[นิยายแปล] I’m the Evil Lord of an Intergalactic Empire! - ตอนที่ 14

บทที่ 14 ขอบคุณ

 

ณ วังหลวง

สำนักนายกรัฐมนตรีนั้นตั้งอยู่ในวังที่ใหญ่โตมโหฬารจนยากจะกะเอาได้

ในห้องนั้นมีชายชรากำลังง่วนกับงานเอกสารอิเล็กโทรนิคตรงหน้าพลางที่ชายอีกคนมีทีท่ากระฟัดกระเฟียด

ชายที่อารมณ์เสียนั้นคือพ่อของเลียม คลิฟ

“มันหมายความว่ายังไงกันครับที่ว่าเรื่องแต่งตั้งผู้นำตระกูลใหม่ไม่ผ่านนะครับ”

เหล่าขุนนางนั้นต่างมีรูปร่างเยาว์วัยเพราะเทคโนโลยีการชลออายุขัย ดังนั้นคนที่ยังมีรูปร่างชรานั้นแสดงให้เห็นว่าเขาอยู่มานานมากๆแล้วนั่นเอง

คนที่คลิฟกำลังโวยวายใส่อยู่นั้นคือชายชราที่รับใช้ราชวงศ์นี้มานานหลายรุ่นจนเรียกได้ว่าจักรวรรดินั้นเป็นดั่งสวนหลังบ้านของเขาก็ว่าได้

“…เรื่องก็เคยผ่านมาทีหนึ่งแล้วมิใช่รึ เราก็เลยไม่เห็นถึงความจำเป็นที่่จะต้องเปลี่ยนใหม่ก็เลยปัดตกไป”

คลิฟนั้นเริ่มหัวเสียจนลืมกระทั่งมารยาทผู้ดีไปหมดแล้ว

“แต่ไอ้เด็กนั่นมันเอาแอนเดรอยด์เข้ามาในวังนี้เลยนะครับ มันทำให้ชื่อเสียงของตระกูลบลันฟิลดิ์ต้องเสื่อมเสียด้วยการระเมิดข้อห้ามของเหล่าขุนนางเลยนะครับ”

ชายชราจึงหยุดมือจากงานเพราะความไร้สาระของชายตรงหน้า

“งั้นเจ้าจะบอกว่า ขุนนางอย่างเซอร์เลียม ที่ทำการกวาดล้างโจรสลัดที่คุกคามน่านอวกาศของจักรวรรดิลงได้นั้นเป็นตัวน่าอับอายเช่นนั้นหรือ แล้วจักรวรรดิของเรานั้นมีกฏห้ามนำแอนดรอยด์ไว้ใกล้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่เจ้าพูดมามันก็แค่มุมมองจากชลกลุ่มหนึ่งเองมิใช่รึ”

“ก็เพราะมุมมองแบบนั้นมันมีอยู่ถึงได้เป็นปัญหายังไงละครับท่าน ดังนั้นได้โปรดคิดทบทวนอีกทีด้วยเถอะครับ”

นายกชราตรงหน้าคลิฟนั้นก็ยิ้มขึ้น

คลิฟที่คิดว่าในที่สุดชายชราตรงหน้าก็เข้าใจเขาแล้วก็ยิ้มตาม

แต่ก็ไม่นานที่สีหน้าของเขาต้องซีดเผือกลงในทันที

“เซอร์เลียมนั้นทำหน้าที่ของขุนนางแห่งจักรวรรดิได้อย่างดีเยื่ยมด้วยการจ่ายหนี้ย้อนหลังของตระกูลบลันฟิลดิ์ได้ทั้งหมดไม่พอยังจ่ายภาษีไม่เคยขาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทางเราจึงคาดหวังกับอนาคตของเขาไว้มาก เราพูดแค่นั้นเจ้าคงจะพอเข้าใจความหมายแล้วใช่หรือไม่”

“กะ ก็ถ้าพวกเราได้ตำแหน่งคืนมาแล้วจ่ายภาษีเรื่องก็จบแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

