขามาทำเป็นวิชาลับจริงๆได้

เขายังคิดอีกว่าการเคลื่อนไหวของเลียมนั้นดียิ่งไปกว่าเขาเสียอีก

ทั้งที่สอนแค่พื้นฐานแท้ๆ แต่มันยิ่งกลับทำให้เขาต้องอับอายยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเลียมสามารถสร้างวิชาลับขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง

(ถ้าไอ้เด็กนี่มันจับได้ว่าข้าโม้ละก็มีหวังโดนหั่นในพริบตาแน่ๆเลยอ่ะ)

ด้วยเหตุการณ์ทั้งหมดไม่มีทางเลยที่เขาจะใจเย็นอยู่ได้

วิชาดาบของเลียมในตอนนี้นั้นเหนือชั้นกว่าเขาไปแล้วหลายขุม ความมั่นใจอันน้อยนิดในวิชาดาบของเขานั้นโดนทำลายจนแหลกสลายไปซะแล้ว

(ข้านี้มันโง่จริง ทำไมถึงไม่เหลือเงินเก็บไว้ละ งี้มันก็ไม่มีทางจะหนีไปจาหที่นี่ได้นะสิ)

เงินค่าจ้างนั้นเขาเอาไปใช้อย่างฟุ่มเฟือจนหมดไปเรียบร้อยแล้ว

เพราะเมื่อมีโอกาศเขาก็ออกไปเที่ยวเล่นในที่ต่างๆด้วยข้ออ้างที่ว่าจะไปเช็คลูกศิษย์ในที่ดาวอื่นๆ

จึงเป็นเหตุให้เขาไม่เหลือเงินไว้ชิ่งหนีเสียแล้ว

(ก็ไม่มีทางเลือกแล้วอ่ะ ต้องเก็บเงินไว้ชิ่งลูกเดียวแล้ว ใช่ ใช่นี้แหละ พอเงินมีแล้วก็ชิ่งทันที)

เพราะเลียมนั้นปิดตาอยู่ เขาเลยปาดเหงื่อที่ไหลเป็นน้ำได้อย่างสบายใจ

(ข้าสอนไปแค่วิชาพื้นฐานเองจริงนะ หรือไอ้เด็กนี้มันจะเป็นอัจฉริยะกันเนี้ย)

ยาสุชินั้นสอนใครไม่เป็น

เขาก็เลยไม่มีทางรู้เลยว่าเลียมนั้นมีพรสวรรค์จริงรึเปล่า

(อ้าาา ไม่สนแล้วข้าไม่สนอะไรแล้ว ตอนนี้ต้องเก็บเงินให้ได้มากที่สุด แล้วก็ต้องคิดค้นวิธีอะไรสักอย่างมาสอนมันไปพลางๆด้วยอ่ะ ไม่งั้นหัวขาดแหงๆ)

ยาสุชิตั้งมั้นว่าจะอดออมไปสักพักเพื่อจะได้มีเงินพอแล้วจะหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

 

****

 

จำเป็นด้วยเหรอที่ต้องปิดตาเนี้ย

ช่วงแรกๆก็คิดแบบนั้นอยู่ในหัวแหละ

แต่ตอนนี้น่ะ–

“ในที่สุดผมก็เข้าใจแล้วละครับ ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจความหมายของการมองโดยไม่ต้องใช้ตาแล้ว อาจารย์อยากให้ผมรู้สินะว่าใช้แค่ตามองอย่างเดียวมันไม่พอนะ”

ชั้นพูดกับอาจารย์โดยที่ยังคาดผ้าปิดตาอยู่

อาจารย์พยายามเดินถอยห่างออกไป ยอดไปเลยนะเนี้ยถึงจะมองไม่เห็นแต่ก็สัมผัสตำแหน่งของเขาได้โดยเพียงแค่เสียงขยับเท้าเล็กๆน้อยๆเนี้ย

