011：กิลด์นักผจญภัย⑤（แก เป็นใคร……）
――มีวิหารอยู่ที่ไหนแห่งหนึ่งในโลก
ไม่ใช่ที่อยู่อาศัยของพระภิกษุทำกิจนิมนต์
แต่ว่าที่นั่นมีรูปปั้นทางศาสนานับไม่ถ้วนที่กำลังผุพังและแตกสลาย เทียหลายแสนเล่มกระพริบจางๆภายในห้องของชูร่า
「ดาวดวงหนึ่งที่เคยร่วงหล่นจะกลับขึ้นสู่สวรรค์อีกครา」
รูปร่างของเขาสว่างไสวด้วยแสงเทียนที่ส่องประกายท่ามกลางความมืดมิด ขณะพึมพำกับตัวเอง
ชายชราที่นั่งสมาธิอยู่ก็ได้ลืมตาตื่นขึ้น
「ถ้างั้นถึงเวลาที่ต้องเคลื่อนไหว การสังหารพระเจ้าถือเป็นความชั่วร้ายอย่างแท้จริง มันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถให้อภัยได้ ใครก็ตามที่คิดจะสังหารพระเจ้า มันผู้นั้นจักต้องโดนลงทัณฑ์」
คนที่พูดถัดมาคือชายที่มีร่างกายใหญ่โต
ร่างกลายที่มีกล้ามเนื้อสวมชุดของนักสู้และถือกระบองเหล็กไว้ในมือ
ลูกประคำที่แขวนคอทำจากลูกปัดที่แกะสลักจากไม้ และมันแทบไม่ใช่การแต่งกายที่เหมือนกับนับถือศาสนา
「แต่เวลานี้จักอยู่ในความวุ่นวาย ——–อืม! เอ่อ ฉันหมายถึง พวกเราต้องเป็นจูนิเบียวอีกนานแค่ไหน！」
อีกคนหนึ่งเป็นผู้หญิงผมสีเข้ม ตะโกนออกมา
ทั้งชายชราและชายร่างใหญ่มองหน้ากันพร้อมกับยิ้ม
ทั้งสามคนหันหน้าเข้าหากันในวิหารที่ทรุดโทรมและกำลังพังทลาย
จากนั้นหมาป่าดำตัวใหญ่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
บางทีอาจจะรู้สึกได้ถึงการปรากฏตัวของเหยื่อ มันส่งเสียงคำรามออกมา ขณะนั้นก็อ้าปากเผยให้เห็นเขี้ยวใหญ่ๆพร้อมกับน้ำลายสอ
ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมองสิ่งนี้และยิ้มอย่างอารมณ์ดี
「ไม่ว่ายังไงดวงดาราก็ยังคงส่องไสว ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ถึงคราวที่พวกเราจักเคลื่อนไหว หากไม่ทำก็คงได้ก่อเป็นเวรกรรม คำสัญญาที่มีให้ไว้มาเนิ่นนานจักไม่สำเร็จลงได้」
ชายชราบิดตัวไปมาพร้อมกับลุกขึ้นยืน
เขาหันเท้าไปหาหมาป่ายักษ์ที่กำลังใกล้เข้ามา แต่ชายร่างยักษ์ได้พุ่งเข้าไปพร้อมกับกระบองในมือ
「พวกเราที่เป็นบุตรแห่งดวงดาราจักไม่ตกต่ำร่วงหล่นสู่วิถีของปีศาจร้าย」
หมาป่ากระโจนเข้ามา
ชายคนนั้นยืนไม้กระบองเพื่อตอบโต้ และในไม่ช้าปลายไม้ก็ยื่นออกไปโดนระหว่างคิ้วของหมาป่า
「จงสลาย」
ในเวลาเดียวกันที่พูดเช่นนั้น ทั้งตัวของหมาป่าก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
กลื่นเลือดกระจายไปทั่ว
「จบแล้วสินะ」
「เยี่ยมมาก」
ชายชรากล่าวถาม และชายคนนั้นก็พยักหน้า
ผู้หญิงคนนั้นหันส้นเท้าและมลายหายไปในความมืดมิด
ขุนพลศักดิ์สิทธิ์แห่งสิบสองดารา(極星十二神将)
พวกเขาถูกเรียกว่าแบบนั้น
บรรดาผู้ที่ถูกมอบหมายให้ปกป้องพระเจ้าและลงทัณฑ์ความชั่วร้ายที่พยายามโค่นล้มพระองค์
