[นิยายแปล] I’m the Evil Lord of an Intergalactic Empire! - ตอนที่ 11

บทที่ 11 ขุมสมบัติ

 

 

พวกโจรสลัดต่างพากันหนีตาย

อัศวินโจรสลัดบางคนก็พยายามขัดขืนแต่สุดท้ายก็โดนพวกทหารล้อมแล้วก็ถูกยิงตายไปตามๆกัน

ในตอนนี้ที่พวกเขาโดนล้อมซะเองแล้วหนทางรอดที่คิดได้ก็คงมีแค่ต้องยอมแพ้เท่านั้น

รองหัวหน้านั้นวิ่งเต้นไปทั่วยาน

“ไอ้บัดซบโกอาซนั่นมันคิดจะหนีเอาตัวรอดคนเดียวนี่หว่า!”

หลังจากที่หน่วยภาคพื้นดินของศัตรูบุกเข้ามาในยานได้โกอาซก็หายตัวจากสะพานเรือในทันที

ขณะที่วิ่งหนีสุดชีวิตรองหัวหน้าก็พยายามหาทางรอดจากสถานการณ์ในตอนนี้

เขาดึงแผนที่ยานมาจากอุปกรณ์ส่วนตัวของเขา

“…ไม่เหลือที่ให้หนีแล้วนี่หว่าบัดซบเอ้ย”

เขาหันหลับไปแล้วก็ทรุดตัวลงกับพื้น

เบื้องหน้าของเขาคือกองทหารที่นำโดยอัศวินร่างเล็กที่ถือดาบคาตานะ

เขาพยายามหนีแล้วแต่ไม่ว่าจะไปทางไหนก็มีแต่ทหารศัตรูรอต้อนรับเขาหมดทุกทาง

เขายกมือยอมแพ้

“ดะ ได้โปรดรอก่อน ฟังเรื่องที่ชั้นจะพูดก่อน”

อัศวินร่างเล็กที่เอาคาตานะพาดบ่าก็หยุดเดินแล้วออกคำสั่งกับให้คนของเขา “หยุดยิงก่อน”

ตัวอัศวินนั้นฟังจากเสียงแล้วค่อนข้างจะเด็กอยู่มาก

(นี่เป็นโอกาศรอดสุดท้ายแล้ว มีอะไรจะทำให้รอดได้ก็ต้องงัดมาใช้ให้หมดละวะ)

“ชั้นก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกันนะ โดนไอ้โกอาซมันกดขี่ข่มเหงมาให้ทำงานให้มัน ได้โปรดเถอะไว้ชีวิตชั้นด้วยเถอะ”

ตัวอัศวินนั้นใส่หมวกอวกาศอยู่เขาจึงอ่านสีหน้าไม่ได้

“ชะ ใช่แล้ว สมบัติไง! ชั้นรู้ว่าไอ้โกอาซมันเก็บสมบัติไว้ที่ไหน ถึงจะไม่มีคีย์เปิดแต่ชั้นก็พาไปได้นะว่ามันอยู่ที่ไหน เชื่อชั้นเถอะ!”

รองหัวหน้านั้นคุกเขาอ้อนวอนต่อหน้าพวกทหาร

แต่อัศวินตรงหน้าก็ยังไม่มีท่าทีอะไร

เพียงแต่ลูกน้องของอัศวินนั้นเปิดเครื่องมือสื่อสารแล้วก็รายงานให้หัวหน้าของตน

“ท่านเลียมครับ ชายคนนี้เป็นรองผู้บังคับการเรือของกลุุ่มโจรสลัดโกอาซครับ ผมไม่คิดว่าจะเป็นเพียงแค่เหยื่อยที่โดนบังคับมาใช้แรงงานหรอกนะครับ”

พอได้ยินชื่อของเลียมเขาก็เงยหน้าขึ้นมาทันที

“เลียมเหรอ ไอ้เด็กเปร- ไม่สิแน่นอนอยู่แล้วสิที่จะเป็นท่านเลียมผู้ยิ่งใหญ่รังสีอันน่าเกรงขามนี่แค่หมวกมันปิดไม่มิดจริงๆ ไม่คิดจะลองจ้างชั้นดูเหรอถ้าพวกเราร่วมมือกันละก็–”

