[นิยายแปล] I’m the Evil Lord of an Intergalactic Empire! - ตอนที่ 12

บทที่ 12 เจ้าหญิงอัศวิน

 

 

“–ชั้นจะทำไปเพื่อ”

ฉันก้มมองโกอาซที่ตัวดำเมี่ยม แค่เห็นภาพแบบนี้ก็แทบหุบยิ้มไว้ไม่อยู่

ภาพที่ชายร่างโตต้องมาหมอบกราบตั่วสั่นแทบเท้าแบบนี้มันทำให้บันเทิงใจสุดๆ

มันเป็นคนที่มีใบหน้าที่หยาบกร้าน

เป็นไอ้คนแบบที่ฉันเกลียดสุดๆอีกด้วย ไอ้คนจำพวกที่เอาเวลาชีวิตไปหมดกับการเล่นกล้าม

ไอ้คนแบบนี้แหละที่เป็นดั่งมลพิษในชาติก่อนของฉัน

มันทำให้นึกถึงไอ้พวกคนทวงหนี้พวกนั้น

“ได้โปรดละยกโทษให้ข้าด้วย จะให้ทำอะไรข้าก็ยอม”

คนของฉันก็ต่างอยู่ในท่าเตรียมพร้อมจะลั่นไก บ้างก็ถยอยเก็บศพคนที่ล้มตายไป

ดวงตาที่จ้องมองไปที่โกอาซนั่นเย็นชา แลเวทนา

และก็มีสาเหตุที่ฉันจะไม่ปล่อยมันไปอยู่แล้ว

ข้อแรก มันเป็นคนจำพวกที่ฉันเกลียด ส่วนข้อถัดมาดูเหมือนมันจะยังไม่รู้ถึงสภาพของตัวเองที่ไม่กำลังเผชิญอยู่ละนะ

“เข้าใจอะไรผิดอยู่รึเปล่า หืม? แกบอกว่าจะยกสมบัติให้เพื่อแลกกับชีวิตแต่ว่า..สมบัติของแกนะน่ะชั้นยึดไว้หมดแล้ว ไอ้ที่แกยังมีค่าพอจะให้ชั้นปล่อยให้อยู่พ่นล่มหายใจได้นะเป็นเพราะค่าหัวที่จักรวรรดิตั้งไว้ต่างหาก”

โกอาซตาโตด้วยความตกใจ

“ดะ เดี๋ยวก่อนสิได้โปรดละถ้าปล่อยข้าไปละก็จะเป็นประโยชน์ให้แกแน่ ถึงจะแพ้ให้แกก็เถอะแต่ก็เห็นถึงความสุดยอดยของข้าแล้วไม่ใช่เหรอแล้วดูสภาพข้าสิแขน ขาก็มีไม่ครบ แค่สั่งจะให้ข้าทำอะไรข้าก็จะยอมหุบปากทำให้เลยน่ะ ขอแค่ปล่อยให้ข้ารอดไปเถอะขอร้องล่ะ แล้วก็ข้ายังมีสมบัติซ่อนไว้ที่อื่นนอกจากที่เก็บไว้ในยานอยู่ด้วย แค่ไว้ชีวิตข้าจะสมบัติที่ซ่อนไว้เท่าไหร่ก็จะยกให้หมดเลยขอร้องล่ะ”

แล้วก็พ่นข้อมูลออกมาเพิ่มจนได้

ถึงที่มันพ่นมาอาจจะเป็นเรื่องจริงแต่ก็ไม่พอจะปล่อยให้มันรอดไปได้อยู่ดี

“หืม ยังมีสมบัติซ่อนอยู่อีกงั้นสินะ ได้เลย ได้เลย หวังว่าแกจะยอมบอกที่ซ่อนทั้งหมดให้ระหว่างทริปไปจักรวรรดิในห้องทรมาณที่แกจะได้อยู่ละนะ ไม่ต้องห่วงชั้นจะจองห้องระดับ VIP ให้เลย”

“อะ อย่ามาล้อเล่นกันนะว้อย ไอ้เด็กเปรต!!”