ด้วยคำตอบของคลิฟก็ทำให้ชายชราระเบิดหัวเราะออกมาทันที

“ก็เพราะเจ้าไม่เคยทำมาก่อนเลยสักครั้งนะสิเราถึงไว้ใจไม่ได้ แค่นี้ก็เรียกได้ว่าเจ้ากับลูกของเจ้านั้นต่างกันอย่างใหญ่หลวงเพียงใด และถ้าให้พูดถึงว่าจักรวรรดินั้นจะได้ประโยชน์จากใครมากกว่าเรื่องแค่นี้เจ้าก็น่าจะรู้นะ”

คลิฟพยายามจะเถียงแต่อีกฝ่ายนั้นไม่ปล่อยให้เขาได้ทันเปิดปาก

“เราขอให้เจ้าสำรวมไว้จะเป็นการดีกับเจ้ามากที่สุดถ้ายังอย่างที่จะใช้ชีวิตอย่างมีสุขอยู่ในเมืองหลวงได้น่ะ”

สิ้นคำของชายชราคลิฟก็รีบหนีหางจุกตูดออกจากห้องทำงานในทันที เพราะจากน้ำเสียงของประโยคสุดท้ายของนายกชรานั้นหมายความได้ว่าถ้าเขาลงมือกับเลียมละก็พวกเขาจะโดนกำจัดอย่างแน่นอน

นายกชรานั้นได้แต่มองภาพด้านหน้าพลางขมวดคิ้ว

“พักนี้เหล่าขุนนางชั้นผู้น้อยก็เริ่มฉายแววกันมามาก … แต่ก็ไม่นึกเลยว่าอัจฉริยะชนระดับนั้นจะเกิดขึ้นในตระกูลเช่นนั้นได้”

เลียมนั้นคือคนที่สามารถฟื้นดาวที่ตายไปแล้วให้กลับมามีชีวิตได้

ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถกวาดล้างกองโจรสลัดที่มีมากว่ากำลังรบของตนอย่างมากได้อีก

เป็นอัฉริยะทั้งบู้และบุ๋น ไม่พอยังเป็นที่รักของประชาชนของตนอีกเรียกได้เลยว่าเป็นดาวรุ่งของขุนนางหน้าใหม่ ตัวตนของเขานั้นเรียกได้เลยว่านำมาซึ่งความสุขและทุกข์แก่นายกชราเช่นกัน

เพราะไม่แน่ว่าวันหนึ่งเขี้ยวเล็บนั่นอาจหันเข้าหาจักรวรรดิสักวันก็เป็นได้

ถึงชายชราจะคิดว่าไม่มีทางแพ้แต่เรื่องก็อาจจะไม่จบง่ายๆเช่นกัน

แต่มันจะเป็นอีกเรื่องไปเลยถ้าเขานั้นซื่อสัตย์ต่อจักรวรรดิ

ขุนนางที่จ่ายภาษีครบและยังปฏิบัติตนอยู่ในกฏนั้นจะทำให้นายกชรายินดีเป็นอย่างมาก

“ไม่มีทางที่เราจะปล่อยให้พวกไร้ความสามารถมาแทนที่เจ้าหนูนั่นหรอก ต้องทำให้เจ้าหนูนั่น..เลียมนั้นรับใช้จักรวรรดิต่อไปให้ได้”

แล้วเขาก็เปิดเอกสารอิเล็กโทรนิคฉบับหนึ่งขึ้นมา

มันเป็นเอกสารเกี่ยวกับเรื่องรางวัลจากการปราบปรามโจรสลัดจากเลียมนั่นเอง

ซึ่งทางเลียมนั้นได้ปฏิเสธตัวเงินรางวัล

ถ้าจะให้พูดให้ถูกคือไม่ขอเงินรางวัลแต่เป็นการขอให้เอาเงินที่เขาจะได้ไปจ่ายภาษีย้อนหลังทั้งหมดแทน

พร้อมกันนั้นขอสิทธิ์ในการซื้อยานแม่จากโรงงานผลิตอาวุธของจักรวรรดิด้วยเช่นกัน

คำขอทั้งสองนั้นไม่ได้ส่งผลเสียต่อจักรวรรดิเลย

กลับกันยังเป็นผลดีเสียมากกว่า

แทนที่จะต้องจ่ายเงินให้เลียมกลายเป็นทางเลียมมาจ่ายเงินซื้อเรือธงกับจักรวรรดิแทน

เป็นคำขอสุดวิเศษที่ไม่กระทบกับการคลังของจักรวรรดิเลยแม้แต่น้อย

“ทั้งที่ตัวหุ่นแอนดรอยด์รับใช้เจ้านายของตนอย่างสุดความสามารถ กลับกันอีกฝั่งที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกับตนกลับไม่ใยดี มุ่งแต่จะหาความสุขสบายในชีวิตตนลูกเดียว … ช่างเป็นยุคสมัยที่ลำบากยิ่งนัก”