ไม่ทันไรภาพตรงหน้าเขาก็เปลี่ยนไป

เขาไม่ได้ขยับตัวเลยแท้ๆแต่ภาพที่เขาเห็นก็กลับมาจากมุมสูง

ทำให้ในสภาพที่แรงโน้มถ่วงเป็นศูนย์นี้เขามองเห็นร่างของทหารหลายนายจากมุมสูง

แม้กระทั่งร่างของตัวเอง

“..หะ?”

แล้วสติของเขาก็หลุดไป

 

***

 

ผู้นำทางนั้นตัวค้างกับสถานการณ์ของสนามรบในตอนนี้

เขานั้นยืนอยู่บนซากของยานโจรสลัด

“ปะ เป็นไปได้ยังไงกันครับเนี้ย ไอ้ความแข่งแกร่งแบบบ้าบอของเขาเนี้ย?!”

ผู้นำทางได้แต่ตาค้างกับพลังที่เลียมไม่น่าจะมีได้

ไอ้สำนักดาบประกายแสงอะไรนั่นมันไม่มีหรอกในจักรวาลนี้

ตั้งแต่แรกมันเป็นแค่เรื่องที่ยาสุชิโม้ไว้เท่านั้นเอง

แต่ด้วยเหตุผลบ้าบออะไรก็ไม่อาจทราบได้ที่เลียมดันทำให้มันเกิดขึ้นจริงได้

“ถ้าจะบอกว่าเขาเป็นอัจฉริยะมันก็ควรมีลิมิตบ้างสิครับ ไอ้นักต้มตุ๋นนั่นมันสอนอะไรให้กันแน่ครับเนี้ย”

ในช่วงที่เขาไม่ได้จับตาดูเลียม เขาก็ดันแข่งแกร่งเกินกว่าที่ผู้นำทางจะคาดได้ไปซะแล้ว

ไม่มีทางเลยที่เขาจะรู้ว่าเลียมจะแข่งแกร่งได้ถึงขนาดนี้

ผู้นำทางได้แต่เอามือกุมหัวอย่างเจ็บปวด

“เจ็บ เจ็บไปถึงทรวงเลย บ้าเอ้ย!”

นั่นก็เพราะความรู้สึกด้านดีของเลียมนั้นถูกส่งมาที่เขาอย่างต่อเนื่องนั่นเอง

รวมไปถึงความเชื่ออย่างสุดก้นบึ้งหัวใจของเลียมีเพิ่มเข้ามาปนอีกด้วย จนผู้นำทางคลื่นไส้จนแทบทนไม่ไหว

“ไม่ได้แล้วครับ ผมจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว คงต้องไปช่วยไอ้โกอาซนั่นซะหน่อยแล้ว”

ผู้นำทางสะบัดมือแล้วก็สร้างหมอกสีดำขึ้นมารอบตัวเขา

“ถึงมันจะขัดกับแนวทางของผมไปสักหนักแต่ก็ช่วยไม่ได้ละครับ นี่จะเป็นจุดจบของคุณแล้วละคุณเลียม”

ผู้นำทางนั้นแค่นึกว่าต้องมาลงมือเองแล้วก็อยากจะอาเจียนแล้ว

 

***

 

โกอาซนั้นนั่งหลบตัวสั่นอยู่ที่มุมหนึ่งของยาน

เขากุมกล่องแปรธาตุไว้แน่นอยู่บนมือ

ไม่อยากตาย ไม่อยากตาย ยังไม่อยากตาย

หัวหน้าหกลุ่มโจรสลัดที่ถูกยำเกรงไปทั่วตอนนี้กลับนั่งตัวสั่นร้องไห้เป็นเด็กๆซะแล้ว