ดูเหมือนมันจะยอมแพ้ที่จะพูดกับฉันแล้วหันมากระโจนใส่แทนอย่างสุดความสามารถด้วยขาข้างที่เหลือนั่น

พลางมีหมอกสีดำพุดออกมาจากร่างของมันด้วย

แล้วชั้นก็ยกคาตานะขึ้นมาจ่อไปที่โกอาซแล้วก็–

“หุบปาก”

ฉันสับมันพอที่จะทำให้มันไม่ตาย แน่นอนขาข้างที่เหลือของมันก็ขาดไปด้วย

หลังจากไถลไปกับพื้นโกอาซ มันก็ทำหน้าแหยเกราวกับไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน ผ่านไปสักพักมันก็เริ่มร้องไห้ อ้อนวอนขอชีวิต

“ช่วยด้วย! ได้โปรดล่ะ ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย!”

ฉันพลางชื่นชมไปที่คาตานะเล่มใหม่ที่เพิ่งได้มา นับว่าเป็นดาบที่ยอดเยี่ยมเกินกว่าที่คาดไว้ซะอีก

แล้วคนของฉันก็เอ่ยถาม

“ท่านเลียม คิดจะจับเป็นจริงๆเหรอครับ”

“แล้วมันมีปัญหาอะไรรึไง”

“มะ ไม่ครับ เพียงแค่มันฆ่าทหารของฝั่งเราไปเยอะ…”

หืม ดูเหมือนจะไม่เหลือที่ไว้ให้เมตตามันแล้วละนะ

“ถ้าฆ่ามันไม่ใช่ว่าค่าหัวมันจะลดลงเรอะ ชั้นก็เลยกะจะจับเป็นแทน”

ถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะเคยได้ยินว่ามันเป็นทำนองนี้

“ไม่ครับท่าน พวกอาชญกรมีชื่อแบบนี้ไม่ว่าจะจับเป็นหรือจับตายครับ โกอาซก็เป็นจำพวกนี้ดังนั้นขอแค่เอาหลักฐานว่าจัดการได้ไปแสดง ยังไงก็จะได้รางวัลแบบเต็มๆอยู่ดีครับ”

“หืม เป็นแบบนั้นเองเหรอ”

โกอาซก็ยังร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตอนฉันหันกลับไป

ภาพนั่นทำเอานึกถึงเรื่องเมื่อชาติก่อน — ไอ้ใครหน้าไหนมันบอกว่าแม้แต่พวกคนถวงหนี้ก็ยังมีหัวใจกัน เพราะมีไอ้พวกระยำแบบนั้นเงินออมที่เก็บๆไว้ก็โดนไถไปหมดฉันเลยต้องมีชีวิตอยู่แบบยาจกในห้องโทรมๆแบบนั้น

พวกมันไม่มีเมตตาแม้แต่น้อย

พวกมันก็มันแต่บอกว่าเอาไปจ่ายเพื่อเป็นค่าประกันชีวิตตัวเองอะไรทำนองนั้นอีก

ไม่ว่าจะร้องอ้อนวอนยังไงก็ไม่มีใครหันมาสนใจ

ทำงานเลือดตาแทบกระเด็นเพื่อให้มีชีวิตแค่ให้ได้เห็นวันรุ่งขึ้น

ทำไมไอ้โลกนั้นมันถึงได้ไร้เหตุผลได้ถึงเพียงนั้นกัน

แล้วหันมาดูตัวฉันในโลกนี้สิ

ได้อยู่ฝ่ายที่เป็นคนช่วงชิงจากผู้อื่นแบบนี้

แล้วยิงเป็นอาชญากรอย่างโกอาซแล้วไม่คิดว่าเป็นคนจำพวกที่เหมาะสมจะช่วงชิงเลยไม่ใช่รึไงกัน

“ได้โปรดละ แค่ไว้ชีวิตไม่ว่าอะไรข้าก็–”

“ไม่ แล้วแกก็เริ่มจะทำให้ชั้นรำคาญแล้ว”

หลังจากบั่นหัวมันออกก็ทำให้ฉันตกใจกับสภาพของโกอาศทันที

ผิวหนังดำเมี่ยมของมันหายกลับไปเป็นผิวสีเหมือนคนธรรมดาแทน

กลับไปเป็นผิวที่แทนเหมือนโดนแดดเผา

“หืม ทำไมกลับไปเป็นปรกติไปละ งั้นมันก็ไม่ใช่มนุษย์ดัดแปลงสิเนี้ย”