เหมือนจะทำให้อาจารย์ตกใจได้ละนะ

นี้คงบ่งบอกแล้วสินะว่าชั้นเติบโตขึ้นน่ะ

“มะ แหม เล่นทำข้าน้อยตกใจเลยนะขอรับที่สามารถมาได้ไกลขนาดนี้เพียงระยะเวลาสั้นๆ ไม่สิเอาจริงๆนะแค่ไม่กี่ปีทำไมถึงทำได้ขนาดนี้กันละ”

ดูเหมือนชั้นจะเป็นพวกเรียนรู้เร็วสินะ

ในตอนนี้ชั้นสามารถสัมพัสถึงคนรอบข้างได้โดยไม่ต้องมองเลยด้วยซ้ำ

หนำซ้ำยังสามารถเหวี่ยงคาตานะที่เพิ่มน้ำหนักนี่ได้ด้วยแค่ปลายนิ้วด้วยนะ

“ดูพัฒนาการของผมสิครับ ผมเหวี่ยงคาตานะนี้ได้สบายๆแล้วด้วย”

“ไม่สิ อืม อย่าเพิ่งเหลิงไป”

“เอ๊ะ”

ขณะที่กำลังดีใจนั้นอาจาร์ยก็ดุชั้น

“ก็จริงอยู่ที่ท่านสามารถสัมพัสสิ่งรอบตัวได้โดยไม่ต้องมอง แต่ก็แค่นั้น ท่านยังไม่ได้เริ่มเรียนการสัมพัสด้วยเวทย์เลย”

พอโดนเตือนเรื่องเวทย์มนต์ ก็ยิ่งทำให้ชั้นตกใจเลยว่ายังมีอะไรอีกมากที่ชั้นยังสามารถเรียนรู้ได้

“อาจารย์ทำให้ผมตาสว่างเลยครับ”

“แน่นอนสิ ใช่ล่ะในเมื่อดาบนั้นมันเบาไปสำหรับละก็ข้าจะเตรียมคาตานะแบบพิเศษให้เอง”

ความตื่นเต้นก่อตัวในใจชั้นหลังจากได้ยินว่าจะได้คาตานะเล่มนั้น

“จะตั้งตารอเลยครับ”

“ละ เหรองั้นก็ดี”

หืม

ดูเหมือนอาจารย์จะสั่นกลัวอยู่นะเมื่อกี้

คิดไปเองหรือเปล่านะ

 

****

 

(อย่ามาล้อกันเล่นน่าไอ้เด็กบ้านั่น)

ยาสุชิในตอนนี้มีแต่ความรู้สึกหวาดกลัวต่อเลียมที่หันมาหาเขาได้แม้กระทั่งปิดตาอยู่

ทั้งดาบที่หนักกว่าปรกติมากยังโดนเหวี่ยงได้ด้วยปลายนิ้วนั่นด้วย

นี่ไม่ใช่ไอ้เด็กนั่นมันใช้ชีวิตได้โดยปิดตาตลอดทั้งวันได้แล้วหรอกนะ

ถึงขนาดที่ยาสุชิเคยวิ่งหนีเลียมแล้วแต่ก็ยังจะโดนเจอตัวได้ก็มี

(ทำไงดี ทำไงดี นี้ข้าต้องทำบ้าอะไรดี ทั้งๆที่คิดว่ามันจะไม่ได้อะไรจากการทำอย่างทั้งหมดนั่นแท้ๆ)

ทั้งๆที่เขาตั้งใจจะถ่วงเวลาเลยเสนอวิธีฝึกแบบนั้นไปแต่แผนเขาก็พังไม่เป็นท่าไปแล้ว

(ไอ้เด็กนั่นมันเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่แรกเลยงั้นเหรอ ถ้างั้นก็บอกกันก่อนสิฟร่ะ)

ดั้งเดิมแล้วยาสุชิไม่เคยสอนใครเลยด้วยซ้ำเพราะเขามันก็แค่นักต้มตุ๋นเท่านั้นเอง

เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะวัดขีดความสามารถของเลียมได้

(ข้าจะสั่งดาบที่แม่งหนักเท่าที่จะได้มาให้มันเนี้ยแหละ แล้วก็เอาให้มันยาวที่สุดด้วย เอาให้มันยกไม่ขึ้นกันไปเลย)

พัฒนาสัมผัสที่หก มองโดยไม่ต้องใช้ตาหรือเสริมแกร่งด้วยเวทย์มนต์ ต่างๆนานะเอาไว้ก่อน

ตอนนี้เขานั้นต้องการแผนที่จะถ่วงเวลาให้ได้นานที่สุด และในตอนนั้นเอง–

(ใช่แล้วไอ้นั้นแหละ ใช้ไอ้นั้นดีกว่า)

 

***

 

ยาสุชิเดินไปที่โรงเก็บของประจำคฤหาสน์

ทั้งข้าวของเครื่องใช้ ต่างๆนาๆที่โดนถอนออกมาจากคฤหาสน์หลังเก่าก็โดนนำมาเก็บไว้ที่นี่

เขานั้นเคยโขมยโบราณวัตถุในนี้ไปขายด้วย ถึงส่วนใหญ่จะเป็นของปลอมก็เถอะ

และท่ามกลางของพวกนั้นก็มีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาที่สุด หุ่นรบรูปร่างมนุษย์รุ่นเก่า ไนท์*

มันเป็นหุ่นขนาดใหญ่โตที่ยืนตระหงานสูงถึง 24 เมตร ซึ่งสูงกว่าหุ่นรบรุ่นใหม่ที่มีความสูงเพียง 14 เมตร

โดนมันเป็นหุ่นตกรุ่นไปกว่า 100 ปีแล้วหรือก็คือของที่ล้าหลังไปหลายรุ่นแล้วนั้นเอง

โดยมันเป็นหุ่นของปู่ทวดของเลียมเคยใช้

ยาสุชินั้นมาที่คลังเก็บของนี่พร้อมกับอามากิแล้วชี้ไปนี้ ไนท์ ตัวนั้น

“ช่วยทำให้เจ้าหุ่นนี่ ขยับได้ที เป็นส่วนหนึ่งในการฝึกของท่านเลียมนะขอรับ”

อามากิส่งสายตามองไปทางยาสุชิอย่างเคลือบแคลงใจ

“ทางนี้นั้นเป็นหุ่นรบที่รุ่นเก่ามากแล้ว มันจะไม่ดีกว่าเหรอที่จะเตรียมรุ่นใหม่กว่านี้นะ”

“อย่างงั้นก็แย่นะสิ”

ยาสุชินั้นรู้ว่าพวก ไนท์ รุ่นใหม่นั้นมีระบบที่ทำให้ขับง่ายมาก

เพราะยิ่งรุ่นใหม่ๆที่ออกมามันก็ยิ่งทำให้ผู้ใช้ขับมันได้ง่ายขึ้นเรื่อยๆตามยุคสมัย

ไม่นับไปถึงความสามารถก็เพิ่มมากขึ้นไปด้วยอย่างมาก ถ้าคนอย่างเลียมไปขับไอ้ข้องแบบนั้นละก็แค่ไม่กี่วันก็คงขับจนชำนาญแน่นอน

ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็ซื้อเวลาได้ไม่พอกันพอดี

“นี่ก็เพื่อท่านเลียมขอรับ ข้าน้อยอยากให้เขาฝึกใช้เจ้าหุ่นนี่หลังจากมันซ่อมบำรุงเสร็จแล้ว”

“แต่ชิ้นส่วนนั่นไม่มีอย่าตามท้องตลาดแล้ว มันจะไม่ยิ่งทำให้เวลาซ่อมบำรุงนานขึ้นอย่างงั้นเหรอ โดนตามมาตรฐานตอนนี้แล้วเขาใช้รุ่นที่มีความสูง 14-18เมตรหมด โรงงานที่จะรับซ่อมหุ่นที่มีขนาดนี้นนั่นคงมีไม่ค่อยเยอะหรอกนะ”