ไม่มีทางหนีพ้น
ในขณะนั้นเองเมฆดำก็ลอยเหนือทวีป
◆ ◆ ◆
ตู้มมมมมมม ！！！
องค์กรที่หาเลี้ยงชีพด้วยการทำงานใต้ดินอย่างลักพาตัว
ทหารรับจ้างที่ถูกว่าจ้างจากคนขององค์กรนี้ “โอไก” มีร่างกายอันแสนงดงามและเขาใช้พลังทั้งหมดส่งไปที่กำปั้น
ตู้มมมมมมมมม！！！
อย่างไรก็ตามกำปั้นเพียวๆไม่พอที่จะโค่นล้มสาวน้อยตรงหน้าได้
ผมยาวของเธอที่เปล่งประกายสีเงินมันวาวพลิ้วไหว เส้นผมที่เหมือนกับหางของเธอ และหากเด็กสาวควงหมัดของเธอก็จะสามารถตอบโต้ฝั่งนี้ได้อย่างง่ายดาย
ฝั่งที่พ่ายแพ้ด้านการดวลหมัดคือฝั่งชายร่างสูงใหญ่
「หนอย！！」
「เฮ้อ มีร่างกายที่ฝึกมาดีแต่ใช้ได้สูญเปล่าจังนะ」
「หนวกหูเฟ้ย！！」
ซู่มมมมมมมมม ！！
ในตอนแรกเขาคิดว่าสาวน้อยตรงหน้าไม่มีทางที่จะแลกหมัดกับเขาตรงๆหรอก
แต่ว่าคิดผิดมหันต์สาวน้อยตรงหน้ากับเผชิญหน้ากับเขา
สาวน้อยคนนั้นข้ามสามัญสำนึกด้านความต่างของร่างกายได้อย่างง่ายดาย
พวกเขาทั้งสองแลกหมัดกันหมัดต่อหมัด
ในแง่ของด้านร่างกายฝั่งนี้เหนือกว่าอย่างท่วมท้น
ในกรณีนั้นสาวน้อยตรงหน้าคงจะแหลกสลายในพริบตา
สามัญสำนึกนั้นใช้ไม่ได้ผลกับเธอ
แม้ว่าจะซัดสาวน้อยตรงหน้าอย่างสุดกำลัง แต่เขากลับเป็นฝ่ายที่ถูกต้อนซะเอง
ไม่อยากจะเชื่อเลย ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ
ไม่สิ หากเธอบอกว่าวิชามังกรซากุรเป็นของจริงล่ะก็
ชายคนนั้นคิดขณะกัดฟัน
ได้ยินมาว่าวิชามังกรซากุระเป็นวิชาที่คิดค้นเพื่อต่อกรกับพระเจ้า
ในกรณีนั้น ก็คือการฝึกฝนตัวเองให้ไปอยู่ในดินแดนของพระเจ้า
กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากมีพลังไม่เทียบเท่าพระเจ้า จะไปโค่นเทพเจ้าลงได้ยังไง
（ก็พอจะจินตนาการได้ว่าสำนักหกหัตถ์ศักดิ์สิทธิ์เป็นยังไง แต่ว่านี่มัน……！！）
หัตถ์ศักดิสิทธิ์กลุ่มสำนักวิชาที่ก้าวข้ามเทคนิคการต่อสู้ทั่วไป
เขาเองก็ภูมิใจที่ได้เรียนวิชาสำนักกราโด้ จากอาจารย์ของเขาและได้เห็นความสมบูรณ์แบบด้วยมือของตัวเอง
อย่างไรก็ตาม สำนักเขาร่ำเรียนไม่ได้ถูกยกย่องว่าเป็นหัตถ์ศักดิ์สิทธิ์
ช่างเป็นเรื่องน่าเสียดาย
ดังนั้นตอนที่ได้ยินชื่อของวิชาสำนักมังกรซากุระ ก็คิดว่าจะเป็นแค่ของปลอม
หากสามารถเอาชนะสำนักวิชามังกรซากุระก็สามารถอ้างได้ว่าสำนักของเรานั้นเหมาะที่จะเป็นหัตถ์ศักดิ์สิทธิ์
แม่ว่าเธอจะเป็นสาวน้อยที่งดงามและเปราะบาง แต่จะดูถูกไม่ได้เลย
「โอร่าาาาาาาาาาาาาาาาาา！！！！」
ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม！！
กำปั้นกระแทกลงไปอย่างแรงที่ศีรษะของสาวน้อย
เสียงกระแทกดังขึ้นและทำให้ก้อนหินถล่มลง
ทั้งๆที่โดนไปเต็มๆแบบนั้น
「……อ่าห้าาาาาาาาา เป็นหมัดที่ปวกเปียกจังเลยน้าาาาาาา」