นายกชรานั้นได้แต่บ่นออกมาสักพักก่อนจะกลับไปทำงานต่อ

 

***

 

ที่ห้องสวีตของโรงแรมหรูในเมืองหลวง

ตอนนี้ชั้นนอนอยู่บนตักของอามากิในห้องสุดแพงนี่

“ไอ้งานปาร์ตี้เนี้ยมันทำชั้นสุดจะเพลียจนไม่รู้จะเพลียเรื่องอะไรก่อนเลย”

ถึงจะไปมันทุกวันก็ยังไม่เข้าใจศาสตร์แห่งการจัดงานปาร์ตี้อยู่ดี มันเยอะจนพึลึกเลย

ทั้งอาหารพิลึกกึกกือหรือธีมที่ไร้สาระหาใดเปรียบ

ใช่ ที่ตราตรึงใจสุดก็อีงานปาร์ตี้ถังนั่นแหละ ไม่ใช่หน้ากากแต่เป็นถัง

พึลึกจนซะจนเข้าไม่ถึงเลย

คนจัดงานมันตีลังกาคิดได้ไงก็ไม่รู้

บ่นนั่นนู่นี่ไปแต่นอนหนุนตักนี่อย่างดี

แล้วอามากิก็เริ่มพูดขึ้นมา

“นายท่านค่ะ นับตั้งแต่ที่ชั้นได้รับใช้นายท่านจนถึงเป็นผู้ใหญ่ก็เป็นระยะเกินกว่า 40ปี ได้แล้ว”

“ใช่ ถึงจะเหมือนนานแต่เอาเข้าจริงก็เหมือนเพิ่งผ่านมาแป๊ปเดียวเองละนะ”

ถ้าเทียบกับชาติก่อนก็นับว่านานแหละแต่มาโลกนี้กลับรู้สึกผ่านไปเร็วเหลือเกิน

“…ชั้นจึงคิดว่าไม่สมควรจะอยู่ข้างกายนายท่านต่อไปแล้วค่ะ”

“พูดอะไรนะ”

ขณะที่ชั้นลุกขึ้นมางงกับสิ่งที่เธอพูดต่อ

“สังคมของจักรวรรดินั้นค่อนข้างจะต่อต้านการใช้งานแอนดรอยด์ ดังนั้นแค่มีชั้นอยู่ข้างกายมันก็ทำให้ชื่อเสียงของนายท่านเสียหายแล้วดังนั้นชั้นคิดว่าควรจะให้มนุษย์ทำหน้าที่นี้แทนจะดีกว่าค่ะ”

หลังจากที่เธอพูดจบชั้นก็รู้สึกถึงความโกรธที่พุ่งขึ้นมา

“ถ้าจะตลกก็ให้มันน้อยๆหน่อย”

“แต่มันไม่ใช่ค่ะ”

“หา?”

แล้วชั้นก็เห็นภาพของอดีตภรรยาชั้นในชาติก่อน

“นี่ก็เพื่อตัวของนายท่านค่ะ”

ภาพของผู้หญิงที่บอกว่ารักชั้นแต่สุดท้ายก็ทิ้งชั้นไปง่ายๆ

ภาพของยัยผู้หญิงที่วิ่งไปหาผู้ชายคนใหม่แล้วหัวเราะเยาะเย้ยชั้น เป็นชนวนที่จุดประกายไฟแค้นให้กับชั้น

“…งั้นเหรอ แม้แต่แอนดรอยด์ ก็ทนชั้นไม่ไหวจนคิดจะจากชั้นไป..คิดจะทิ้งชั้นไปอีกคนสินะ อยู่ข้างชั้นมันเลวร้ายขนาดนั้นเลยสินะ”