แต่แรกเริ่มอาวุธเพียงหนึ่งเดียวของเขานั้นก็มีเพียงเงินที่ไม่จำกัดก็เท่านั้นเอง

ด้านโจรสลัดเขาก็แค่เก่งกว่าทั่วไปเล็กน้อย เขาจึงมั่นใจเลยว่าถ้าโดนเจอตัวเขาก็ตายแน่นอน

“มันต้องไม่ใช่เรื่องจริงแน่ๆ เรื่องบ้าๆแบบนี้ ข้าต้องรอด ข้าต้องรอดแล้วได้ใช้ชีวิตอันสุขสบายนี่ต่อไปสิ ใช่ ใช่แล้วถ้าแค่มีเจ้านี่ละก็-”

กล่องแห่งการแปรธาตุ ใช่ถ้าแค่เขามีกล่องนี่กับมีหัวคิดในการใช้มันสักหน่อย โกอาซก็น่าจะมีชีวิตอันสุขสบายได้ง่ายๆแล้ว

โดยที่ไม่ต้องมาเป็นโจรสลัดเสียด้วยซ้ำ

เรื่องทั้งหมดนั้นก็เรียกได้ว่าเป็นผลจากการกระทำของเขานั่นเอง

หรือก็คือเขาหาเรื่องใส่ตัวนั่นเอง

แต่จะให้พูดก็ไม่มีใครคิดหรอกว่าเขาจะมาแพ้ให้กับเลียม

แล้วในตอนนั้นเองควันสีดำก็พากันมาปกคลุมตัวของโกอาซ

“อะ- เกิดบ้าอะไรขึ้นอีก?!”

แล้วเสียงของผู้นำทางก็ดังขึ้น

“โกอาซ กระผมจะมอบโอกาศให้กับสวะอย่างคุณเป็นครั้งที่สองเองครับ”

“เสียงใคร?! เสียงจากไหนอีกวะเนี้ย?!”

ควันดำนั้นก็ต่างพากันเข้าไปในปากที่โหวกเหวกของโกอาซจนเขาได้แต่สั่นไปด้วยความกลัว

เมื่อผู้นำทางปรากฏตัวขึ้น ร่างของโกอาซก็ได้ดิ้นทุรนทุรายไปกับพื้นพลางเอามือกุมไปที่คอตัวเอง

ผู้นำทางก็พูดขึ้น

“โอกาศสุดท้ายยังไงละครับ กระผมจะมอบหนทางในการจัดการเลียมให้คุณเอง อยากชนะใช่ไหมละครับ”

แล้วโกอาซก็พยายามพยักหน้าตอบกับข้อเสนอตรงหน้า ทำให้ผู้นำทางนั้นฉีกยิ้มกว้างดุจเสี้ยวพระจันทร์

“เยื่ยมมากครับ”

ควันสีดำพลันหายไป โกอาซที่ตกใจว่าอยู่ๆความเจ็บปวดก็หายไปเผลอปล่อยกล่องแปรธาตุจนหล่นลงไป

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น พลัง ข้าสัมผัสได้ถึงพลังมันพุ่งพล่านออกมาเลย แค่มีพลังนี่ก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว!”

ถึงร่างกายเขาจะเปลี่ยนไปออกสีฟ้า-ดำ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจอะไรกับร่างกายตอนนี้อีกเลย

ตรงกันข้ามเขารู้สึกดีสุดยอดไปเลยต่างหาก

โกอาซได้ยิ้มขึ้น

ผู้นำทางก็เช่นกัน

“เพียงเท่านี้ผิวหนังของคุณก็แข่งแกร่งดุจอดามันเทียม ไม่มีอะไรให้ต้องกลัวอีกแล้วเมื่อตอนนี้คุณก้ามข้ามขีดจำกัดของมนุษย์แล้ว ดังนั้นได้เวลาออกไปอาลวาดให้หน่ำใจแล้วละครับ”

“ใช่เรื่องมันก็เพราะไอ้เด็กเปรตนั่น ต้องฆ่ามันให้ได้!”