และไม่ว่าจะมองไปที่ร่างตรงกน้าขนาดไหนก็ไม่เห็นร่องรอยของการดัดแปลงร่างกายเลยแม้แต่น้อย

งั้นแสดงว่าไอ้ผิวดำเมื่อกี้เป็นสกิลจำพวกหนึ่งงั้นเรอะ…อีโลกนี้มันจะมีเรื่องมหัศจรรย์เยอะไปไหมเนี้ย

ฉันก็หยิบหัวโกอาซขึ้นมา

“ไอ้นี้พอจะเป็นหลักฐานได้ไหม”

“ดะ ได้ครับ”

ลูกน้องฉันก็ตอบ พลางรีบรับหัวไป

รายงานการบุกยานก็เริ่มถยอยเข้ามาทำให้รู้ว่าใกล้จะยึดยานได้เรียบร้อยแล้ว

แล้วลูกน้องคนนึกก็รายงานข้อมูลที่ทำให้ฉันต้องไปตรวจสอบดู

“ท่านเลียมครับดูเหมือนว่า—เราจะพบคนอื่นที่ไม่ใช่โจรสลัดที่โดนจับกุมตัวมาแล้วครับ”

 

***

 

โจรสลัดที่จับมาได้ก็นำทางพวกเราไปยังห้องที่ตั้งอยู่ใกล้ห้องส่วนตัวของโกอาซ

ก็คิดอยู่ว่าไอ้เรือโจรสลัดลำนี้มันสร้างมาได้ดีใช้ได้ สรุปเป็นเรือที่พวกมันยึดแล้วเอามาดัดแปลงจากประเทศที่กลุ่มดาวอื่นนั่นเอง

มีอีกเรื่อง การใช้กำลังกดขี่ข่มเหงไอ้พวกโจรสลัดที่จับมาได้นี่สนุกใช้ได้เลย

พูดเสร็จก็ถีบเข้าให้ไอ้โจรสลัดที่นำทางอยู่จากด้านหลัง

“เร็วๆเข้า”

“ดะ ได้เลยครับ”

คนที่นำทางอยู่นั้นเป็นหนึ่งในคนสนิทของโกอาซโดยพวกโจรสลัดคนอื่นเรียกเขาว่าคนเลี้ยงสัตว์

เป็นคนที่อ้วน เตี้ย และแขนขาสั้น

พูดรวมๆก็คือเป็นคนที่อ้วนเตี้ยแล้วก็น่าขนลุกอีก

และดูเหมือนจะได้ตำแหน่งนี้เพราะความรู้ ความสามารถเฉพาะด้านที่มี

หลังจากนำทางมาถึงห้องใกล้ๆกับห้องพักกัปตัน คนของฉันก็เดินเข้าไปสำรวจก่อน

แล้วเจ้าคนเลี้ยงสัตว์ก็พยายามจะพูดบางอย่าง

“คะ คือว่าถ้าเป็นไปได้ช่วยอย่าจับพวกเครื่องมือด้านในได้ไหมครับ มันเป็นอุปกรณ์สำคัญสำรหรับทำมาหากินนะครับ”

“อุปกรณ์ทำมาหากินเรอะ”

ใช้เครื่องมือพิเศษเลี้ยงสัตว์ในยานโจรสลัดเนี้ยน่ะ

มีอะไรแปลกๆ ดูเหมือนจะไม่ใช้เลี้ยงสัตว์ธรรมดาแล้วละมั้ง…

“เฮ้ย แกนะ”

“ครับ?”

“ได้เลี้ยงหมาไว้ในยานบ้างรึเปล่า”

ดูเหมือนมันจะคิดว่าฉันสนใจในงานของตัวเอง ก็เลยเริ้มฉีกยิ้ม

“ผมละชื่นชอบนายท่านที่มีรสนิยมเยี่ยมยอดจริงๆ นายท่านชอบหมางั้นสินะครับ ไม่ว่านายท่านจะอยากได้สัตว์ประเภทไหนกระผมก็สามารถสร้างออกมาได้ครับ อยากให้กระผมสร้างหมาเชื่องๆให้สักตัวไหมละครับ”