ชั้นยืนขึ้นแล้วเริ่มตะโกนออกมา ส่วนทางด้านอามากิก็ได้แต่ส่ายหัวเบาๆ

“ไม่จริงหรอกค่ะช่วงเวลาที่ได้อยู่กับนายท่านนับเป็นความสุขที่สุดในระยะการทำงานของชั้นเลยแต่เพราะแบบนั้นชั้นถึงต้องถอยไปค่ะ ชั้นจะเตรียมหาคนที่จะมาทำหน้าที่แทนให้แน่นอนดังนั้น…”

ใครมันจะสนเรื่องบ้าบอพรรณ์นั้นกัน

จะทิ้งชั้นไปด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้ไร้สาระแบบนี้เนี้ยนะ

“อย่ามาล้อกันเล่นน่ะ เธอแค่คอยทำตามที่ชั้นสั่งก็พอแล้ว ใช่ชั้นขอสั่งให้เธออยู่ข้างชั้นต่อไป เธอเป็นแอนดรอยด์ใช่ไหมละงั้นก็แค่เงียบแล้วทำตามที่ชั้นสั่งไปก็พอ!!”

อามากิก็ตอบกลับมาด้วยเสียงเบาๆ

“..ถ้านั่นเป็นประสงค์ของนายท่านละก็ชั้นก็ไม่ขัดค่ะ”

“ใช่แบบนั้นแหละขั้นน่าจะสั่งแบบนี้ตั้งแต่แรก ไดโปรดเถอะ…อย่าทิ้งชั้นไปอีกคนเลย”

แล้วชั้นก็ร้องไห้ออกมา ทางด้านอามากิก็เข้ากอดหัวชั้น

“ช่วยไม่ได้นะคะ นายท่าน”

ถ้ามาคิดดูพวกเราก็อยู่ด้วยกันมาครึ่งศตวรรษแล้วนี้น่ะ

เธออยู่ด้วยกันกับชั้นมานานกว่ายัยผู้หญิงนั่นอีก

“ช่วยไม่ได้นั่นแหละก็มีแค่เธอที่คอยอยู่ข้างชั้นมาตลอด”

“…แต่ไม่ใช่ว่าคุณไบรอันก็อยู่ด้วยไม่ใช่เหรอค่ะ”

ไม่ดิ…เออ ก็ถูกของเธอ แต่ไม่นึกว่าจะมาได้ยินชื่อไบรอันเอาตอนนี้เลยวุ้ย

มาคิดดูไบรอันนี่ก็เป็นเหมือนปู่มากกว่าพ่อบ้านซะอีก

พอมาคิดดูก็เป็นไบรอันนี่แหละมั้งที่ชั้นรู้จักด้วยนานพอกับอามากิ

อามากิก็ยิ้มออกมา

“ถ้าเช่นนั้น ชั้นจะอยู่รับใช้นายท่านตราบนานเท่านานเลยนะคะ”

“อืม แบบนี้แหละดีแล้ว”

–ใช่ควรจะเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว

แต่ทำไมรอยยิ้มของเธอถึงได้ดูเศร้ากว่าปรกติละ

 

***

 

ณ ดาวของตระกูลบลันฟิลดิ์

ในสถานพยาบาลที่ถูกตั้งขึ้นมาใหม่ที่พร้อมไปด้วยเครื่องมือแพทย์ล่าสุด

เทียก็ได้ตื่นขึ้นมาในที่เช่นนั้น แล้วเมื่อเธอเองตัวนอนลงอีกครั้งก็รู้สึกแปลกๆขึ้น

“…นี่มัน”

ตัวชั้นรู้สึกแปลกไปจากเดิม

ร่างกายเธอรู้สึกแปลกไป

ไม่ใช่ในทางไม่ดีแต่เป็นความรู้สึกที่ไม่ได้พบมานาน

ใช่เธอรู้สึกถึงแขน ขา ของเธออีกครั้งราวกับว่าเธอนั้นฝันอยู่

แล้วครู่ต่อมาประตูห้องก็เปิดออกทำให้เธอสะดุ้งขึ้นแล้วคนที่เข้ามาก็เป็นหมอในชุดกาวน์และพยาบาล

-ไม่ใช่คนเลี้ยงสัตว์

“ตื่นแล้วสินะครับ”

สายตาที่หมอคนนี้มองเธอนั้นไม่มีร่องรอยของความขยะแขยงอยู่เลย

“อืม มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ…เสียงชั้น..”