ผู้นำทางที่มองส่งโกอาซวิ่งออกไปอาละวาดนั้นได้แต่เอามือก่ายหน้าผาก

“…ค่อนข้างจะกินพลังงานเลยนะครับ เหมือนผมจะเล่นมากเกินไปหน่อย”

ถ้านับรวมที่ว่าช่วงนี้เขาเปิดประตูมิติติดต่อกัน การเข้ามายุ่งในครั้งนี้ก็เรียกได้ว่าเป็นการเดินหมากที่แย่สุดๆ

ร่างของผู้นำทางนั้นให้ได้ชัดว่าเหนื่อยหอบเป็นอย่างมาก

“แต่ เพียงเท่านี้ก็การันตีได้แล้วว่าโกอาซจะฆ่าเขาได้แน่ๆ คุณเลียมครับเตรียมจมอยู่กับห้วงแห่งความสิ้นหวังและนอนโทษที่ตัวคุณมาทำให้ผมต้องมาเหนื่อยและเบื่อกับเรื่องราวของคุณได้เลยครับ”

พลันที่ผู้นำทางหายตัวไป กลุ่มก้อนแห่งแสงก็ได้เข้าใกล้ที่่ตัวกล่องแห่งการแปรธาตุ

แสงนี้คือแสงเดียวกับที่จ้องมองการกระทำของผู้นำทางและได้แอบเข้าไปในตัวเอวิดด้วยนั่นเอง

พลันแสงนั่นก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นหมาสีน้ำตาลดำ แล้วรีบวิ่งไปยังที่อยู่ของเลียม

 

***

 

ขณะที่เดินอยู่บนระเบียงทางเดินภาพที่ชวนคิดถึงก็พัดมาหาชั้น

“…หืม”

เหมือนชั้นจะเห็นภาพหางของหมาสีน้ำตาลผ่านไปที่เมื่อกี้

และพวกทหารของชั้นก็ดูเหมือนจะจับสังเกตุชั้นได้

“เป็นอะไรไปเหรอครับท่านเลียม”

“เมื่อกี้พวกนายเห็นเหมือนหมาวิ่งผ่านไปไหม”

“หมาเหรอครับ ไม่นะครับเพราะสัญญาณตรวจจับไม่พบสัญญาณของสิ่งมีชีวิตเลย แล้วถึงจะมีอยู่จริงหมาก็อยู่บนสภาพนี้ไม่ได้หรอกครับเพราะพวกมันใส่ชุดอวกาศไม่ได้”

งั้นมันเป็นภาพหลอนเหรอ

แล้วทำไมชั้นถึงหวนคิดถึงขนาดนี้กันทั้งๆที่เห็นแค่หางละ

-นึกออกแล้ว

มันเหมือนกับหมาที่เคยเลี้ยงในชาติที่แล้วนั่นเอง

และชั้นก็นึกถึงภาพของสัตว์เลี้ยงนานาชนิดที่ชั้นพยายามเลี้ยงมันแล้วพวกมันก็ตายไปกันหมด

ถ้าชั้นจำเรื่องในชาติก่อนไม่ได้ก็คงคิดว่าเป็นภาพหลอนหรือพวกเรื่องเหนือธรรมชาติไร้สาระอะไรนั่น

แต่ชั้นรู้ว่าชั้นมีผู้นำทางคอยหนุนหลังอยู่และเขาก็ชวนชั้นมานักต่อนักแล้วนั้น

“นึกว่าบริการหลังการขายเขาจะหมดไปแล้วนะเนี้ย…”

“มีอะไรรึเปล่าครับ”

“เปล่าไม่มีอะไร เราจะเปลี่ยนเส้นทางไปทางนั้นกันแทน”

พอเดินไปตามทางที่ชั้นเห็นหางวิ่งผ่านไปก็มาถึงในห้องที่ถูกเอาของต่างๆมาวางกองไว้

ข้าวของต่างๆถูกวางไว้ราวกับเป็นห้องเก็บของ

เพราะมีมุมให้ซ่อนอยู่มากมายถึงให้ทหารของชั้นเดินรุนหน้าอย่างระมัดระวัง

ดูเหมือนว่าหมาเมื่อกี้จะไม่อยู่จริงๆ

ก็ค่อนข้างผิดหวังอยู่นิดๆละนะ

ขณะที่ชั้นถอนหายใจแล้วมองไปที่พื้นชั้นก็เห็นบางอย่างตกอยู่

“อะไรละเนี้ย”