มันพูดบ้าอะไรของมันเนี้ย

ขณะที่กำลังคิดว่าไอ้หมอนี่น็อตในหัวต้องไม่เหลือสักตัวแน่ๆอยู่นั้นพวกทหารที่เข้าไปสำรวจก่อนหน้าก็รีบกระโจนออกมาจากห้อง

บางคนถึงขั้นโยนหมวกทิ้งรีบอาเจียนออกมาทันที

แล้วทหารที่คอยอารักษ์ขาฉันอยู่ก็ส่งเสียงติ

“ดะ เดี๋ยวทำบ้าอะไรต่อหน้าท่านเลียมกัน”

ไปเห็นบ้าอะไรข้างในกันมาละเนี้ย ถึงได้ทำให้ทหารที่ถูกฝึกมาอย่างดีได้หน้าถอดสีกันหมดแบบนี้

แล้วทหารที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็เดินออกมาพลางพูดรายงานให้ชั้นฟังสั้นๆ

“ท่านเลียมครับ ผมขอแนะนำว่าอย่าเข้าไปด้านในเลยครับ”

ในเสียงนั้นไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

“หยุดโอดครวญกันแล้วบอกมาว่าข้างในมันมีอะไรได้แล้ว”

แต่คำตอบที่ได้หาได้มาจากทหารที่มีท่าทีกังวลตรงหน้าแต่เป็นคนเลี้ยงสัตว์น่าขนลุกแทน

“ด้านในเป็นห้องแลปของกระผมครับ โดยปรกติแล้วหน้าที่ของตัวกระผมจะเป็นการช่วยเหลือด้านงานอดิเรกของเจ้านาย- ของโกอาซนะครับ ถ้าเข้าไปดูด้านในละก็กระผมเชื่อว่านายท่านจะเห็นค่าที่แท้จริงของมันแน่นอนครับ”

ทหารที่โยนหมวกเมื่อตะกี้หันกลับมาจ้องคนเลี้ยงสัตว์แบบแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

“แกมันไม่ใช่มนุษย์แล้ว!!”

สิ้นเสียงไอ้คนเลีย้งสัตว์ก็ยิ้งยิ้มกว้างเข้าไปอีก

“…อธิบาย เดี๋ยวนี้”

สิ้นคำสั่ง มันก็เริ่มอธิบายงานของตัวมันอย่างรื่นเริง

และเพราะเนื้อหานั้น มันยิ่งทำให้ความขยะแขยงในตัวพุ่งขึ้นสูงจนยิงคนเลี้ยงสัตว์เข้าไปที่หัวด้วยปืนพก

กะแล้วไอ้พวกโจรทั้งหมดมีแต่พวกเลวทั้งนั้น

คิดเป็นอื่นไม่ได้แล้วสำหรับพวกมัน

 

***

 

ภายในห้องด้านในนั้นมืดหม่น และเต็มไปด้วยอุปกรณ์แปลกๆแขวนเต็มพนังห้อง

แต่ที่ทำให้ทุกคนพากันหวาดกลัวนั้นคือเตียงผ่าตัดที่ตั้งอยู่กลางห้อง

ห้องนี้นั้นพวกโจรสลัดต่างเรียกกันว่า “ห้องเพาะเลี้ยง”

เป็นสถานที่ที่เกิดจากการรวมเอาความวิปริตของโกอาซกับคนเลี้ยงสัตว์เข้าไว้ด้วยกัน

เหล่าคนที่ถูกขังอยู่ในนี้นั้นแต่เดิมล้วนเคยเป็นคนที่นับว่าหน้าตาดีกันทั้งนั้น

โกอาซนั้นมีงานอดิเรกที่ชอบทำให้ความสวยงามนั้นแปดเปื้อนจนกว่าจะกลายเป็นความวิปริต

เสริมด้วยยังชอบการทรมาณอีกด้วย

ส่วนคนเลี้ยงสัตว์นั้นสนแต่การดัดแปลงร่างกายมนุษย์ แล้วผลจากงานอดิเรกนั่นจึงทำให้เกิดมนุษย์รูปร่างประหลาดที่เคยเป็นคนสวยคนงามกันนั่นเอง