อามากินั้นยังคุยกับยาสุชิสุภาพนิดนึงเพราะคำสั่งของเลียม

เพราะถ้าไม่ละก็ภาษาคงจะไม่ค่อยงามเท่าไหร่

(คิดว่าข้าไม่รู้เร้อ ก็นั้นแหละใช้ไอ้เงินที่มีน้อยนิดนั่นไปกับไอ้หุ่นนี้ให้หมดนั้นแหละ ไอ้เด็กนั้นจะได้ไม่มีเวลามาตามหาชั้นตอนหนีไปไงเล่า โคตรอัจฉริยะเลยข้า)

เขานั้นพอรู้พื้นฐานของหุ่นรุ่นเก่าอยู่บ้าง

ถึงจะแค่ตรงที่มันโดนสร้างมาให้มีความทนทานมากแค่นั้นเองก็เถอะ

“พวกหุ่นรุ่นเก่านั้นถูกสร้างมาอย่างดีดังนั้นถ้าเอาชิ้นส่วนจากรุ่นใหม่มาประกอบด้วยนั้น ก็คงจะได้หุ่นที่มีประสิทธิภาพดีกว่าตามท้องตลาดแน่นอน”

“ก็กำลังบอกอยู่ว่า ไม่ไม่ได้ง่ายขนา–”

ขณะที่อามากิกำลังจะตอบปัด ยาสุชิก็ขยั้นขยอต่อ

“นี่เป็นคำขาดเลยขอรับ มันก็เพื่อท่านเลียมนะการบังคับก็เหมาะกับการฝึกด้วยเพราะต้องบังคับเองทั้งหมด มันไม่ดีหรอกน่าที่จะต้องเพิ่งไอ้ระบบช่วยขับอย่างปัจจุบันน่ะ”

ด้วยการหาข้ออ้างไปเรื่อยของยาสุชิ ก็เริ่มทำให้อามากิคิดว่าดีอยู่นิดนึง

เลียมเคยสั่งอามากิไว้ว่าให้ตอบรับคำขอของยาสุชิในขอบเขตที่เป็นไปได้มากที่สุด

“จะทำการเตรียมการให้ก็ได้”

“แล้วก็ทุ่มเงินให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้เลยนา นี้ก็เพื่อท่านเลียมไงล่ะ”

ถึงจะรู้ว่าตระกูลนี้มีหนี้ก้อนโตแต่เขาก็ยังเพิ่มออเดอร์ต่างๆนาๆโดยหวังให้การเงินต้องติดขัดเพิ่มไปอีก

 

***

 

ท่ามกลางคลังเก็บของที่ยาสุฮิเผ่นไปแล้ว

อามากิจ้องมองไปยัง ไนท์ ที่ระบุชื่อไว้ว่า [เอวิด]

มีชิ้นส่วนมากมายหลุดหายไปจนเผยให้เห็นถึงเฟรมของตัวหุ่น ไม่พอเกราะหลายแห่งก็ยังสนิมขึ้น

พอมองไปยังหุ่นที่สภาพยับเยินขนาดนี้ ก็เป็นเรื่องช่วยไม่ได้เลยที่อามากิจะคิดดังต่อไปนี้

(ไอ้หมอนั่นมันสอนใครได้จริงๆเหรอ ตอนนี้ชั้นมั่นใจเลยว่านายท่านนั้นเก่งกว่าไอ้นั่นไปแล้วแน่ๆ ทั้งยังไม่เห็นจะมีออร่าที่บ่งบอกว่าแข็งแกร่งออกมาเลยสักนิด)

แค่มองไปยังวิธีชีวิตของยาสุชิก็รู้แล้วว่ามันไม่ได้เรื่องแน่ๆ

แต่ดันสร้างผลลัพธ์ที่ดีออกมาได้

ยิ่งไปกว่านั้น

(ไม่ว่าจะสืบหาข้อมูลจากหมอนั่นเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ จนน่าประหลาด…)