ใช่เสียงเธอต่างไปจากปรกติ

เพราะมันเป็นเสียงของเธอจริงๆ เสียงของเธอกลับมาแล้ว

เสียงดังเดิมของเธอออกมาจากปากของเธอเอง

แล้วพยาบาลที่ยืนอยู่ด้านหลังก็มองอย่างเอ็นดูมาทางเธอ

พร้อมกับที่ยื่นกระจกที่สะท้อนภาพของเธอ

ถึงทีแรกเธอจะกลัวที่จะมองภาพสะท้อนของตัวเองแต่สิ่งที่สะท้อนกลับมานั้นคือใบหน้าที่คุ้นเคย ใบหน้าของเด็กสาวเยาวัย

ผมยาวสลวย

ริมฝีปากอมชมพูและผิวสีขาวเนียน

ดวงตาสีเขียวมรกต ใช่ทั้งหมดนี่คือใบหน้าเก่าของเธอ

“ห๊ะ นะ นี่มันหน้าของชั้น..”

น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอที่รู้สึกงุนงงกับภาพอันแสนคุ้นเคยตรงหน้า

ถึงใบ้หน้าของเธอจะไม่ค่อยแสดงสีหน้า

แขนขาที่ขยับลำบาก

แต่ว่านี่คือตัวของเธอจริงๆ

ฝั่งหมอก็ดูจะโล่งอก

“ทางเราต้องประกอบร่างของคุณขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ต้น ก็เลยอาจจะใช้เวลานานหน่อยนะครับ”

น้ำตาไหลออกมาไม่อาจจะหยุดได้พลางที่เธอฟังคำพูดจากหมอตรงหน้า

“ร่างกาย…ชั้นกลับเป็นปรกติแล้วเหรอคะ”

ด้านหมอนั่นก็มีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยกับคำถามนี้

“เราได้ใช้น้ำอมฤตเพื่อทำให้คุณกลับมาครับแต่กว่าจะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนปรกติได้คงต้องทำกายภาพบำบัดนานค่อนข้างหนักนะครับ”

“ใช้ของมีค่าขนาดนั้นกับชั้นเหรอคะ”

“ครับถึงจะใช่ไม่กี่หยดก็ตาม แต่ก็อย่างที่บอกไปเมื่อครู่ครับถ้าอยากได้ร่างกายกลับมาเหมือนเดิมก็ต้องผ่านกายภาพบำบัด แต่มันจะหนักมากเพราะต้องสร้างกล้ามเนื้อใหม่เลยจะไหวไหมครับ”

มันไม่ใช่ฝันสินะ แต่ถึงจะเป็นแค่ฝันเธอก็ดีใจมากเป็นแน่

เพราะจนถึงเมื่อไม่นานมานี้เธอไม่เคยนึกฝันว่าจะได้เห็นฝันที่มีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย

“ไหวค่ะ ไม่ว่าจะอะไรชั้นก็จะทำค่ะถ้าจะได้ร่างกลับมาเหมือนเดิม”

สิ้นคำของเทีย หมอก็ยิ้มออกมา

“ไม่ใช่ฝันล่ะ นี้ชั้นตื่นอยู่จริงๆ…”

แต่ก็มีบางสิ่งที่เธอฉุกคิดขึ้นมาได้

ตัวเธอเพิ่งจะผ่านการรักษาที่ถึงขั้นประกอบร่างขึ้นมาใหม่แบบนี้ไม่ใช่แค่การรักษาที่ใครก็จะรับได้แน่นอน

เพราะยิ่งเป็นกรณีของเธอที่ไม่ใช่แค่ต่อแขนหรือทำให้ขางอกออกมาแบบนั้น การจะรักษาเธอต้องใช้บุคลากรเฉพาะด้าน

มันสามารถรักษาได้แต่ก็เรียกได้ว่าไม่สามารถเข้าถึงการรักษาก็ว่าได้

เพราะถ้าไม่ใช่ขุนนางที่รวยล้นฟ้าก็คงไม่สามารถหาน้ำอมฤตมาได้แน่ๆ

มันมีราคาถึงเพียงนั้นเลยทีเดียว

“คะ ใครเป็นคนจ่ายค่ารักษาให้เหรอคะ”