สิ่งที่ชั้นหยิบขึ้นมามันคือกล่องสีทอง

เป็นกล่องที่มีขนาดเล็กพอที่จะถือได้ด้วยมือข้างเดียว

และมันก็ถูกประดับประดาด้วยรูปร่างที่ดูซับซ้อน แต่ชั้นก็ค่อนข้างชอบ

“ของที่ตกอยู่คนเก็บได้ก็ได้เป็นเจ้าของละนะ”

แล้วพวกทหารต่างพากันมองมาทางชั้นด้วยสายตาที่แลดูอบอุ่น

“ดูเหมือนข่าวลือที่ว่าท่านเลียมชอบจะเป็นเรื่องจริงสินะครับ”

“ก็ต้องชอบแหงอยู่แล้วสิ”

“แล้วพวกมิทริลหรืออดามันเทียมละครับ”

“หืม ก็ชอบนะแต่ทองมันต้องดีกว่าไม่ใช่รึไง”

ดูเหมือนพวกทหารจะสับสนกันนิดหน่อยกับคำตอบชั้น ก็ไม่ใช่ว่ามิทริลมันก็แค่ชื่อเอาไว้เรียกแร่เงินแบบเท่ห์ๆหรอกเรอะ

ส่วนอดามันเทียมก็แลจะเอาไว้ทำอาวุธอย่างเดียว

เพราะแบบนั้นทองมันก็ต้องมีค่ามากกว่าอยู่แล้วสิ

ขณะที่ชั้นตรวจสอบกล่องที่เพิ่งหยิบมาได้ชั้นก็เห็นหางของหมาวิ่งผ่านไปที่หางตาอีกครั้ง

“-อีกแล้วเหรอ”

“ท่านเลียมอย่าไปไหนตัวคนเดียวสิครับ”

พอชั้นทิ้งพวกทหารแล้วตามทางที่เห็นหมานั่นไปชั้นก็พบกับทางตัน

แต่ชั้นก็รู้สึกแปลกๆกับไอ้ทางตันนี่อยู่

พอใช้ระบบสแกนในหมวกก็พบว่ามันเป็นประตูลับนั่นเอง

“ได้กลิ่นสมบัติโชยมาเลย”

พอให้พวกทหารที่ตามมาระเบิดประตูทิ้งก็พบกับกองสุมกันราวกับเป็นกองสมบัติสูงเป็นภูเขา

เพียงแต่มันไม่ใช่กองเงินกองทองแต่เป็นพวกกองภูเขาของพวกโบราณวัตถุ

“…ดูเหมือนจะพลาดสินะ”

แต่พวกทหารก็ต่างพากันตื่นตกใจ

“ไม่สิครับนี้มันแจ็คพอตเลยนะครับ ไม่ใช่ว่าของพวกนี้มันมีค่ามหาศาลเลยเหรอครับ”

“ยังไงมันก็ของปลอมนั่นแหละ”

โบราณวัตถุของพวกโจรสลัดมันจะไปเป็นของจริงได้ไง ของส่วนใหญ่ที่ตระกูลบลันฟิลด์มียังมีแต่ของปลอมทั้นนั้นเลย

เอาเถอะก็ลองหาดูสักหน่อยน่าจะมีของมีค่าบ้างนั่นแหละ

“โอ๊ะ ผมเจอดาบคาตานะด้วยครับ”

เป็นดาบคาตานะที่ดูหลุดมาจากเกมแฟนตาซี

ทั้งดีไซน์และตัวก่นดาบนั้นช่าง

เรียบง่ายและสง่างาม

พอชั้นเอามันมาตรวจสอบดูก็เหมือนว่ามันจะอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อมสุดๆ