สาวน้อยคนนั้นจับหมัดของเขาด้วยแขนข้างหนึ่งอย่างสบายๆ
พื้นใต้เท้าของเธอยุบและถล่มลง
เธอสะแยะยิ้มออกมาพร้อมกับจ้องเขา
ตัวเขาหนาวสั่นไปด้วยความกลัว
「หนอยแน่แก！！」
――สำนักวิชากราโด้ มรณามลายสิ้น(練氣殴殺)！！T
เขาโจมตีต่อเนื่องด้วยความเร็วมหาศาล
แต่เธอก็รับมือได้อย่างง่ายดาย
「สัตว์ประหลาดชัดๆ！！」
「แหมๆ มาเรียกกันแบบนั้นฉันเขินตายเลยนะ」
เธอพูดด้วยใบหน้าเย็นชาและคราวนี้ก็ชูกำปั้นตอบกลับ
――สำนักมังกรซากุระ ระเบิดพันมือ (爆勁千手)
ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมม！！！
กำปั้นเล็กๆของเธอกระแทกและผลักกลับซึ่งใหญ่กว่าเป็นสิบเท่า
แรงผลักดันและความเร็วเหมือนกันแทบทุกประการแต่จำนวนมันมากกว่าสองเท่า
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือกำปั้นมากกว่าสิบสองหมัดเข้ามาต่อวินาที
รอยแตกและเสียงแตกกระจายดังไปรอบๆ
「บ้าเอ้ยยยยยยยย！？」
กำปั้นของเขาที่ถูกต้อนกลับด้วยเสียงดังสนั่น
กล้ามเนื้อบวมเต่งและกระดูกก็ผุดออกมาเผยให้เห็น
เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างและยิ่งไปกว่านั้นกำลังต่อสู้กับความกลัว
（กำปั้นของข้ากำลังแหลกสลาย ยัยนี่）
สัตว์ร้ายที่เขี้ยวถูกทำลายไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนี
เขามีความตั้งใจที่จะสู้แต่สัญชาตญาณของเขากำลังปฏิเสธ
อย่างไรก็ตามหลังถอยไปสองสามก้าว ลำตัวของเขากำลังสั่นกลัวอย่างมาก
หากพลาดเพียงพริบตาเธอจะเข้าหาด้วยความรวดเร็วและเธอกำลังสู้โดยที่ไม่ได้หวังเอาชนะอย่างเดียว
「นั่นอะไรกันฟะ？！」
เขาพูดออกไปโดยไม่รู้ตัว
ลูน่ากระโดดถอยออกมาและยืนอยู่
ในที่สุดก็สามารถสร้างความเสียหายให้เธอได้แล้วเหรอ
เขารู้สึกเหมือนว่ากระแสไฟฟ้าสีม่วงวิ่งรอบเท้าเธอ
「ครั้งต่อไปเนี่ยแหละจะตัดสิน」
เธอที่ร่างกายถูกปกคลุมไปด้วยสายฟ้า พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ชายคนนั้นรู้สึกว่าขนลุกไปทั่วร่าง
เขาตั้งตัวโดยไม่ให้ตัวสั่น
สัญชาตญาณของเขาบอกว่าการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปจะเป็นการเคลื่อไหวชี้เป็นชี้ตาย
「เอาล่ะ เข้ามาเลย」
――สำนักวิชามังกรซากุระ อาภรณ์สายฟ้า(雷甲)！
ฮ๊ากกกกกกกกกกกกกกก！！！
พื้นหินนั้นแตกกระจาย
พลังที่ดูเหมือนเวทมนตร์สายฟ้าพุ่งเข้ามา
เขายกแขนขึ้นโดยไม่รู้ตัวและพยายามต่อกรกับเธอตรงหน้า
ผลกระทบทำให้แรงกระแทกที่พุ่งเข้าหาทำให้กล้ามเนื้อของเขาแหลกสลาย
เลือดที่กระเซ็นออกมาระเหยก่อนจะตกลงสู่พื้น
พลังทำลายล้างมีมากอยู่อย่างท่วมท้น
เป็นเรื่องง่ายที่จะเห็นว่าไม่สามารถจะต่อกรกับเธอได้เลย
「อ๊ากกกกกกกกกกกกกก！！」
ขณะที่เขามองร่างกายตัวเองที่กำลังพังทลาย เขาก็หมดสติและปลิวไป