ฝั่งหมอที่กำลังจดข้อมูลลงในข้อมูลการรักษาของเธอก็ตอบกลับมา

“ก็ขุนนางบลันฟิลดิ์ไงละ ถ้าจะพูดให้ถูกคือเขาเป็นคนสร้างโรงพยาบาลนี้เองเลยล่ะ”

ถึงขนาดที่สร้างโรงพยาบาลเฉพาะด้านเพื่อช่วยเหลือพวกเธอแทนที่จะพาไปในสถานที่ที่มีเครื่องมือพร้อมแทน

แล้วด้านหมอก็พูดส่งต่อข้อความจากเลียมถึงพวกเธอ

“ท่านเคานต์ฝากบอกมาว่าถึงพวกเธอจะต้องใช้หนี้นี้แต่ตอนนี้เขาอยากให้ตั้งใจกับการกายภาพบำบัดเสียก่อนค่อยคิดถึงเรื่องอื่น”

“หนี้นี้อย่าลืมใช้คืนด้วยล่ะ-” เทียนึกถึงคำพูดนี้จากเด็กชายเมื่อตอนนั้น

“อย่าบอกนะว่า จะเป็นเด็กชายเมื่อตอนนั้น”

“มาเข้าเรื่องต่อไปกันนะครับ…”

แล้วหลังจากนั้นหมอก็จัดแจงเรื่องตารางการบำบัดต่างๆของเธอ

 

***

 

หนึ่งปีผ่านไปหลังจากชั้นกลับมาจากเมืองหลวง และตอนนี้ชั้นก็กำลังรับรายงานเรื่องต่างๆจากไบรอันอยู่ในห้องทำงาน

ตัวไบรอันนั้นกำลังยิ้มหน้าบานอยู่เลย

“ท่านเลียมครับทางสถานพยาบาลรายงานมาว่าการรักษานั้นกำลังดำเนินไปด้วยดดีครับ”

“หมายถึงพวกคนที่เราช่วยมาจากยานของโกอาซใช่ไหม”

“ใช่ครับ สำหรับผู้ที่กำลังทำการกายภาพบำบัดอยู่นั้นจะเสร็จในประมาณปีถึงสองปี ส่วนผู้ทำไม่จำเป็นนั้นสามารถเริ่มใช้ชีวิตในดาวเราได้เป็นปรกติแล้วครับ”

ก็เพราะพวกเขาสูญเสียดาวเกิดกันแล้วก็เลยย้ายมาพักอาศัยที่ดาวของชั้นแทน

ดูเหมือนจะมีสาวงามอยู่เยอะไม่พอยังจะมีพวสกที่มีความสามารถพิเศษอยู่เยอะเลยด้วย

ถ้าพวกเธอสามารถให้กำเนิดคนรุ่นใหม่ในดาวที่สวยๆงามๆมาเยอะๆได้ละก็ แค่นี้ก็จะทำให้ชั้นเข้าใกล้ ชีวิตสำราญในฝันได้อีกด้วย

“ยอดเยี่ยม”

“ใช่เลยละครับ แถมพวกเธอหลายคนนั้นแสดงความขอบคุณต่อท่านเลียมอย่างมากเลยละครับ”

ก็ลงทุนไปหวังผลในอนาคตแต่เหมือนจะได้ผลตอบรับที่ดีแล้วกว่าที่คาดซะอีกนะเนี้ย

ส่วนอีกเรื่องที่ทำชั้นใจเบิกบานก็คือกล่องสีเหลี่ยมสีทองในมือของชั้น

มันเป็นของที่ยึดมาจากโกอาซแต่ก็ไม่ได้เอาไปเมืองหลวงด้วยจึงเก็บไว้ที่ลิ้นชักในโต๊ะทำงาน กลับมาแล้วพอมีเวลาว่างเหลือก็เอามันออกมาดูบ้างเป็นบางครั้งละนะ

ไบรอันก็ส่งยิืมอันอบอุ่นมาทางชั้น

“ดูท่านเลียมจะชอบทองมากเลยนะครับ”

“ชั้นบุชามันเลยละ”