และในนั้นก็มีคนที่โดนปฏิบัติด้วยโหดร้ายกว่าคนอื่นเป็นพิเศษ

ชื่อของเธอคือ [คริสเทียน่า เลทา โรสแบร์] ผู้ซึ่งอดีตเคยเป็นอัศวินหญิงรูปงาม

เธอนั้นเกิดมาเป็นเจ้าหญิงในประเทศที่ห่างไกลจากจักรวรรดิและได้รับความเคารพจากทุกคนจนถูกเรียกว่า เจ้าหญิงอัศวิน

เธอถูกจับเป็นจากการที่โกอาซไปบุกถล่มบ้านเกิดของเธอแล้วกลายเป็นของเล่นชิ้นโปรดของมัน

และดูเหมือนทุกคนที่ถูกจับมาล้วนเป็นคนมีหน้ามีตาในสังคมในดาวของตัวเองกันทั้งนั้น

และพวกเขาเหล่านั้นก็ตกเป็นเหยื่อยของงานอดิเรกอันวิปลาสของโกอาซกันทั้งนั้น

คริสเทียน่า – เทียนั้นในตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นเพียงก้อนเนื้อที่ไม่เหลือเค้าเดิมของตัวเธอในอดีตเลยแม้แต่น้อย

ดูเหมือนเธอจะพอรู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนอกห้องแล้วจึงไม่ได้ตกใจมากนักเมื่อมีกลุ่มทหารติดอาวุธแปลกหน้าบุกเข้ามา

ทหารที่เห็นสภาพของเธอบางคนถึงกับอาเจียนออกมา

บ้างก็ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า

“…เกิดอะไรขึ้นกับโกอาซรึเจ้าคะ”

น้ำเสียงที่เคยงดงามเมื่อกาลก่อนตอนนี้นั่นกลายเป็นเสียงที่น่ารังเกียจชวนให้คลื่นไส้จนไม่อาจจะฟังไหว

ถึงกับทำให้ทหารบางคนตกใจจนเอามือขึ้นไกปืน

“-!?”

“ไม่ต้องตกใจไป..ถึงจะมีรูปร่างเช่นนี้แต่ตัวฉันก็ไม่ใช่ศัตรูหรอกเจ้าคะ ขอถามใหม่อีกครั้งนะคะ เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าโอกาซหรือคะ”

ราวกับเธอคาดอยู่แล้วว่าทหารตรงหน้าจะมีท่าทีอย่างไรเหมือนเห็นเธอ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นจากห้องด้านข้าง

เหล่าเพื่อนของเธอในห้องนั้นต่างมีทีท่าโล่งใจกับเสียงปืนที่ดังขึ้นกันถ้วนหน้า

นั่นเป็นเสียงที่บอกพวกเธอว่าพวกเธออจะได้ไปสบายกันสักที

แล้วก็มีอัศวินคนหนึ่งเดินเข้ามา

เขานั้นยังเยาวัยและมีรูปร่างเล็ก

เป็นเด็กชายที่ดูแปลกประหลาดที่ถือคาตานะใหญ่กว่าตัวของเขา

และเมื่อดูจากทหารรอบข้างเขา เทียจึงตัดสินได้ว่าบุคคลตรงหน้าเป็นหัวหน้าของพวกเขา

“เกิดอะไรขึ้นกับโอกาซหรือเจ้าคะ”

ตัวเด็กชายนั้นดูตกใจเล็กน้อยกับคำถามนั่นแต่ก็ตอบกลับในทันที

“ชั้นฆ่ามันไปแล้ว”

“…เป็นเช่นนั้นเองสินะคะ”

สิ้นเสียง เพื่อนของเธอในห้องก็ต่างพากันโห่ร้อง

พวกเขานั้นต่างสงเสียงเเห่งความสุข ความขอบคุณ รวมไปทั้งน้ำตาแห่งความสุข กับภาพตรงหน้านั้นทำให้เหล่าทหารพากันหวาดกลัวแต่ไม่ใช่กับเด็กชายที่ดูสนใจในตัวเทีย

ทหารคนหนึ่งก็ได้ยื่นเทอร์มินัลข้อมูลให้กับเด็กชาย

ตัวเทียนั้นเต็มไปด้วยความดีใจ

ตัวเด็กชายตรงหน้าเธอนั้นราวกับทูตสวรรค์ที่เธอวิงวอนทุกวี่วันได้ลงมาโปรดพวกเธอ

“จบแล้วสินะเจ้าคะ … ถึงจะไม่ทราบชื่อของท่านแต่ถ้ายังมีความเห็นใจเหลืออยู่ได้โปรดปลดปล่อยพวกเราด้วยเถอะคะ”