“อยากจะลองใช้ฟันอะไรดูเหมือนกันนะ”

“ไม่สิครับถ้าเอาไปขายไม่ใช่ว่าถ้าเอาไปขายจะดีกว่าเหรอครับ ดูจะมีราคามากด้วยนะครับ”

“ถ้าจำเป็นชั้นก็เอามาใช้สิ ยังไงมันก็แค่ของที่เอามาจากพวกโจรสลัดอยู่ดีคิดมากทำไม”

ชั้นก็เอากล่องสีทองเก็บไปที่กระเป๋าเขมขัดด้านหลังแล้วก็โยนปืนไรเฟิลให้ทหารชั้นเพื่อจะได้ใช้ดาบคู่ได้สะดวก

แต่มาคิดดูชั้นก็ไม่น่าจะจำเป็นต้องสู้อะไรมากแล้วจะมีโอกาศได้ลองไหมละเนี้ย

“เอาละ เราจะไปสำรวจที่ไหนกันต่อ-”

“ท่านเลียม มีสัญญาณฉุกเฉินส่งมาครับ”

ทหารของชั้นตะโกนขึ้น

 

***

 

หน่วยภาคพื้นดินหน่วยหนึ่งนั้นได้ไปเจอกับโกอาซเข้า

ทั้งที่พวกเขาสวมชุดเพาเวอร์สูทแต่กลับถูกเหวี่ยงปลิวโดยแขนของโกอาซเพียงข้างเดียว

“บ้าเอ้ย ทำไมกระสุนถึงยิงมันไม่เข้าเลยละ?!”

“อาวุธถ้าเป็นบีมก็ยิงไม่เข้าเหมือนกัน!”

“ชั้นจัดการเอง”

ทหารอีกนายก็ยิงบาซูก้าใส่โกอาซ แต่อีกฝ่ายกลับเดินผ่านออกมาจากม่านควันโดยที่ไร้รอยขีดข่วน

ทหารต่างพากันหน้าถอดสี

“บุกยานส่วนตัวของข้าแล้วพวกเอ็งคงไม่คิดจะกลับไปแบบไร้รอยขีดข่วนหรอกใช่ไหม”

โกอาซในตอนนี้นั้นมัวเมาในพลังที่ได้มาจนคิดว่าเขาทำได้ทุกอย่างแล้ว

ในตอนนี้แม้แต่อัศวินก็ไม่อาจจะขวางเขาได้แน่นอน

เมื่อเขากำหมัดเสียงที่ส่งออกมาไม่ใช่เสียงที่มนุษย์จะทำได้แต่เป็นเสียงที่เหมือนราวกับเหล็กเสียดสีกัน

“ข้าจะจับพวกเอ็งทุกคนมาทำเป็นของเล่นให้หมดเลยว้อย”

โกอาซนั้นซัดพวกทหารปลิวได้โดยง่ายด้วยพลังที่ได้มาจากผู้นำทาง

กระสุนเอย เลเซอร์เอย หรือแม้แต่ระเบิดก็ไม่อาจทำอะไรเขาได้

หรือพวกทหารต่างพากันประยุกใช้ท่อแรงดันของยานก็ทำอะไรเขาไม่ได้เช่นกัน

“จะคิดว่าข้าไปเสริมแกร่งร่างกายมาก็ได้นะ”

“มันไปเปลี่ยนให้ตัวเองเป็นไซบอร์กมางั้นเรอะ”

พอพวกทหารเริ่มจะถอยหนี โกอาซก็วิ่งตามมาอัดพวกเขาจนปลิว

เขานั้นทั้งจับทั้งโยนพวกทหารอย่างสนุกสนานด้วยพลังที่เขาเพิ่งได้มา

“ไปเรียกไอ้เด็กเปรตนั่นมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลยสิวะ”

แล้วทหารคนหนึ่งก็ตะโกนคำสั่งออกมาให้ได้ยินโดยรอบกัน

“ส่งข้อความไปว่าให้พาท่านเลียมออกไปจากยานเดียวนี้เลยจะให้สองคนนี้เจอกันไม่ได้เด็ดขาด!”