“กระผมก็เอ๊ะใจถึงเจ้ากล่องนี่มาสักพักแล้วนะครับว่าเหมือนเคยเห็นมาจากที่ไหนสักที่เหมือนกัน…”

แล้วไบรอันก็ประกบมือเข้าด้วยกัน

“จำได้แล้วละครับ”

“อะไรเรอะ มันเป็นสมบัติล้ำค่าจากที่ไหนรึไง”

“ไม่ละครับผมคิดว่ามันน่าจะเป็นมากกว่านั้นะครับ”

“แกทำให้ชั้นหวังซะมากกับมันแล้วสิ รีบๆบอกมาได้แล้วว่าจำอะไรได้”

“เป็นเรื่องที่กระผมยังไม่เคนบอกท่านเลียมสินะครับที่ว่าผมเคยเป็นนักผจญภัยมาก่อนนะ”

นักผจญภัยนั้นคือผู้ที่คอยออกสำรวจไปในจักรวาลที่กว้างใหญ่นี้

เป็นกลุ่มผู้เชี่ยวชาญในการสำรวจโบราณสถานทั้งยังรวมไปถึงเรื่องอารยธรรมโบราณอีกด้วย

“แกเคยเป็นนักผจญถัยมาก่อนเรอะ”

“ก็เคยมีช่วงเวลาแบบนั้นอยู่แหละครับ แล้วที่นี้นะครับที่ผมจำได้ว่าเคยเห็นเจ้ากล่องนี่มาก่อน แต่ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นของเลียนแบบ แต่มันก็คือ ‘กล่องแปรธาตุ’ละครับ เป็นเทคโนโลยีที่สาบสูญจากอารยธรรมโบราณนะครับ”

“ครับตามชื่อ มันสามารถสร้างแร่ล้ำค่าจำพวกมิทริล โอริฮารูกอน หรือ อดามันเทียมได้จากเศษขยะ มันสามารถแปรธาตุทุกอย่างนอกจากสิ่งมีชีวิตได้เลยนะครับ”

“งั้นมันส้รางทองได้รึเปล่า!”

“หืม ครับสร้างได้สิ”

“ชั้นละอย่างให้มันเป็นของจริงขึ้นมาซะแล้วสิ”

“นั่นคงวิเศษมากเลยละครับถ้านายท่านได้ของแบบนั้นมาเราคงแก้ปัญหาสภาพการเงินของเราได้เลยทีเดียว”

“แล้วแกอยากออกไปสำรวจหาของจริงกันไหมละ”

“ท่านเลียมครับตอนนี้ท่านเป็นผู้นำของตระกูลบลันฟิลดิ์ กระผมก็ขอให้ท่านลดความคิดเรื่องออกผจญภัยลงจะเป็นการดีกว่านะครับ”

ชั้นละเกลียดพวกที่ไม่ตามใจชั้นเสียจริง

 

***

 

กลางคืน

ชั้นก็ถือกล่องสีทองนั้นอยู่ในห้องนอนของชั้น

“ชั้นละหวังให้มันเป็นของจริงเหลือเกินละนะ”

ก็มีถามวิธีใช้จากไบรอันอยู่เหมือนกัน

ดูเหมือนมันจะเป็นอุปกรณ์เวทย์มนต์จากอารยธรรมที่สาบสูญไปแล้ว เป็นเครื่องมือล้ำค่าที่แม้แต่วิทยการปัจจุบันในโลกนี้ไม่อาจเลียนแบบได้

คงแก้ปัญหาเรื่องหนี้ได้ทันทีเลยละนะถ้าเป็นของจริง

“ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นเปิดฝาด้านบนออกก่อน…”

ชั้นเปิดฝาด้านบนออกแล้วเอามาหันไปทางดาบไม้ที่ชั้นใช้ฝึก

“นี่มัน!”

ตอนแรกคิดว่าจะลองดูเล่นๆเพราะคิดว่าเป็นของเลียนแบบแค่หน้าจอต่างๆกลับเด้งขึ้นมารอบตัวชั้น

“เอ๋!!”

เป็นตัวอักษณโบราณทั้งหมดเลยในหน้าจอนั่น

เพราะชั้นเคยเรียนมาในแคปซูลเรียนรู้ก็เลยพอจะอ่านออกอยู่บ้าง

“แปรรูปๆ หืมตรงนี้รึเปล่า..”