ถ้าได้ตายด้วยน้ำมือของเด็กชายตรงหน้าก็คงไม่ต่างไปกับการได้ถูกปลดปล่อยไปจากขุมนรกตรงนี้

เธอจะได้ไม่ต้องถูกบังคับให้มีชีวิตอยู่ในร่างกายที่ราวกับกรงขังนี่อีกแล้ว

เทียนั้นคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างในที่สุดก็จะได้จบเสียที

“เธออยากให้ชั้นช่วยสินะ”

“ใช่แล้วเจ้าคะ ก็อย่างที่ท่านเห็น พวกเรานั้นไม่อาจมีชีวิตเยี่ยงมนุษย์ได้อีกแล้วดังนั้นด้วยมือของท่าน–”

หลังจากที่ต้องมามีรูปร่างอัปลักษณ์เช่นนี้มันคงยากที่จะกลับไปอยู่ในสภาพดั้งเดิมของตัวเธอได้แล้ว

ดังนั้นเธอจึงหมดหวังในการมีชีวิตไปแล้ว

แต่ เด็กชายนั้นกลับไม่ได้ออกคำสั่งให้สังหารพวกเธอ

“ได้เลยชั้นจะช่วยพวกเธอเองหนี้นี้น่ะอย่าลืมใช้คืนด้วยละ ใครก็ได้ ไปเรียกหมอมาแล้วขนทุกคนในนี้ออกไปให้หมด”

เทียนั้นรู้ตัวในทันทีว่าเด็กชายนั้นเข้าใจคำว่าช่วยของเธอผิดไป

“ดะ เดี๋ยวก่อนเจ้าคะ”

แต่ตัวเด็กชายนั้นเดินออกจากห้องไปพร้อมกับทหารบางส่วนแล้ว

เธอจึงหันไปส่งเสียกับทหารที่เหลือยู่แทน

“ได้โปรด ฆ่าฉันด้วยเถอะคะ ข้อร้องละเจ้าคะได้โปรดให้ฉันได้ตายเถอะ”

แต่เหล่าทหารนั้นได้แต่ตอบปฤิเสธ

“- ขอโทษนะพวกเราไม่อาจขัดคำสั่งของท่านเลียมได้หรอก”

ภายในห้องอันมืดมิดนั้น เทียก็ได้จมไปสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวังอีกครั้ง

 

***

 

พอฉันออกมาจากห้องก็เปิดข้อมูลรูปลักษณ์เก่าของพวกเธอที่ถูกดัดแปลง จากตัวเทอร์มินัลที่เพิ่งได้มา

อะไรเป็นรูปลักษณ์โดดเด่นของพวกเธอ โดนทดลองอะไรไปบ้าง รวมไปถึงอวัยวะส่วนไหนโดนดัดแปรงไปทุกอย่างถูกเขียนอธิบายไว้อย่างละเอียด

พอฉันดูไปที่ข้อมูลการดัดแปรงมันก็เขียนอธิบายไว้ราวกับไดอารี่การเลี้ยงสัตว์

ดูเหมือนพวกเธอทุกคนค่อนข้างจะเป็นคนสวยกันทั้งนั้นแล้วก็มาโดนทดลองจนมีสภาพอย่างปัจจุบัน

“เป็นงานอดิเรกที่อุบาตสิ้นดี”

ไม่เห็นจะเข้าใจว่ามันจะมีคนสนุกกับไอ้เรื่องแบบนี้ได้ยังไง

แล้วลูกน้องฉันก็ส่งเสียงถามขึ้น

“ท่านเลียมคิดจะช่วยพวกเธอจริงๆเหรอครับ”

คนที่ถามฉันนั้นเป็นบุคลากรที่มีความรู้ด้านการแพทย์ เขาก็เริ่มอธิบายให้ฟังว่าวิธีที่จะรักษาพวกเธอที่โดนดัดแปลงจนถึกขั้นนั้นมันมีจำกัดเป็นอย่างมาก