พอโกอาซรู้ว่าการโจมตีของพวกทหารนั้นทำอะไรเขาไม่ได้ก็เริ่มออกวิ่งอย่างบ้าคลั่ง

“ไอ้ความกล้าเมื่อกี้มันหายไปไหนหมดซะละ เก่งจริงก็ดาหน้าเขามาสิวะ”

ทุกครั้งที่เขาออกแรงต่อยใส่หัวของทหาร หัวพวกนั้นก็ถูกบี้เละไปพร้อมกับหมวกที่ใส่

แล้วเขาก็ดึงร่างของทหารอีกคนมาใช้เป็นโล่จนกระระดมยิงต้องหยุดลง

“คราวนี้แหละถึงตาของ-”

พอโกอาซขว้างทหารที่ใช้เป็นโล่เมื่อกี้แล้วเดินได้ไม่กี่ก้าวเขาก็รู้สึกเจ็บปวดทั่วทั้งร่าง

“…อะไรวะ”

พอโกอาซหันไปมองร่างตัวเองก็ต้องตกใจว่าเห็นแผลโดนฟันหลายที่

แล้วก็มีร่างมนุษย์กระโดดข้ามหัวที่ตัวเขายังงุนงงไป

คนที่เพิ่งกระโดดถึงพื้นก็ยืนมองไปที่ดาบที่บิ่นแล้วก็โชกเลือด

“แข็งไม่เบาเลยนะ”

คนตรงหน้านั้นดูเหมือนจะกำลังหัวเราะอยู่

เพราะเขาสวมหมวกอยู่ โกอาซจึงมองไม่เห็นหน้า

เขารีบยื่นมือหมายจะคว้าคนตรงหน้าแต่พลันเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างกระแทกพื้นดัง ‘ตึง’

แขนขวาของเขานั่นเองที่โดนฟันไปจนถึงศอก

“…ห๊ะ”

ขณะที่โกอาซตกใจอยู่คนร่างเล็กตรงหน้าเขาก็โยนคาตานะบนมือทิ้ง

แล้วหยิบคาตานะที่ตัวเขาก็คุ้นเคยขึ้นมาใช้

มันเป็นของที่เขาเอาไปเก็บไว้ในห้องโบราณวัตถุของเขา

เป็นดาบที่มีมูลค่ามาก

“หะ เฮ้ย นั่นมันของๆข้านะเว้ย”

ชายตรงหน้านั้นขำตอบเขา

“ไม่มั้ง ชั้นคิดว่ามันเป็นของชั้นแล้วละนะ อีกอย่างถึงไม่ต้องมีมันก็ไม่เป็นไรไม่ใช่รึไงยังเห็นวิ่งอาละวาดได้อยู่เลยนะเมื่อกี้น่ะ”

พอกับที่ชายตรงหน้าเขาเอาดาบพาดไหล่พลางหัวเราะเยาะโกอาซ เขาก็ยื่นมือซ้ายหมายจะคว้าคนตรงหน้าอีกครั้ง

แต่ห็เหมือนเคยแขนของเขากลับหล่นลงพื้นแทน

“-อะไรวะ”

โกอาซไม่อาจเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ตรงกันข้ามชายตรงหน้านั้นมองไปที่คาตานะในมืออย่างทึ่ง

และดูเหมือนเขาจะพอใจกับดาบในมือเป็นอย่างมาก

“ยอดเยี่ยมไปเลย ไม่แม่แต่มีหยดเลือดติด ช่างเป็นรอยตัดที่สวยสุดยอดจริงๆ”

โกอาซในตอนนี้นั้นเสียแขนไปแล้วทั้งสองข้าง

ขณะที่เขากำลังงุนงงอยู่ควันสีดำก็ออกมาจากรอยฟันแล้วกลายสภาพเป็นสิ่งที่เหมือนกับหนวด

“เกิดบ้าอะไรขึ้นอีกวะเนี้ย”