หลังจากชั้นเลือกว่าต้องการแปรรูปมันเป็นอะไรเสร็จดาบไม้ตรงหน้าชั้นก็กลายเป็นดาบทองไปในที่สุด

แล้วชั้นก็ได้ดาบทองคำมา

“ต้องล้อกันเล่นแน่ๆ นี่มันของจริงนี่หว่า!”

อา พอมาคิดดูไอ้เจ้านี่เองสินะที่เป็นแหล่งเงินของเจ้าโกอาซน่ะ มิน่ามันถึงมีพวกแร่ล้ำค่าเยอะแบบนั้น

“ผู้นำทางเคยบอกว่าชั้นจะได้สมบัติล้ำค่าจากมัน นี่เขาหมายถึงเจ้าสิ่งนี้เองหรอกเรอะ”

ชั้นวิ่งไปเปิดหน้าต่างห้องออกแล้วเริ่มหัวเราะร่าอย่างดีใจ

“ยอดเยี่ยม ไม่นึกว่าจะมีบริการหลังการขายที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ผู้นำทางนายช่างเป็นคนดีอะไรแบบนี้! จะให้ชั้นขอบคุณไปทั้งชีวิตก็คงไม่พอแน่ๆ แต่ขอให้รู้ว่าเลยว่าชั้นนั้นจะเป็นจอมวายร้ายได้ก็เพราะนายเลย ขอบคุณมาก”

ชั้นตะโกนคำขอบคุณออกจากใจจริง

ทุกความรู้สึกของชั้นต่อผู้นำทางนั้นมีแต่คำขอบคุณให้แกเขา

“ขอโทษด้วยนะผู้นำทางที่เคยสงงสัยว่านายเป็นพวกน่าสงสัย แต่ชั้นมีความสุขขนาดนี้ได้ตอนนี้เพราะนายช่วยชั้นมามากขนาดนี้ ไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี ถึงจะไม่พอแต่ชั้นก็อยากให้นายได้รู้ว่าชั้น ขอบคุณทุกอย่างเลยที่ช่วยให้ชั้นมีวันนี้ได้ ขอบคุณมาก!!!”

 

***

 

กลับกันทางด้านผู้นำทางนั้น….

ก็กำลังนอนดิ้นอย่างทุรนทุรายกับคำขอบคุณจากใจจริงของเลียม

เขาร้องโอดครวญราวกับโดนเหล็กร้อนจี้เข้ากลางอกก็มิปาน

“หยุดได้แล้วครับ!!”

เขาได้แต่เอามือกุมหน้าอกให้กับความเจ็บปวดแสนสาหัสนี้

เขาดิ้นไปมากับพื้น โยนทิ้งแม้กระทั่งกระเป๋าส่วนตัวของเขา แล้วก็ดิ้นกับความเต็บปวดจากคำขอบคุณของเลียม

“หมดแล้ว พลังของผมมันกำลังหายไปหมดแล้ว!!”

แทนที่เขาจะได้ฟื้นพลังกลับกันมันยิ่งหดลงไปเรื่อยๆแทน

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเขานั้นไม่มีหวังที่จะฆ่าเลียมได้อีกเลย

เขานั้นกุมหน้าอก กัดฟัน อย่างเจ็บปวด

“ไม่ยกโทษให้ กระผมไม่ยกโทษให้แน่ๆครับ เลียม ด้วยมือนี่กระผมจะทำให้ชีวิตคุณดับดิ้นอย่างน่าอนาถไปชั่วกัปชั่วกัลป์ ถึงเวลานั้นกระผมจะเป็นฝ่ายหัวเราะเยอะคุณแทนแน่นอน ล้างคอรอไว้เลยนะครับ”

ผู้นำทางก็ยืนหยัดขึ้น

พลางให้คำสาบานภายใต้แสงจันทร์

“เตรียมตัวเตรียมใจให้ดีเลยนะครับเลียม..”

ที่นั่นก็มีหมาหนึ่งตัวคอยซ่อนอยู่ภายใต้แมกไม้พลางมองไปที่ผู้นำทางอย่างสนุกสนาน

 

***

 

ตอนหน้าก็จบบท 1 สักที