“การจะช่วยแก้ไขรูปร่างของพวกเธอนั้นมีแค่การที่ต้องแยกและประกอบร่างพวกเธอใหม่ตั้งแต่ต้นเลยนะครับ”

“แล้วจะรักษาพวกเธอได้ไหมละ”

“สิ่งจำเป็นที่ต้องมีก็คงเป็นอีลิเซียร์ครับ ถึงจะใช้แค่ไม่กี่หยดก็พอก็เถอะครับ แต่ท่านก็น่าจะรู้นะครับว่ามันหายากและราคาแพงขนาดไหน”

ถ้าพูดถึงอีลิเซียร์ในโลกแฟนตาซีละก็คงหนีไม่พ้นยาสารพัดประโยชน์ละนะ

ดูเหมือนในโลกนี้ก็จะมีอยู่ด้วยแต่ถึงจะมีไม่มากก็เถอะในจักรวรรดินี้น่ะ

แค่โดนเอาออกมาวางขายในตลาด ก็เป็นที่แน่นอนว่ามันจะโดนขายออกไปในราคามหาโหด

“ก็แค่ซื้อมันมาซะสิ ยังไงชั้นก็อยากได้ติดไว้อยู่แล้วจะซื้อเยอะหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร”

ถ้าขายสมบัติทั้งหมดที่ยึดมาจากโกอาซได้ละก็ยังไงก็คงได้ราคางามไม่เบา

เพราะมันอาจจะมีสมบัติซ่อนไว้ที่อื่นที่ฉันยังหาไม่เจออยู่ก็เป็นได้

และไอ้ฉันก็อยากได้อีลิเซียร์ติดตัวไว้อยู่แล้วด้วย

“ไม่ใช่แค่นั้นนะสิครับ เรายังต้องจ้างหมอเฉพาะด้านรวมไปถึงจัดเตรียมสถานพยาบาลที่มีอุปกรณ์ระดับแนวหน้าของจักรวรรดิ แต่มีขนาดนั้นยังอาจต้องใช้เวลาเป็นปีพวกเธอถึงจะกลับมามีร่างแบบปรกติได้แล้วในกรณีที่พวกเธอรอดมาได้เราก็ยังต้องเตรียมหมอมาบำบัดสภาพจิตใจของพวกเธอกับเรื่องที่เคยเผชิญมาทั้งหมดอีกด้วยนะครับ ราคาที่ต้องจ่ายมันมหาศาลเลยนะครับ”

ก็ไม่เห็นมันจะมีปัญหาตรงไหนหนิหว่า ยังไงก็ทำเงินได้เยอะอยู่แล้วด้วย

“ไอ้ชั้นก็แค่ช่วยเพราะพวกเธอขอให้ช่วยเองนะ”

“แต่ไอ้ที่พวกเธอขอให้ช่วยนะมันหมายถึง–”

“ชั้นรู้”

แล้วลูกน้องฉันก็เงียบลง

พวกเธอไม่อาจจะหวังให้ใช้ชีวิตแบบธรรมดาได้อีก

ไอ้ฉันก็รู้ แต่พอมาอ่านไอ้กรรมวิธีที่พวกเธอต้องพบเจอก็คิดได้แค่ว่าพวกเธอโชคร้ายเท่านั้นเอง

ฉันเห็นใจคนพวกนี้ ที่ต้องมาเจออะไรที่โหดร้ายยิ่งกว่าฉันเคยพบเจอมา

เกือบทุกคนที่โดนจับมานั้นต่างโดนทำลายดาวบ้านเกิดไปเพราะการรุกรานของโกอาซกันทั้งนั้น

ทำให้เกือบทุกคนไม่มีบ้านให้กลับแล้ว

“ก็แค่อารมณ์ชั่ววูบนะ นานๆทีทำเรื่องดีๆบ้างก็ไม่เลวไม่ใช่รึไง”

ลูกน้องฉันได้แต่ยืนเงียบหาคำพูดไม่ได้

 

***

 

พอกลับมาถึงดาวของตัวเองฉันก็ได้ราวการต้อนรับเยี่ยงวีรบุรุษเลยทีเดียว

ประชาชนต่างพากันโห่ร้องด้วยความยินดีรวมไปถึงพ่อบ้านไบรอันก็ด้วย ที่ออกมาต้อนรับฉันถึงหน้าปราสาท