โกอาซไม่อาจควบคุมร่างกายตัวเองได้แล้วเข้าไปโจมตีชายตรงหน้า

แต่คนที่เขาเข้าไปโจมตีก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาเลยแม้แต่น้อย

“เป็นดาบที่ดี ตัดสินใจแล้วชั้นจะใช้แกตั้งแต่นี้เป็นต้นไป แหมโชคดีจริงๆที่เจอแกในกองสมบัตินั่นได้เนี้ย”

หนวดพวกนั้นต่างโดนฟันเป็นชิ้นๆรวมไปถึงขาข้างหนึ่งของโกอาซก็ด้วย

ถึงเขาจะต้องล้มลงแต่หมอกสีดำก็ยังพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา

“อา อาาาาาาาา”

โกอาซได้แต่สั่นกลัวเพราะเขาไม่อาจเข้าใจได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เลือดสีดำนั้นไหลออกมาตามรอยที่เขาโดนฟัน

และกลุ่มทหารก็วิ่งเข้ามาล้อมเป็นขบวนป้องกันรอบตัวชายตรงหน้าเขา

“ท่านเลียมครับ”

พอโกอาซได้ยินชื่อนั่นเขาก็เงยหน้าขึ้นในทันที

เขาได้แต่หวาดเกรงราวกับมองไปที่ชายที่ราวกับปีศาจร้ายตรงหน้าเขา

“แกเอง เหรอไอ้เด็กเปรตเลียมนั่น”

เจ้าของชื่อนั่นก็ยังไม่มีทีท่าสนโกอาซแล้วตรวจดูดาบที่อยู่ในมือของเขา

“ใช่ๆ ชั้นนี้แหละเลียม แล้วก็อย่าลืมเติมคำว่า ‘ท่าน’ นำหน้าด้วยนะไอ้ขยะ แล้วไอ้ก้อนดำตรงหน้านี่มันตัวอะไรกันแน่มนุษย์ดัดแปรงอะไรเทือกนั้นรึไง”

ทหารก็ตอบกลับในทันทีแต่ก็ยังมีทีท่าประหลาดใจเช่นกัน

“ถึงสีผิวจะไม่เหมือนกับในรายงานแต่พวกเราคิดว่าเขาคือโกอาซครับ”

“ไอ้ก้อนขยะเนี้ยอะนะ”

แขนของโกอาซก็เปลี่ยนรูปไปเป็นเขาแหลม

“อย่ามาเมินกันนะว้อย”

เขาหมายมั่นจะเอาแขนไปเสียบให้ทะลุหัวใจเลียม-แต่คราวนี้แขนซ้ายทั้งแขนเขากลับโดนฟันขาดไปแทน

เลียมนั้นเดินมามองโกอาซที่ได้แต่นั่งกองอยู่กับพื้น

เลียมพาดดาบไว้ที่ไหล่แล้วก็มองหน้าโกอาซให้ชัดขึ้น

“แกคือโกอาซจริงๆใช่ไหม”

โกอาซได้แต่ตัวสั่น

(อะ อะไรวะ มันเกิดอะไรขึ้น มันเป็นไปได้ยังไงที่ร่างกายของข้าที่แม้แต่กระสุนยังยิงไม่เข้าถึงได้โดนฟันไปง่ายๆแบบนี้ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ ไม่งั้นมันจะมีเรื่องบ้าๆแบบนี้ได้ยังไง)

โกอาซที่เริ่มหวาดกลัวได้อ้อนวอนต่อเลียม

“…ดะ ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย”

“หา?”

“ไว้ชีวิตข้าด้วยขอร้องละ แล้วจะไม่หือไม่อือกับนายท่านอีกเลย ชะ ใช่ ถ้าไว้ชีวิตข้าละก็สมบัติไง จะยกสมบัติที่มีให้ทั้งหมดเลย”

เลียมนั้นยิ้มแล้วก็หัวเราะให้กับข้อเสนอของโกอาซ

เขาหัวเราะและก็พุดกลับไป

“–ชั้นจะทำไปเพื่อ”