เนื่องด้วยแบบนั้นจึงเป็นการยากมากที่จะเลิกจ้างยาสุชิเพราะดันทำผลงานได้ดี

และถึงจะน่าสงสัยแต่ถ้าไม่ขัดกับงานก็ยังไม่ใช่ปัญหา

อามากิเริ่มละเหี่ยใจที่มันลากยาวมาจนถึงหลายสิบปีได้

“…ก็เหมือนคำสั่งจากท่านเลียม ก็ต้องทำสินะคะ”

ในยุคนี้ ไนท์ขนาด 24 เมตรนั้นแถบจะไม่มีอยู่แล้ว

ดังนั้นถ้าต้องการที่จะซ่อมแซมจริงๆเป็นไปไม่ได้เลยที่โรงงานทั่วๆไปจะทำได้

จึงจำเป็นที่จะต้องติดต่อกับโรงงานขนาดใหญ่ที่สามารถผลิตชิ้นส่วนขึ้นมาเองได้เท่านั้น

ถ้าจะให้เทียบก็เหมือนเอา รถแข่งรุ่นเก่า ไปเข้าอู่เล็กๆนั้นแหละ ถ้าไม่มีชิ้นส่วนก็ซ่อมไม่ได้

“โรงงานที่ผลิตก็—เป็นของจักรวรรดิสินะคะ”

โรงงานที่ผลิต เอวิด นั้นเป็นหนึ่งในโรงงานที่สังกัดกับจักรวรรดิ

และน่าจะเป็นที่แห่งเดียวที่พอจะเชื่อมั่นให้ซ่อมแซมได้

อามากิก็ทำการเช็คออเดอร์ของยาสุชิอีกครั้ง

“ถึงจะมีสั่งมาหลายอย่าง แต่ในเรื่องเงินทุนก็น่าจะสามารถหามาพอได้ แต่ก็ต้องเริ่มจากการให้ช่างใกล้ๆมาเช็คสภาพก่อน….”

อามากิอยากให้ช่างแถวๆนี้มาดูสภาพ เอวิด ก่อนว่ามันจะซ่อมได้หรือไม่ก่อนติดต่อทางโรงงานในจักรวรรดิอีกที

ในขณะที่เธอเดินออกมาจากคลังเก็บของ เธอก็พบกับเลียมที่เดินปิดตาอยู่

ทันใดนั้นอารมณ์เธอก็ดีขึ้นมาทันที

“เสียงเท้าแบบนั้น…อามากิสินะ”

“ถูกต้องเลยคะนายท่าน”

เขาเดินทั้งๆที่ยังปิดตาอยู่ซึ่งแน่นอนว่าต้องมองไม่เห็นสิ่งรอบข้างแน่นอน

“แต่นายท่านค่ะ เดินไปเดินมาในสภาพนั้นจะอันตรายเอานะคะ”

“สบายๆน่ะ นี้ก็แค่การฝึกไง แล้วได้ยินว่ากำลังจะเตรียม ไนท์ ให้ชั้นงั้นเหรอ”

อามากิก็เริ่มพูดถึง ไนท์ ที่ยาสุฮิแนะนำให้เตรียม

“ค่ะ เป็นหุ่นรุ่นเก่าที่เก็บอยู่ที่คลัง แต่ถ้าถามความเห็นของชั้น คิดว่าให้ประหยัดงบด้วยการใช้รุ่น 14เมตร จะดีกว่านะคะ”

เลียมเริ่มเอามือลูบคางพลางใช้ความคิด

“แต่ก็เป็นความคิดของอาจาร์ยเนี้ยสิ ยังไงก็เถอะเดี๋ยวจะลองคุยให้ แต่ตอนนี้ขอตัวไปเดินรอบๆคฤหาสน์ก่อนล่ะ”

แล้วเลียมก็เริ่มออกเดินโดยที่ยังปิดตา

อามากิได้แต่มองภาพนั้นอย่างกังวลใจ

 

 

*ทางยุ่นเขาใช้คำว่า 機動騎士 จะอัศวินเกราะก็ได้แต่เลือดเล็กไหลในตัวมันอยากใช้ ไนท์ มากกว่า…