ถึงอามากิจะยังนิ่งเหมือนเดิม

แต่ไบรอันนั้นร้องห่มร้องไห้จนไม่มีเค้าเดิมซะแล้ว

“ท่านเลียม ไบรอันผู้นี้เชื่อมันอยู่แล้วว่าท่านจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย”

“งะ งั้นเหรอ”

อามากินั้นเสริมด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ส่วนฉันกังวลเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพราะเชื่ออยู่แล้วว่านายท่านจะได้รับชัยชนะคะ”

“…เป็นงั้นเหรอ”

-ฉันก็อยากให้เธอกังวลมากกว่านึ้จนร้องไห้เหมือนกันนา

ไบรอันนั้นพยายามรายงานเรื่องราวต่างๆพลางร้องห่มร้องไห้ไปด้วยจนฟังไม่รู้เรื่อง อามากิเลยรับหน้าที่แทน

เรื่องที่รายงานมาก็คือ–

“ชั้นโดนเรียกตัวไปที่เมืองหลวงงั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ ทางนั้นเขาต้องการจะมอบเหรียญให้กับนายที่ที่ทำการกำหลาบกุมโขรสลัดโกอาซได้คะ ถึงตอนนี้จะยังไม่ใช้ทางการแต่ ตัวเรียกอย่างเป็นทางการจะมาถึงในอีกไม่ช้านี้คะ”

แล้วก็ทำให้นึกถึงเขาพูดของผู้นำทางได้

เขาบอกว่าฉันจะประสบความสำเร็จอย่างยิ่งยวดด้านททางการทหาร

เป็นจริงอย่างที่เขาว่าเลย

ด้วยการที่ทำลายโจรกลุ่มสลัดที่มีขนาดใหญ่แบบนั้นทำให้ได้ทั้งเกียร์ติยศและเงินทองมากมาย

“แล้วทางเราก็ยังได้รับการติดต่อมาจากทางหอการค้าแฮนฟรี่และทางโรงงานผลิตอาวุธที่เจ็ดอีกด้วย ทางท่านโทมัสนั้นต้องการติดต่อเรื่องการซื้อสินทรัพย์ที่ยึดมาได้คะ”

“โรงงานผลิตอาวุธจะติดต่อมาเพื่ออะไรละนั้น”

ฉันคิดสาเหตุที่ทำให้ที่ทำงานของคุณไนอาสสุดสวยจะติดต่อมาได้เลย

แต่อามากิก็ตอบกลับมาทันที

“ตัวอาวุธที่ทางโจรสลัดใช้ส่วนมากผลิตจากประเทศอื่น ดังนั้นพวกเขาอยากซื้อไปเพื่องานวิจัยเพิ่มเติมค่ะ”

“ก็คืออยากได้ของไปวิจัยเพิ่มงั้นสินะ”

“และเขาเสริมมาว่าถ้านายท่านมีแร่ห่ายาก พวกเขาก็ต้องการจะขอซื้อไปด้วยเช่นกันคะ”

กลุ่มโจรสลัดโกอาซก็มีแร่หายากเยอะอยู่แหละ

–แต่ทองดันไม่ได้มีเยอะซะงั้นเนี้ยสิ

“งั้นชั้นขอคุยกับโทมัสก่อนละกัน”

“จะทำการติดต่อให้เดี๋ยวนี้คะ”

แค่มีลูกน้องเก่งๆจัดการให้เรื่องอะไรมันก็ง่ายไปหมดละนะ

 

***

 

ยังไม่ตายครับ…ตอนหน้าอาจช้าหน่อยยังไม่ได้เล่นอีเว้นม้าเลย หมุนไม่ได้มายะจังชุดเจ้าสาวเส้า…4 วัน กับ 400k แต้ม orz

แล้วก็ลองใช้ ‘ชั้น’ กับบทคำพูดส่วนบทอธิบาย หรือบางตัวละครใชั ‘ฉัน’ ถ้าขัดตาเดี๋ยวจะเปลี่ยนเป็นแบบเดียวกันหมดให้นะครับ ส่วนบทพูด

เทียในหัวผมนางไปแนวๆ เจ้าคะ นะครับเลยแปลไปแบบนั้นในบทยุ่นนางค่อนข้างพูดสุภาพอยู่ด้วย